نویسنده:مهندس هایده حائری

تعداد صفحات:528

انتشارات:پگاه

چاپ اول:1389

قیمت:9500 تومان

برای دانلود رمانهای بیشتر به وبلاگ پاتوق رمان مراجعه کنید

www.patogheroman.blogfa.com

به عزیزترینم، مادرم که مقابل چشمانم

روحش به پرواز در آمد...

و یادش برایم ماندنی ترین خاطره شد...

فصل اول

در سه راه حق تقدم با وسیله نقلیه ایست که به طور مستقیم حرکت می کند ولو اینکه عرض خیابان تلاقی کننده بیشتر باشد.

هنگام سبقت مجاز از سمت چپ وسیله نقلیه جلویی سبقت می گیریم.

هنگام خارج شدن از اتومبیل ترمز دستی را می کشیم موتور را خاموش کرده وسوییچ را خارج می کنیم.

هنگامی که از خیابان اصلی وارد تقاطع می شویم برای احتراز از هر گونه خطر با سرعت متناسب با تقاطع وبا احتیاط عبور می کنیم.

ـ سارا تو رو خدا یوشتر داری روی اعصابم راه میری.

ـ ناسلامتی اومدم پیش تو تا با هم بخونیم.

سرم را از روی کتابچه آیین نامه رانندگی بلند کردم وجواب دادم:

ـ باور کن سارا این جوری که تو داری بلند بلند وجدی می خونی هر چی رو که خونده بودم یادم رفت استرس گرفتم.پاشم برم یه چایی بیارم.

ـ نمی خواد بشین همین الان پایین چایی خوردم.بیا تا پرهام نیومده آیین نامه رو تمومش کنیم الان میاد خونه رو میذاره روی سرش دیگه نمیذاره بخونیم.

در حالی که برای ریختن چای به طرف آشپزخانه می رفتم گفتم:

ـ چه طوره فردا برای امتحان نریم؟اصلا آمادگی اش رو ندارم.

سرش را به پشتی کاناپه تکیه داد وجواب داد:

ـ آخرش که چی؟فردا نشد دو روز دیگه بالاخره که باید این امتحان رو بدیم.

سینی چایی را جلویش گذاشتم وگفتم:

ـ همچین میگی بالاخره این امتحان رو باید بدیم انگار که دو تا ماشین آخرین سیستم توی پارکینگ خوابیده ومنتظر اینه که ما دو تا گواهینامه مون رو بگیریم وبریم سوارش بشیم.

ـ چیه؟ترسیدی؟نترس بابا فوقش فردا رد می شیم دو جلسه برامون اضافه میذارن دوباره امتحان می دیم.آیین نامه رو که حفظیم فقط مونده امتحان شهری که به امید خدا یه کاریش می کنیم.تو که رانندگیت خوبه دیگه از چی می ترسی؟پارک دوبلت که حرف نداره!

با خنده نگاهش کردم وگفتم:

ـ مسخره می کنی؟

خندید ودر حالی که فنجان چای را برمی داشت جواب داد:

ـ نه بی شوخی رانندگیت خوبه فقط پارک دوبلت افتضاحه ولی دور زدن دو فرمانت معرکه است.حالا فردا کمی زودتر میریم یه جلسه تمرینی می گیریم تا قبل از امتحان مسلط بشیم.

وکمی از چایش را نوشید وبا پوزخندی ادامه داد:

ـ حالا اگه من برای امتحان فردا عزا بگیرم یه چیزی.همه رانندگی یک طرف واین دنده عقب یک طره.به هر کی بگم مسخره ام می کنه.

خندیدم وگفتم:

ـ دیوونه اخه دنده عقب هم کاری داره؟!

ـ همین دیگه دردم سر اینه که نمیشه به کسی هم گفت.

با صدای زنگ در ورودی سرم را به سوی در چرخاندم وگفتم:

ـ پرهام اومد.

و بلند شدم وبه طرف در رفتم.

فنجان خالی چای را درون سینی گذاشت وبا نگاهی به در گفت:

ـ چه به موقع؟!هنوز دو صفحه هم نخوندیم.

در ورودی آپارتمان را باز کردم وبا دیدن صورت خندان پرهام گفتم:

ـ علیک سلام چی شد؟خانومتون ازتون امتحان ریاضی رو گرفت؟

با عجله کفشهایش را جلوی در در آورد وبا خوشحالی وارد شد ور به من وسارا گفت:

ـ سلام.بیست شدم.امتحان ریاضی بیست شدم.

سارا با هیجان برایش دست زد وگفت:

ـ آفرین به تو پسر خوب یه کمی هم به خواهر ودختر عمه ات یاد بده.

به سارا چشم غره رفتم که یعنی زیادی بهش رو نده وکوله پشتی اش را از کنار در برداشتم وپرسیدم:

ـ از چی اومد؟از اون ضربهای سه رقمی هم اومد؟

در حالی که جورابهایش را در می آورد جواب داد:

ـ آره عمو منصف ونیمساز هم اومد.ورقه ام توی کیفمه.

وبه طرف دستشویی رفت.

ـ انگار عرضه اش از من و تو بهتره.میگم چه طوره فردا بفرستیمش به جای خودمون امتحان بده؟

با خنده به سوی سارا نگاه کردم ودر کوله پشتی پرهام را باز کردم وگفتم:

ـ فکر خوبیه ولی بی شوخی بعضی از مطالب درسی شون از اون موقع های ما سخت تره.یادم نمیاد وقتی کلاس چهارم دبستان بودیم این چیزها رو خونده باشیم.

خنده ام گرفت.ورقه امتحان ریاضی را از لابه لای دفتر وکتاب های درسی پرهام پیدا کردم وگفتم:

ـ حالا این حرف ها پیش خودمون باشه وجای دیگه درز پیدا نکنه وگرنه آبرومون میره.

خندید وگفت:

ـ مگه دروغ میگم؟مثلا اگه اشکان وحامد بفهمند که چه نابغه هایی بودیم چه طور می شه؟!

ـ سارا تو رو خدا اسم هر کسی رو میاری اسم اشکان رو نیار حالم ازش به هم میخوره.

ـ نه که خیلی هم حالت بد میشه؟دروغ نگو دیروز توی دانشگاه دیدم که چه دل وقلوه ای به هم می دادین؟!

ـ چه دل و قلوه ای؟!ازم تایخ حذف واضافه رو پرسید منم جواب دادم.

ـ جدا؟!

خندیدم وگفتم:

ـ اره جدا.

ـ سروناز سی دی بازی ام رو کجا گذاشتی؟

سرم را به طرف پرهام که وسط راهروی اتاق خواب ها ایستاده بود چرخاندم وگفتم:

ـ هنوز از مدرسه نیومده می خوای بری سراغ کامپیوتر بازی کنی؟

با دلخوری جواب داد:

ـ دیورز که نذاشتی بازی کنم.

با طلب کاری گفتم:

ـ اگه میذاشتم که امتحانت رو بیست نمی گرفتی.فعلا بازی بی بازی بیا اول نون چایی کره عسل بخور تا بعد.

با بهانه گیری جواب داد:

ـ من گرسنه ام نیست.

با عصبانیت پاهایش را به زمین کوبید وگفت:

ـ سروناز...!

سارا به پشتیبانی از پرهام از جایش بلند شد وبه طرفش رفت ودستش را گرفت وگفت:

ـ پرهام جون بیا اول یه چیزی بخوریم بعد دو تایی با هم بازی می کنیم.خب؟

پرهام به راحتی با سارا کنار آمد وبا خوشحالی پرسید:

ـ تو هم بازی می کنی؟

ـ آره پس چی؟دو ساعته اومدم نشستم تا تو از مدرسه بیایی با هم بازی کنیم.

با پوزخندی روبه سارا گفتم:

ـ بابا تو دیگه کی هستی؟!

در حالی که هنوز دست پرهام را در دست داشت وبه طرف آشپزخانه می رفت رو به من گفت:

ـ علم روانشناسی ثابت کرده ملایمت بیشتر از خشونت جواب میده.سروناز خانم!

خندیدم وگفتم:

ـ جدا؟!

در جوابم خندید وگفت:

ـ اره جدا.

سارا را به اندازه ی یک خواهر یا شاید هم بیشتر دوست داشتم.واقعا برایم حکم یک خواهر را داشت.از وقتی که به یاد داشتم او را در کنارم دیده بودم تا به امروز.هشت ماه از او کوچکتر بودم ولی احساس می کردم با او دوقلویم ودر حقیقت همین هم بود.در کودکی همیشه همبازی یکدیگر بودیم ووقتی هم که به مدرسه رفتیم با اینکه خانه ما به خانه عمه اینها کمی فاصله داشت ولی باز هم به خاطر وابستگی که به هم داشتیم ما را در یک مدرسه گذاشته بودند وبا سرویس به مدرسه می رفتیم.بزرگتر که شدیم تمام اوقات فراغتمان با هم می گذشت وسارا به راستی جای خالی یک دوست ویک خواهر را برایم پر می کرد ومطمئنا من هم برای او چنین نقشی داشتم.با اینکه از سارا هشت ماه کوچکتر بودم ولی با زود رفتن من به مدرسه هر دو در یک کلاس وسر یک میز درس خواندیم وبعد از گذراندن دیپلم باز هم با هم سر یک کلاس کنکور ثبت نام کردیم وبا انتخاب رشته تحصیلی مشابه با هم به یک دانشگاه رفتیم.واقعا برای بعضی از دوستانمان جالب بود که اینطور از اول با هم گذرانده ایم.ترم سوم دانشگاه رشته فیزیک بودیم وبه قول خودم قرار بود جای نیوتن و انشتین را بگیریم!حدود دو سالی می شد که خانه قبلی مان را فروخته بودیم وهمسایه طبقه بالای خانه عمه اینها شده بودیم و من وسارا از خدا خواسته به هم نزدیک تر شدیم.

دومین فرزند خانواده بودم وقبل از من مهرناز بود که پنج سالی ازم بزرگتر بود که بعد از ازدواج با اردلان یکی از همکلاسی های دانشگاهی اش برای زندگی به اسپانیا رفته بود ودر حال حاضر ماه های آخر بارداری اش را می گذراند وبرای همین پدر ومادرم را حدود یک ماهی به اسپانیا کشانده بود وقرار بود دو ماه دیگر هم آنها را نگاه دارد تا اوضاعش رو به راه شود وآنها به اطمینان همسایگی عمه اینها پرهام را دست من سپرده بودند ورفته بودند.غافل از اینکه از تصمیم راسخم درباره درست تربیت کردن پرهام اطلاعی داشته باشند!به قول سارا:اگر دایی خبر داشت که عزیز دردانه اش را به دست چه جلادی می سپارد ومی رود جز محالات بود که به این سفر برود.

و واقعا هم همین بود.اگر پدر ومادرم خبر داشتند که چه نقشه های تربیتی برای بهبود وضعیت نابسامان پرهام داشتم غیر ممکن بود که پیش مهرناز بروند.به خاطر فاصله سنی پرهام با ما ولوس کردنش از طرف همه زیادی میدان پیدا کرده بود واوضاع واحوال درسی اش هم خوب نبود برای همین در نبود پدر ومادرم فرصتی پیدا کردم که کمی روی اخلاق پرهام کار کنم واز این لوس وبی مزگی او را بیرون بیاورم وبه قول سارا:آن وقت کی روی تربیت من کار می کرد واز بی مزگی درم می اورد!

ـ سروناز من رفتم اتاق پرهام کمی کامپیوتر بازی کنم.اگه خواستی تو هم بیا.

در حالی که نگاه گذرایی به ورقه امتحانی در دستم می کردم پرسیدم:

ـ همه عصورنه اش رو خورد؟

پرهام قبل از انکه به اتاقش برود به جای سارا جواب داد:

ـ آره خوردم.فردا هم علوم و ورزش وفارسی دارم.

برای اینکه ابهتم را حفظ کنم گفتم:

ـ پس زیاد خودت رو با کامپیوتر خسته نکن.

این بار سارا جوابم داد:

ـ چشم خانوم بزرگ.امری باشه؟

پوزخندی زدم وگفتم:

ـ نه سلامتی.

در حالی که وارد اتاق پرهام می شد جواب داد:

ـ جدا؟!

وبا خنده جوابش دادم:

ـ آره جدا.

این سوال وجواب جدا؟آره جدا.تکه کلامی بود که حدود بیست روزی می شد که ورد زبانمان شده بود وحکایتش از زمان ثبت نام کلاس رانندگی مان شروع شده بود.بعد از رفتن پدر ومادرم به اسپانیا به پیشنهاد سارا برای ثبت نام کلاس تعلیم رانندگی به آموزشگاه نزدیک خانه مان رفته بودیم وقبل از اینکه ثبت نام کنیم یکی از پسرهای همسایه(بهروز) را دیده بودیم که با ماشینش دم در آموزشگاه شدیم وبرای ثبت نام مدراک مان را تحویل دادیم.اما زیر چشمی حواسمان به بهروز بود که داشت برگه هایی را پر می کرد. مسئول ثبت نام به ما هم برگه هایی را داد پر کنیم ولی ما از کنجکاوی داشتیم می مردیم که بهروز چه کار می کند؟خلاصه مشغول پر کردن برگه ها شدیم که بهروز برگه هایش را تحویل مسئول ثلت نام داد وپرسید:چه روز وچه ساعتی وبا چه کسی کلاس دارد؟ هنوز هم دوزاری کج و کوله مان نیفتاده بود که برای چه دارد می پرسد وبه خیال خام خود فکر می کردیم شاید یکی از مربی های تعلیم رانندگی آنجا باشد وبا ایما واشاره به هم آرزو می کردیم ای کاش مربی ما باشد.وقتی مسئول ثبت نام جوابش را داد که چه روز وچه ساعتی وباید حتما کلاس های آموزش عملی را پشت سر هم بیاید من که از تعجب داشتم شاخ در می آوردم بی اختیار با صدای بلند پرسیدم:جدا؟!واو هم بی اختیار به طرفم برگشت وجواب داد:آره جدا.

پق خنده من وسارا آشفته بازاری درست کرد که دو سه روز رویمان نمی شد برای شروع کلاس ها به آموزشگاه برویم واین شد که از آن روز دم به ساعت به هم می گفتیم:جدا؟! آره جدا.

صدای خوشحال پرهام در حالی که با سارا کل کل می کرد من را به خود اورد وپایین برگه امحتانی اش را امضا کردم وبه شیوه پدرم نوشتم:از زحماتتان متشکرم وبرگه را تا کردم ولای کتاب ریاضی اش گذاشتم.فردا با سارا دانشگاه داشتیم وباید تالیف درسی پرهام را همین امشب کنترل می کردم که وقتی فردا صبح پیش عمه می رفت دیگر تکلیفی نداشته باشد.عمه با بیماری وسواسی که بعد از فوت شوهرش به ان مبتلا شده بود خود ودیگران را در تنگنا گذاشته بود وپدر ومادرم برای بهبودی اش هر کاری کرده وپیش هر دکتری برده بودند ولی چون خودش نمی خواست هیچ پیشرفتی حاصل نمی شد.

عمه هم مثل پدر سه فرزند داشت ولی دو پسر ویک دختر. پسر اولش سجاد که حدود هفت هشت سالی می شد که در اسپانیا زندگی می کرد وتشکیل خانواده داده بود ویک دختر دو ساله به نام سارینا داشت وپدرم از اینکه مهرناز نیز به طور اتفاقی باید در اسپانیا زندگی می کرد به خاطر وجود سجاد قلبا راضی ومطمئن بود. سجاد از نظر ذاتی واخلاقی کاملا نظیر پدر بود وبه معنای واقعی همانند پدر مهربان وآرام.درست برعکس سینا فرزند دوم عمه که هر چه از بد اخلاقی وگوشت تلخی اش بگوین کم گفته ام وجالب اینکه با تمام بد اخلاقی وبد عنقی اش به تعداد موهای سرش هم دوست وآشنای دختر داشت ومن هزاران بار به سارا گفته بودم که کدام دختر بخت برگشته ای جواب سلام آدم خل ودیوانه ای چون سینا را می دهد؟!واقعا برایم جای شگفتی داشت؟!

خدا را شکر در این هفت هشت سال که به شهرستان برای دانشگاه رفته بود.کمتر او را می دیدیم واز شر غرغرها وسخت گیری هایش در امان بودیم.مقطع لیسانس وفوق لیسانس ودکترا را در شهرتسنا بود ومن وسارا باید روزی هزارا بار خدا را شکر می کردیم که او نیست تا نظاره گر شیطنت هایمان باشد وحالا که سال آخر دکترای زیست شناسی ومیکروبیولوژی را می گذارند باید کم کم خودمان را آماده می کردیم تا به حکمرانی بی چون وچرایی که در خانه خودمان وعمه می کردیم خداحافظی کنیم.واقعا وقتی که من وسارا به این مسئله فکر می کردیم اشک درون چشمهایمان جمع می شد ومن به شوخی می گفتم ای کاش یکی پیدا می شد همان طور که من دارم پرهام را تربیت می کنم سینا را هم تربیت می کرد.

سارا هم مثل پرهام که با من ومهرناز اختلاف سنی داشت با بردارهایش اختلاف سنی داشت.سارا از سجاد نه سال واز سینا هفت سال کوچکتر بود وتقریبا نسبت بهشان بیگانه بود.با سجاد که به خاطر دوری راه وبا سینا به خاطر دوری فرهنگ واخلاق.

پدر سارا جدود سه سال پیش در اثر عارضه قلبی ناگهانی فوت کرد واز آن روز کم کم بیماری وسواس عمه نمودار شد.حتی به طوری که تازگی ها عمه همه را وادار می کرد که وقتی قدم به خانه اش می گذارند دمپایی مخصوص که دم در آماده گذاشته است را بپوشند ومستقیم به حمام بروند وپاهایشان را زیر شیر حمام بشویند ودوباره دمپایی را به پا کنند وبه طرف دستشویی رفته دستهایشام را با صابون بشویند واگر رمقی از این همه آب وآبکشی باقی مانده بود روی کاناپه یا مبل های سالن بنشینند وبه غرغرهای مادر شوهرش گوش کنند!مادر بزرگ سارا چند سالی می شد که با عمه اینها زندگی می کرد ودر عین اینکه پیرزن بامزه وسروزبان داری بود ولی وقتهایی که سر حال نبود از هر چیزی ایراد می گرفت وبعضی وقت ها با بهانه گیریهایش همه را کلافه می کرد وبه عقیده من سینا از این نظر کاملا مشابه مادربزرگش بود!

به هر حال حسن همسایگی با عمه اینها این بود که کف پاهای من وپرهام از تمیزی برق می زد وروزی نبود که چهار پنج بار کف پاهایمان شسته نشود!البته این تعداد شستن بستگی به تعداد پایین رفتن مان داشت.بعضی وقت ها واقعا دلم برای سارا می سوخت که مجبر بود مدام در آن خانه حرفهای وسواس گونه عمه را گوش کند وروزی دو سه بار کف سالن وراهرو را تی بکشد ودست آخر هم تمام وسایل سالن را گردگیری نماید وجالب اینجا بود که تمام هم وغم عمه برای تمیزی سالن بود وزیاد به شست وشوی ظرف وظروف آشپزخانه کاری نداشت واگر سالن پذیرایی روزی سه بار تمیز می شد خیالش جمع می شد که دیگری کاری باقی نمانده.انگار که هر لحظه وهر دم منتظر آمدن مهمان یا مهمانهایی بود.رفتار اجتماعی وخانوادگی عمه آذر کاملا طبیعی بود وهمین تمیز نگه  داشتن بیش از اندازه سالن پذیرایی همه را نگران کرده بود.با اینکه چند بار نزد روان پزشک وروانشناس رفته بود ولی فقط در حدود یک هفته اثر کرده بود ودوباره روز از نو روزی از نو؟!نمی دانم شاید وقتی عمو ابراهیم فوت کرده بود در اثر کثرت زیاد مهمان ها در سالن شوکه شده بود واز ان زمان دلهره تمیزی آنجا به جانش افتاده بود .با وجود اینکه همه مان از کارهای وسواسی عمه دست وپا حنابسته جلویش می نشستیم ولی مادربزرگ سارا از این قاعده مستثنی بود وجلوی چشم عمه هر کاری که باب میلش بود انجام می داد وعمه تلافی کارهای مادرشوهرش را سر ما در می اورد!البته مادر بزرگ سارا(عزیز) نه از روی بدجنسی بلکه از راه شیوه درمانی مخصوص به خودش می خواست عمه را درمان کند که خدا را شکر تا به حال موفق نشده بود!

واقعا زندگی در خانه عمه اینها حکایتی داشت که قابل تحمل برای هری کسی نبود.بعضی وقت ها که سارا به طبقه ما می امد از روی شیطنت یا شاید هم عادت پاچه های شلوارش را بالا می زد ومی گفت:کجا پاهامو بشورم؟مامان گفته به سروناز ورپریده بگو اگه از این به بعد خواستی بیایی پایین باید سوراخ دماغت رو با وایتکس بشوری!وبا نگرانی ادامه می داد:ولی بی شوخی مامان روز به روز داره بدتر میشه.

پیش از آنکه پدر ومادرم به اسپانیا بروند خیلی به عمه اصرار می کردند که او را هم با خود ببرند تا بلکه گردش وتنوع واز همه مهمتر دیدن سجاد برای بهبودی حالش موثر باشد ولی عمه به خاطر یک روز کلاسی که در هفته داشت بهانه آورد وهمراهشان نرفت.با اینکه بازنشسته آموزش وپرورش بود ولی باز هم برای سرگرمی در هفته یک روز کلاس گرفته بود تا به این طریق بیکار نباشد.دبیر علوم مقطع راهنمایی بود که من وسارا هم در ان موقع که مدرسه می رفتیم از شاگردانش بودیم ولی یکی از درسهایی که همیشه عزا می گرفتیم که چطوری سر کلاس برویم.واقعا عمه به من وسارا که برادرزاده ودخترش بودیم رحم نمی کرد وبا سخت گیری بیش از اندازه ای که به بچه ها  داشت من وسارا رو هم بی نصیب نمی گذاشت!

به قول خودم:اگه یک معلم توانست من وسارا را آدم کند همین عمه بود که به راستی جایی برای نفس کشیدم در کلاس برایمان باقی نمی گذاشت!

با صدای زنگ تلفن همراه سارا به خودم آمدم وبلند داد زدم:

ـ سارا بدو تلفن.

سارا در حالی که با صدای بلند کامپیوتر در حال ماشین بازی با پرهام بود جواب داد:

ـ ور دار ببین کیه.

به طرف گوشی اش کنار میز کاناپه رفتم وبا دیدن اسم لیلا روی نمایشگر با لبخندی گفتم:

ـ الو لیلا سلام.

ـ تویی سروناز؟سلام چطوری؟شماره کدوماتون رو گرفتم؟!

خندیدم وجواب دادم:

ـ درست گرفتی.گوشی ساراست ولی دستش بنده من جواب دادم.

ـ خب چطوری؟حال؟احوال؟کاروبار؟

در جوابش گفتم:

ـ سلامتی، ممنون.تو چطوری؟

ـ منم خوبم.زنگ زدم به سارای بیچاره بگم که چه نشستی که مرغ از قفس پرید!

متوجه منظورش شدم وبا خنده پرسیدم:

ـ جدی جدی؟!

می دانست که من وسارا هیچ رمز ورازی را از هم پوشیده نداریم برای همین جواب داد:

ـ پس چی؟هی به سارا گفتم بجنب مگه گوش کرد؟!

خندیدم وگفتم:

ـ بابا بهتر.حالا بذار صداش کنم برای خودش تعریف کن.

وبلافاصله به سوی اتاق پرهام حرکت کردم وگفتم:

ـ سارا بیا لیلا.

در حالی که حواسش به مانیتور بود جواب داد:

ـ چی میگه؟

در آستانه در اتاق پرهام ایستادم وگفتم:

ـ پاشو یه دقیقه بیا تا بهت بگم.

با سماجت از ماشین کناری سبقت گرفت وگفت:

ـ بده همین جا باهاش حرف می زنم.

پرهام از اینکه حواس سارا را پرت کرده بودم ناراضی گفت:

ـ سروناز الان سارا میبازه برو بیرون بعدا بیا.

با بی خیالی پیغام لیلا را رساندم وگفتم:

ـ لیلا میگه مرغ از قفس پرید دیگه خود دانی؟!

و از اتاق پرهام بیرون امدم.

می دانستم که نمی توانست نسبت به پیغام لیلا بی تفاوت باشد برای همین از پشت سر صدایش را شنیدم که به پرهام گفت:

ـ تو به جای من همین مسیر را ادامه بده زود برمی گردم یادت باشه ماشین رو داغون نکنی ها.

و گوشی موبایلش را از دستم گرفت وگفت:

ـ بده ببینم چی میگه...

 وبلافاصله گفت:

ـ سلام لیلا چه خبر؟

ـ ...

ـ جون من؟!صدات درست نمیاد از تلفن ثابت زنگ بزن خونه سروناز اینها.نمی فهمم چی می گی؟

ـ ...

اخلاقش همیشه این بود وقتی خیلی هیجان زده می شد گوشهایش کر می شد.گوشی اش را قطع کرد وروبه من گفت:

ـ ای بترکی می مردی زودتر می گفتی چیکارم داشت؟

روی کاناپیه کنار تلویزیون نشستم وبا لبخندی گفتم:دو ساعته دارم بهت میگم ولی تو ماشین بازیت گرفته.حالا چی می گفت؟

ـ درست نفهمیدم ولی می گفت حامد با یه دختره...

وبا صدای زنگ تلفن حرفش را قطع کرد وبه سوی تلفن حمله برد.

ـ الو لیلا؟

ـ ...

ـ خب بگو از اول بگو درست نمی شنیدم.

ـ ...

اخمهایش توی هم رفت وبا عصبانیت پرسید:

ـ خودت دیدی؟

ـ ...

ـ دختره چی؟چه شکلی بود؟

ـ ...

ـ از بچه های مترجمی زبان انگلیسی؟

ـ ...

ـ مطمئنی؟نه بگو.کی؟امروز چه ساعتی؟

ـ...

ـ ماشینش چی بود؟

ـ ...

ـ ای درد بگیره.خیلی خوشحال بود؟

ـ ...

ـ پس چی میگی دو ساعت؟نه.برای چی؟

ـ ...

ـ حامد چی پوشیده بود؟

ـ ...

با خنده نگاهش کردم وگفتم:

ـ تو این گیری ویری چیکار به لباس حامد داری؟

ـ هیچی سروناز می خنده میگه چیکار به لباس حامد داری؟

و بلافاصله رو به من ادامه داد:

ـ هنوز این چیزها رو نمی دونی؟!لباس حامد نشون می ده برای طرف چقدر ارزش قائله.اگه تیپ بزنه خبریه اگه نزنه طرف رهگذره.

و دوباره به گفتگویش با لیلا ادامه داد وپرسید:

ـ نرفتی جلو؟یه چشم غره ای یه چیزی؟

از لحن جدی اش خنده ام گرفت وگفتم:

ـ بره جلو بگه چی؟!

به طرفم نگاه کرد وبا حرص گفت:

ـ سروناز یه دقیقه ساکت می شی ببینم چی میگه؟

ـ ...

ـ نه فرا صبح که کلاس عمومی داریم ولی ظهرش باید بریم امتحان رانندگی نمی دونم چیکار کنم؟

ـ ...

ـ حالا مطمئنی فردا ظهر می ای دانشگاه؟

ـ نمی دونم بذار از سروناز بپرسم ببینم چی میگه؟

و رو به من کرد وبا التماس پرسید:

ـ سروناز میای امتحان فردا ظهر رو بندازیم پس فردا؟

پوزخندی زدم وجواب دادم:

ـ من از اولم بهت گفتم که فردا امتحان رانندگی ندیم ولی تو پاتو توی یه کفش کرده بودی.

ـ آره سروناز موافقه.فردا ظهر توی دانشکده می بینمت.

ـ ...

ـ باشه نه قربانت.به مامان اینها سلام برسون.

ـ ...

ـ خداحافظ.

ـ ...

و گوشی را بر جایش گذاشت وکمی به فکر فرو رفت.

با دقت نگاهش کردم وپرسیدم:

ـ چی شد؟بالاخره مرغ از قفس پرید؟

به کاناپه تکیه داد وجواب داد:

ـ بیخود کرده مگه به همین سادگیه.قول داده باید پای حرفش هم وایسه.

برای اینکه کمی دلداری اش بدهم گفتم:

ـ چه قولی؟فقط گفته برای بهتر شناختن یکدیگر پیش از ازدواج کمی بیشتر با هم آشنا بشیم این حرف رو که بیشتر پسرها میزنند.

ـ ولی تو خودت خوب می دونی اون مثل بیشتر پسرها نیست؟!

سارا راست می گفت حامد مثل بیشتر پسرها نبود.پسری بود فوق العاده سنگین واز نظر من کمی خشک!خشکی اخلاقش هم بیشتر به خاطر نبود لبخند روی صورتش بود.

ترم آخر فیزیک درس می خواند وبا پرس وجویی که از همکلاسی هایش کرده بودیم با ان نمرات درخشانش خود را برای کارشانسی ارشد آماده می کرد وبه قول خودم:از ترم پیش کلنگ از آسمان افتاده بود وبه سرش خورده بود واز ان همه دختر خوب وسنگین در دانشکده سارای از همه سنگین تر را انتخاب کرده بود!وقعا سارا دختر خوب وسنگینی بود ولی همگان این نکته را قبول داشتند که اگر من وسارا در دانشکده نبودیم آنجا سوت وکور بود وبه راستی شیطنت ها وشلوغی هایمان برای کی دانشکده که هیچ برای کل دانشگاه هم بس بود؟!

ـ حالا میگی چیکار کنم؟!

جواب دادم:

ـ چی رو چیکار کنم؟!صبر کن فردا ظهر میریم دانشکده ببینیم چه خبره.

ـ من تا فردا ظهر نمی تونم تحمل کنم.هنوز هیچی نشده مزه دهنم تلخ شده کف دستم یخ کرده حامد پسری نبود ک هیک روزه رنگ عوض کنه.میگم یه زنگی بهش بزنم ببینم چی می گه؟هان؟

از رنگ و روی پریده اش فهمیدم حالش خراب تر از این حرفهاست.ولی برای اینکه بعدها پشیمان نشود که زود یا حرفش موافقت کردم گفتم:

ـ مگه نگفتی از تلفن بازی و پیامک زدن خوشش نمیاد؟شاید بهش زنگ بزنی ناراحت بشه؟

با سردرگمی جواب داد:

ـ بیخود کرده.دیگه از چی ناراحت بشه؟نه که خودش امروز خیلی گل کاشته؟

کمی فکر کردم وگفتم:

ـ ببینم لیلا مطمئنه دختر با حامد از روی منظوری حرف زده؟!اصلا بگو ببینم لیلا چی می گفت؟

بلافاصله جواب داد:

ـ لیلا می گفت دم بوفه وایساده بوده که دیده حامد با عجله از ساختمان دانشکده خارج شده ودر محوطه با دختری از رشته مترجمی زبان سلام وعلیک خودمانی کرده واز در دانشگاه بیرون رفته.دنبالشون رفته ودیده...

به میان حرفش دویدم وپرسیدم:

ـ لیلا از کجا می دونست که دختره مترجمی زبان بوده؟

جواب داد:

ـ گویا این ترم باهاش کلاس تربیت بدنی داره.می گفت دختره بد نیست قیافه با نمکی داره وقتی از در دانشگاه بیرون رفتند دختره سوار ماشینش شده وحامد هم جلو کنارش نشسته ورفتند.

برای اینکه کمی قوت قلبش بدهم گفتم:

ـ همین؟

با غیظ جواب داد:

ـ دستتو بذار رو زمین!مگه بقیه دیگه ای هم میخواستی وجود داشته باشه؟دیگه بدتر از این می خواستی؟پسره پررو تا چشم منو دور دیده تلپی سوار ماشین دختره شده رفته.

وکمی مکث کرد ویاد موضوعی افتاد وبا حرص ادامه داد:

ـ صد دفعه بهت گفتم بیا این گواهینامه کوفتی رو بگیریم یه ماشین قسطی یه چیزی بخریم بریم دانشگاه بیا همه ماشین دارن به غیر از ما دو تا دست وپا چلفتی!

از اینکه وسط یک موضوع موضوع بی ربطی را پیش کشیده بود خنده ام گرفت وگفتم:

ـ اولا این چه ربطی داشت؟دوما خود آقا حامد ماشین داره که ما داشته باشیم؟سوما شاید هم این دختره یکی از آشناهای حامد بوده که به راحتی سوار ماشینش شده.وقتی چیزی نمی دونی الکی پیش داوری نکن.

کمی قانع شد وپرسید:

ـ خب حالا میگی چیکار کنم؟بهش زنگ بزنم؟

نگاهش کردم وجواب دادم:

ـ نمی دونم یک وقت کار خرابتر نشه؟

دوباره کمی فکر کرد وگفت:

ـ یک زنگی می زنم هیچی نمی گم تا ببینم مزه دهنش چیه!اگه بی حوصله حرف شد معلوم میشه خیلی عوضیه.

سرم را به نشانه تایید تکان دادم وحرفی نزدم.

گوشی تلفن همراهش را برداشت ودکمه حافظه اش را زد ومنتظر برقراری تماس شد.

به صورتش دقیق نگاه کردم.صورت سارا روی هم رفته بی عیب ونقص بود وابروهای باریک ونازکش با چشمهای کشیده وبادامی اش هماهنگی داشت.بینی نسبتا کوچک ولبهای کمی کلفت که در قاب صورت بیضی اش مجموعه ملیحی را به نمایش گذاشته بود که با پوست سبزه اش نمکین می شد وموهای سیاه وفرفری اش ایمن سبزه گی را با نمک تر نشان می داد ومن بعضی وقت ها که از دستش عصبانی می شدم یا می خواستم سربه سرش بگذارم بهش خانم آنگولایی می گفتم که خودش می فهمید یا خلیلی عصبانی ام یا در حال شوخی کردن هستم.

ـ چرا مرتب اشغال می زنه؟

با سوالش به خود آمدم وجواب دادم:

ـ شاید آنتن نمیده دوباره بگیر.

ـ آهان گرفت.

و چشمکی بهم زد وبا ابروهای بالا اده منتظر برداشتن گوشی شد.

ـ الو الو حامد.

ـ ...

ـ سلام حال شما؟

ـ ...

ـ ممنون من خوبم.شما چطورید؟

ـ ...

از لحن رسمی وموش مرده اش در مقایسه با خط ونشان های پیش از تلفنش خنده ام گرفت وبا خنده سرم را تکان دادم.

ـ نه همین جوری می خواستم حالتون رو بپرسم.

ـ ...

ـ نه قرار بود فردا ظهر بریم برای امتان ولی امادگی اش رو نداشتیم انداختیم پس فردا.

می دانستم از یر تا پیاز برنامه روزانه مان را برایش تعریف می کند برای همین به حرفهایش می خندیدم!

ـ جئی؟کی؟امروز؟

ـ ...

ـ نه خبر نداشتم.قبلا نگفته بودین؟

ـ ...

ـ چه جالب؟حالا چه رشته ای می خونه؟

ـ ...

مطمئنا در حال تعریف کردن جریان مهیجی بود که قیافه سارا شبیه گربه هایی شده بود که در کمین موش گرفتن هستند!

ـ ای کاش امروز دانشکده بودم می دیدمش.

ـ ...

ـ بد موقعی که مزاحمتون نشدم؟

ـ ...

ـ نه خواهش می کنم.راستش من وسروناز هم سرگرم خوندن آیین نامه بودیم.الان اومدش توی اتاق داره بهتون سلام می رسونه ونگاهی به من کرد وچشمکی زد.

ـ ...

وبا حالتی جدی رو به من گفت:سروناز حامد هم سلم می رسونه...

وبلند به طوری که حامد بشنود گفتم:

ـ ممنون مرسی.

ـ به خانواده سلام برسونید.

ـ ...

ـ نه متشکرم.خداحافظ شما.

ـ ...

وگوشی را قطع کرد وبا همان هیجانی که داشت از جایش بلند شد وزبانش را از دهان بیرون آوردو چند بشکن زد.

با خوشحالی به حرکاتش نگاه کردم وبا دوق گفتم:

ـ خب حالا بشین ببینم چی می گفت؟

رو کاناپه ولو شد وبا هیجان خاصی گفت:

ـ الهی سارا براش پرپر بشه که آنقدر این بچه ماهه.ماه ماه؟!

و روی هوا برایش بوسه فرستاد.

با بی صبری گفتم:

ـ خیلی خوب فهمیدم که چقدر دوستش داری.حالا چی می گفت؟

ـ الهی براش بمیرم که همه چی رو صاف وپوست کنده گفت بدون اینکه اشاره ای بکنم گفتش امروز دختر خاله ام مینا که توی دانشگاه خودمون مترجمی زبان می خونه اومده بود دنبالم.از انجایی که مثل یک خواهر برام می مونه همراهش رفتم تا بریم فرودگاه استقبال مادربزرگمون که از سفر حج اومده.الانم داشت از خونه مادربزرگش حرف می زد.

برای اینکه حرصش را در اوردم بلافاصله گفتم:

ـ یعنی چی که مرد گنده مثل دخترها گزارش روزمره را می داد؟!مرد باید یه اِهن وتُلُپی داشته باشه وهمه چی رو لو نده!اه اه...

وبه لحن عزیز یعنی مادربزرگش ادامه دادم:

ـ عنوان کتاب:حس مبهم عشق

نویسنده:مهندس هایده حائری

تعداد صفحات:528

انتشارات:پگاه

چاپ اول:1389

قیمت:9500 تومان

به عزیزترینم، مادرم که مقابل چشمانم

روحش به پرواز در آمد...

و یادش برایم ماندنی ترین خاطره شد...

فصل اول

در سه راه حق تقدم با وسیله نقلیه ایست که به طور مستقیم حرکت می کند ولو اینکه عرض خیابان تلاقی کننده بیشتر باشد.

هنگام سبقت مجاز از سمت چپ وسیله نقلیه جلویی سبقت می گیریم.

هنگام خارج شدن از اتومبیل ترمز دستی را می کشیم موتور را خاموش کرده وسوییچ را خارج می کنیم.

هنگامی که از خیابان اصلی وارد تقاطع می شویم برای احتراز از هر گونه خطر با سرعت متناسب با تقاطع وبا احتیاط عبور می کنیم.

ـ سارا تو رو خدا یوشتر داری روی اعصابم راه میری.

ـ ناسلامتی اومدم پیش تو تا با هم بخونیم.

سرم را از روی کتابچه آیین نامه رانندگی بلند کردم وجواب دادم:

ـ باور کن سارا این جوری که تو داری بلند بلند وجدی می خونی هر چی رو که خونده بودم یادم رفت استرس گرفتم.پاشم برم یه چایی بیارم.

ـ نمی خواد بشین همین الان پایین چایی خوردم.بیا تا پرهام نیومده آیین نامه رو تمومش کنیم الان میاد خونه رو میذاره روی سرش دیگه نمیذاره بخونیم.

در حالی که برای ریختن چای به طرف آشپزخانه می رفتم گفتم:

ـ چه طوره فردا برای امتحان نریم؟اصلا آمادگی اش رو ندارم.

سرش را به پشتی کاناپه تکیه داد وجواب داد:

ـ آخرش که چی؟فردا نشد دو روز دیگه بالاخره که باید این امتحان رو بدیم.

سینی چایی را جلویش گذاشتم وگفتم:

ـ همچین میگی بالاخره این امتحان رو باید بدیم انگار که دو تا ماشین آخرین سیستم توی پارکینگ خوابیده ومنتظر اینه که ما دو تا گواهینامه مون رو بگیریم وبریم سوارش بشیم.

ـ چیه؟ترسیدی؟نترس بابا فوقش فردا رد می شیم دو جلسه برامون اضافه میذارن دوباره امتحان می دیم.آیین نامه رو که حفظیم فقط مونده امتحان شهری که به امید خدا یه کاریش می کنیم.تو که رانندگیت خوبه دیگه از چی می ترسی؟پارک دوبلت که حرف نداره!

با خنده نگاهش کردم وگفتم:

ـ مسخره می کنی؟

خندید ودر حالی که فنجان چای را برمی داشت جواب داد:

ـ نه بی شوخی رانندگیت خوبه فقط پارک دوبلت افتضاحه ولی دور زدن دو فرمانت معرکه است.حالا فردا کمی زودتر میریم یه جلسه تمرینی می گیریم تا قبل از امتحان مسلط بشیم.

وکمی از چایش را نوشید وبا پوزخندی ادامه داد:

ـ حالا اگه من برای امتحان فردا عزا بگیرم یه چیزی.همه رانندگی یک طرف واین دنده عقب یک طره.به هر کی بگم مسخره ام می کنه.

خندیدم وگفتم:

ـ دیوونه اخه دنده عقب هم کاری داره؟!

ـ همین دیگه دردم سر اینه که نمیشه به کسی هم گفت.

با صدای زنگ در ورودی سرم را به سوی در چرخاندم وگفتم:

ـ پرهام اومد.

و بلند شدم وبه طرف در رفتم.

فنجان خالی چای را درون سینی گذاشت وبا نگاهی به در گفت:

ـ چه به موقع؟!هنوز دو صفحه هم نخوندیم.

در ورودی آپارتمان را باز کردم وبا دیدن صورت خندان پرهام گفتم:

ـ علیک سلام چی شد؟خانومتون ازتون امتحان ریاضی رو گرفت؟

با عجله کفشهایش را جلوی در در آورد وبا خوشحالی وارد شد ور به من وسارا گفت:

ـ سلام.بیست شدم.امتحان ریاضی بیست شدم.

سارا با هیجان برایش دست زد وگفت:

ـ آفرین به تو پسر خوب یه کمی هم به خواهر ودختر عمه ات یاد بده.

به سارا چشم غره رفتم که یعنی زیادی بهش رو نده وکوله پشتی اش را از کنار در برداشتم وپرسیدم:

ـ از چی اومد؟از اون ضربهای سه رقمی هم اومد؟

در حالی که جورابهایش را در می آورد جواب داد:

ـ آره عمو منصف ونیمساز هم اومد.ورقه ام توی کیفمه.

وبه طرف دستشویی رفت.

ـ انگار عرضه اش از من و تو بهتره.میگم چه طوره فردا بفرستیمش به جای خودمون امتحان بده؟

با خنده به سوی سارا نگاه کردم ودر کوله پشتی پرهام را باز کردم وگفتم:

ـ فکر خوبیه ولی بی شوخی بعضی از مطالب درسی شون از اون موقع های ما سخت تره.یادم نمیاد وقتی کلاس چهارم دبستان بودیم این چیزها رو خونده باشیم.

خنده ام گرفت.ورقه امتحان ریاضی را از لابه لای دفتر وکتاب های درسی پرهام پیدا کردم وگفتم:

ـ حالا این حرف ها پیش خودمون باشه وجای دیگه درز پیدا نکنه وگرنه آبرومون میره.

خندید وگفت:

ـ مگه دروغ میگم؟مثلا اگه اشکان وحامد بفهمند که چه نابغه هایی بودیم چه طور می شه؟!

ـ سارا تو رو خدا اسم هر کسی رو میاری اسم اشکان رو نیار حالم ازش به هم میخوره.

ـ نه که خیلی هم حالت بد میشه؟دروغ نگو دیروز توی دانشگاه دیدم که چه دل وقلوه ای به هم می دادین؟!

ـ چه دل و قلوه ای؟!ازم تایخ حذف واضافه رو پرسید منم جواب دادم.

ـ جدا؟!

خندیدم وگفتم:

ـ اره جدا.

ـ سروناز سی دی بازی ام رو کجا گذاشتی؟

سرم را به طرف پرهام که وسط راهروی اتاق خواب ها ایستاده بود چرخاندم وگفتم:

ـ هنوز از مدرسه نیومده می خوای بری سراغ کامپیوتر بازی کنی؟

با دلخوری جواب داد:

ـ دیورز که نذاشتی بازی کنم.

با طلب کاری گفتم:

ـ اگه میذاشتم که امتحانت رو بیست نمی گرفتی.فعلا بازی بی بازی بیا اول نون چایی کره عسل بخور تا بعد.

با بهانه گیری جواب داد:

ـ من گرسنه ام نیست.

با عصبانیت پاهایش را به زمین کوبید وگفت:

ـ سروناز...!

سارا به پشتیبانی از پرهام از جایش بلند شد وبه طرفش رفت ودستش را گرفت وگفت:

ـ پرهام جون بیا اول یه چیزی بخوریم بعد دو تایی با هم بازی می کنیم.خب؟

پرهام به راحتی با سارا کنار آمد وبا خوشحالی پرسید:

ـ تو هم بازی می کنی؟

ـ آره پس چی؟دو ساعته اومدم نشستم تا تو از مدرسه بیایی با هم بازی کنیم.

با پوزخندی روبه سارا گفتم:

ـ بابا تو دیگه کی هستی؟!

در حالی که هنوز دست پرهام را در دست داشت وبه طرف آشپزخانه می رفت رو به من گفت:

ـ علم روانشناسی ثابت کرده ملایمت بیشتر از خشونت جواب میده.سروناز خانم!

خندیدم وگفتم:

ـ جدا؟!

در جوابم خندید وگفت:

ـ اره جدا.

سارا را به اندازه ی یک خواهر یا شاید هم بیشتر دوست داشتم.واقعا برایم حکم یک خواهر را داشت.از وقتی که به یاد داشتم او را در کنارم دیده بودم تا به امروز.هشت ماه از او کوچکتر بودم ولی احساس می کردم با او دوقلویم ودر حقیقت همین هم بود.در کودکی همیشه همبازی یکدیگر بودیم ووقتی هم که به مدرسه رفتیم با اینکه خانه ما به خانه عمه اینها کمی فاصله داشت ولی باز هم به خاطر وابستگی که به هم داشتیم ما را در یک مدرسه گذاشته بودند وبا سرویس به مدرسه می رفتیم.بزرگتر که شدیم تمام اوقات فراغتمان با هم می گذشت وسارا به راستی جای خالی یک دوست ویک خواهر را برایم پر می کرد ومطمئنا من هم برای او چنین نقشی داشتم.با اینکه از سارا هشت ماه کوچکتر بودم ولی با زود رفتن من به مدرسه هر دو در یک کلاس وسر یک میز درس خواندیم وبعد از گذراندن دیپلم باز هم با هم سر یک کلاس کنکور ثبت نام کردیم وبا انتخاب رشته تحصیلی مشابه با هم به یک دانشگاه رفتیم.واقعا برای بعضی از دوستانمان جالب بود که اینطور از اول با هم گذرانده ایم.ترم سوم دانشگاه رشته فیزیک بودیم وبه قول خودم قرار بود جای نیوتن و انشتین را بگیریم!حدود دو سالی می شد که خانه قبلی مان را فروخته بودیم وهمسایه طبقه بالای خانه عمه اینها شده بودیم و من وسارا از خدا خواسته به هم نزدیک تر شدیم.

دومین فرزند خانواده بودم وقبل از من مهرناز بود که پنج سالی ازم بزرگتر بود که بعد از ازدواج با اردلان یکی از همکلاسی های دانشگاهی اش برای زندگی به اسپانیا رفته بود ودر حال حاضر ماه های آخر بارداری اش را می گذراند وبرای همین پدر ومادرم را حدود یک ماهی به اسپانیا کشانده بود وقرار بود دو ماه دیگر هم آنها را نگاه دارد تا اوضاعش رو به راه شود وآنها به اطمینان همسایگی عمه اینها پرهام را دست من سپرده بودند ورفته بودند.غافل از اینکه از تصمیم راسخم درباره درست تربیت کردن پرهام اطلاعی داشته باشند!به قول سارا:اگر دایی خبر داشت که عزیز دردانه اش را به دست چه جلادی می سپارد ومی رود جز محالات بود که به این سفر برود.

و واقعا هم همین بود.اگر پدر ومادرم خبر داشتند که چه نقشه های تربیتی برای بهبود وضعیت نابسامان پرهام داشتم غیر ممکن بود که پیش مهرناز بروند.به خاطر فاصله سنی پرهام با ما ولوس کردنش از طرف همه زیادی میدان پیدا کرده بود واوضاع واحوال درسی اش هم خوب نبود برای همین در نبود پدر ومادرم فرصتی پیدا کردم که کمی روی اخلاق پرهام کار کنم واز این لوس وبی مزگی او را بیرون بیاورم وبه قول سارا:آن وقت کی روی تربیت من کار می کرد واز بی مزگی درم می اورد!

ـ سروناز من رفتم اتاق پرهام کمی کامپیوتر بازی کنم.اگه خواستی تو هم بیا.

در حالی که نگاه گذرایی به ورقه امتحانی در دستم می کردم پرسیدم:

ـ همه عصورنه اش رو خورد؟

پرهام قبل از انکه به اتاقش برود به جای سارا جواب داد:

ـ آره خوردم.فردا هم علوم و ورزش وفارسی دارم.

برای اینکه ابهتم را حفظ کنم گفتم:

ـ پس زیاد خودت رو با کامپیوتر خسته نکن.

این بار سارا جوابم داد:

ـ چشم خانوم بزرگ.امری باشه؟

پوزخندی زدم وگفتم:

ـ نه سلامتی.

در حالی که وارد اتاق پرهام می شد جواب داد:

ـ جدا؟!

وبا خنده جوابش دادم:

ـ آره جدا.

این سوال وجواب جدا؟آره جدا.تکه کلامی بود که حدود بیست روزی می شد که ورد زبانمان شده بود وحکایتش از زمان ثبت نام کلاس رانندگی مان شروع شده بود.بعد از رفتن پدر ومادرم به اسپانیا به پیشنهاد سارا برای ثبت نام کلاس تعلیم رانندگی به آموزشگاه نزدیک خانه مان رفته بودیم وقبل از اینکه ثبت نام کنیم یکی از پسرهای همسایه(بهروز) را دیده بودیم که با ماشینش دم در آموزشگاه شدیم وبرای ثبت نام مدراک مان را تحویل دادیم.اما زیر چشمی حواسمان به بهروز بود که داشت برگه هایی را پر می کرد. مسئول ثبت نام به ما هم برگه هایی را داد پر کنیم ولی ما از کنجکاوی داشتیم می مردیم که بهروز چه کار می کند؟خلاصه مشغول پر کردن برگه ها شدیم که بهروز برگه هایش را تحویل مسئول ثلت نام داد وپرسید:چه روز وچه ساعتی وبا چه کسی کلاس دارد؟ هنوز هم دوزاری کج و کوله مان نیفتاده بود که برای چه دارد می پرسد وبه خیال خام خود فکر می کردیم شاید یکی از مربی های تعلیم رانندگی آنجا باشد وبا ایما واشاره به هم آرزو می کردیم ای کاش مربی ما باشد.وقتی مسئول ثبت نام جوابش را داد که چه روز وچه ساعتی وباید حتما کلاس های آموزش عملی را پشت سر هم بیاید من که از تعجب داشتم شاخ در می آوردم بی اختیار با صدای بلند پرسیدم:جدا؟!واو هم بی اختیار به طرفم برگشت وجواب داد:آره جدا.

پق خنده من وسارا آشفته بازاری درست کرد که دو سه روز رویمان نمی شد برای شروع کلاس ها به آموزشگاه برویم واین شد که از آن روز دم به ساعت به هم می گفتیم:جدا؟! آره جدا.

صدای خوشحال پرهام در حالی که با سارا کل کل می کرد من را به خود اورد وپایین برگه امحتانی اش را امضا کردم وبه شیوه پدرم نوشتم:از زحماتتان متشکرم وبرگه را تا کردم ولای کتاب ریاضی اش گذاشتم.فردا با سارا دانشگاه داشتیم وباید تالیف درسی پرهام را همین امشب کنترل می کردم که وقتی فردا صبح پیش عمه می رفت دیگر تکلیفی نداشته باشد.عمه با بیماری وسواسی که بعد از فوت شوهرش به ان مبتلا شده بود خود ودیگران را در تنگنا گذاشته بود وپدر ومادرم برای بهبودی اش هر کاری کرده وپیش هر دکتری برده بودند ولی چون خودش نمی خواست هیچ پیشرفتی حاصل نمی شد.

عمه هم مثل پدر سه فرزند داشت ولی دو پسر ویک دختر. پسر اولش سجاد که حدود هفت هشت سالی می شد که در اسپانیا زندگی می کرد وتشکیل خانواده داده بود ویک دختر دو ساله به نام سارینا داشت وپدرم از اینکه مهرناز نیز به طور اتفاقی باید در اسپانیا زندگی می کرد به خاطر وجود سجاد قلبا راضی ومطمئن بود. سجاد از نظر ذاتی واخلاقی کاملا نظیر پدر بود وبه معنای واقعی همانند پدر مهربان وآرام.درست برعکس سینا فرزند دوم عمه که هر چه از بد اخلاقی وگوشت تلخی اش بگوین کم گفته ام وجالب اینکه با تمام بد اخلاقی وبد عنقی اش به تعداد موهای سرش هم دوست وآشنای دختر داشت ومن هزاران بار به سارا گفته بودم که کدام دختر بخت برگشته ای جواب سلام آدم خل ودیوانه ای چون سینا را می دهد؟!واقعا برایم جای شگفتی داشت؟!

خدا را شکر در این هفت هشت سال که به شهرستان برای دانشگاه رفته بود.کمتر او را می دیدیم واز شر غرغرها وسخت گیری هایش در امان بودیم.مقطع لیسانس وفوق لیسانس ودکترا را در شهرتسنا بود ومن وسارا باید روزی هزارا بار خدا را شکر می کردیم که او نیست تا نظاره گر شیطنت هایمان باشد وحالا که سال آخر دکترای زیست شناسی ومیکروبیولوژی را می گذارند باید کم کم خودمان را آماده می کردیم تا به حکمرانی بی چون وچرایی که در خانه خودمان وعمه می کردیم خداحافظی کنیم.واقعا وقتی که من وسارا به این مسئله فکر می کردیم اشک درون چشمهایمان جمع می شد ومن به شوخی می گفتم ای کاش یکی پیدا می شد همان طور که من دارم پرهام را تربیت می کنم سینا را هم تربیت می کرد.

سارا هم مثل پرهام که با من ومهرناز اختلاف سنی داشت با بردارهایش اختلاف سنی داشت.سارا از سجاد نه سال واز سینا هفت سال کوچکتر بود وتقریبا نسبت بهشان بیگانه بود.با سجاد که به خاطر دوری راه وبا سینا به خاطر دوری فرهنگ واخلاق.

پدر سارا جدود سه سال پیش در اثر عارضه قلبی ناگهانی فوت کرد واز آن روز کم کم بیماری وسواس عمه نمودار شد.حتی به طوری که تازگی ها عمه همه را وادار می کرد که وقتی قدم به خانه اش می گذارند دمپایی مخصوص که دم در آماده گذاشته است را بپوشند ومستقیم به حمام بروند وپاهایشان را زیر شیر حمام بشویند ودوباره دمپایی را به پا کنند وبه طرف دستشویی رفته دستهایشام را با صابون بشویند واگر رمقی از این همه آب وآبکشی باقی مانده بود روی کاناپه یا مبل های سالن بنشینند وبه غرغرهای مادر شوهرش گوش کنند!مادر بزرگ سارا چند سالی می شد که با عمه اینها زندگی می کرد ودر عین اینکه پیرزن بامزه وسروزبان داری بود ولی وقتهایی که سر حال نبود از هر چیزی ایراد می گرفت وبعضی وقت ها با بهانه گیریهایش همه را کلافه می کرد وبه عقیده من سینا از این نظر کاملا مشابه مادربزرگش بود!

به هر حال حسن همسایگی با عمه اینها این بود که کف پاهای من وپرهام از تمیزی برق می زد وروزی نبود که چهار پنج بار کف پاهایمان شسته نشود!البته این تعداد شستن بستگی به تعداد پایین رفتن مان داشت.بعضی وقت ها واقعا دلم برای سارا می سوخت که مجبر بود مدام در آن خانه حرفهای وسواس گونه عمه را گوش کند وروزی دو سه بار کف سالن وراهرو را تی بکشد ودست آخر هم تمام وسایل سالن را گردگیری نماید وجالب اینجا بود که تمام هم وغم عمه برای تمیزی سالن بود وزیاد به شست وشوی ظرف وظروف آشپزخانه کاری نداشت واگر سالن پذیرایی روزی سه بار تمیز می شد خیالش جمع می شد که دیگری کاری باقی نمانده.انگار که هر لحظه وهر دم منتظر آمدن مهمان یا مهمانهایی بود.رفتار اجتماعی وخانوادگی عمه آذر کاملا طبیعی بود وهمین تمیز نگه  داشتن بیش از اندازه سالن پذیرایی همه را نگران کرده بود.با اینکه چند بار نزد روان پزشک وروانشناس رفته بود ولی فقط در حدود یک هفته اثر کرده بود ودوباره روز از نو روزی از نو؟!نمی دانم شاید وقتی عمو ابراهیم فوت کرده بود در اثر کثرت زیاد مهمان ها در سالن شوکه شده بود واز ان زمان دلهره تمیزی آنجا به جانش افتاده بود .با وجود اینکه همه مان از کارهای وسواسی عمه دست وپا حنابسته جلویش می نشستیم ولی مادربزرگ سارا از این قاعده مستثنی بود وجلوی چشم عمه هر کاری که باب میلش بود انجام می داد وعمه تلافی کارهای مادرشوهرش را سر ما در می اورد!البته مادر بزرگ سارا(عزیز) نه از روی بدجنسی بلکه از راه شیوه درمانی مخصوص به خودش می خواست عمه را درمان کند که خدا را شکر تا به حال موفق نشده بود!

واقعا زندگی در خانه عمه اینها حکایتی داشت که قابل تحمل برای هری کسی نبود.بعضی وقت ها که سارا به طبقه ما می امد از روی شیطنت یا شاید هم عادت پاچه های شلوارش را بالا می زد ومی گفت:کجا پاهامو بشورم؟مامان گفته به سروناز ورپریده بگو اگه از این به بعد خواستی بیایی پایین باید سوراخ دماغت رو با وایتکس بشوری!وبا نگرانی ادامه می داد:ولی بی شوخی مامان روز به روز داره بدتر میشه.

پیش از آنکه پدر ومادرم به اسپانیا بروند خیلی به عمه اصرار می کردند که او را هم با خود ببرند تا بلکه گردش وتنوع واز همه مهمتر دیدن سجاد برای بهبودی حالش موثر باشد ولی عمه به خاطر یک روز کلاسی که در هفته داشت بهانه آورد وهمراهشان نرفت.با اینکه بازنشسته آموزش وپرورش بود ولی باز هم برای سرگرمی در هفته یک روز کلاس گرفته بود تا به این طریق بیکار نباشد.دبیر علوم مقطع راهنمایی بود که من وسارا هم در ان موقع که مدرسه می رفتیم از شاگردانش بودیم ولی یکی از درسهایی که همیشه عزا می گرفتیم که چطوری سر کلاس برویم.واقعا عمه به من وسارا که برادرزاده ودخترش بودیم رحم نمی کرد وبا سخت گیری بیش از اندازه ای که به بچه ها  داشت من وسارا رو هم بی نصیب نمی گذاشت!

به قول خودم:اگه یک معلم توانست من وسارا را آدم کند همین عمه بود که به راستی جایی برای نفس کشیدم در کلاس برایمان باقی نمی گذاشت!

با صدای زنگ تلفن همراه سارا به خودم آمدم وبلند داد زدم:

ـ سارا بدو تلفن.

سارا در حالی که با صدای بلند کامپیوتر در حال ماشین بازی با پرهام بود جواب داد:

ـ ور دار ببین کیه.

به طرف گوشی اش کنار میز کاناپه رفتم وبا دیدن اسم لیلا روی نمایشگر با لبخندی گفتم:

ـ الو لیلا سلام.

ـ تویی سروناز؟سلام چطوری؟شماره کدوماتون رو گرفتم؟!

خندیدم وجواب دادم:

ـ درست گرفتی.گوشی ساراست ولی دستش بنده من جواب دادم.

ـ خب چطوری؟حال؟احوال؟کاروبار؟

در جوابش گفتم:

ـ سلامتی، ممنون.تو چطوری؟

ـ منم خوبم.زنگ زدم به سارای بیچاره بگم که چه نشستی که مرغ از قفس پرید!

متوجه منظورش شدم وبا خنده پرسیدم:

ـ جدی جدی؟!

می دانست که من وسارا هیچ رمز ورازی را از هم پوشیده نداریم برای همین جواب داد:

ـ پس چی؟هی به سارا گفتم بجنب مگه گوش کرد؟!

خندیدم وگفتم:

ـ بابا بهتر.حالا بذار صداش کنم برای خودش تعریف کن.

وبلافاصله به سوی اتاق پرهام حرکت کردم وگفتم:

ـ سارا بیا لیلا.

در حالی که حواسش به مانیتور بود جواب داد:

ـ چی میگه؟

در آستانه در اتاق پرهام ایستادم وگفتم:

ـ پاشو یه دقیقه بیا تا بهت بگم.

با سماجت از ماشین کناری سبقت گرفت وگفت:

ـ بده همین جا باهاش حرف می زنم.

پرهام از اینکه حواس سارا را پرت کرده بودم ناراضی گفت:

ـ سروناز الان سارا میبازه برو بیرون بعدا بیا.

با بی خیالی پیغام لیلا را رساندم وگفتم:

ـ لیلا میگه مرغ از قفس پرید دیگه خود دانی؟!

و از اتاق پرهام بیرون امدم.

می دانستم که نمی توانست نسبت به پیغام لیلا بی تفاوت باشد برای همین از پشت سر صدایش را شنیدم که به پرهام گفت:

ـ تو به جای من همین مسیر را ادامه بده زود برمی گردم یادت باشه ماشین رو داغون نکنی ها.

و گوشی موبایلش را از دستم گرفت وگفت:

ـ بده ببینم چی میگه...

 وبلافاصله گفت:

ـ سلام لیلا چه خبر؟

ـ ...

ـ جون من؟!صدات درست نمیاد از تلفن ثابت زنگ بزن خونه سروناز اینها.نمی فهمم چی می گی؟

ـ ...

اخلاقش همیشه این بود وقتی خیلی هیجان زده می شد گوشهایش کر می شد.گوشی اش را قطع کرد وروبه من گفت:

ـ ای بترکی می مردی زودتر می گفتی چیکارم داشت؟

روی کاناپیه کنار تلویزیون نشستم وبا لبخندی گفتم:دو ساعته دارم بهت میگم ولی تو ماشین بازیت گرفته.حالا چی می گفت؟

ـ درست نفهمیدم ولی می گفت حامد با یه دختره...

وبا صدای زنگ تلفن حرفش را قطع کرد وبه سوی تلفن حمله برد.

ـ الو لیلا؟

ـ ...

ـ خب بگو از اول بگو درست نمی شنیدم.

ـ ...

اخمهایش توی هم رفت وبا عصبانیت پرسید:

ـ خودت دیدی؟

ـ ...

ـ دختره چی؟چه شکلی بود؟

ـ ...

ـ از بچه های مترجمی زبان انگلیسی؟

ـ ...

ـ مطمئنی؟نه بگو.کی؟امروز چه ساعتی؟

ـ...

ـ ماشینش چی بود؟

ـ ...

ـ ای درد بگیره.خیلی خوشحال بود؟

ـ ...

ـ پس چی میگی دو ساعت؟نه.برای چی؟

ـ ...

ـ حامد چی پوشیده بود؟

ـ ...

با خنده نگاهش کردم وگفتم:

ـ تو این گیری ویری چیکار به لباس حامد داری؟

ـ هیچی سروناز می خنده میگه چیکار به لباس حامد داری؟

و بلافاصله رو به من ادامه داد:

ـ هنوز این چیزها رو نمی دونی؟!لباس حامد نشون می ده برای طرف چقدر ارزش قائله.اگه تیپ بزنه خبریه اگه نزنه طرف رهگذره.

و دوباره به گفتگویش با لیلا ادامه داد وپرسید:

ـ نرفتی جلو؟یه چشم غره ای یه چیزی؟

از لحن جدی اش خنده ام گرفت وگفتم:

ـ بره جلو بگه چی؟!

به طرفم نگاه کرد وبا حرص گفت:

ـ سروناز یه دقیقه ساکت می شی ببینم چی میگه؟

ـ ...

ـ نه فرا صبح که کلاس عمومی داریم ولی ظهرش باید بریم امتحان رانندگی نمی دونم چیکار کنم؟

ـ ...

ـ حالا مطمئنی فردا ظهر می ای دانشگاه؟

ـ نمی دونم بذار از سروناز بپرسم ببینم چی میگه؟

و رو به من کرد وبا التماس پرسید:

ـ سروناز میای امتحان فردا ظهر رو بندازیم پس فردا؟

پوزخندی زدم وجواب دادم:

ـ من از اولم بهت گفتم که فردا امتحان رانندگی ندیم ولی تو پاتو توی یه کفش کرده بودی.

ـ آره سروناز موافقه.فردا ظهر توی دانشکده می بینمت.

ـ ...

ـ باشه نه قربانت.به مامان اینها سلام برسون.

ـ ...

ـ خداحافظ.

ـ ...

و گوشی را بر جایش گذاشت وکمی به فکر فرو رفت.

با دقت نگاهش کردم وپرسیدم:

ـ چی شد؟بالاخره مرغ از قفس پرید؟

به کاناپه تکیه داد وجواب داد:

ـ بیخود کرده مگه به همین سادگیه.قول داده باید پای حرفش هم وایسه.

برای اینکه کمی دلداری اش بدهم گفتم:

ـ چه قولی؟فقط گفته برای بهتر شناختن یکدیگر پیش از ازدواج کمی بیشتر با هم آشنا بشیم این حرف رو که بیشتر پسرها میزنند.

ـ ولی تو خودت خوب می دونی اون مثل بیشتر پسرها نیست؟!

سارا راست می گفت حامد مثل بیشتر پسرها نبود.پسری بود فوق العاده سنگین واز نظر من کمی خشک!خشکی اخلاقش هم بیشتر به خاطر نبود لبخند روی صورتش بود.

ترم آخر فیزیک درس می خواند وبا پرس وجویی که از همکلاسی هایش کرده بودیم با ان نمرات درخشانش خود را برای کارشانسی ارشد آماده می کرد وبه قول خودم:از ترم پیش کلنگ از آسمان افتاده بود وبه سرش خورده بود واز ان همه دختر خوب وسنگین در دانشکده سارای از همه سنگین تر را انتخاب کرده بود!وقعا سارا دختر خوب وسنگینی بود ولی همگان این نکته را قبول داشتند که اگر من وسارا در دانشکده نبودیم آنجا سوت وکور بود وبه راستی شیطنت ها وشلوغی هایمان برای کی دانشکده که هیچ برای کل دانشگاه هم بس بود؟!

ـ حالا میگی چیکار کنم؟!

جواب دادم:

ـ چی رو چیکار کنم؟!صبر کن فردا ظهر میریم دانشکده ببینیم چه خبره.

ـ من تا فردا ظهر نمی تونم تحمل کنم.هنوز هیچی نشده مزه دهنم تلخ شده کف دستم یخ کرده حامد پسری نبود ک هیک روزه رنگ عوض کنه.میگم یه زنگی بهش بزنم ببینم چی می گه؟هان؟

از رنگ و روی پریده اش فهمیدم حالش خراب تر از این حرفهاست.ولی برای اینکه بعدها پشیمان نشود که زود یا حرفش موافقت کردم گفتم:

ـ مگه نگفتی از تلفن بازی و پیامک زدن خوشش نمیاد؟شاید بهش زنگ بزنی ناراحت بشه؟

با سردرگمی جواب داد:

ـ بیخود کرده.دیگه از چی ناراحت بشه؟نه که خودش امروز خیلی گل کاشته؟

کمی فکر کردم وگفتم:

ـ ببینم لیلا مطمئنه دختر با حامد از روی منظوری حرف زده؟!اصلا بگو ببینم لیلا چی می گفت؟

بلافاصله جواب داد:

ـ لیلا می گفت دم بوفه وایساده بوده که دیده حامد با عجله از ساختمان دانشکده خارج شده ودر محوطه با دختری از رشته مترجمی زبان سلام وعلیک خودمانی کرده واز در دانشگاه بیرون رفته.دنبالشون رفته ودیده...

به میان حرفش دویدم وپرسیدم:

ـ لیلا از کجا می دونست که دختره مترجمی زبان بوده؟

جواب داد:

ـ گویا این ترم باهاش کلاس تربیت بدنی داره.می گفت دختره بد نیست قیافه با نمکی داره وقتی از در دانشگاه بیرون رفتند دختره سوار ماشینش شده وحامد هم جلو کنارش نشسته ورفتند.

برای اینکه کمی قوت قلبش بدهم گفتم:

ـ همین؟

با غیظ جواب داد:

ـ دستتو بذار رو زمین!مگه بقیه دیگه ای هم میخواستی وجود داشته باشه؟دیگه بدتر از این می خواستی؟پسره پررو تا چشم منو دور دیده تلپی سوار ماشین دختره شده رفته.

وکمی مکث کرد ویاد موضوعی افتاد وبا حرص ادامه داد:

ـ صد دفعه بهت گفتم بیا این گواهینامه کوفتی رو بگیریم یه ماشین قسطی یه چیزی بخریم بریم دانشگاه بیا همه ماشین دارن به غیر از ما دو تا دست وپا چلفتی!

از اینکه وسط یک موضوع موضوع بی ربطی را پیش کشیده بود خنده ام گرفت وگفتم:

ـ اولا این چه ربطی داشت؟دوما خود آقا حامد ماشین داره که ما داشته باشیم؟سوما شاید هم این دختره یکی از آشناهای حامد بوده که به راحتی سوار ماشینش شده.وقتی چیزی نمی دونی الکی پیش داوری نکن.

کمی قانع شد وپرسید:

ـ خب حالا میگی چیکار کنم؟بهش زنگ بزنم؟

نگاهش کردم وجواب دادم:

ـ نمی دونم یک وقت کار خرابتر نشه؟

دوباره کمی فکر کرد وگفت:

ـ یک زنگی می زنم هیچی نمی گم تا ببینم مزه دهنش چیه!اگه بی حوصله حرف شد معلوم میشه خیلی عوضیه.

سرم را به نشانه تایید تکان دادم وحرفی نزدم.

گوشی تلفن همراهش را برداشت ودکمه حافظه اش را زد ومنتظر برقراری تماس شد.

به صورتش دقیق نگاه کردم.صورت سارا روی هم رفته بی عیب ونقص بود وابروهای باریک ونازکش با چشمهای کشیده وبادامی اش هماهنگی داشت.بینی نسبتا کوچک ولبهای کمی کلفت که در قاب صورت بیضی اش مجموعه ملیحی را به نمایش گذاشته بود که با پوست سبزه اش نمکین می شد وموهای سیاه وفرفری اش ایمن سبزه گی را با نمک تر نشان می داد ومن بعضی وقت ها که از دستش عصبانی می شدم یا می خواستم سربه سرش بگذارم بهش خانم آنگولایی می گفتم که خودش می فهمید یا خلیلی عصبانی ام یا در حال شوخی کردن هستم.

ـ چرا مرتب اشغال می زنه؟

با سوالش به خود آمدم وجواب دادم:

ـ شاید آنتن نمیده دوباره بگیر.

ـ آهان گرفت.

و چشمکی بهم زد وبا ابروهای بالا اده منتظر برداشتن گوشی شد.

ـ الو الو حامد.

ـ ...

ـ سلام حال شما؟

ـ ...

ـ ممنون من خوبم.شما چطورید؟

ـ ...

از لحن رسمی وموش مرده اش در مقایسه با خط ونشان های پیش از تلفنش خنده ام گرفت وبا خنده سرم را تکان دادم.

ـ نه همین جوری می خواستم حالتون رو بپرسم.

ـ ...

ـ نه قرار بود فردا ظهر بریم برای امتان ولی امادگی اش رو نداشتیم انداختیم پس فردا.

می دانستم از یر تا پیاز برنامه روزانه مان را برایش تعریف می کند برای همین به حرفهایش می خندیدم!

ـ جئی؟کی؟امروز؟

ـ ...

ـ نه خبر نداشتم.قبلا نگفته بودین؟

ـ ...

ـ چه جالب؟حالا چه رشته ای می خونه؟

ـ ...

مطمئنا در حال تعریف کردن جریان مهیجی بود که قیافه سارا شبیه گربه هایی شده بود که در کمین موش گرفتن هستند!

ـ ای کاش امروز دانشکده بودم می دیدمش.

ـ ...

ـ بد موقعی که مزاحمتون نشدم؟

ـ ...

ـ نه خواهش می کنم.راستش من وسروناز هم سرگرم خوندن آیین نامه بودیم.الان اومدش توی اتاق داره بهتون سلام می رسونه ونگاهی به من کرد وچشمکی زد.

ـ ...

وبا حالتی جدی رو به من گفت:سروناز حامد هم سلم می رسونه...

وبلند به طوری که حامد بشنود گفتم:

ـ ممنون مرسی.

ـ به خانواده سلام برسونید.

ـ ...

ـ نه متشکرم.خداحافظ شما.

ـ ...

وگوشی را قطع کرد وبا همان هیجانی که داشت از جایش بلند شد وزبانش را از دهان بیرون آوردو چند بشکن زد.

با خوشحالی به حرکاتش نگاه کردم وبا دوق گفتم:

ـ خب حالا بشین ببینم چی می گفت؟

رو کاناپه ولو شد وبا هیجان خاصی گفت:

ـ الهی سارا براش پرپر بشه که آنقدر این بچه ماهه.ماه ماه؟!

و روی هوا برایش بوسه فرستاد.

با بی صبری گفتم:

ـ خیلی خوب فهمیدم که چقدر دوستش داری.حالا چی می گفت؟

ـ الهی براش بمیرم که همه چی رو صاف وپوست کنده گفت بدون اینکه اشاره ای بکنم گفتش امروز دختر خاله ام مینا که توی دانشگاه خودمون مترجمی زبان می خونه اومده بود دنبالم.از انجایی که مثل یک خواهر برام می مونه همراهش رفتم تا بریم فرودگاه استقبال مادربزرگمون که از سفر حج اومده.الانم داشت از خونه مادربزرگش حرف می زد.

برای اینکه حرصش را در اوردم بلافاصله گفتم:

ـ یعنی چی که مرد گنده مثل دخترها گزارش روزمره را می داد؟!مرد باید یه اِهن وتُلُپی داشته باشه وهمه چی رو لو نده!اه اه...

وبه لحن عزیز یعنی مادربزرگش ادامه دادم:

ـ مرد هم مردهای قدیم که یه چشم غره می رفتند دل زنه آب می شد.حالا زمونه به جای رسیده که مردها قصه خاله زنکی تعریف می کنند؟!

با خنده جواب داد:

ـ تا چشمت درآد!

ـ سارا پس کی میای ماشین بازی؟

با صدای بلند پرهام از جایش بلند شد وبا شادمانی گفتم:

ـ در ضمن محض اطلاع سرکار خانم فردا ظهر هم میریم برای امتحان رانندگی تا شش وآب ششت با هم حال بیاد.

از این قسمت حرفش خوشم نیامد وگفتم:

ـ مگه به حامد نگفتی فردا امتحان نمیدیم؟

در حالی که به سوی اتاق پرهام می رفت جواب داد:

ـ چرا گفتم ولی اون جواب داد اگه فردا بریم بهتره چون پس فردا هوا بارونیه.

ـ اِ...پس نظر اقا حامده؟

پیش از انکه وارد اتاق پرهام شود جواب داد:

ـ بله نظر ایشونه.

با غیظ گفتم:

ـ جدا؟

وبا خنده بلند جواب داد:

ـ آره جدا.

فصل دوم

ـ خداییش هنوزم باورم نمی شه که دو تاییمون قبول شده باشیم؟!دیدی اون بهروز بیچاره سر دور زدن دو فرمان چه گندی زد؟تعجبم از اینه که با اون ماشینی که زیر پاشه چه جوری به راحتی رانندگی میکنه؟

در کمدش را بست وجواب داد:

ـ بعضی ها این جوریند.پیش از اینکه امتحان رانندگی بدن با ماشین خودشون خوب رانندگی می کنند ولی وقتی میان سر امتحان هول میشن وخراب می کنن.

دمپایی هایی که عمه دم در بهم داده بود را در اوردم وروی تخت سارا نشستم وگفتم:

ـ پس چه جوری بدون گواهینامه رانندگی می کنند؟با چه دل و جراتی؟میدونی اگه خدایی نکرده با کسی یا با ماشین تصادف کنند چه مجازات سنگینی دارند؟!

پشت میز تحریرش نشست ودر حالی که پول های درون کیفش را در می اورد جواب داد:

ـ دیگه اینش پای خودشون!لابد همین بهروز جوجه که میگی بیچاره با اینکه امروز رد شد ولی همین که از در اموزشگاه خارج میشه با چنان اطمینان وجذبه ای پشت فرمون ماشینش می شینه که صد سال سیاه من وتو جرات نشستنش رو نداریم.دیگه فکر جون خودش وبقیه مردم رو که نمی کنه.

وشروع به شمردن پولهایش کرد و وقتی شمرد سرش را بلند کرد وپرسید:

ـ سروناز پنج تومن کم دارم.چهل وپنج تومنه.داری بهم قرض بدی؟

کیفم را از کنار تخت برداشتم ودرش را باز کردم وکیف کوچک پولم را بیرون اوردم و گفتم:

ـ بیشتر نمی خوای؟

خندید و جواب داد:

ـ بابا فهمیدم پولداری.حالا پنج تومن بده تا بعد.

پنج هزار تومان از کیف پولم در اوردم وبهش دادم وگفتم:

ـ فردا صبح عمه هم باهامون میاد خرید؟

کیفش را بست وگفت:

ـ نه گفته خودش بعدا میره پالتو می خره.فکر می کنی پنجاه تومن برای مانتو بافتنی بس باشه؟

سرم را تکان دادم وگفتم:

ـ آره تازه زیاد هم هست.مگه چه مدلیش رو می خوای بخری؟

جواب داد:

ـ همون که مریم هم پوشیده بود دو تا پیچ جلوش داره خیلی خوشم اومد.نکنه گرون تر باشه؟مامان هفته پیش هر چی پول بهم داده بود خرج کردم این بود که دست به دامن تو شدم.

لبخندی زدم وگفتم:

ـ اگه گرونتر بود غمت نباشه فعلا کمی پول دارم تا اون هفته که برم بانک.سارا چرا از اون وقت تا حالا که اومدیم صدای عزیز در نمی یاد نکنه یه وقت توی اتاقش....

نگذاشت ادامه بدهم وخندید وگفت:

ـ نه بابا رفته حموم مگه نشنیدی مامان گفت بعد از کلی التماس وخواهش وتمنا راهی حمومش کرده؟

به اشتباهم خندیدم وگفتم:

ـ اِ عمه آذر حموم رو می گفت؟من فکر کردم بیرون رو می گفت.

ـ حواست کجاست؟مامان می ذاره عزیز تنهایی بره بیرون؟معلومه امروز خیلی قاطی هستی؟

خندیدم وجواب دادم:

ـ اره به خدا قاطی ام امروز از بس هول وهراس پارک دوبل رو داشتم همه چی از ذهنم پاک شده.

و نگاهی به ساعت انداختم وادامه دادم:

ـ می دونی الان دو ساعته از آموزشگاه اومدیم یعنی اون وقت تا حالا عزیزت توی حموم خسته نشده؟

خندید واز پشت میز بلند شد وگفت:

ـ به تازه کجاشو دیدی؟هنوز دو ساعت دیگه جا داره.مگه اون دفعه یادت رفته چهار ساعت طول کشید؟دیر به دیر با هزار من ناز والتماس حموم می ره.قربون خودم برم که سر وته حموم رفتنم ده دقیقه هم نمی کشه.عزیز به اینجور حموم رفتن میگه گربه شوری!

و به طرف اتاقش رفت وگفت:

ـ هم برم به عزیز جونم یه آبمیوه بدم هم برای خودمون بیارم.مواظب تلفن باش تا برگردم مامان توی اتاقش حوابه.

روی تخت سارا دراز کشیدم وبه سقف چشم دوختم.واقعا هنوز هم از اینکه امتحان زانندگی را با موفقیت پشت سر گذاشته بودم باورم نمی شد!بیشتر بچه های هم دوره مان برای بار اول رد شده بودند و امید به امتحان مجدد داشتند ولی من وسارا با کوشش وجدیت وبا تمرینی که پیش از امتحان کردیم به خوبی...و صدای ریز زنگ تلفن اتاق سارا مرا از افکارم بیرون کشید ودر جایم نیم خیز شدم وگوشی کنار تخت را برداشتم وبدون آنکه به شماره گیرش نگاهی بیندازم گفتم:

ـ الو بفرمایید؟

ـ الو سروناز تویی؟

صدای خشن وپر ابهت سینا را شناختم وبی رغبت جواب دادم:

ـ سلام سینا چطوری؟

بی حوصله جواب داد:

ـ خوبم دایی اینها چطورند؟تازگی ها تلفن زدند؟

ـ آره بد نیستند.سلام می رسونند.

وبرای اینکه گفتگویم را کوتاه کنم گفتم:

ـ سینا عمه خوابه،عزیزت هم حمومه سارا رفته بهش یه سری بزنه.اگه خواستی بعدا زنگ بزن.

بلافاصله جواب داد:

ـ نه کاری ندارم فقط به مامان بگو من فردا میام تهران مدتی هم می مونم تا کارهای پروژه ام رو تموم کنم.درضمن یکی از دوستام هم همراهمه.

از روی کنجکاوی می خواستم بپرسم:دختره یا پسره که جلوی زبانم را گرفتم وگفتم:

ـ باشه به عمه اینها میگم.دیگه کاری نداری؟

دوباره بی حوصله جواب داد:

ـ نه خداحافظ.

وگوشی را تندی قطع کرد.سینا ذاتا آدم نجیبی بود ووقتی هم که از دانشجوهای دختر همکلاسی اش برای تحقیق یا پروژه درسی همراهش می امدند مستقیم آنها را به هتل می برد وفقط گاهی برای ناهار یا عصرانه مهمانشان می کرد ولی با این حال این شیوه مهمانداری اش هم باب طبع من وسارا نبود.

از جایم بلند شدم وروی تخت راست نشستم ومنتظر امدن سارا شدم تا این خبر خوش را به او برسانم.از اینکه با آمدنش آرامش وراحتی مان را بر هم می زد واقعا ناراحت شدم مطمئنا اگر سارا هم می شنید او هم دلخور می شد.سینا برایمان حکم گوشت نپخته ای را داشت که به راستی به مزاجمان سازگار نبود وبه هیچ طریقی نمی توانستم ام ونهی هایش را هضم کنیم.بعضی وقت ها که زیادی روی اعصابمان راه می رفت پاپیچمان می شد که شما چی به هم می گویید که هیچ وقت پچ پچ کردنتان تمامی ندارد!

و امان از وقتی که بیکار می شد ورفت وآمدهایمان را زیر ذره بین می گرفت دیگر آن روز برایمان بدترین روز دنیا بود وحتی نفش کشیدن برایمان سخت می شد.

ـ من اومدم اگر بدونی توی حموم چه بوی سرکه وسفید آبی راه انداخته بود حالت بد می شد.

جالب اینکه ازم هم خواست پشتش را با همون سرکه وسفید آب کیسه بکشم.فکرشو بکن بالاخره چاره ای نداشتم براش کیسه کشیدم ولی باور کن ساندویچ سوسیسی که ظهری خورده بودم صدبار اومد دم حلقم وبرگشت.حالا تو چته؟بیا آب البالو بخور.

اخمهایم را درهم کشیدم وگفتم:

ـ تو رو خدا سارا راست بگو دستهاتو شستی آبمیوه اوردی یا نه؟

خندید وگفت:

ـ یعنی معلوم نیست؟!ببین هنوز فتیله ی چرک عزیز روی لیوانه.

بی اختیار عق زدم وگفتم:

ـ اه حالمو به هم زدی تو هم با این آبمیوه اوردنت اگه راست میگی اول لیوان خودت رو بخور تا باورم بشه بهداشتیه.

بی درنگ لیوان آب آلبالویش را سر کشید وگفت:

ـ بیا اینم از چرک عزیز!

خندیدم ونگاهش کردم وگفتم:

ـ دیوونه!

ولیوان آب آلبالویم را از روی سینی برداشتم وگفتم:

ـ اگه بدونی الان کی زنگ زد وچه خبری داد از خوشحالی بدنت مور مور میشه؟!

و لیوانم را سر کشیدم.طبق حدسم گمانش به حامد رفت وبا خرسندی پرسید:

ـ حامد بود؟چی می گفت؟!

پوزخندی زدم وگفتم:

ـ آره حامد بود گفت لباس عروست رو بپوش شب میام دنبالت بریم باشگاه.

لیوان خالی اش را روی میز تحریر گذاشت وگفت:

ـ لوس نشو بگو چی می گفت؟

دوباره پوزخند زدم وبا ناراحتی گفتم:

ـ جناب آقای سینا خان بود.فرمودند طاق نصرت ببندید فردا با دوستشون تشریف فرما می شن.در ضمن فرمودند که مدتی هم در تهران مستقر هستند تا پروژه نکبتشون رو به سرانجام برسونند.حالا بشین تا دلت می خواد خوشحال باش!

با اوقات تلخی پرسید:

ـ دروغ میگی؟!

لیوان خالی ام را روی سینی گذاشتم وگفتم:

ـ دروغم چیه؟!بزن روی حافظه تلفن ببین دو دقیقه پیش کی زنگ زد؟

برای اطمینان روی حافظه زد وبا دیدن شماره شهرستان با دلخوری گفت:

ـ حالا می گی چیکار کنیم؟

با غیظ از امدن سینا گفتم:

ـ چی کار کنیم نه چه خاکی به سرمون کنیم؟

با افسوس نگاهم کرد وگفت:

ـ چقدر خوشحال بودیم این چند وقته تنها مرد ساختمونمون پرهامه.حالا نگفت دوستش کیه دختره یا پسر؟

بی اختیار لبخندی زدم وگفتم:

ـ همینو بگو!چیز دیگه نمونده بود خودم ازش بپرسم.

با اطمینان جواب داد:

ـ پس حتما دختره که چیزی در این مورد نگفته.خب سروناز خانم اینم از اخر ماه آبانمون نگفت که چند وقت می مونه؟

سرم را به دیوار تکیه دادم و پاهایم را  روی تخت دراز کردم وجواب دادم:

ـ نه ولی تا هر وقت کار پروژه اش تموم بشه.حالا خوبه از شانس ما چند ماه طول بکشه.آن وقت چه شود؟!

وبی حوصله از روی تخت بلند شدم ودمپایی های عمه را پا کردم وکیفم را برداشتم وگفتم:

ـ پاشم برم بالا الان دیگه سروکله پرهام پیدا میشه.تو هم وقتی عزیزت از حموم اومد بیا بالا ببینیم چطوری می تونیم این مصیبت رو تحمل کنیم.در ضمن اومدی فیزیک هالیدی ات رو هم با خودت بیار.

بلافاصله جواب داد:

ـ خب الان با خودت بیار.

خندیدم وگفتم:

ـ دیوونه جان مثلا وانمود کنی داری میایی درس بخونی.کمکم باید این فیلم بازی کردن هامون رو تمرین کنیم تا سینا می یاد آماده باشیم.

با عصبانیت گفت:

ـ غلط کرده ایراد بگیره.مگه من و تو به غیر از هم کی رو داریم؟خوبه از بچگی مون دیده که همش باهمیم.

نگاهش کردم وگفتم:

ـ مگه یادت نیست سری آخر که اومد می گفت شما دو تا چی دارین به هم می گین که مدام با هم پچ پچ می کنین غلط نکنم به موضوع حامد شک کرده.

با غیظ جواب داد:

ـ بیخود کرده اصل کار مامانه که اونم میدونه دیگه به این چه مربوطه؟!اصلا خدا کنه این دوستش که باهاش میاد پسر باشه من به این بهونه همه اش بیام بالا.

خندیدم وگفتم:

ـ اره اینم بد نیست.

وبه طرف در اتاق رفتم وگفتم:

ـ پس فعلا خداحافظ.زود بیا فردا پرهام جمله سازی داره خانومشون گفته باید یک صفحه در مورد پاییز بنویسند.بلکه دو تایی عقلمون رو روی هم بذاریم یه چیزی بنویسیم.

خندید واز جایش بلند شد وگفت:

ـ بیچاره پرهام که چه نویسنده های مشهوری باید انشاش رو بنویسند.ولی بی شوخی یادته اون وقتها چقدر التماس سینا می کدیم برامون انشا بنویسه؟!یادش که می افتم وقتی در مورد یک موضوع دو انشاه عالی وبی نظیر برامون می نوشت میگم عجب مخی بود.اگه که بیاد حداقل این پرهام بیچاره به یک نوایی میرسه واز دست ما راحت میشه.

پوزخندی زدم وگفتم:

ـ آره.

ودر اتاق را باز کردم.

پشت سرم امد وگفت:

ـ سروناز هنوز که پرهام از مدرسه نیومده یه کم دیگه می موندی؟

در حالی که به سالن وراهرو نگاه می کردم آهسته جواب دادم:

ـ نه الان دیگه میرسه نمی خوام زنگ پایین رو بزنه عمه از خواب بیدار بشه.فعلا گودبای.

و دمپایی های عمه را دم در سالن در اوردم واز در سالن بیرون رفتم.

***

ـ پاییز را دوست دارم چون برگهای خشک شده درختان زیر پاهایم خش خش می کند.

زد زیر خنده وگفت:

ـ سروناز خودت خنده ات نمی گیره از این چیزی که نوشتی؟!

خندیدم وجواب دادم:

ـ پس چی بنویسم؟دیگه همین چیزها به درد بچه های کلاس چهارم میخوره.اگه خودت بهتر بلدی بگو تا بنویسم.

پوزخندی زد وروی کاناپه لم داد وگفت:

ـ همچین میگه بهتر بلدی انگار خودش از این نوشته بهتر میتونه بنویسه؟!باور کن اگه بهت بگن در حد یک دانشجو هم یک متن درباره پاییز بنویس همینارو می نویسی خب حالا بقیه اش رو بخون بیشتر بخندیم.

خط اول نوشته ام را اصلاح کردم وبا لبخندی گفتم:

ـ نه اینطوری بهتر شد حالا گوش کن...

و ادامه دادم:

ـ پاییز را دوست دارم چون از صدای خش خش برگهای خشک درختان زیر پاهایم لذت می برم.

خندید وگفت:

ـ نه بابا ترشی نخوری یه چیزی میشی!بقیه اش؟

با اعتماد به نفس بیشتری خواندم:

ـ پاییز را دوست دارم چون با رنگ های زرد وقرمز وقهوه ای درختان زیباترین فصل سال را می بینم.

ـ حالا چه گیری دادی به برگ درختان؟

ـ اِ...سارا اگه یک بار دیگه توی ذوقم بزنی برات نمی خونم.

خندید وگفت:

ـ باشه ببخشید بقیه اش رو بخون خانم نویسنده.

ادامه دادم:

ـ پاییز را دوست دارم چون با شروع آن مدرسه ها باز می شود ومن به مدرسه می روم.

پوزخندی زد وگفت:

ـ خدا از ته دل پرهام بشنود!

چشم غره ای رفتم وادامه دادم:

ـ پاییز را دوست دارم چون سه ماه دارد مهر، آبان، آذر که هر سه ماهش قشنگی های خاص خودش را دارد.

خوشبختانه حرفی نزد وایرادی نگرفت.شاید به خاطر اینکه خودش در ماه مهر به دنیا آمده بود.

ـ پاییز را دوست دارم چون...

وبر خلاف تصورم حرفم را قطع کرد وادامه داد:

ـ چون سارای عزیز در ماه مهر قدم مبارکش را به جهان هستی گذاشته است.

نگاهش کردم وگفتم:

ـ سارا یه دقیقه ساکت تا بقیه اش رو بخونم.

سرش را تکان داد وادامه دادم:

ـ پاییز را دوست دارم چون در این فصل میوه های خوشمزه ودلخواهم به بازار می اید از جمله انار.

زبانش را دور دهانش چرخاند وبا ذوق و شوق گفت:

ـ وردار بیار دون کنیم بخوریم.

جواب دادم:

ـ حالا بذار بخونم چشم برات میارم.توی جعبه توی بالکنه.

ـ پاییز را دوست دارن چون باریدن باران وچتر دست گرفتن را در این فصل دوست دارم.

بلافاصله جواب داد:

ـ همه ش که بارون نمیاد شاید آخرهاش برف هم بیاد؟

سرم را بلند کردم وگفتم:

ـ حالا ما سمبل پاییز رو می گیریم بارون.برق رو میذاریم به حساب زمستون.

لبخندی زد وگفت:

ـ oh. Yes.I understand

خندیدم ونگاهش کردم وگفتم:

ـ دیوونه!

وادامه دادم:

ـ پاییز را دوست دارم چون گرمای آفاب در ان دلچسب تر می شود وقدر گرمی خورشید را بیشتر می دانیم.

مداد را روی کاغذ گذاشتم وپرسیدم:

ـ خب چطور بود؟

نگاهی به صفحه کاغذ در دستم انداخت وگفت:

ـ همین؟همش همین بود؟!

خندیدم وجواب دادم:

ـ اره همینم خودش نه خط شد دیگه بسشه دیگه.باور کن حونم در اومد همین چند خط رو هم نوشتم.

کمی فکر کرد وگفت:

ـ اینم اضافه کن که حسن ختامش به کل انشایش بیارزه..

وادامه داد:

ـ پاییز را دوست دارم چون صدای پرندگان مهاجر که در حال کوچ کردن به نقاط گرمسیر هستند بیشتر به گوش می خورد.ما بچه ها باید قدر این فصل زیبا وهمه تعمت هایی که خداوند مهربان به ما داده است را بدانیم وشکرگزار باشیم.

جمله هایش را به آخر انشاه اضافه کردم وخندیدم وگفتم:

ـ نه میشه بهت امیدوار بود!حامد بخت برگشته الکی جوونیش رو تباه نکرده که تو رو انتخاب کرده!

از انتهای حرفم خوشش امد وجواب داد:

ـ پس چی؟!خیلی هم دلش بخواد؟!

ونگاهی به دور وبر انداخت وگفت:

ـ این پرهام بی غم خودش کجاست کمه ما دوتا رو گذاشته سر کار؟

کاغذ انشا را روی میز گذاشتم وبه پشتی کاناپه تکیه دادم وگفتم:

ـ معلومه پشت کامپیوتر داره ماشین بازی میکنه.از ترس من هم صداشو کم کرده که دعواش نکنم.حالا باید بیاد که اینا رو پاکنویس کنه.

گوشی تلفن همراهش را در دست گرفت وگفت:

ـ فعلا ولش کن بذار خوش باشه.یکی دو ساعت دیگه می نویسه.

ـ چی چی رو ولش کن؟از اون وقتی که از مدرسه اومده پشت کامپیوتر نشسته.دو روز دیگه که مامان اینها بیان باید عینک بزنه.تازه فردام امتحان دیکته داره.

در حالی که دکمه های گوشی اش را می زد با دلسوزی برای پرهام گفت:

ـ بیچاره اینما که همش امتحان دارن.خانومشون خسته نمیشه هر روز ازشون امتحان می گیره؟

با پوزخندی جواب دادم:

ـ نه که خیلی هم می خونه؟!

ـ سروناز شماره مریم چند بود؟هر چی توی حافظه گوشی ام می گردم پیدا نمی کنم.

پرسیدم:

ـ برای چی می خوای؟

و گوشی تلفن همراهم را از کنار میز تلویزیون برداشتم.

در حالیکه هنوز به گوشی اش نگاه می کرد جواب داد:

ـ ادرس همون مانتو فروشیه رو ازش بگیرم برای مانتو بافتنی.فقط خدا کنه سینا فردا صبخ از راه نرسه که حوصله بازجویی کردن هاشو ندارم.

شماره مریم را پیدا کردم وبرایش خواندم وگفتم:

ـ فوقش اگه هم صبح اومد میگیم داریم میریم خرید دیگه نمی کشتمون که؟!مطمئن باش دوستش هم همراهشه زبونش برامون کوتاهه.

جواب داد:

ـ خدا کنه.

وشماره مریم را گرفت ومشغول حرف زدن زد.

کاغذ انشا را برداشتم واز جایم بلند شدم وبه طرف اتاق پرهام رفتم.آنقدر سرگرم کامپیوتر وماشین بازی بود که متوجه ورودم نشد.انشا را روی میزش گذاشتم که حواسش به طرفم جلب شد وپرسید:

ـ نوشتین؟

در حالی که به صفحه مانیتور نگاه می کردم جواب دادم:

ـ اره ولی باید خودت می نوشتی از این به بعد اگه خانومتون در مورد موضوعی انشا داد باید خودت فکر کنی بشینی بنویسی.حالا بیا از روی این ورقه پاکنویس کن که لااقل خط خودت باشه.

با اینکه رغبتی به خاموش کردن کامپیوتر نداشت ولی به ناچار آن را خاموش کرد وکاغذ انشا را برداشت.کنار میز تحریرش روی تخت نشستم وپرسیدم:

ـ فردا دیگه چی داری؟

دفتر جمله سازی اش را باز کرد وجواب داد:

ـ گفتم که امتحان دیکته هم دارم.

نگاهش کردم وبا طلبکاری گفتم:

ـ پس برای همین با خیال راحت ماشین بازی می کردی؟!

واز جایم بلند شد وبا قاطعیت ادامه دادم:

ـ انشایت رو که پاکنویس کردی بلند میشی میایی سالن تا بهت یکته بگم باشه؟

بی حوصله سرش را بلند کرد وجواب داد:

ـ ولی سروناز من خسته ام تازه از مدرسه اومدم.فردا صبح دیکته می نویسم.

به ظاهر عصبانی شدم ودر حالی که در آستانه در اتاقش ایستاده بودم گفتم:

ـ اگه خسته ای پس چطور پشت کامپیوتر نشسته بودی؟!حالا هم وقتی انشا رو نوشتی یکی دو ساعت استراحت می کنی تا بعد بهت دیکته بگم.

برای اینکه بهانه ای بیاورد جواب داد:

ـ پس پایین چی پایین نریم؟

از اینکه به هر نوعی می خواست از زیر دیکته نوشتن در برود خنده ام گرفت ولی خودم را کنترل کردم وگفتم:

ـ مگه نمی بینی سارا خودش اینجاست؟پایین بری که چی؟!با عزیز بازی کنی؟

تسلیم شد وسرش را پایین انداخت وشروع به نوشتن انشا کرد وبا غر غر گفت:

ـ ولی من امشب دیکته نمی نویسم.

در حالی که از در اتاقش بیرون می رفتم بلافاصله جواب دادم:

ـ چرا خیلی هم خوب می نویسی!

مدرسه پرهام یک هفته درمیان شیفت صبح وظهر بود واین باعث می شد که من نتوانم در این مدتی که پدر ومادرم نیستند برنامه هایش را به درستی هماهنگ کنم.چون از یک طرف خودم صبح ها دانشگاه می رفتم ووقت هایی که پرهام شیفت صبح بود خیالم جمع تر بود که مزاحم عمه وعزیز نمی شود ورفت وآمدش را راحت تر کنترل می کردم.هر چند که با سرویس به مدرسه می رفت ولی اینطوری به تکالیف درسی اش بهتر می رسیدم.

ـ چی شد بهش دادی بنویسه؟

روی کاناپه رو به تلویزیون نشستم وگفتم:

ـ آره ولی هر طور شده باید همین امشب بهش دیکته بگم.چون فردا صبح که بره پایین شاید سینا هم بیاد ودیگه جز محالاته بشینه ودیکته کار کنه.

خندید ودر جوابم گفت:

ـ نگران نباش اگه باد به گوش سینا برسونه که پرهام امتحان دیکته داره همون دم در خسته وکوفته چمدونشو زمین نذاشته پوست پرهام رو میکنه وبهش دیکته میگه.

پوزخندی زدم وروی کاناپه ولو شدم وگفتم:

ـ پس خوب شد گفتی اگه به پرهام بگم از ترسش هم که شده همین امشب می شینه می نویسه.حالا تلفن تو چی شد؟آدرس مانتو فروشی رو گرفتی؟

کنترل تلویزیون را از روی میز برداشت وجواب داد:

ـ آره بهم داد ولی باید یه جوری تنظیم کنیم تا کله صبح بزنیم بیرون تا چشممون به سینا نیفته.

جواب دادم:

ـ همین جوری؟کدوم مانتو فروشی کله سحر باز میکنه که این یکی دومیش باشه؟تازه شاید سینا اصلا صبح نیاد شاید ظهر یا بعدازظهر بیاد.

بی حوصله با کنترل تلویزیون را روشن کرد وگفت:

ـ ای عجب گیری افتادیم ها!حالا نمی شد این چند وقته نیان؟!باور کن اصلا حوصله اش رو ندارم.با خوبه تو بالایی ودایم دم پرش نیستی.

از جایم بلند شدم ودر حالی که به طرف آشپزخانه می رفتم گفتم:

ـ چه فرقی میکنه؟بالاخره تمام تلک های ولغزهاشو یک دفعه جمع میکنه وهر بار که می بینمش نثارم می کنه این جوری که بیشتر حال آدم گرفته میشه.راستی برای شام چی میخوری؟

سرش را تکان داد ودر جوابم گفت:

ـ هیچی بابا بیا بشین اشتهام کور شده.

و در حالی که به موضوعی فکر می کرد ادامه داد:

ـ حالا تلفن های حامد رو چیکار کنم؟حالا باز خوبه زیاد اهل تلفن کردن نیست ولی همین تک وتوکی که زنگ می زنه رو چه خاکی به سرم بریزم؟اون وقت تا حالا دردم این بود که وقتی زنگ می زنم یا اون زنگ می زنه عزیز چیزی نفهمه ولی سینا که دیگه عزیز نیست که بشه یه جوری دست به سرش کرد.حالا باز خدارو شکر مامان می دونه اما درد سینا رو کجای دلم بذارم؟!هر وثت بیاد تلفن دیگه دربست مال اون میشه. اگه یک دفعه شماره حامد بیفته دیگه نور علی نور میشه.

از جلوی در آشپزخانه برگشتم وکنارش روی کاناپه نشستم وبرای چاره جویی گفتم:

ـ خب با حامد صحبت کن بهش بگو اگه یه وقت کاری داشت فقط به موبایلت زنگ بزنه این چند وقته رو بی خیال خونه بشه.یا اگه نتونست به موبایلت زنگ بزنه با بالا تماس بگیره من یه جوری بهت خبر میدم بیایی بالا حرف بزنی.

دلخور از امدن سینا جواب داد:

ـ ببین الکی چه گرفتاری شدیم ها؟!

و دوباره از جایم بلند شدم وبه طرف آشپزخانه رفتم و پرسیدم:

ـ با کوکو سیب زمینی موافقی؟سرش را به طرفم چرخاند وگفت:

ـ خودتو به زحمت ننداز من میرم پایین فکر کنم مامان یه چیزهایی درست کرده بود شماهم بیایید پایین.

خندیدم وگفتم:

ـ نه مطمن باش عمه سوپ یا آش پخته هر وقت عزیز از حموم میاد غذای سفارشی عزیز اینه.

از جایش بلند شد وبه طرف اشپزخانه آمد وبا خنده گفت:

ـ پس قربون کوکوی سیب زمینی خودمون بزن بریم که درست کنیم.

***

در حالی که لباس پوشیده وآماده برای رفتن به بیرون بودم نگاهی به ساعت دیواری سالن انداختم که ساعت یک ربع به ده صبح را نشان می داد وبرای پوشییدن کفشهایم به طرف در ورودی سالن رفتم که صدای پیاپی زنگ ورودی را شنیدم وبلافاصله در را باز کردم.سارا لباس پوشیده وآماده خودش ر داخل انداخت وبا عصبانیت گفت:

ـ دیدی چه خاکی به سرمون شد؟بالاخره اومدن.

ناباور به صورت عصبانی اش نگاه کردم وگفتم:

ـ دروغ میگی؟کی؟!

با حرص جواب داد:

ـ برو از پشت پنجره ببین پامون می شکست اگه دو دقیقه زودتر می رفتیم؟!

در حالی که به طرف پنجره های سالن می رفتم گفتم:

ـ عمه اینها می دونن اومدن؟

سرش را تکان داد وجواب داد:

ـ نه تا از پشت پنجره دیدمشون پریدم بالا.

گوشه پرده را کنار زدم وبا دیدم سینا ودوستش که چمدان هایی را از پشت صندوق عقب ماشین سینا پایین می گذاشتند بی اختیار خندیدم وگفتم:

ـ به به چشمم روشن چه دوست با حالی داره؟!

در حالی که هنوز کنار در سالن ایستاده بود کنجکاوانه پرسید:

ـ پسره یا دختر؟

نیم نگاهی به سویش انداختم ومتعجب به جای جواب پرسیدم:

ـ مگه تو ندیدیش؟

به طرف پنجره امد وجواب داد:نه بابا تا قیافه سینا رو دیدم دستپاچه شدم وپریدم بالا.

وگوشه پرده را کنار زد ونگاهی به بیرون انداخت وگفت:

ـ کو ببینمش؟

و او هم مثل من خندید وسرش را به طرفم چرخاند وبا چشمکی گفت:

ـ عجب تیپی؟حیف که حامد زودتر قاپم رو دزدیده وگرنه سوژه مناسبی بود ولی از من به تو نصیحت اشکان رو بی خیال شو بچسب به این یکی.

کنارش ایستادم ودر حالی که به بیرون نگاه می کردم با لبخندی گفتم.

ـ صد دفعه گفتم اسم اشکان رو جلوی من نیار بابا چند دفعه بهت بگم ازش خوشم نمیاد.

با نگاه دقیقی به دوست سینا با آرنج به پهلویم زد وگفت:

ـ پی شد این یکی وتموم؟به جان خودم اگه می دونستم دوست سینا اینه به خاطر تو هم که شده اون مانتو فروشی لعنتی رو بی خیال می شدم وبی صبرانه براشون طاق نصرت می بستم.حالام میگم نریم مانتو بافتنی دیر نمیشه.بیا لباس بیرنمون رو عوض کنیم ومثلا با روی گشاده بریم استقبالشون.هان نظرت چیه؟سوژه مناسبیه خیلی به هم میایید.

از این همه اشتیاقش برای جوش دادن موضوع خنده ام گرفت وبا بی قیدی گفتم:

ـ دیوونه شاید نامزد یا حتی زن داشته باشه.هنوز که نمیشه نظری داد.

دوباره به حیاط نگاه کرد وبا دقت بیشتری وراندازش کرد وگفت:

ـ نه بابا حلقه چیزی دستش نیست فکر نکنم زن داشته باشه.

من هم نگاهی به بیرون انداختم وبا خنده گفتم:

ـ دیوونه از اینجا که چیزی معلوم نیست!

خندید وشانه هایش را بالا انداخت وگفت:

ـ موافقی نریم؟باور کن تیپش خیلی آدم حسابیه اگه شل بجنبی از دستت میپره.

از اینکه شوخی شوخی موضوع را جدی گرفته بود با خنده نگاهش کردم وگفتم:

ـ سارا تو مطمئنی حالت خوبه؟دو دقیقه پیش داشتی می مردی از اینکه زودتر نرفتیم حالا میگی نریم؟!

دکمه های بارانی اش را باز کرد وجدی گفت:

ـ دیوونه جان من دارم برای تو میگم که هنوز کسی رو دست وپا نکردی.اگه این یکی پا بگیره دیگه نونت تو روغنه.تیپش که خیلی باکلاسه.

دوباره خندیدم وجواب دادم:

ـ از کجا معلوم با اون تیپ باکلاسش از اون ختمهای روزگار نباشه؟!

با چشم غره نگاه کرد وبا غیظ گفت:

ـ آنقدر به همه بدبین باش وبشین فکرهای ناجور بکن تا آخرش وردل عزیز بشینی با سرکه وسفید آب کیسه بکشی!

واقعا از لحن پر حرص ودلسوزانه اش خنده ام گرفت.همیشه همین جور بود همیشه دلش می خواست من و او با هم در یک خط قدم برداریم نه جلوتر نه عقب تر وبه راستی از بچگی اخلاقش این بود که دوست داشت هرچه را که او دارد من هم داشته باشم.از وقتی که از ترم پیش به پیشنهاد خواستگاری غیر علنی حامد جواب مثبت داده بود خودش را به آب وآتش زده بود تا من هم کسی را برای خودم پیدا کنم ودر اصطلاح در این سطح هم با او یکسان باشم ولی غافل از اینکه این مورد تناه استثنایی بود که نمی شد با عجله وفقط برای خالی نبودن عریضه یکی را انتخاب کرد.خودش را کشته بود تا من به اشکمان یکی از همکلاسی هایمان روی خوش نشان بدهم تا او هم قدم پیش بگذارد ولی از نظر من اشکان برای زندگی ام ایده آل نبود نه تنها او بلکه تمام کسانی که سارا با آب وتاب از تیپ واخلاق شان تعریف می کرد.نمی دانم شاید به قول سارا آخرش باید ور دل عزیز می نشستم وکیسه کشی می کردم.ولی معیار من در زندگی آینده دوست داشتن واقعی بود نه از روی یک احساس زودگذر بلکه از نوع همیشگی وماندگار.بعضی وقت ها که زیادی پیله می کرد با حرث نگاهم کرد وبا طعنه می گفت:انقدر رمانتیک فکر کن تا بالاخره آسمان سوارخ بشه ویکی از اون بالا برات پایین بیفته.ومن برای خنک شدن دلش به شوخی جواب می دادم:خدا رو چه دیدی شاید همین طور هم شد؟

ـ حالا میگی چیکار کنیم؟نریم؟

گره روسری ام را بستم وگفتم:

ـ چی چی رو نریم؟همین پرهام که با هزار مکافات صبح از خواب بیدارش کردم وبا هزار بدبختی بهش دیکته گفتم وفرستادمش پایین لومون میده.

با بی خیالی جواب داد:

ـ نه بابا رفته توی اتاقم نشسته پشت کامپیوتر داره بازی می کنه اصلا حواسش هم به این چیزها نیست.مامان وعزیز هم که مشغول کار خودشونند واز خداشونه ما بیخودی خیابونها رو متر نکنیم.به مامان میگم یک روز که خودش رفت پالتو بخره باهاش میریم که نظرش رو هم راجع به خریدمون بپرسیم.اگه استقبال گرمی از مهمون های عزیزمون بکنیم در نظر اول خیلی مهمه.

خندیدم وگفتم:

ـ از کی تا حالا استقبال از سینا مهم شده که نمی دونیم؟!

بارانی اش را در اورد وگفت:

ـ دیوونه جان دوستش رو میگم.حالام برو لباستو عوض کن بیا پایین که خیلی کار داریم.

با پوزخندی گفتم:

ـ مطمئن باش دوستش که سینا برای خودش برگزیده مثل خودش بی مزه وآب زیرکاهه.حالا ببین کی این حرف رو زدم!

به طرف در سالن رفت وگفت:

ـ این فلسفه بافی ها رو برای خودت نگه دار.من رفتم کار به این کارها ندارم تا پنج دقیقه دیگه تر وتمیز وترگل ورگل خودت رو می رسونی پایین.

ودر حالی که در سالن را باز می کرد ادامه داد:

ـ حالا فکرشو بکن مامان به این دوست سینا بگه دمپایی پا کن برو حموم پاهاتو بشور اون وقت دیگه چه آبروریزی شود...

ودر را باز کرد وبیرون رفت.

واقعا اگر عمه این کار را می کرد چه می شد؟!مطمئنا به سینا این دستور را نمی داد چون دفعه پیش از ترس واکنش سینا این حرف را به او نزده بود ولی دوست سینا چی؟از تصور اینکه دوست سینا از راه نرسیده دمپایی کذایی عمه را بپوشد وپاچه هایش را بالا بزند وتوی حمام پاهایش را بشوید واقعا خنده ام گرفت.

عمه برای این کار بین هیچ کس تبعیض قائل نمی شد به جز پدر وسینا.به قول خودم:شاید از نظر عمه پاهای پدر وسینا آنقدر تمیز بود که نیاز به این همه آب و آبکشی نداشت.به هر جال دیدن صحنه دمپایی پوشیدم دوست سینا آنقدر تماشایی بود که برای زودتر دیدنش سریع لباسم را عوض کردم وروسری ام را سر کردم واز پله ها پایین رفتم.

دو بار زنگ ورودی ر خانه عمه انها را زدم که در رو به رویم باز شد وسینا با قیافه خسته ودرهم در استانه در نمایان شد.با دیدن چهره عصبانی اش با ترس و لرز سلام کردم وپرسیدم:

ـ سارا هست؟

بدون اینکه جواب سلامم را بدهد با غیظ جواب داد:

ـ یعنی واقعا نمی دونی هست یا نه؟!

واز جلوی در کنار رفت.صدای عمه را شنیدم که بلند صدایم کرد:

ـ سروناز جان بیا تو دمپایی ها پشت دره.

در حالی که هنوز از برخورد اول سینا عصبانی بودم همان دم در سرم را جلو آوردم وبا حرص گفتم:

ـ نه عمه جان مزاحم نمیشم بعدا خدمت میرسم....

هنوز حرفم را تمام نکرده بودم که سارا جلوی در ظاهر شد وبا چشمکی سرش را بیرون آورد وآهسته گفت:

ـ دختر چرا اینجا وایسادی؟زودی بپر تو ببیت چه خبره!!مامان به دوست سینا گفته بره پاهاشو بشوره.

و ریز ریز خندید وادامه دا:

ـ فکرشون بکن!سینا از حرص داره خودشون میکشه.

بی اراده اخمهایم از هم باز شد ودر حالی که دمپایی هایم را با دمپایی های جلوی در عوض می کردم با خنده پرسیدم:جدا؟!

و او هم با خنده جواب داد:آره جدا.اگه بدون وقتی اینو گفت قیافه سینا چه مدلی شد؟!

با پوزخندی گفتم:

ـ پس برای این تلافیشو سر من خالی کرد؟حالا و چرا این روسری راه راه رو سر کردی خانم انگولایی؟! روسری بتری نداشتی؟ته چهره ات مثل عزیز شده.

ـ حالا نمیخواد تو هم لج سینا رو سر من خالی کنی.حیف که دستم بنده دارم برات شوهر پیدا می کنم وگرنه جوابتو می دادم وبا خنده به همراه من به طرف حمام آمد.

پاهایم را شستم وباچه های شلوارم را پایین آوردم رو به سارا که جلوی در حمام ایستاده بود گفتم:

ـ پس کجاست؟صداشون نمیاد.

به طرف اتاق سینا اشاره کرد واهسته جواب داد:

ـ توی اتاق سینا هستن دارن چمدون هاشونو جابه جا می کنند.خداییش نمیدونی چه تیپی داره!

خندیدم وگفتم:

ـ یادم باشه حامد رو که دیدم حکایت غش وضعف کردن هاتو براش تعریف کنم.

با خنده چشم غره ای بهم رفت وجواب داد:

ـ دیوونه برای تو دارم میگن که بدونی طرف چقدر با حاله.

چشمکی زدم وپرسیدم:

ـ جدا؟!

و واهم بی درنگ جواب داد:

ـ اره جدا.

کنار عمه روی مبل های سالن نشستیم وبه اصطلاح مثل عمه چشم به صفحه تلویزیون دوختیم که در مورد یک مسئله روانشناسی خانوادگی کارشناس برنامه توضیح می داد ولی مطمئنا خودمان می دانستیم که از جرفهای کارشناس برنامه یک کلمه هم چیزی نمی فهمیدیم چون تمام حواسمان به در اتاق سینا بود که کی باز می شود.اگر عزیز از اتاقش بیرون می امد به طور حتم مچمان را می گرفت وبا تیز هوشی می پرسید برای چی انتظار می کشیم ولی عمه آذر خوشبختانه اخلاقی که داشت این بود که زیاد به احوال مان دقیق نمی شد وبازجویی مان نمی کرد ومرتب ازمان نمی خواست توضیح بدهیم که چی توی سرمان می چرخد چون مطمئنا اگر اینگونه می بود خودش از دست کارهای عجیب غریبمان دیوانه می شد.خدا را شکر مامان هم اخلاق عمه آذر را داشت وزیاد کاری به کارمان نداشت...با فشار آرنج سارا به خودم آمدم وبا بالا دادن ابرو پرسیدم چه کار دارد؟!با نگاهش به در اتاق سینا و با اشاره چشم وابرو جواب داد پس کی میان؟! خنده ام را پنهان کردم وبرای نشان ندادن انتظار مان جلوی عمه آذر سرم را به طرف تلویزیون چرخاندم.واقعا انتظار وبی تابی سارا به من هم سرایت کرده بود ولحظه شماری می کردم تا در اتاق سینا باز شود وشادمانه انتخابی سارا برای من از در بیرون بیاید.به راستی خودم هم باورم شده بود که...

ـ شما دو تا چرا صم وبکم اینجا نشستید؟

سرم را به طرف اتاق عزیزچرخاندم.طبق حدسم از این انتظار تابلوی مان شصتش خبردار شده بود که یک فکرهایی وی سرمان است که این طور بی صبرانه به تلویزیون چشم دوخته ایم.

چین پیراهن بلندش را صاف کردو روسری بلندش را روی سرش جلوتر کشید وبا قامت لاغری که داشت جلوتر امد ورو به من وسارا گفت:

ـ شما دو تا خجالت نمی کشید مثل دخترهای چی چی با چی جلوی در اتاق پسره انتظار می کشید؟حالا کدومتون می خواهید تورش کنید؟

از اینکه خیلی راست به هدف زده بود خنده ام گرفت ولی خودم را کنترل کردم وبه سارا نگاه کردم.

واقعا حرف حق جواب نداشت!اما سارا بدون آنکه کم بیاورد اخمهایش را درهم کشید ور به عزیز گفت:

ـ دختر چی چی باچی یعنی چی عزیز؟!این حرفها چیه می زنید؟زشته به خدا یه وقت سینا می فهمه بدش میاد.تلویزیون نگاه کردن مگه گناهی داره که اینجور توش حرف در میارید؟!

عزیز یکی از مبل های کناری را انتخاب کرد وبه آرامی رویش نشست وبا غرولند جواب داد:

ـ من اگه شما دو تا رو نشناسم به درد...

وبقیه حرفش را فکتور گرت و رو به عمه نگاهش کرد وبا تکان دادن سر گفت:

ـ اذر نمی خواهی به این دوتا یه چیزی بگی؟قباحت داره این طور با دهن باز جلوی در اتاق کمین کرده اند.نمی خوای از جات بلند شی بری براشون یه چیزی بیاری؟حالا اونا خسته ان وتوی اتاق استراحت میکنن تو که مادری باید بری تروخشکشون کنی.از من می شنوی سینا از ترس این دوتا پسره رو توی اتاق قایم کرده.

بی اختیار لبم از زور خنده باز شد که آرنج سارا به پهلویم خورد.واقعا حرفش عین حقیقن بود!

سینا مطمئنا جنس جلب ما دوتا رو می شناخته که دوستش را تو هفت تا سوراخ قایم کرده بود.حالا من وعمه می دانستیم که حواس سارا به حامد است ولی عزیز وسینا که نمی دانستند ومطمئنا من وسارا را در این جریان شریک جرم می دانستند.

عمه آذر بی تفاوت لحظه ای رویش را از برنامه تلویزیونی دلخواهش به طرف عزیز گرداند وبا آرامش گفت:

ـ عزیز جان سینا که توی این خونه مهمون نیست که براش میزبانی کنم ومطمئنا با دوستش برای یکی دو روز هم اینجا نیومدند که از الان رودروایسی کنند پس هر طور که راحت اند ما هم باید همانطوری رفتار کنیم.

وبا تمام شدن حرفش سرش را به سوی تلویزیون چرخاند.

عزیزک ه انتظار این همه خونسردی عمه را نداشت با حرص جواب داد:

ـ وا همین؟!والله اونجوری که تو به اون پسره که از در نیومده بود گفتی پاهاتو بشور من هم بودم از اتاق بیرون نمی اومدم.

از این همه کل کل کردن عزیز خنده ام گرفته بود.امروز از شانس من وسارا والبته دوست سینا از ان روزهایی بود ک هبه قول خودم عزیز روی فرم نبود وبا بهانه گیری وغر زدن می خواست تک تکمان را ادب کند وخدا باید به داد آخر عاقبتمان می رسید.

بالاخره بعد از چند دقیقه انتظار در کذایی اتاق سینا باز شد واول از همه سینا بعد دوست خوش تیپش بیرون آمدند وبیش از من و سارا اشتیاق عزیز برای دیدن مجدد دوست سینا وارزیابی اش در مورد اینکه به قول خودش کدام یکی مان تورش کرده ایم صد چندان نمودار شد.

در حالی که بی اختیار برای عرض ادب از جایم بلند می شدم سلام کردم ومنتظر پاسخ ایستادم.

دوست سینا برخلاف سینا خیلی خوش اخلاق وخودمانی جلود امد وبا لبخندی جواب سلامم را داد وحالم را پرسید وبا معرفی خودش گفت:

ـ من فرزاد هدایت پور هستم واز اشناییون خوش وقتم.

در حالی که همچنان ایستاده بودم وبه آرامی جواب دادم:

ـ من هم سروناز سعادتی هستن دختر دایی سینا وسارا ودر ضمن همسایه طبقه بالایی واز آشناییتون من هم خوش وقتم.

و قبل از انکه بنشینم صدای عزیز را به طور واضح شنیدم که رو به سارا گفت:

ـ من از اول هم می دونستم که عرضه این یکی بیشتره.

وبه این طریق نشان داد که همه چیز را فهمیده ودستما را خوانده است.

عمه آذر که به ناچار برای رسم ادب ومهمانداری توجه اش به سوی سینا ودوست سینا(فرزاد) جلب شده بود رو به سارا گفت:

ـ سارا جان چای رو تازه دم کردم با سروناز برید هم چای وهم میوه بیارید.

به دستور عمه از جایمان بلند شدیم وبه طرف آشپزخانه رفتیم.درون آشپزخانه سارا بی معطلی نظرم را جویا شد وپرسید:

ـ خب چطور بود طرف به دلت نشست؟!

خندیدم وگفتم:

ـ ای بدک نبود ولی با دو سه تا کلمه نمیشه که طرف رو شناخت.

چشمکی زد وخندید وگفت:

ـ اونش با من البته اگه عزیز بذاره به کارم برسم...

وبا صدای تلفن همراهش از داخل اتاقش صدای پرهام هم شنیده شد که با صدای کودکانه اش بلند فریاد زد:

ـ سارا بدو تلفن.

سارا با یک دست به سرش زد وگفت:

ـ وای کارم دراومد حتما حامده!

با رفتن سارا به طرف اتاقش فنجان ها را درون سینی گذاشتم وشروع به ریختن چای درونشان کردم که صدای سینا را از پشت سرم شنیدم که گفت:

ـ از این به بعد یادت باشه تا وقتی که فرزاد اینجاست تو وسارا کمتر جلوش آفتابی بشین.

از اینکه هنوز نیامده امر ونهی هایش شروع شده بود بدون آنکه نگاهش کنم دلخور گفتم:

ـ می تونم بپرسم برای چی؟

با آن صدای خشن ومردانه اش بلافاصله جواب داد:

ـ برای نخودچی!

واز در آشپزخانه بیرون رفت.در حالی که قوری در دستم بود بی اراده به پشت سرش نگاه کردم.سینا در ظاهر پسری بلند قامت،چهار شانه ودر کل خوش تیپ بود ولی به خاطر اخلاق تند وخشنش از نظر ما کاملا منفور بود.واقعا او از این همه تند خویی وبد اخلاقی چه نصیبش می شد جز بد وبیراه من وسارا!یعنی چی که جلوی دوستش افتابی نشویم مگر پناه بر خدا دوستش لولو خرخره بود؟!از این اخلاق عهد دقیانوسی وایرادگیری های مشکوکانه اش واقعا حالم...

سارا وارد آشپزخانه شد وگفت:

ـ حامد بود گفتم فعلا قطع کنه تا یکی دو ساعت دیگه خودم از بالا بهش زنگ بزنم.

سینی چای را به دستش دادم وپرسیدم:

ـ نگفت چکار داره؟

لبخندی زد وبا خوشحالی گفت:

ـ چرا مثل اینکه مادربزرگش از مکه برام سوغاتی اورده خواست یک قراری بذاریم تا بهم بده.

خندیدم وبه شوخی گفتم:

ـ حامد واز این ناپرهیزیها؟!

خندید و جواب داد:

ـ چه کنیم دیگه بچه مون کم کم دار راه میافته.

وبا نگرانی به طرف سالن اشاره کرد وادامه داد:

ـ حالا که داره راه میافته از شانس گند باید این بلای آسمانی نازل بشه.

پوزخندی زدم وگفتم:

ـ عیب نداره شاید از پا قدم این دوتا باشه.

وبا یاداوری موضوعی گفتم:

ـ در ضمن برادر گرامیتون فرمودند زیادی جلوی دوستش آفتابی نشیم.

با حرص جواب داد:

ـ بیخود کرده چرا؟

بلافاصله جواب دادم:

ـ دلیلشون رو نفرمودند ولی فقط با عصبانیت خواسته ملوکانه شون رو فرموند تا اجابت بشه.حالا تو این چایی ها که مطمئنا تا حالا سرد شده رو ببر منم میوه رو میارم وکمی بعد میریم بالا تا به بهانه دستور سینا تو هم با حامد حرف بزنی.

در حالی که به طرف در آشپزخانه می رفت گفت:

ـ آره پیشنهاد خوبیه.

و ظرف میوه را برداشتم وبه دنبالش از در آشپزخانه بیرون رفتم.

***

گوشی تلفن را گذاشت وگفت:

ـ خیلی تعجب کرد وقتی بهش گفتم از این به بعد اگه کاری داشت به پایین زنگ نزنه.

در حالی که انار دانه شده درون کاسه کوچک می ریختم گفتم:

ـ برای چی؟مگه بهش نگفتی سینا اومده؟

جواب داد:

ـ چرا گفتم.وای اونقدر همه چی رو ساده می بینه که می گفت مگه چه اشکالی داره که برادرت بدونه؟بالاخره دیر یا زود این موضوع علنی میشه پس بهتره اون هم بدونه که ازت خواستگاری کردم.حالا تو فکرشو بکن اگه سینا بدونه!

کاسه انارش را جلویش گذاشتم وبا خنده گفتم:

ـ خداییش اگه سینا بفهمه قیافه اش خیلی دیدنی میشه.

انارش را برداشت وبا دلخوری گفت:

ـ چی می شد جای سینا وسجاد عوض می شد وجای سنای اخلاق نکبتی سجاد خوب ومهربون می اومد.به خدا از دستش دیگه نمی دونم چکار کنم؟!

برای دلداری اش جواب دادم:

ـ انقدر نگران نباش خدا بزرگه.از کجا معلوم شاید پروژه اش یکی دو هفته ای بیشتر طول نکشه و...

وبا زنگ تلفن حرفم را قطع کردم وخم شدم وگوشی را برداشتم:

ـ الو بفرمایید؟

صدای مامان با کمی تاخیر آمد:

ـ الو سروناز جان!

با خوشحالی جواب دادم:

ـ سلام مامان چطوری؟

ـ سلام عزیزم تو چطوری؟پرهام خوبه؟

ـ ما همه خوبیم بابا چطوره؟مهرناز،اردلان همه خوبن؟از مهرناز چه خبر؟ خبری نشد؟

با هیجان جواب داد:

ـ چرا اتفاقا دیشب نزدیکی های صبح بود که دردش گرفت بردیمش بیمارستان زودتر از موعد مقرر بچه اش به دنیا اومد.

نتوانستم ذوق وشوقم را کنترل کنم وبا کشیدن جیغی گفتم:

ـ جدی میگی؟!

و با اینکه از قبل می دانستم بچه اش پسر است ولی برای اطمینان با هیجان پرسیدم:

ـ حالا چی هست؟پسره؟

بلند خندید ودر جوابم گفت:

ـ اره پسره یه پسر سفید وبور وکوچولو از دیشب تا حالا درگیر بیمارستان بودیم تازه یه کم فرصت پیدا کردم بیام خونه یه سری بزنم دوباره میرم.بابات واردلان هنوز بیمارستانند.راستی به عمه اسنها خبر بده تا خودم شب بهشون زنگ بزنم.

سارا که تا حدی از جریان خبردار شده بود با خوشحالی خودش را جلو کشید وپرسید:

ـ چی شده؟پسره؟

با تکان دادن سر جوابش را دادم وبه مامان گفتم:

ـ سارا هم اینجاست..

و قبل از آنکه حرف دیگری بزنم سارا گوشی را از دستم کشید وبا ذوق وهیجان گفت:

ـ سلام زن دایی قدم نورسیده مبارک.

ـ ...

ـ ما خوبیم.شما چطورید؟دایی اینها همه خوبند؟حال خود مهرناز چطوره؟

آنقدر هیجان زاییدن مهرناز وبه دنیا آمدن پسرش را داشتم که یادم رفت از مامان حال مهرناز را بپرسم وسارا عاقل تر از من این را پرسید.

ـ ...

ـ حالا کی مرخص میشه؟

ـ ...

ـ سزارین کرد یا طبیعی؟

در حالی که گوشی را از دستش می قاپیدم خندیدم وگفتم:

ـ بده من حالا برای من خانم بزرگ شده.چه غلط ها؟سرازین کرد یا طبیعی؟

و صدای خنده مامان را با تاخیر شنیدم که می گفت:

ـ بهش بگو طبیعی زایید.

با ناباوری پرسیدم:

ـ جدی جدی طبیعی زایید؟خیلی درد کشید؟

جواب داد:

ـ اره طفلی خیلی درد کشید ولی بالاخره به طور طبیعی بچه رو به دنیا آورد.

سارا هم ناباورانه پرسید:

ـ طبیعی؟چرا سزارین نکردین؟

همین را از مامان پرسیدم که جواب دادم:

ـ اینجا خیلی به زور سزارین می کنند مگر اینکه چی بشه که سزارین کنند.راستی سروناز جان پرهام کجاست؟رفته مدرسه؟

بلافاصله جواب دادم:

ـ نه پایینه خونه عمه است.دیگه باید صداش کنم ناهارشو بخوره بره مدرسه.آخه سینا ودوستش هم اومدند پایینند.

ـ اِ...بهشون سلام برسون.خب دیگه من فعلا خداحافظی می کنم میرم پیش مهرناز.همان طور که به سارا هم گفتم مهرناز تا بیست وچهار ساعت دیگه مرخص میشه.اگه خواستی اون موقع زنگ بزن باهاش حرف بزن.

ـ حتما.

ـ خب دیگه کاری نداری؟

ـ نه مرسی مامان به مهرناز تبریک مخصوص بگو.به بابا واردلان هم همین طور.

ـ باشه.تو هم به عمه وعزیزاینها سلام برسون.مواظب خودت وپرهام هم باش.خب دیگه فعلا خداحافظ.از دور می بوسمت.

ـ منم همین طور.خداحافظ.

وگوشی را گذاشتم وبی اختیار سارا را بغل کردم.

سارا در حالی که با خوشحالی صورتم را می بوسید با ذوق وشوق گفت:

ـ تبریک میگم خاله جون خاله بودن چه مزه ای میده!!

با خنده جواب دادم:

ـ در حد یه مزه ای که نمیشه توصیفش کرد یه احساسی بین زمین وآسمون چطور بگن معلق ماندن بین جو کرات آسمونی.

به شوخی کنارم زد وگفت:

ـ حالا نمیخواد خودتو لوس کنی!ولی بی شوخی من چکار کنم که تا اخر عمرم خاله نمیشم نمی خوام به خاطر این مسئله عقده ای بشم.

بلند خندیدم وگفتم:

ـ زیادی غصه نخور.به بچه هام یاد میدم به تو خاله بگن که خدای نکرده عقده ای نشی.

به شوخی با غیظ نگاهم کرد وگفت:

ـ جدا؟!

با خنده جواب دادم:

ـ اره جدا.

با هیجان خندید وگفت:

ـ پس بی زحمت بیا این ماجرای دوست سینا رو تمومش کن تا زودتر به آرزوم برسم.

در حالی که کاسه انارم را از روی میز بر می داشتم گفتم:

ـ ولی بی شوخی ازش همچین بگی نگی خوشم نیومد چشمهاش یه جوری بود.

نگاهم کرد وگفت:

ـ تو که گفتی بدک نبود.

و کاسه انارش را برداشت وادامه داد:

ـ دیگه چه عیبی می تونی روی این پسر مردم بذاری؟!اگه به منه که میگم از سرت هم زیاده.دلت میاد پسر به این ماهی!

می دانستم برای مساعد کردن ظر من اینطور پشتیبانی اش می کرد وگرنه مطمئنا خود سارا هم متوجه هیز بودن چشمهای دوست سینا(فرزاد خان) شده بود.

ـ حالا بی شوخی به نظرت چطور بود؟

قاشقی از انار خوردم وگفتم:

ـ خودت خوب متوجه شدی که خیلی هیز بود.

کاسه خالی شده از انار را روی میز گذاشت وپرسید:

ـ جدا؟!

بلافاصله جواب دادم:

ـ اره جدا.مگه خودت ندیدی از بس با دقت به همه نگاه می کرد عزیز چند بار سرش را به دو طرف تکان داد وگفت:استغفرالله!

در حالی که از جایش بلند می شد گفت:

ـ ولی از نظر من خیلی کنجکاو بود.بعضی از پسرها این جوریند بدون اینکه منظوری داشته باشند دایم به این واون یا به دوروبرشون دقیق نگاه می کنند.

جواب دادم:

ـ خب این یعنی هیز بودن.

بی درنگ جواب داد:

ـ ولی کنجکاوی با هیز بودن خیلی فرق میکنه وقتی منظوری توی کار نیست.

با پوزخندی گفتم:

ـ یعنی چی منظوری توی کار نیست؟!آره بشین به همین خیال ولی از نظر من فرزاد خان استاد چشم چرانی بود.

با خنده ای نگاهم کرد وگفت:

ـ اَه...تورو خدا این جوری نگو چندشم شد دیگه نمیتونم برم پایین.

خندیدم ودر حالی که هنوز نشسته بودم گفتم:

ـ حالا تو چرا وایسادی؟می خواهی بری؟

جواب داد:

ـ اره مگه تو نمیای ناهار پایین؟

بلافاصله جواب دادم:

ـ مگه دیوونه ام مگه نشنیدی خان داداشتون فرمودند دور وبر دوستم آفتابی نشید؟!رفتی پایین پرهام رو صدا بزن بیاد بالا یه چیزی بخوره بره مدرسه.دیگه داره دیرش میشه.

در حالی که به طرف در می رفت جواب داد:

ـ نه پرهام پایین ناهار میخوره.در ضمن مگه نمی خواهی خبر زاییدن مهرناز رو به مامان بدی مژدگونی بگیری؟

از جایم بلند شدم وبرای بدرقه اش کنار در رفتم وگفتم:

ـ نه تو خودت خبر رو بده حوصله قیافه تلخ سینا رو ندارم.شاید هم تلفنی به عمه آذر گفتم.

قبل از آنکه از در بیرون برود گفت:

ـ پس خودت خبر رو به مامان میدی من چیزی نگم؟

سرم را از در بیرون آوردم وجواب دادم:

ـ نه تو چیزی نگو الان به عمه زنگ می زنم.

از پله ها پایین رفت وگفت:

ـ پس فعلا...

روی کاناپه نشستم وشماره عمه آذر را گرفتم ودر دلم خدا خدا کردم که سینا گوشی را برندار.پس از دو بوق صدای سینا در گوشی پیچید:

ـ چیه چه کار داری؟

عجب دعای گیرایی داشتم!!!

بی حوصله جواب دادم:

ـ به پرهام بگو بیاد بالا.در ضمن گوشی رو بده به عمه.

بدون آنکه جوابی بدهد در حالی که صدایش را می شنیدم که از تلفن دور می شد صدا زد:

ـ پرهام پرهام بدو برو بالا.

چه پسر عمه مهمان نوازی!حداقل برای تعارف هم که شده می بایست پرهام را برای ناهار نگه می داشت که خاطره روز اول آمدنش لااقل در ذهن پرهام بماند!

طولی نکشید که صدای سارا از پشت گوشی آمد:

ـ سروناز الان مامان میاد.داره دمپایی ها رو میشوره.

وصدایش را آهسته کرد وگفت:

ـ راستی عزیز هم نظر تو رو داره میگه زیادی به طرف نگاه نکنم.

فهمیدم منظورش فرزاد است بای همین گفتم:

ـ دیدی گفتم!آدم دو دقیقه که پیشش بشینه می فهمه که چه جونوریه باور کن وقتی داشتم میوه تعارفش می کردم داشت با چشماش منو می خورد...

وحرفم را قطع کرد وگفت:

ـ سروناز مامان اومد فعلا خداحافظ.

ـ الو سروناز جان کاری داشتی؟

ـ مجددا سلام عمه.یه خبر خوب دارم که اگه مشتلق ندی هیچی نمی گم.

کمی مکث کرد وبا هیجان پرسید:

ـ خبری شده؟مهرناز فارغ شده؟

خندیدم وبه شوخی گفتم:

ـ اِ...عمه خبر رو بی مزه اش می کنی؟کمی صبر می کردی.یه ذره آب وتابش میدادی.همین جوری یه دفعه گفتی؟!

بلند خندید وگفت:

ـ پس بالاخره فارغ شد چرا آنقدر زود؟حال مادر وبچه خوبه؟

بی کم وکاست حرفهای مامان را برایش تعریف کردم وگفتم:حالا مامان گفت شب بهتون زنگ می زنه.

با خوشحالی جواب داد:

ـ خدا روشکر خدا رو شکر که احمد هم نوه دار شد.راستی به سجاد هم خبر دادند؟

جواب دادم:

ـ نمی دونم مامان چیزی نگفت.

ـ پس خودم الان بهش خبر میدم.

ـ راستی عمه پرهام رو زود بفرستید بالا که مدرسه اش داره دیر میشه.

با دلخوری گفت:

ـ چی چی رو بفرستید بالا؟خودت هم همین حالا میایی پایین الان دیگه ناهار رو می کشم.

با تعارف جواب دادم:

ـ نه عمه ناهار درست کردم.

ـ چی درست کردی؟هر چی درست کردی بذار برای شب.دیگه تعارف نکنم زود بیا غذا رو کشیدم.

و گوشی را گذاشت.ماندم مستاصل که چکار کنم؟!اگر نمی رفتم مطمئنا عمه آذر بدش می امد واگر می رفتم به طور حتم سینا بیشتر بدش می آمد واقعا نمی دانستم چکار کنم!حوصله اخم وتخم های سینا را نداشتم.

او برای اینکه از شر امدن ومزاحمت من راحت شود می خواست با عجله پرهام را بفرستد بالا حالا اگر خودم می رفتم بدون شک خرخره ام را می جوید.

بی حوصله مانتویم را روی لباسم پوشیدم وروسری ام را روی سرم کشیدم وکلید خانه را برداشتم ورفتم پایین.ولی قبل از ورود مطمدن بودم با قیافه غضبناک سینا والبته چشمهای کنجکاو(!) دوستش روبه رو خواهم شد.زنگ در ورودی را زدم که پرهام آن را باز کرد.برای اینکه به اصطلاح خود را طلبکار نشان دهم گفتم:

ـ دو ساعته دارم می گم بیایی بالا پس چرا نمیای؟

همان آستانه در مظلومانه جواب داد:

ـ داشتم می اومدم که تو اومدی.

سارا به استقبالم آمد وبا لبخندی پرسید:

ـ این دیگه چیه پوشیدی؟

و اشاره به مانتوی بلندم کرد.

با خنده جواب دادم:

ـ کار از محکم کاری عیب نمی کنه.

و دمپایی های عمه که دم در انتظار هر مهمانی را می کشید را پوشیدم.

واقعا از هیبت جدید خودم که در مقایسه با یک ساعت پیش که به خانه عمه آمده بودم تعجب کردم؟!بار اول با اینکه لباس کاملا پوشیده و روسری به سر داشتم اما دیگر نیازی به پوشیدن مانتو نمی دیدم ولی حالا با توجه به چشمهای گستاخ فرزاد اگر صدتا مانتو وپالتو وبارانی روی لباسم می پوشیدم باز هم کاری نکرده بودم ومطمئنا اولین نفری که متوجه این کارم می شد سینا بود.چرا که آنقدر روی مسائل پیرامونش ریزبین بود که هر موضوعی را به سبک خودش برداشت می کرد وبه طور حتم این نوع رفتارم را یک بی احترامی وتوهین به خودش یا دوستش تلقی می کرد البته مهم نبود چه بهتر!بگذار فکر کند که دوستش ادم حسابی نیست!

پاهایم را آب کشیدم وپاچه های شلوارم را پایین زدم ودمپایی های عمه آذر را پوشیدم که سارا در حالی که دم در حمام ایستاده بود با خنده یواشکی گفت:

ـ یه وقت نچایی؟

می دانستم منظورش مانتویم است.از در حمام بیرون آمدم وآهسته جواب دادم:

ـ من اگه جای تو بودم با این آدمی که تو خونه مون می چرخه پالتوی پدر بزرگ حامد رو قرض می گرفتم.

با خنده جواب داد:

ـ جدا؟!

من هم با خنده جوابش دادم:

ـ آره جدا.

سر میز ناهار در حالی که زیر سنگینی نگاه فرزاد معذب بودم با دستمال دور دهان پرهام را پاک کردم وآهسته زیر گوشش گفتم:

ـ زود ناهار تو تمومش کن بریم بالا مدرسه ات دیر شد.

که صدای سر خوش فرزاد را شنیدم که گفت:

ـ راستی بابت خاله شدنتون بهتون تبریک میگم از قول من خدمت خواهر و مادرتون تبریک عرض کنید.

بدون آنکه نگاهش کنم جواب دادم:

ـ ممنون مرسی.

واگر از ترس بد اخلاقی سینا نبود مطمئنا همین دو کلمه را هم نمی گفتم.اخلاق سینا همیشه دم حالت داشت.اگر کاری را می کردیم حتما مورد غضبش قرار می گرفتیم که چرا کرده ایم واگر نمی کردیم طلبکار می شد که چرا نکرده ایم؟!واینجا هم در مورد دوستش هم همین گونه بود از یک طرف همان اول هشدار داده بود دوروبر دوستش آفتابی نشویم واگر آفتابی نمی شدیم وجوابش را نمی دادیم وبا اخم وتخم طلبکار می شد که چرا به دوست نازنینش توهین کرده ایم؟!ومن وسارا باید در همه مراحل متوجه رفتارهایمان می بودیم.

ـ به طور حتم خاله شدن خیلی هیجان داره!

بی اختیار سرم را بلند کردم وبه فرزاد نگاه کردم.چه گیری به خاله شدن من داده بود؟!نگاهم را چرخاندم وبه صورت پر از خنده سارا که در حال کنترل کردن خنده اش جلوی جمع بود نگریستم وبا بالا رفتن ابروهایش از ترس اینکه من ه مبخندم سرم را به زیر انداختم وبه بشقابم نگاه کردم.

هر وقت ابروهای سارا این طور بالا می رفت یعنی ناگفته اعلام می کرد:خب به سلامتی مبارک باشه!که صدای عزیز متوجه ام کرد:

ـ دکتر هدایت پور شما چند تا خواهر برادرید؟

دکتره دایت پور؟!بی اختیار دوباره نگاهم به سارا رفت.او هم مثل من در حال انفجار خنده بود که جلوی خودش را گرفته بود.عزیز چنان دکتر هدایت پور می گفت انگار که با دکتری پیرمرد وبا تجربه صحبت می کند.اصلا از کجا معلوم در مقطع دکترا درس می خواند!شاید حتی مدرک دیپلم هم نداشت!

به تیپ الکی خوش وبی خیالش نمی امد همکلاس سینا باشد!نمی دانم شاید هم بود!از بس ما قیافه اخمو وبد عنق سینا را دیده بودیم فکر می کردیم همه همکلاسی هایش مثل خودش بد اخلاق هستند.

ـ ما پنج تا برادر هستیم.

چیز دیگر نمانده بود که بگویم خدا قوت که جلوی خودم را گرفتم ودوباره به سارا چشم دوختم.

ـ اون وقت شما بچه چندم هستید؟

نه خیر عزیز بدجوری کنجکاوی اش گل کرده بود!شاید هم از وقتی به سبک خودش فهمید فرزاد را ما زیر نظر گرفته ایم می خواست مثلا ته و توی خانواده اش را برای من در بیاورد.

صدای پر از هیجان فرزاد توجه ام را جلب کرد که جواب داد:

ـ پسر چهارم هستم بعد از خودم برادر کوچکترم که حدودا بیست ویکی دو سالشه.بردارهای بزرگترم همه شون ازدواج کرده اند.

ولحظه ای به من نگاه کرد وادامه داد:

ـ همه شون هم یک بچه دارند.

ودوباره به من نگاه کرد.قابل توجه کنجکاوی عزیز!از ترس واکنش علنی سارا وخنده اشکارش نتوانستم نگاه کنم وسرم را به زیر انداختم که سینا لیوان آبی سر کشید وبی حوصله گفت:

ـ ببین تو رو خدا کار دنیا به کجا کشیده که این پرهام فسقلی شده دایی!

عزیز بی درنگ جواب داد:

ـ انشاالله تو هم میشی عزیزم تو هم دایی میشی کمی صبر وحوصله کن.

دیگر نتوانستم جلوی خودم را بگیرم وبه سارا نگاه نکن.اگر جلوی انفجار خنده ام را گرفته یودم واقعا خدایی بود!مطمئنا حال و روز سارا هم دست کمی از من نداشت.او هم با گزیدن لبهایش جلوی خنده اش را گرفته بود.امروز عجب روزی بود!

سینا برای اینکه زیادی به ما میدان ندهد اخمهایش را درهم کشید ورو به عزیز گفت:

ـ حالا کی آرزوی دایی شدن داره؟برای این حرفها چند سالی زوده.

و به این طریق به سارا فهماند که دهانش بوی شیر می دهد.ودر ادامه حرفش رو به عمه آذر گفت:

ـ راستی این چند وقته که نبودم کسی تماس نگرفت؟

عمه که غذایش را تمام کرده بود قبل از انکه از جایش بلند شود جواب داد:

ـ چرا خانم شیرازی وخانم احتشام وخانم رحمانی چندبار تماس گرفتند.دو سه تای دیگه هم زنگ زدند ولی خودشون رو معرفی نکردند.

بی اختیار از اینکه عمه آذر اسم این همه خانم پشت سرهم ردیف کرده بود پوزخندی زدم.بنده خدا عمه دیگر به این تماس های خانم های مختلف عادت کرده بود والبته جای بسی تعجب داشت که هیچ آقایی تلفن نکرده بود!

ـ آره همه شون به موبایلم زنگ زدند.

از اینکه گستاخانه جلوی ما اینطور جواب داد ازش حرصم گرفت.یعنی چی که آدم اینقدر پررو باشد؟! واقعا حجب و وحیا هم باید وجود داشته باسد!تعجبم از عزیز یود که وقتی تقی به توقی می خورد از رفتار و نوع حرف زدن من وسارا ایراد می گرفت ولی هیچ وقت کاری به کار سینا نداشت واین نوع کارهای او برایش عادی شده بود.بدون آنکه بتوانم خودم را کنترل کنم با غیظ گفتم:

ـ عجب دوره زمونه ای شده!

که صدای شوخ اهسته فرزاد را شنیدم که بلافاصله در ادامه حرفم گفت:

ـ واه واه خدا به دور.

همین جور ماندم!نمی دانستم به قیافه سارا نگاه کنم وقهقهه بزنم یا اینکه پشت بند عصبانیتم را بگیرم وبه فرزاد چشم غره بروم وبگویم این چه طرز حرف زدن است؟!

همزمان با عمه آذر پرهام هم از جایش بلند شد وگفت:

ـ سروناز بریم من غذامو خوردم.

خدا رو شکر که صدای آهسته فرزاد را عزیز وعمه وپرهام نشنیده بودند وگرنه از این شوخی بی مزه اش چه برداشتی می کردند.هنوز از گرد راه نرسیده بگو وبخند را شروع کرده بود!آن هم با کی با من؟!حالا خوب بود به جز سلام وعلیک واحوال پرسی حرف دیگری با او نزده بودم وگرنه معلوم نبود چقدر خودمانی می شد! به قول پرهام شاید دو تا بستی قیفی اضافه هم برام می خرید!

در یک تصمیم آنی برای نشان دادن واکنش اخمهایم را در هم کشیدم واز جایم بلند شدم وبا تشکر از عمه به خاطر ناهار دست پرهام را گرفتم وبه طرف در رفتم وهول هولکی خداحافظی کردم ودمپایی های عمه آذر را در اوردم ودمپایی های خودم را پا کردم وهمراه پرهام از در سالن بیرون رفتم.آنقدر مراسم خداحافظی را با عجله انجام دادم که در راه پله بالا پرهام دستش را از توی دستم کشید وگفت:

ـ چرا این جوری دستم را می گرفتی؟می ترسی گم بشم؟

پس آنقدر تابلو رفتار کرده بودم که بچه آنقدری هم متوجه شده بود!ولی واقعا حقش بود؟!چشم چرانی وهیزی اش به کنار این لحن حرف زدنش دیگر خدا به دور ولی خدایی خیلی با مزه شده بود!وبی اختیار لبخند زدم.

ـ دیوونه شدی؟

با صدای پرهام نگاه خندانم را به طرفش چرخاندم وبا لبخندی جواب دادم:

ـ آره از دست تو دو دقیقه دیگه معطل کنی مدرسه ات دیر میشه.

با آمدن سرویس ورفتن پهرما به مدرسه هنوز در سالن را نبسته بودم که زنگ تلفن به صدا در امد.

بلافاصله به طرف میز تلفن رفتم وبا دیدن شماره عمه اینها با لبخندی گوشی را برداشتم وبی درنگ گفتم:

ـ زودی بیا بالا که از خنده دارم می ترکم.

پس از مکثی صدای پر ابهت سینا در گوشم پیچید:

ـ ترکیدنت رو بذار برای یه وقت دیگه که اگه یه دفعه دیگه پاهاتو پایین بذاری قلم پاهاتو می شکنم.

وصدای محکم گذاشتن گوشی وبوق ممتد تلفن از بهت بیرون آورد.یعنی چی؟! خنده روی لبم خشکید وجایش را سوزش اشک در چشمهایم گرفت.یعنی چی؟!این چه طرز حرف زدن بود؟به جای اینکه من به خاطر شوخی بی مزه دوستش طلبکار باشم او طلبکار شده بود.دست پیش گرفته بود که پس نیفتد!که چی؟!که دوست بی شعورش دو کلمه شوخی کرده بود؟!حالا اگر کسی خودش را نمی شناخت من که می شناختم که چه آدم مودب وبا وقاریست؟!حالا خوب است عمه آذر نیم ساعت پیش همه اسامی دوست دختر هاشو ردیف کرده بود!این بدعنقی ومتعصب شدن را باید کسی می داشت که خودش آخر نزاکت وادب است نه کسی مثل سینا خان که ذره ای بویی از تربیت نبرده بود.

با صدای پیاپی زنگ در ورودی سالن بی رمق از جایم بلند شدم وبه طرف در رفتم.مطمئنا این بار سارا بود ولی قبل از باز کردن برای احتیاط از ترس اینکه اشتباه دو دقیقه پیش را تکرار نکنم از داخل چشمی در بیرون را نگاه کردم.خوشبختانه سارا بود وبلافاصله در را باز کردم.سریع خودش را داخل سالن انداخت ودر را بست وگفت:

ـ حرف هاشو شنیدم.وقتی رفت توی اتاقش پریدم بالا.حالا تو چرا رنگت این جوری شده؟دفعه اولش که نیست زیادی جدی نگیر.

بی اختیار دوباره اشک درون چشمهایم جمع شد وروی کاناپه کنار تلویزیون نشستم وگفتم:

ـ به جون خودم دیوونه است که اگر یه دفعه دیگه بی دلیل توهین کنه حسابشو می رسم.خودت که شاهد بودی تقصیر دوست خل وچلش بود.حالا این سخنان گرانبهای تلفنی اش را پیش همه زد؟

کنارم نشست وبرای دلداری ام لبخندی زد وگفت:

ـ نه بابا مامان وعزیز که توی آشپزخانه بودند این فرزاد خله هم توی اتاق سینا بود من هم شانسی داشتم می اومدم بالا که توی هال شنیدم تلفن بی سیم دستش بود توی سالن داشت قدم می زد.حالا بی خیالش.چه خبر؟!ولی بی شوخی عجب قیافه بامزه ای به خودش گرفت واون خرف زد زد.از اون موقع تا حالا دارم توی دلم می خندم.

بی حوصله گفتم:

ـ آخه حرفهای سینا هم خنده داره؟

به پایم زد وبا خنده گفت:

ـ الو حواست کجاست؟فرزاد خله رو میگم.

از تصور قیافه پیرزن گونه فرزاد بی اختیار لبخندی زدم وگفتم:

ـ مخش یک چیزی میشه.

و دوباره خندید وگفت:

ـ ولی جدی آخر خنده است.خوش به حالت سرنواز از صبح تا شب هرهر وکرکر.

با لبخندی جواب دادم:

ـ حالا خوبه خودت میگی فرزاد خله به جز خصلت هیزی خل هم هست.ای کاش همون صبح برای خرید بیرون رفته بودیم وخودمون رو معطل این دیوونه ها نمی کردیم.

سرش را تکان داد وخندید وگفت:

ـ اگه می رفتیم از کجا کشف می کردیم این دوست خوش تیپ سینا خل وهیز تشریف داره؟باور کن اگر می رفتیم تا الان توی خیابون فکر وذکرمون همین زیارت فرزاد خان بود.

با حرص گفتم:

ـ همچین میگه زیارت فرزاد خان انگار قرار بود همین امروز از اینجا بره خوبه حالا حالاها اینجا هستش.این کشفیات خصوصیات اخلاقی مهمش دیر نمی شد.

ـ دیدی چطوری گفت برادرهای بزرگ ازدوان کردن وبه تو نگاه کرد؟آخی طفلکی چطور دلت میاد آنقدر بی رحم باشی؟!

خندیدم وگفتم:

ـ لازم نکرده دلسوزی من رو بکنی.پاشو برو به بابالنگ درازت یک زنگی بزن.

کمی متعجب شد وپرسید:

ـ بابالنگ دراز؟!

وبا متوجه شدن منظورم بلند خندید وگفت:

ـ سروناز به خدا همین الان به حامد میگم چی اسمشو گذاشتی.

با لبخندی گفتم:

ـ چیه؟خوشت اومد؟!پاشو تلفنت رو بزن تا سینای روانی احضارت نکرده.

در حالی که به طرف تلفن می رفت با هیجان گفت:

ـ همین خل بازیهاته که میگم با فرزاد خله به هم میایین.

با غیظ گفتم:

ـ جدا؟!

او هم با خنده جواب داد:

ـ آره جدا.

فصل سوم

ـ شکل کیه؟صورتش تپله؟

ـ ...

ـ اسمشو چی گذاشتین؟

ـ ...

ـ اره نوشتم.امروز دیکته نوزده شدم.

ـ ...

ـ نه فقط تحسین رو با «ص» نوشته بودم ولی جمله سازی رو بیست شدم.خانممون گفت زیادی جمله پاییز را دوست دارم پاییز را دوست دارم نوشته ام.

ـ ...

ـ من که ننوشته بودم سروناز وسارا نوشته بودند.

ـ ...

ـ نه همش دعوا می کنه.خودم کم بازی می کنم.

ـ ...

ـ کی میایین؟دلم براتون تنگ شده.

ـ ...

ـ مهرناز بچه اش کی از بیمارستان میان؟

ـ ...

ـ اره سروناز الان از اشپزخونه اومد. بهش بدم؟

ـ ...

ـ چند دفعه باهاش حرف می زنی؟

ـ ...

ـ بابا راستی فردا قراره از طرف مدرسه بریم موزه.

ـ ...

ـ آره سروناز رضایت نامه رو امضا کرده.

ـ ...

کنارش روی کاناپه کنار میز تلفن نشستم ودر حالی که زیر لب غر می زدم:

ـ بسه دیگه پول تلفن زیاد شد.

به سختی گوشی را از دستش گرفتم وگفتم:

ـ الو بابا کاری داشتین؟

صدای پدر با تاخیر در گوشی پیچید:

ـ راستی سروناز مجد زاده دیگه تلفن نکرد؟

بلافاصله جواب دادم:

ـ نه فقط همون یک دفعه که گفتم.

ـ اگه این دفعه زنگ زد بگو پدرم مسافرته معلوم نیست کی بیاد ولی اگه تا الان مشکل بیمه اش حل نشده با آقای ولی نژاد هماهنگ کنه بره پیشش حتما کارشو انجام میده.

از اینکه در ان سوی دنیا هم فکر رفع مشکل دوستانش بود لبخندی از روی رضایت خاطر زدم وگفتم:

ـ چشم حتما اگه زنگ زد بهش میگم.

ـ راستی سرنواز پرهام چی می گفت؟فردا قراره بره موزه؟

جواب دادم:

ـ اره از طرف مدرسه می برنشون رضایت نامه اش را هم امضا کردم.

ـ زیادی به کارها ودرسهاش سختگیری نکن.بچه ست تنهاست ما هم نیستیم زیادی غصه می خوره.

بی درنگ جواب دادم:

ـ نه مواظبش هستم.

دیگر خبر نداشت که چه برنامه مفصلی را برای اصلاح وضعیت لوس بازی اش در نظر گرفته ام وبرای اینکه حرف را عوض کنم گفتم:

ـ حالا امشب مامان پیش مهرناز می مونه؟

با تاخیر جواب داد:

ـ آره اگه بیمارستان اجازه بده.

ـ راستی اسم پسر مهرناز رو همون پارسا گذاشتید؟

جواب داد:

ـ آره نظر مهرناز و اردلان همینه.حالا از خونه آذر اینها چه خبر؟مادرت می گفت مهمون دارن؟

با یادآوری سینا و دوست بی مزه اش دلخور جواب دادم:

ـ اره سینا ودوستش اومدن گویا همکلاسیشه.پسره خل وضعه.

صدای خنده اش با تاخیر آمد وپرسید:

ـ چطور؟

با خشم از رفتار سینا و دوستش گفتم:

ـ دیگه شما حسابشو بکنید هر کسی دوست سینا میشه چه حال و روزی داره.

دوباره خندید وگفت:

ـ راستی به آذر بگو سجاد بعد از ظهر با من تماس گرفت وگفت که یکشنبه به اتفاق خانمش برای دیدن مهرناز وبچه اش میاد.

گفتم:

ـ باشه چشم حتما به عمه میگم.

وبا خود گفتم:

ـ البته اگه سینا خان اجازه ملاقات صادر کنه!

ـ خب دیگه سروناز جان دو چشمی مراقب خودت وپرهام باش.دیگه با من کاری نداری؟

ـ نه ممنون بابا.

ـ ببین پرهام کاری نداره؟

ـ پرهام رفته اتاقش وداره با کامپیوتر بازی میکنه.

ـ نذار زیاد پای کامپیوتر بشینه چشمهاش خسته می شه.

ـ همش همینو بهش میگم ولی کو گوش شنوا.

ـ بچه ست دیگه چه میشه کرد؟خب به همه به آذر اینها سلام برسون.کاری نداری سروناز جان؟

ـ نه متشکرم.به مامان ومهرناز واردلان خیلی سلام برسونید وبچه اش رو از طرف من ببوسید.قربونتون برم خداحافظ.

ـ خدانگهدار دخترم. مواظب خودتون باشید.

ـ چشم خداحافظ.

وگوشی را قطع کردم.

دقایقی بعد من وپرهام مشغول خوردن شام بودیم که زنگ در ورودی سالن به صدا در امد.

پرهام که از تنهایی به تنگ امده بود از خداخواسته از جا پرید وبا شتاب به طرف در رفت ودر سالن را باز کرد.سارا در حالی که لپ پرهام را می کشید پرسید:

ـ پس چرا نیومدید پایین؟

پرهام با دلی پر جواب داد:

ـ سروناز نمیذاره.میگه زشته.

سارا در حالی که به طرف آشپزخانه می امد در جوابش گفت:

ـ سروناز غلط کرده.

و روبه من کرده وپرسید:

ـ چی کوفت می کردید؟مگه برای شام پایین نمی آیید؟

بشقاب اضافه برای سارا گذاشتم وگفتم:

ـ نه مگه پایین رستورانه که دم به ساعت بیاییم پایین؟همون ظهر اومدیم بسمونه!

روی صندلی پشت میز آشپزخونه نشست وکتلتی از روی دیس برداشت ودر حالی که در دهناش می گذاشت گفت:

ـ بیخود کردید مامان گفته شام پخته جنازه تون رو هم که شده با خودم ببرم تا شامش رو بخورید.

پرهام هیجان زده کنار سارا ایستاد وگفت:

ـ راست میگه سارا بیا بریم پایین؟

با اخم به پرهام نگاه کردم وجواب دادم:

ـ پس این چیه داری میخوری؟مگه شام نیست؟زود تمومش کن میخوام بشقابها رو جمع کنم.

سارا با دهانی پر اشاره به کتلت ها کرد وگفت:

ـ خیلی خوشمزه شد چندتا شو بذار توی پیش دستی ببریم پایین بدیم فرزاد بخوره بدونه بعدا چه آشپز نوبری نصیبش میشه.

پرهام بدون آنکه متوجه منظور سارا شود خندید وروی صندلی کنار سارا نشست وبا اشتها مشغول خوردن غذا شد.

با لبخندی رو به سارا گفتم:

ـ حالا تو هم مثل قحطی زده ها نخور کمی جا بذار که بتونی از شام عمه هم بخوری راستی چی دارید؟

خندید وجواب داد:

ـ همین رو کتلت.

با خنده گفتم:

ـ همچین گفتی عمه شام پخته فکر کردم حالا چی دارید!

با لحن خاصی به شوخی گفت:

ـ زهرمار مگه پایین رستورانه که سفارش غذا بدید؟!همین که ناهار زرشک پلو با مرغ خوردید کلاهتون رو بندازید هوا.

پرهام بلند خندید وکنجکاوانه پرسید:

ـ سینا وفرزاد هم پایینند؟

با طلبکاری به شوخی جواب پرهام رو داد:

ـ سینا وفرزاد چیه؟بگو عمو سینا وعمو فرزاد!

و چشمکی بهم زد.

پوزخندی زدم وگفتم:

ـ اره عمو سینا با یه چماق دم راه پله پایین وایساده تا قلم پاهامونو بکشنه.

پرهام متوجه کنایه ام نشد وبا خنده مشغول خوردن کتلت ها شد.

سارا لقمه اش را فرو داد وجدی گفت:

ـ اخ منو بگو که اومده بودم یه خبری رو بهتون بدم!

دلواپس شدم وپرسیدم:

ـ چی شده؟خبری شده؟

بلافاصله جواب داد:

ـ نه نگران نشو بنده خدا برادر ناتنی عزیز توی شهرستان فوت کردهه.

بی اختیار پرسیدم:

ـ کدوماشون؟

بلند خندید وجواب داد:

ـ اخه دیوونه تو اصلا اونها رو می شناسی؟عزیز چهار تا برادر ناتنی داره.

از اینکه بی اختیار پرسیدم کدوماشون خودم هم خنده ام گرفت.ولی به احترام مرده تازه گذشته خنده ام را فرو خوردم وگفتم:

ـ سارا خدا رو خوش نمیاد این طوری خوشحال باشی ناسلامتی دای باباته.

لبخند زد وجواب داد:

ـ من دارم به حرف تو می خندم.

بلافاصله پرسیدم:

ـ حالا کی فوت کرده؟کی به شما خبر داد؟

به صندلی تکیه داد وجواب داد:

ـ همین امروز مرده پسرش یک ساعت پیش زنگ زد وخبر داد.باور کن من تا به حال دایی عزت رو دو سه بار بیشتر ندیدم.بنده خدا صد ودو سالش بوده.

دوباره بی اختیار پرسیدم:

ـ شوخی می کنی؟

خندید وگفت:

ـ شوخی ام چیه؟عزیز میگه بیست وپنج سال ازش بزرگتر بوده.همین پسر دایی عزت که عصری تلفن زد همسن خود عزیزه.

کنجکاو پرسیدم:

ـ حالا عزیز چیکار می کنه؟

پوزخندی زد وگفت:

ـ عزیز رو که می شناسی روز شادیش هم سرتا پا مشکی می پوشید حالا که دیگه از وقتی خبرو شنیده بند جورابش رو هم مشکی کرده.نمی دونی چه نوحه ای سر داده انگار جووون بست ساله از دست داده!

ـ سخره نکن تورو خدا هر چی باشه برادرشه براش عزیزه.

جواب داد:

ـ آخه نه اینطوری یه جوری داره براش گریه میکنه انگار هر روز می دیدتش.حالا خوبه آخرین بار چنده ماه پیش تو ختم یکی از فامیل ها اونو دیده بود.

ـ خب هر چی باشه هم خونشه.نمی تونه بی تفاوت باشه.

سرش را تکان داد وگفت:

ـ مخصوصا اینکه از پدر هم یکی هستند ونام فامیلی شون مثل همه.عزیز روی اسم فامیلش خیلی حساسه یک زرین دوست میگه هزار تا زرین دوست از دهنش می ریزه.از این همه برادر تنی وناتنی فقط عزیز بینشون خواهر.حالا تو دیگه فکرشون بکن این وسط عزیز چه وزنه سنگینیه!

ـ اره چند بارم برام تعریف کرده توی مراسم ختم عمو ابراهیمی چند تا شون رو دیده بودم ولی نمی دونیتم کی به کیه.خب حالا برنامه تون چیه؟

بشقابش را روی بشقاب خالی من وپرهام گذاشت وگفت:

ـ همین دیگه اومدم بهتون بگم هم بایید پایین تا مامان مفصل براتون توضیح بده هم اینکه بار وبندلیتون رو ببندید فردا وپس فردا باید بریم شهرستان.

بلافاصله پرسیدم:

ـ ما دیگه برای چی؟

پرهام که با دقت به حرفهایمان گوش می داد با شنیدن اسم مسافرت فریادی از خوشحالی کشید وگفت:

ـ اخ جون.

سارا با دیدن هیجان پرهام دستی به سر پرهام کشدی وجواب داد:

ـ مگه مامان رو نمی شناسی؟!امکان نداره بدون شما دو تا راه بیفته.میگه امانت های احمد رو نمی تونم به امان خدا ول کنم وبرم.هر چی بهش گفتم من وسروناز وپرهام می مونیم شما برید میگه امکان نداره.تازه میگه اگه تو یعنی «من» باشم اگه میخوام بمونم بمونم ولی سروناز وپرهام حتما باید همراهم بیان.

با سردرگمی گفتم:

ـ پس مدرسه پرهام چی؟یکی دو روز که نمیشه همین طوری غیبت کنه.

پرهام با خوشحالی میان حرفمان پرید وگفت:

ـ فردا که کلاس نداریم موزه داریم.

حاضر جواب گفتم:

ـ پس فردا چی؟

سارا بلافاصله جواب داد:

ـ فردا که میگه موزه داره پس فردا هم که پنج شنبه است جمعه هم که هیچی.

با کنجکاوی پرسیدم:

ـ تو که میگی یکی دو روز.

گفت:

ـ اره فردا خاکش می کنند جمعه هم مراسم ختمه.فردا صبح میریم جمعه بعد از ختم برمی گردیم.

با افکاری پریشان گفتم:

ـ نمی دونم چی بگم؟!باید زنگ بزنم به بابا.

لبخندی زد وگفت:

ـ زحمت نکش مامان زودتر زنگ زده وکسب تکلیف کرده دایی خبر داشت که پرهام خان فردا موزه داره.

پرهام دوباره با خوشحالی به هیجان آمد واز جایش بلند شد وگفت:

ـ آخ جون فردا میریم مسافرت.

سارا در حالی که می خندید چشمکی زد وگفت:

ـ حالا این حرفارو بی خیال شو بچسب به اینکه سینا وفرزاد هم باهامون میان.فکرشو بکن فرزاد خله رو می بریم عزا!!بیچاره دخترهای اونجا با دیدن تیپش چه سرودستی براش بشکنند دیگه خبر ندارند که چه بار محبتی رو براشون اوردیم؟!

خندید ونگاهم کرد وادامه داد:

ـ حالا پاشو جمع وجور کن برای عرض تسلیت به عزیز هم که شده بیا بریم پایین.

از جابم بلند شدم وبشقابها را درون ظرفشویی گذاشتم وگفتم:

ـ حالا کلاس فردا وپس فردای خودمون چی؟

پرهام که تا ان لحظه لیستاده بود وقتی دید حرفمان به درس ودانشگاه کشید خاطر جمع از مسافرت فردا با خوشحالی به طرف اتاقش رفت وبا رفتنش سارا جواب داد:

ـ با یک جلسه غیبت که طوری نمیشه جزوه ها رو از بچه ها می گیریم.منو بو که دوری حامد رو نمی تونم تحمل کنم.

وبه شوخی اهی کشید.

با دیدن آه سوزناکش خندیدم وپرسیدم:

ـ حالا بهش گفتی؟

سرش را تکان داد ودر جوابم گفت:

ـ با اس ام اس یه چیزی براش فرستادم.اون هم جواب نوشت که زنگ بزن اینه که دارم بهش زنگ می زنم.

خندیدم وگفتم:

ـ خب بهش زنگ می زدی.

خندید وجواب داد:

ـ چطوری؟جلوی عزیز وسینا یا فرزاد خله؟!ولی کار خدا رو ببین هرچی حامد قبل ها می گفت از تلفن زدن وپیامک بازی واین حرفها خوشش نمیاد ولی امروز از صبح تا حالا نمی دونی چقدر به هم زنگ زدیم وپیام دادیم؟!

چشمکی زدم وگفتم:

ـ اینها رو بذار به سحساب پاقدم آقا فرزاد!

با هیجان پرسید:

ـ چی شد چی شد؟آقا فرزاد یا فرزاد خله؟!

خندیدم وجواب دادم:

ـ فرزاد خله.

با کنجکاوی نگاهم کرد وگفت:

ـ بالاخره ازش خوشت میاد یا بدت میاد؟

برای اینکه سربه سرش بگذارم جواب دادم:

ـ هچکدام.

خندیدم و او با لحنی معنی دار پرسید:

ـ جدا؟!

با حاضر جوابی جواب دادم:

ـ اره جدا.

***

ساعت گوشی همراهم را نگاه کردم ساعت پنج وبیست وپنج دقیقه صبح بود.تلفن همراهم را خاموش کردم وآن را درون کیفم گذاشتم وکمربند خودم وپرهام را دوباره بازدید کردم.پرهام از شدت هیجان آرام وقرار نداشت.برای سومین بار بود که سوار هواپیما می شد ولی ان دوبار قبلی چون در سن سه چهار سالگی بود چیزی به یادش نمی امد اما حالا از لحظه لحظه بودن در هواپیما لذت می برد.جای من وپرهام وسارا کنار هم قرار گرفته بود وجای عمه آذر وعزیز ویک خانم دیگر جلوی ما وجای سینا وفرزاد ویک پسر درشت هیکل کنار صندلی ما.برای اینکه از تیررس نگاه سینا وفرزاد دور باشیم پرهام را نزدیک آنها قرار داده بودیم وسارا کنار پنجره ومن صندلی وسط بین سارا وپرهام.قرار شده بود رفتن را با هواپیما برویم که زودتر برای تشییع جنازه برسیم وبرگشتن با قطار برگردیم.البته برای بگرشتن هم سینا خیلی به این در ان در زده بود که بلیط هواپیما تهیه کند ولی در ان وقت کم جور نشده بود.بلیط رفتن هم توسط یکی از دوستانش در آژانس هواپیمایی گرفته شده بود که از نظر عزیز زود رسیدن برای تشییع جنازه واقعا جز واجبات بود.تشییع جنازه ساعت نه صبح اعلام شده بود وعزیز در جین گریه وزاری وبی تابی اش پنج دقیقه به پنج دقیقه می گفت یک وقت دیر نرسیم.

از اینکه فراد همراه ما به مسافرت می امد به راستی برای من وسارا جالب بود.بیچاره هنوز از گرد راه نرسیده امروز همراه ما عازم سفر شده بود.از بین گفته های عمه آذر دستگیرمان شده بود که فرزاد در محل تحصیل سینا زندگی می کند ودر این چند سالی که سینا در شهرستان درس می خوانده خیلی به خانواده فرزاد زحمت داده اما تعجب مان از این بود که در این مدت چرا سینا او را همراه خود به تهران نمی اورد ونشان مان نمی داد.

شاید هم دلش می خواست دوست به این خوشتیپی اش را یک دفعه برایمان رو کند تا یک باره شوکه شویم.البته به خاطر هیزی وخل بودنش واقعا هم جای شوکه شدن داشت!

یکی از سوژه هایی که دیشب تا حالا توجه من وسارا را به خود جلب نموده بود ناراحتی وشاید هم عزاداری سینا پابه پای عزیز بود.اگر مطمئن نبودیم واقعا فکر می کردیم سینا بیشتر از اینها به دایی ناتنی پدرش ارادت دارد.شاید هم این ادا واصولش نوعی کلاس بود که جلوی دوستش گذاشته می شد که او هم حساب کار دستش بیاید تا زیاد باب شوخی وخنده جلوی عزیز راه نیندازد.به هر حال جیزی که در این وسط کاملا نامیان بود خوشحالی وهیجان بیش از اندازه پرهام بود که از شدت آن تمام دکمه های بالای صندلی وسقف را امتحان کرده بود واگر چشم غره سینا نبود کمربند صندلی اش را باز می کرد ودر میان صندلی ها راه می رفت.پس از اوج هواپیما چشم هایم را روی هم گذاشتم تا حالم دگرگون نشود که صدای پرهام را زیر گوشم شنیدم:

ـ سروناز حالم داره یه جوری میشه.

بدون آنکه چشمهایم را باز کنم سرم را به طرفش گرداندم وگفتم:

ـ طوری نیست سرت رو به صندلی تیکه بده چشمهاتو ببند خوب میشی.

سارا هم خودش را جلو کشید وگفت:

ـ به جون خودم منم داره حالم به هم می خوره این نسکافه چی بود اول صبحی با شکم خالی زهرمار کردیم؟!

لبخندی زدم وگفتم:

ـ تو هم چشمهاتو ببند حالت جا میاد.

با لحن خاص وشوخی گفت:

ـ چی چی رو چشمهاتو ببند چشمهاتو ببند؟! اینطوری که ما سه تا چشمهامونو بستیم اگه هواپیما رو هم بدزدند چیزی نمی فهمیم.

پوزخندی زدم وگفتم:

ـ نه که اگه چشم هامون هم باز باشه می فهمیم؟!

پقی خندید وگفت:

ـ حالا فکرشو بکن اگه سه تایی بالا هم بیاریم پیش این فرزاد خله چه شود؟!

نتوانستم خود مرا کنترل کنم وبا چشمان بسته خندیدم که صدای غرغر عزیز را از جلو شنیدم که با صدای گرفته ای گفت:

ـ چه خبرتونه؟یواش تر.

سارا با لحنی خندان وآهسته زیر گوشم گفت:

ـ حالا تو چرا چشمهاتو اینطوری بستی؟بابا پلک هاتو باز کن مچاله شد!

بدون آنکه چشمانم را باز کنم با حال آشفته ای گفتم:

ـ باور کن اگه باز کنم حالم به هم میخوره.خیلی حالم بده...

حرفم تمام نشده بود که صدای پرهام را شنیدم:

ـ سروناز دستشویی دارم.

بی اختیار چشمهایم را باز کردم وبا عصبانیت گفتم:

ـ حالا؟!

دوباره سارا پقی زد زیر خنده وگفت:

ـ به چه شود؟!

با التماس روبه سارا گفتم:

ـ سارا به جون خودم حالم بده نمی تونم برم بیا تو ببرش.

خودش را به صندلی اش چسباند ودرمانده گفت:

ـ مگه رنگ منو نمی بینی؟من حالم از تو بدتره تا بخوام از این سر بیام اون ور روی سر وکله تون بالا میارم.

نگاهی به رنگ پریده اش کردم وگفتم:

ـ اه حالمو به هم زدی..

و با خشم رو به پرهام ادامه دادم:

ـ نمی تونستی زودتر توی فرودگاه بگی؟

خودش را عقب کشید ومستاصل گفت:

ـ خب چکار کنم اون موقع نداشتم.

سارا سرش را جلود آورد وآهسته گفت:

ـ خب بگو سینا ببردش.

با چشم غره نگاهش کردم وجواب دادم:مگه دیوونه ام.

و رو به پرهام گفتم:

ـ خودتو نگه دار تا کمی حالم بهتر بشه.

پرهام با بی صبری جواب داد:

ـ نمی تونم پاشو الان بریم.

سارا از التماس پرهام دلش به رحم آمد وگفت:

ـ به جای این چونه زدن دو دقیقه ببرش.اصلا عقب تر بشین خودم می برمش.

و کمربندش را باز کرد واز جایش بلند شد.با بلند شدن سارا، سینا به طرفمان نگاه کرد وبا اشاره پرسید:

ـ چی شده؟

سارا با رنگی پریده جواب داد:

ـ پرهام میخواد بره دستشویی.

سینا بلافاصله کمربندش را باز کرد واز جایش بلند شد وبه طرف صندلی پرهام م شد ودر حالی که کمربند صندلی پرهام را باز می کرد با عصبانیت رو به ما گفت:

ـ یک بار دیگه صدای خنده تون رو بشنوم از هواپیما پرتتون می کنم پایین ناسلامتی داریم میریم برای مجلس عزا نه عروسی.

و دست پرهام را گرفت وبه طرف عقب هواپیما حرکت کرد.

سارا در حالی که هنوز ایستاده بود بی حوصله روی صندلی اش نشست وکمربندش را بست ونگاهی به من کرد من هم عصبانی از دست سینا نگاهش کردم وگفتم:

ـ بیا همینو می خواستی؟

شانه هایش را بالا انداخت وجواب داد:

ـ چکار کنم دیوونه است!

و نگاهی به طرف صندلی فرزاد انداخت وادامه داد:

ـ یه دیوونه دیگه هم اونوره داره ما رو نگاه می کنه ومی خنده.

سرم را به طرف فرزاد چرخاندم وبا دیدن لبخند بی معنی اش بی رغبت گفتم:

ـ حق داره بنده خدا این رنگ و رویی که ما پیدا کردیم هر کی ندونه فکر می کنه از سوز گریه وزاری برای عزای دایی عزتت به این حال و روز دراومدیم دیگه خبر ندارند که کله سحر یک لیوان نسکافه مونده تو شکممون ریختیم!

بی رمق جواب داد:

ـ تو که گفتی قوطی اش جدیده؟

با بی رمقی تمام گفتم:

ـ چه می دونم این پرهام برمیداره همه رو با هم قاطی می کنه.فکر کنم قوطی تاریخ گذشته اون دفعه رو با قوطی نسکافه این دفعه ای درهم کرده.

بی حال خندید گفت:

ـ پس کارمون به بیمارستان نکشه خوبه اگر مردم به حامد بگید چه بلایی سرم آوردید!

از اینکه در اوج بی حالی به فکر حامد بود خندیدم وجواب داد:

ـ اگه جون سالم به در بردم چشم.

پلک هاشو روی هم گذاشت وگفت:

ـ میگن بادمجون بم آفت نداره!

لبخندی زدم وگفتم:

ـ جدا؟!

با همان بی حالی خندید وگفت:

ـ اره جدا.ولی بی شوخی فکرشو بکن اگه این هواپیما سقوط کنه همه در اثر ضربه مغزی وخونریزی واین حرفها می میرند اما علت مرگ من و تو پرهام رو که بررسی می کنند می بینند در اثر مسمومیت نسکافه!خنده دار نیست؟!مثل اون جوکه که یه یارو خودشو با فنر داره می زنه وقتی علت مرگش رو بررسی می کنند می بینند به جای خفگی شکستگی جمجمه گزارش شده!یارو هی با فنر سرش از پایین می رفته بالا به سقف اتاق میخورده!

نتوانستم جلوی خنده ام را بگیرم وبلند خندیدم وگفتم:

ـ دیوونه!تقصیر خودت بود که اول صبحی هوس چایی کرده بودی.

چشمهایش را باز کرد وجواب داد:

ـ من گفتم چایی نه نسکافه کوفتی!

دوباره خندیدم وگفتم:

ـ توی این وقت کم چیکار می کردم؟!مگه ندیدی عمه چند دفعه تلفن زد وگفت چکار می کنید زود باشید دیر شد.

بی رمق جواب داد:

ـ حالا می خواستی توی وقت کم منو بکشی؟!

با خنده نگاهش کردم.

دیشب بعد از اینکه برای عرض تسلیت به عزیز پایین رفتیم برای جمع وجور کردن وسایل وساکمان بلافاصله بالا آمدیم که قبل از آن سارا ساک کوچکش را آماده کرد وهمراه مان بالا آمد تا شب پیش ما بخوابد که مثلا صبح با ما بیدار شود تا خواب نمانیم غافل از اینکه خودش دیرتر از من وپرهام بیدار می شود....

ـ صدای خنده ات تا ته هواپیما می اومد.

با صدای سینا به طرفش نگاه کردم وبدون آنکه جوابی بدهم پرهام را نشاندم وکمربند صندلی اش را بستم.

ـ سروناز مگه نمی شنوی چی میگم؟

با صدای عصبانی و پر از عیظ سینا دوباره به صورتش نگاه کردم وبرای اینکه دهانش را ببندم آهسته گفتم:

ـ ببخشید دست خودم نبود.

و بی اختیار اشک درون چشمهایم جمع شد.انگار از غلط کردن من دلش خنک شده بود که حرف دیگری نزد وبه طرف صندلی عمه آذر وعزیز خم ش وپرسید:

ـ چیزی نمی خواهید؟

صدای عمه از جلو آمد که در جوابش گفت:

ـ نه فعلا عزیز خوابه تو هم برو بخواب تا برسیم.

و بعد به طرف صندلی خودش رفت وکنار دوستش نشست.

دست سارا روی دستم قرار گرفت که آهسته گفت:

ـ فکرت رو به خاطر حرفهای صدمن یه غازش خراب نکن.منو نمی بینی دهن به دهنش نمیذارم؟!

وبا نزدیک شدن مهماندار هواپیما با میز چرخدار صبحانه بینی اش را بالا کشید واهسته زیر گوشم ادامه داد:

ـ اه سروناز بوی دلنواز نسکافه اش از دو کیلومتری هم به مشام میرسه.

***

با تاکسی های فرودگاه به طرف شهرستان کوچک محل عزاداری وزادگاه عزیز حرکت کردیم.فرودگاه با شهرستان زادگاه عزیز سی کیلومتری فاصله داشت وما این مسافت را باید با ماشین طی می کردیم.دو تا تاکسی گرفتیم که من وسارا وعمه آذر وپرهام در یک تاکسی وعزیز وسینا وفرزاد در تاکسی دیگر قرار گرفتیم.از اینکه عزیز نخواسته بود در تاکسی ما بنشیند من وسارا شصت مان خبردار شد که عزیز از خنده های پنهانی وگاهی هم آشکار ما دره واپیما دلخور است.چون عمه آذر اول می خواست که در تاکسی پسرها بنشیند ولی عزیز با ناراحتی خواسته بود که جایش را با او عوض کند.بین راه عمه آذر که کنار من وسارا در صندلی عقب نشسته بود با صدای آهسته ای گفت:

ـ بچه ها دیگه توصیه نکنم اینجا شهر کوچیکه مراقب رفتارتون باشید که کوچکترین حرفی پیش نیاد نمی خوام موقع برگشتن عزیز از دستتون ناراحت باشه.

پس عمه آذر هم فهمیده بود که عزیز از دستمان دلخور است.سارا طلبکارانه جواب داد:

ـ ولی ما کاری نکردیم که به عزیز بر بخوره.

عمه آذر مثل همیشه با خونسردی جواب داد:

ـ همین تظاهر به خوشحالی وبگو وبخند هم جلوی عزیز کار درستی نیست.هر چی باشه ما برای عزاداری به این شهر اومدیم نه برای تفریح.

برای اینکه حرفی زده باشم که عمه آذر را راضی کنم گفتم:

ـ باشه چشم عمه از این به بعد سعی می کنیم موردی پیش نیاد...

وبا صدای پرهام که روی صندلی جلو کنار راننده نشسته بود حرفم را قطع کردم.

ـ عمه چقدر دیگه راه داریم؟

به جای عمه آذر راننده با خوشرویی جواب داد:

ـ چیزی دیگه نمونده الان می رسیم.

بار اولم بود که به شهر خانواده پدری سارا می رفتم وبرایم جالب بود که به اطراف نگاه کنم.شهری کوچک وکویری بود که با وجود اینکه اواسط پاییز را می گذارندیم ولی از سوز هوای سرد خبری نبود وبا توجه به لباس های گرمی که ما پوشیده بودیم کمی هم گرم به نظر می رسید.گوشی تلفن همراهم را از کیفم بیرون آوردم وآن را روشن کردم.ساعت هفت وشانزده دقیقه صبح بود روبه سارا کردم وگفتم:

ـ باز خوبه به موقع برای تشییع جنازه می رسیم.

سارا پوزخندی زد وگفت:

ـ مثل اینکه عجله ات از عزیز بیشتره.

عمه آذر نگاهش را از پنجره به طرفمان چرخاند وبا تذکر گفت:

ـ باز شروع کردین!

با ورود به شهر دوباره نگاهم به بیرون از ماشین کشیده شد.با عبور از میدان اصلی شهر به طرف بلوار بزرگ وپهنی که در دو ردیف درختان کاج آن را زیبا نموده بود حرکت کردیم.برایم جالب بود که شروع روز در یک شهرستان کوچک متفاوت با شهر بزرگی چون تهران است.با آفتاب دلچسبی که می تابید وهوای صاف وشفاف وبه دور از الودگی ودود ماشین ها مردم در خیابان وبلوار شهر رفت وآمد می کردند وبیشتر وسیله نقلیه داخل شهر را موتور ودوچرخه تشکیل میداد.(فکر کنم منظورش 20 سال پیش بوده...ما که تا الان تو هر شهری رفتیم از این چیزا خبری نبوده...)بعضی از مغازه دار ها یک چهار پایه کوچک گذاشته بودند بیرون از مغازه ورویش نشسته بودند ورفت وآمد رهگذرها را تماشا می کردند و با اکثرشان سلام وعلیک می کردند واگر کسی برای خرید می رسید با سلام وصلوات داخل مغازه می رفتند.(چه باحال)کمی شیشه ماشین را پایین کشیدم.واقعا همه جا بوی تازگی وسرزندگی می داد چیزی که در یک شهر بزرگ محال بود پیدا شود! بعضی از خانه هایی که درشان باز بود داخل حیاطشان مرغ و خروس های چاق وچله رژه می رفتند مرغ ها از شدت چاقی یک وری راه می رفتند!(خیلی دلم میخواد این شهری که تعریفشو می کنه ببینم...بیشتر شبیه روستاست تا یه شهر)نمی دانم شاید من چنین به نظرم می رسید؟!

بی اختیار لبخندی زدم وهوای تازه صبح گاهی را با یک نفس بلعیدم.سارا آهسته به پهلویم زد یعنی:چته؟!

با لبخندی نگاهش کردم وگفتم:

ـ ببین چقدر همه چی قشنگه!

یک لنگه ابرویش را بالا داد وبا تعجب نگاهم کرد واهسته گفت:

ـ به به به سلامتی مبارک باشه!

خندیدم وجوابش دادم:

ـ چی چی رو مبارک باشه؟دیوونه شدی؟دارم میگم شهر قشنگه.

با خنده در جوابم گفت:

ـ حال و هوای عاشق ها هم این جوریه از قشنگی در ودیوار شهر شروع میشه تا اینکه...

نگذاشتم ادامه دهد سرم را به طرف شیشه چرخاندم ولبخند زدم.دوباره به پهلویم زد وزیر گوشم گفت:

ـ ولی دیدن چشمهای پف کرده اش که اول صبحی عین وزغ شده بود هم حس وحال عاشقی به سر آدم می زنه؟!

متوجه منظورش نشدم وسرم را چرخاندم وپرسش گر نگاهش کردم.ریز ریز خندید وجواب داد:

ـ فرزاد رو میگم.

نتوانستم جلوی خنده ام را بگیرم وآهسته گفتم:

ـ دیوونه!ولی بی شوخی نگاه کن خیابون های اینجا خیلی جالبه.

در حالی که به بیرون نگاه می کرد گفت:

ـ ندید بدید یعنی تا حالا شهرستان نیومده بودی؟

بلافاصله جواب دادم:

ـ نه کجا اومده بودم؟!خودت که بهتر می دونی فقط چند بار شال وشهرهای تاریخی بزرگ رفته بودیم.هیچ وقت با ماشین داخل شهر نشده بودم.تازه سبک خونه های شمال با خونه های اینجا که کویریه واز خشت وگله زمین تا آسمون فرق میکنه.

سرش را جلو اورد وگفت:

ـ اولا کلاس اینجا رو پایین نیار کجاش خشت وگله؟!خب با چشم های وامونده ات داری می بینی همه جا اجریه ونماهاش سنگیه.دوما اینکه هیچ دوست ندارم شه آبا واجدادیم زیر ذره بین نگاهت بره.شیر فهم شد؟

خندیدم وبا لحن خودش گفتم:

ـ اولان اینکه منظور من از خشت وگل خونه های قدیمیشه.دوما تو باید افتخار کنی که شهرت بافت قدیمیش رو حفظ کرده.آجر وسنگ که کلاس نمیشه.

با خنده گفت:

ـ اِ...حضرت عالی از اداره میراث فرهنگی برای بازدید تشریف آوردین؟!

خواستم بگویم آره که عمه آذر با اخم سرش را به طرف مان چرخاند وگفت:

ـ حالا خوبه دو ساعت داشتم نصیحتتون می کردم!

حق با عمه بود ما به هیچ وجه عنوان آدم بشو نبودیم!در حالی که تاکسی مان پشت تاکسی جلویی پارک می کرد نگاهی به اجتماع پیاده رو و پارچه مشکی بالای سر حیاط خانه ای کردم وآهسته از سارا پرسیدم:

ـ رسیدیم؟

سارا با دقت به چند نفری که جلوی در جمع شده بودند نگاهی انداخت جواب داد:

ـ آره اونها هم فامیل های بابامند.

تعدادی از ان افراد برایم آشنا بودند در مراسم ختم عمو ابراهیم دیده بودمشان.هنوز از ماشین پیاده نشده بودیم که عمه آذر سرش را جلوتر آورد وآهسته گفت:

ـ دوباره سفارش نکنم ها روسری هاتون رو جلوتر بکشید شوخی رو بذارید کنار مثل خانم ها رفتار کنید.

وبلافاصله از ماشین پیاده شد.

از عمه آذر بعید به نظر می رسید که اینطور سفت وسخت بهمان تذکر بدهد.شاید به خاطر حفظ آبرو جلوی فامیل های شوهر خدابیامرزش بود که برایش اهمیت داشت که جلوی آنها مثل آدم...

ـ مگه تا حالا مثل آقایون رفتار می کردیم؟!

با لحن طلبکاری سارا نتوانستم جلوی خنده ام را بگیرم که سارا با همان غیظی که از سفارش عمه داشت رو به من گفت:

ـ نیشت رو ببند مگه نشنیدی مامان چی گفت؟خیر سرمون اومدیم چهارشنبه سوری!

با پرت وپلاهایی که سارا از حرص می گفت بیشتر خنده ام گرفت ولی برای اینکه خودم را کنترل کنم رو به  پرهام گفتم:

ـ پرهام کمربند ایمنی ات رو باز کن پیاده شو.

سارا دوباره با همان لحن ناراحت گفت:

ـ چه کمربند ایمنی هم میگه!

و رو به پیاده رو نگاه کرد وادامه داد:

ـ فرزاد خله رو نگاه کن چنان خودشو قاطی جمعیت کرده انگار راست راستکی بابابزرگ خودش مرده.

هنوز درست فرزاد را ندیده بودم که صدای شیون وگریه عزیز توجهم را به خود جلب کرد:

ـ الهی خواهرت برات بمیره که اینطور از بین ما رفتی.

سارا که هنوز نشسته بود زیر لب گفت:

ـ مگه چطور رفت؟!سکته کرد دیگه!

دوباره صدای عزیز با دیدن پارچه مشکی سر در خانه وجمعیت جلوی در بلند شد:

ـ الهی برات پر پر بشم که بچه هاتو بی پدر کردی.

سارا پقی زد واهسته گفت:

ـ توش موندم عزیز این جمله ها رو کی سر هم کرده؟

خنده ام گرفت ولی از ترس اینکه کسی متوجه شود خودم را کنترل کردم وگفتم:

ـ سارا زشته یه وقت کسی ما رو می بینه.حالا چرا ما اینجا نشستیم؟بنده خدا راننده تاکسی کار داره میخواد بره.پرهام زود باش پیاده شو.

ودر ماشین را باز کردم وپیاده شدم.

توی حیاط خانه پر از جمعیت بود وهمه منتظر نشسته بودند که برای خاکسپاری رهساپار قبرستان شوند.بی اختیار نگاهم مجذوب بافت سنتی خانه شد.حیاطی بزرگ وپر درخت که کفش سنگ فرش وآجری بود وحوض بزرگ بیضی وسط حیاط که توسط چهار باغچه بزرگ احاطه شده بود.بیشتر درختهای باغچه ها درخت انار بود که با برگ های سبز وانارهایی سرخ واقعا جلوه خاصی به باغچه ها داده بود.موقع ورود به خانه در زیبای چوبی هلالی شکل که در دو طرفش پله هایی برای نشستن در نظر گرفته شده بود خودنمایی می کرد ولی به علت تجمع آقایان دم در واز همه مهمتر قیافه درهم واخم آلود سینا فرصت دیدن کافی پیدا نکردم وبازبینی کامل آن را برای یک وقت مناسب تر گذاشتم.به قول سارا احساس می کردم به راستی از اداره میراث فرهنگی تشریف اورده ام!

ولی واقعا دیدن این همه بافت قدیمی وسبک کهن خانه های این مدلی حس وحال خوبی به هم دست می داد وهر بار که از تلویزیون این جور خانه ها را نگاه می کردم آرزو می کردم که ای کاش در چنین خانه ای زندگی می کردم یا حداقل یکی از انها را از نزدیک می دیدم.تعجبم از این بود که این سارای موش مرده از این سبک وسیاق زادگاه پدری اش چیزی برایم نگفته بود وشاید هم به آن اندازه ای که برای من جالب بود برای او جذاب نبود!به هر حال عزاداری دایی عزت را کاملا فراموش کرده بودم ویک راست با تمامی حواس چسبیده بودم به بلعیدن در ودیوار خانه.از بس در تلویزیون میخکوب این جور برنامه ها شده بودم می دانستم که زیرزمین بزرگی که پله های پهن آحری دارد وزیر اتاق های پنج دری قرار گرفته اسمش سرداب است وسرداب کوچک دیگری هم در کنار سرداب بزرگ قرار دارد که در گذشته برای انبار کردن گندم وجو وسایر غلات وحبوبات استفاده می شد والبته حالا نمی دانستم خانواده دایی عزت چه استفاده ای از ان می کردند.در حالی که محو تماشای پنجره های کوچک چوبی وکنده کاری شده روی درهای پنج دری بودم از طول حیاط گذشتم واز پله های کنار سرداب بالا رفتم.حالا روی ایوان پهن و بزرگی که روی سرداب قرار داشت ایستاده بودم ودوباره به دور وبر حیاط نگاه می کردم تازه متوجه شدم که موقع داخل شدن از در حیاط از یک راهروی طویل وعریض که اسمش دالان یا هشتی بود گذشته ام وبه خاطر همراهی با سارا وسلام وعلیک با فامیل هایش متوجه نشده ام.واقعا عجب خانه رویایی بود!همان خانه ای که همیشه در تصورم آرزو داشتم.ای کاش این همه جمعیت در این خانه نبود ومن یک دل سیر آن را نگاه می کردم.

ـ چیه جوگیر شدی؟!چرا اینجا وایسادی؟بیا بریم تو یه چیزی بخوریم.

با صدای سارا به خود آمدم وگفتم:

ـ سارا می کشمت چرا تا حالا راجع به اینجا با من صحبت نکردی؟

با تعجب پرسید:

ـ راجع به کجا؟!

با طلب کاری جواب دادم:

ـ همین جا دیگه خونه دایی عزتت.

لبخندی زد وگفت:

ـ حالا مگه یه خونه پنج دری چه ویژگی داره؟!باور کن خودم تا حالا دو سه بار هم به این خونه نیومدم.

با نگاهی به اطراف گفتم:

ـ دیوونه اینجا معرکه است.خیلی قشنگه!

پوزخندی زد وگفت:

ـ پس اگه خانه بابا ابراهیمی رو ببینی چی میگی؟!حتما از هیجان پس می افتی.

با اشتیاق پرسیدم:

ـ مگه اونجام این جوریه؟!

قبل از آنکه به اتاق بزرگ پنج دری برود جواب داد:

ـ به کجاشو دیدی؟

 وپیش از انکه سوال دیگری بپرسم وارد اتاق شد.

خانه پدربزرگ مرحوم سارا هم در این شهرستان واقع شده بود ومن تازه حسرت می خوردم که چرا در گذشته وقتی پدر ومادرم با خانواده عمه اینها به این شهر می امدند همراهشان نمی امدم وپیش مهرناز در خانه می ماندم.خود سارا هم بیشتر مواقع با ما می ماند وگرمای هوای شهرستان را بهانه می اورد ومن پیش خودم اینطور استنباط می کردم که حتما آنجا خبری نیست که سارا پیش ما مانده غافل از اینکه سلیقه سارا کجا وسلیقه من کجا!

با صدای عزیز که هنوز از گرد راه نرسیده نوجه سر داده بود به طرف اتاق پنج دری کشیده شدم.با وجود ساعت هفت ونیم صبح همه خانم ها سرتا پا مشکی دور تا دور اتاق نشسته بودند وعزاداری می کردند و واقعا مردن آدمها هم در شهرهای کوچک ارج وقرب دیگری نسبت به کلان شهرها داشت.در شهرهای بزرگ اگر کسی در خانه اش می مرد همسایه دیوار به دیوار هم نمی فهمید مگر اینکه چی بشود که در اپارتمانها همسایه ها صمیمی بشوند واز جیک وپوک هم خبردار شوند.تازه آن هم راه پای همسایه های فضول وزیر زبان کش وحرف بیار وببر هم به این طریق در خانه ها باز می شد که بعضی ها صلاح را در قطع رابطه با همسایه ها می دانشتند بماند که بعضی ها هم آنقدر دلسوز وصمیمی رفتار می کردند که حتی حاضر بودند تا آخر معرفت...

ـ سروناز، سینا میگه چرا جلوی در اتاق مثل مجسمه وایسادی؟برو تو پیش عمه اینها زشته.

تازه فهمیدم که هنوز جلوی در اتاق وبقیه زل زده ام واز همه مهمتر اینکه بودن امانتی چون پرهام را فراموش کرده ام و محو تماشای در ودیوار خانه شده ام!

روبه پرهام گفتم:

ـ تو کجا میری بیا با هم بریم تو؟

با قیافه جق به جانبی جواب داد:

ـ من قسمت زنونه نمیام میرم پیش سینا ودوستش توی حیاط.

از اینکه ادعای مردانگی می کرد خنده ام گرفت وگفتم:

ـ پس وایسا برم از سارا یه نون پنیری چیزی بگیرم بخوری.

در حالیکه از پله های بالای سرداب پایین می رفت جواب داد:

ـ من سیرم توی هواپیما صبحونه خوردم.

کمی به طرفش رفتم وگفتم:

ـ پس از پیش سینا تکون نخوریها اینجا اگه گم بشی کسی نمی تونه پیدات کنه مواظب زیرزمین واون حوض هم باش که توش نیفتی پرهام با توام می شنوی چی میگم؟

به طرفم چرخید وبا خجالت از اینکه حرفهایم را بقیه هم شنیده باشند جواب داد:

ـ مگه من بچه ام؟

از اینکه یک شبه مرد شده بود لبخندی زدم ونگاهش کردم وپیش از آنکه نگاه را از او بردارم چشمم به قیافه غضبناک سینا افتاد که گوشه حیاط همراه با فرزاد وچند نفر دیگر ایستده بود وبه من با غیظ نگاه می کرد.وقتی مطمئن شدم از اینکه پرهام پیش آنها رفته سریع داخل اتاق شدم ومضطرب ونگران از عواقب بعدی نگاه سینا گوشه ای از اتاق نشستم.سارا از گوشه دیگر اتاق که کنار عمه آذر نشسته بود بلند شد وبه طرفم آمد وگفت:

ـ چرا اینجا نشستی؟بیا پیش ما.

بی حوصله جواب دادم:

ـ نه همین جا خوبه.

کنارم نشست وآهسته پرسید:

ـ چی شده؟بازدید عملیت تموم شد؟

قبل از آنکه جوابی بدهم دختری سبزه رو همسن وسال من وسارا سینی چای وخرما را جلویم گرفت وتعارف کرد.با خوشرویی برداشتم وتشکر کردم که رو به سارا گفت:

ـ سارا مهمونت رو بیار آشپزخونه صبحونه حاضره.می خواستم بیارم اینجا ولی...

ونگاهی به دور تا دور اتاق انداخت وصدایش را پایین تر آورد وادامه داد:

ـ جمعیت زیاده نمیشه.

با تشکر نگاهش کردم که سارا زودتر گفت:

ـ ممنون سمیه جون تعارف نداریم خودمون میایم آشپزخونه اگه کاری هم هست بگو تا ما انجام بدیم.

تازه متوجه ته لهجه محلی اش شدم که جواب داد:

ـ نه خواهش می کتم شما چرا؟!همین که این همه راه زحمت کشیدید اومدید قدم سرچشممون گذاشتید وسینی خالی را برداشت وبه اتاق دیگر رفت.

با رفتن او سارا گفت:

ـ نوه پسردایی بابام بود.توی عزا بابا اومده بود یادت هست؟

در حالی که سعی می کردم قیافه اش را به خاطر بیاورم در جواب سارا گفتم:

ـ نه یادم نمیاد.

آهسته گفت:

ـ از بس که خنگی حالا زود چایی وخرمات رو بخور بریم آشپزخونه به بهونه کار ته بندی کنیم.

استکان چایی رو دستم گرفتم وجواب دادم:

ـ نه بابا زشته میگن چقدر شکموئن.

ـ باور کن از گرسنگی دارم می میرم تازه تا حالا منتظر تو شدم تا بازدید میراث فرهنگیتو تموم کنی وگرنه تا الان دو دفعه صبحونه خورده بودم.

خرما را در دهانم گذاشتم وگفتم:

ـ خب توی هواپیما یه چیزی می خوردی تا اینطور از راه نرسیده آبروریزی در نیاری عزیز بفهمه مثل قحطی زده ها رفتی آشپزخونه تیکه بزرگت گوشته.

نگاهی به عزیز که تا حدی آرام گرفته بود انداخت وگفت:

ـ تعارف که باهاشون نداریم..

وقبل از انکه از جایش بلند شود آهسته گفت:

ـ من رفتم اگه خواستی تو هم بیا اگه چیزی نخورم تا یک ساعت دیگه من ودایی عزت رو با هم خاک می کنید.

خنده ام گرفت وبه دور شدنش به طرف آشپزخانه نگاه کردم.دوباره نگاهم به سوی عزیز رفت با چشمانی بسته سرش را به دو طرف تکان می داد ومرگ برادر را به سوگ نشسته بود.دو زن مسن همسال خود عزیز هم دو طرفش نشسته بودند وبا چشمانی پف کرده همانند عزیز سرشان را تکان می دادند واشک می ریختند.

کمی که دقت کردم آنها را شناختم.دخترهای دایی عزت بودند که در مراسم ختم عمو ابراهیمی هم آمده بودند ولی جالب اینجا بود که همسن وسال خود عزیز بودند!یعنی عمه وبرادرزاده ها همسن هم!طولی نکشید که صدای بلند مردها از حیاط آمد که همه با هم می خواندند:به عزت شرف لااله الا الله...ناگهان صدای جیغ وگریه وزاری زن ها بلند شد وبه طرف پیش ایوان وحیاط دویدند.

من هم به تابعیت از جمع یک باره بلند شدم وبه سوی حیاط رفتم.جنازه دایی عزت را در حالی که رویش پارچه ترمه انداخته بودند ودورن تابوت چوبی گذاشته بودند دور تا دور حیاط می چرخاندند.با صدای یک پارچه مردها وگریه وشیون زن ها و بوی گلابی که مرتب روی جناه پاشیده می شد من هم بی اختیار به گریه افتادم واشک درون چشمهایم جمع شد.آخر و سرانجام هر کسی مرگ است چه بخواهد وچه نخواهد.خوش به سعادت دایی عزت که با وجود صد و دو سال سن باز هم برای قوم وخویش و دوست و آشنایش آنقدر عزیز بود که همه دلسوزانه برای رفتنش اشک می ریختند.می گویند خوب مردن وخوب زندگی کردن به سن وسال نیست واقعا راست گفته اند.بعضی ها آنقدر بد وتلخ وگزنده اند که وقتی جوان هم می میرند کسی رغبت نمی کند در عزایشان دو قطره اشک بریزد ولی بعضی ها هم آنقدر خوب وانسانند که اگر عمر نوح هم بکنند باز هم موقع رفتن برای همه عزیز هستند.درست مثل دایی عزت.با اینکه از سارا شنیده بودم که آخرهای عمرش به زحمت راه می رفت وحرکت می کرد ولی از خوش اخلاقی وخوبی اش همین که نفسی می امد ومی رفت برای بقیه غنیمت بود.نمی دانم کجا خونده بودم که:اگر پشت سر جنازه چهل نفر حرکت کنند وهر چهل نفر به نیکی از او یاد کنند.آن مرده آمرزیده می شود.وحالا این جمعیت توی حیاط از صد نفر هم بیشتر بودند.پس خوش به حال دایی عزت!

ـ بیچاره پیرمرد خوبی بود خدا رحمتش کند!

با صدای بغض آلود سارا کنار گوشم نگاهش کردم.او هم گریه کرده بود.آهسته پرسید:

ـ می خواهی دنبال جنازه نریم وهمین جا بمونیم؟اگه خسته ای رودروایسی نکن.

بلافاصله جواب دادم:

ـ نه حتما بریم.درست نیست تا اینجا اومدیم قبرستان نریم.

نگاهی به جمعیت انداخت وگفت:

ـ پرهام رو درست وحسابی دست سینا سپردی توی این هاگیر و واگیر یک دفعه گم نشه؟

در حالی که با دقت لابه لای جمعیت را نگاه می کردم گفتم:

ـ اصلا کجا هستند نمی بینمشون؟!

سارا دوباره نگاه کرد وپله کنار دالان را نشان داد وگفت:

ـ اونهاش اونجا هستند.پرهام بچه عاقلیه دست سینا رو محکم گرفته.

از بی تابی های عزیز ودخترهای دایی عزت دوباره اشکهایم جاری شد وهمراه سارا پشت سر جمعیت به طرف قبرستان حرکت کردم.موقع رفتن کاسب های محل کرکره مغازشان را پایین کشیدند ودنبال جنازه راه افتادند.واقعا سنت هایی که به چشم می دیدیم برای قشنگ بود.هنوز یک خیابان نرفته بودیم که از سارا پرسیدم:

ـ مگه ب ماشین نمی ریم؟

بلافاصله جواب داد:

ـ نه قبرستان دو سه خیابون اونورتره.

بعد از اینکه مراسم خاکسپاری انجام شد نزدیکی های ظهر به طرف خانه دایی عزت برگشتیم.وقتی رسیدیم خانه دایی عزت را برای خانم ها وخانه همسایه را برای آقایان در نظر گرفته بودند وبا رفتن مردها به خانه همسایه راحت تر توانستم در حیاط بنشینم واطراف خانه را تماشا کنم.ناگهان صدای سارا را از پشت خود شنیدم که می گفت:

ـ تا وقتی اینجا هستیم تو قراره به در ودیوار این خونه زل بزنی؟

سرم را به طرف او برگرداندم وبا لبخندی در جوابش گفتم:

ـ باور کن خیلی جالبه نمیشه ازش دل بکنم.

ـ پس واجب شد خونه بابا ابراهیمی رو نشونت بدم.

کنارم روی پله حیاط نشست وادامه داد:

ـ چه آفتاب داغیه انگار نه انگار که وسط پاییزه!

نفس بلندی کشیدم وگفتم:

ـ اره هوای خوبیه بیشتر نفس بکش ذخیره کن برای برگشتن.

با لحن شوخی گفت:

ـ نه خیر مثل اینکه خیلی از اینجا خوشت اومده؟!بیا یکی از این نوه های دایی عزت رو انتخاب کن همین جا موندگار شو.

سربه سرش گذاشتم وگفتم:

ـ بد هم نگفتی!کدوماشون بهتره؟اصلا ین دایی عزت چند تا بچه و نوه داره؟

با خنده جواب داد:

ـ دو تا دختر وسه تا پسر داره.همه شون ماشاءالله سن های بالا دارند.نوه های اون ها تازه میشن همسن ما.یعنی نتیجه های دایی عزت به دردت میخوره.حالا از این نتیجه های ترگل ورگل هومن وصابر از همه بهترند.

با لبخندی نگاهش کردم وگفتم:

ـ دیوونه راست راستی باورت شده؟

با شیطنت جواب داد:

ـ پس چی؟فکر کردی این همه راه الکی اومدیم اینجا بالاخره باید یک کار خیری انجام داده باشیم که دست خالی برنگردیم.تو هم از اینجا خوشت اومده دیگه چی می خوای؟!فامیلم که هستند چی بهتر از این! ولی فقط عیب کار اینه که من وحامد نمی تونیم مدام بهت سر بزنیم.

با خنده گفتم:

ـ راستی از حامد چه خبر؟!صبح تا حالا ازش خبری شده؟

با لحن شوخی جواب داد:

ـ آره صبح زنگ زد حالش خوبه.حالا نمی خواد حرف تو حرف بیاری ولی من نظرم روی صابره.دو تاشون پسرهای خوبیند اما صابر با خلق و خوی تو بیشتر جوره.

جواب ندادم وبا خنده نگاهش کردم که ادامه داد:

ـ صابر مهندسی نسجای اش رو تموم کرده وهمین جا توی کارخونه ریسندگی مشغول شده سربازیش هم رفته.پسر چشم ودل پاکیه.فکر نکنم تا حالا براش آستین بالا زده باشند ولی هومن قیافه اش بهتره وبه قول معروف امروزی تره لیسانس مدیریت داره ولی توی کارگاه آهنگری باباش کار می کنه.از خدمت سربازی هم به خاطر تک پسری وسن بالای باباش معاف شده.خلاصه اینکه دوتاشون دست به نقد برای ازدواجند ولی صابر از نظر من برای تو مناسب تره.

از اینکه مثل عزیز همه چیز را سبک وسنگین می کرد خنده ام گرفت وگفتم:

ـ تو که آمار پسرهای فامیلتون رو داری چرا برای خودت اقدام نمی کنی؟

با لحن طلبکاری گفت:

ـ پس حامد بوقه؟!اگه جریان حامد پیش نمی اومد مثل تو دست روی دست نمیذاشتم.راستی تا یادم نرفته این سمیه هم خواهر صابره.دختر خوبیه از قضا اونم چشمش سینا رو گرفته.خلاصه بیا بده بستون کنیم وخلاص.

دوباره خندیدم وگفتم:

ـ دیوونه اگه تو زن صابر می شدی می شد بده وبستون.حالا تو از کجا میدونی که سمیه بیچاره از سینا خوشش اومده؟

با خنده چشمهاشو ریز کرد وگفت:

ـ پس فکر کردی من توی خونه بیکار نشستم؟!سمیه سال اخر کارشناسی زیست شناسیه به هوای اینکه هم رشته سیناست خیلی در مورد ادامه تحصیل سینا پرس وجور میکنه تا اونم درسشو ادامه بده وقتی به سینا گفتم از خدا خواسته بهم گفت شماره موبایلش رو به سمیه بدم تا برای کلاس های آمادگی ارشد راهنماییش کنه حالا تو بدون اینها همه فیلم سیناست.میخواد شماره رو بدم که سر دوستی رو با سمیه باز کنه.منم از اون زرنگتر شماره رو تا حالا ندادم.

خندیدم وگفتم:

ـ از حالا داری خواهر شوهر بازی در میاری؟زیاد خودتو خسته نکن توی همین عز خودشون با هم حرف می زنند وشماره رو بهم میدن.حالا این قضیه مال کیه که من نفهمیدم؟

ـ حدود یک ماه پیش مگه یادت نیست؟!بهت گفتم که سمیه بهم زنگ زده.

تازه یک چیزهایی به خاطرم آمد ولی آن روزها از بس درگیر رفتن پدر ومادرم به اسپانیا بودم زیاد پی گیر این مسئله نشدم.شاید به این علت که تا حالا سمیه را از نزدیک درست ندیده بود یا شاید هم با وجود اخلاق منحصر به فرد سینا(!) این مسئله برایم عادی بود ولی حالا چون هردویشان را در اینجا می دیدم وهیجان این برخورد را از نزدیک شاهد بودم این موضوع برایم مهم شده بود.

ـ ندیدی چطور صبحی هوامون رو داشت ومی خواست برامون صبحونه بیاره؟

سرم را تکان دادم وگفتم:

ـ ولی بی شوخی حیف این دختر نیست؟!با اخلاق گند سینا حروم میشه.

شانه هایش را بالا انداخت وجواب داد:

ـ تقصیر خودشه که برای سینا سر و دست می شکنه ولی فکر کنم از دیدن تو همراه ما زیاد خوشش نیومد.تعارف چایی و دعوت برای صبحونه اش هم از سر ناچاری بود.

با تعجب پرسیدم:

ـ چرا؟!مگر قبلا منو دیده بود؟!

ـ نه دیوونه.از اینکه تو دائم پیش مایی واز همه مهمتر جلوی چشم سینایی خوشش نیومد.

با عصبانیت گفتم:

ـ چه حرفها!حالا خوبه اگه یک نفر توی این دنبا بخواد سینا رو با دستهای خودش خفه کنه این خود منم اون وقت بیام...

وبقیه حرفم را خوردم وبعد از کمی مکث با انزجار ادامه دادم:

ـ اَه اَه...این همه آدم نه وسینا.حتی فکرش هم حالم رو بد میکنه.

ـ آخه مغز خر خورده اون که این چیزها رو نمیدونه که ما چه ها از دست سینا نمی کشیم به خیال خودش...

نگذاشتم ادامه بدهد وبا تمسخر گفتم:

ـ حالا ما دوتا دیوونه چه فکرها که نمی کنیم وچه چیزها که نمی گیم؟اصلا از کجا معلوم این سمیه از این پرس وجو از سینا فقط قصدش ادامه تحصیله واز کجا معلوم که این سینای گوربه گور شده توی اون شهر خراب شده دانشگاهش یا حتی همین تهران صدتای بهتر از سمیه رو توی آب نمک خیس نکرده اون وقت ما اینجا نشستیم زیر این آفتاب چرندیات سرم می کنیم.

با اطمینان جواب داد:

ـ ولی من حس ششمم هیچ وقت اشتباه نمی کنه این سینا بدجوری توی گلوی سمیه گیر کرده نمی دونه چطوری آقا سینا می گه؟!حالا از من گفتن.

منصفانه گفتم:

ـ ولی از حق نگذریم دختره قیافه اش بد نیست.

با دلخوری گفتم:

ـ چی چی رو بد نیست مثل موش آب کشیده می مونه اصلا جذاب نیست زیادی سبزه ست.

به شوخی گفتم:

ـ نه که خودت خیلی سفیدی.

با غیظ گفت:

ـ حالا سفیدی یا سبزه ای من به کنار ولی شکل اون جالب نیست!چیه یهو وکیل مدافعش شدی؟!

از اینکه هنوز هیچی نشده از بودن سمیه حرص می خورد خنده ام گرفت وگفتم:

ـ کاری به افکارش در مورد خودم ندارم من فقط حقیقت رو گفتم مگه خودت نگفتی دختر بدی نیست پس چطور یک دفعه حرفت عوض شد؟

گره روسری اش را شل کرد وگفت:

ـ هنوزم میگم دختر خوبیه ولی این چه ربطی به قیافه اش داره؟

خندیدم وگفتم:

ـ ببین تو رو خدا یکی به مای بیکار بگه دو ساعت توی حیاط به این باصفایی نشستید سرچی دارید چونه می زنید؟!

خواست چیزی بگوید که صای زنگ تلفن همراه از داخل جیب مانتویش حرفش راقطع کرد وبه هوای تلفن حامد با عجله گوشی را از جیبش بیرون آورد وبا دیدن نمایشگر بی حوصله گفت:

ـ اه...ببین چه حلال زاده!شماره سیناست.

ـ الو سینا؟

ـ ...

ـ پرهام تویی؟آره پیشمه چطور؟

ـ ...

ـ نمی دونم شاید توی کیفش توی اتاق باشه...ما الان توی حیاطیم.

ـ ...

ـ باشه بهش میدم.

و گوشی را به سویم گرفت وگفت:

ـ پرهامه.

گوشی را گرفتم وگفتم:

ـ آلو پرهام...

ـ سلام سروناز من گوشی عمو سینا رو گرفتم تا شماره تو رو بگیرم ولی هر چی گرفتم جواب ندادی..

از عمو سینا گفتنش فهمیدم پهلوی سیناست چون فقط وقتهایی که کنارش بود از ترس عمو سینا می گفت.

جواب دادم:

ـ خب حالا چکارم داشتی؟

با التماس گفت:

ـ سروناز من می خوام بیام اونجا.

از اینکه هنوز هیچی نشده دلش برایم تنگ شده بود واحساس غریبی می کرد با لبخند گفتم:

ـ مگه اونجا بهت بد میگذره؟تو که گفتی مرد شدی قسمت زنونه نمیای؟

با لحن بچه گانه ای آهسته جواب داد:

ـ سروناز من گشنمه.

صدای فرزاد را شنیدم که انگار حرف پرهام را شنیده بود که با دلسوزی گفت:

ـ الان اینجا ناهار میدن صبر کن.

از اینکه پرهام جلوی سینا و فرزاد رودروایسی کند ودرست غذایش را نخورد بلافاصله گفتم:

ـ الان میام دم در دنبالت با سینا بیا دم در تا بیارمت اینجا.

با خوشحالی جواب داد:

ـ الان میام.

وگوشی را قطع کرد.

سارا نگاه کردم وپرسید:

ـ چی شد؟میخواد بیاد اینجا؟

از جایم بلند شدم وگفتم:

ـ آره دلش تنگ شده میرم بیارمش.

او هم از روی پله بلند شد وگفت:

ـ منم میام.

وهمراه هم دم در رفتیم.جلوی در بعضی از آقایان در حال رفت وآمد بودند وتدارک پهن کردن سفره ناهار را می دیدند که سارا آهسته با آرنج به پهلویم زد وپسر جوانی را با اشاره نشانم داد وزیر لب گفت:

ـ این همون صابره.

بی اختیار نگاهش کردم.پسری سبزه رو همچون خواهرش با قدی نسبتا بلند وموهایی مشکی که در قسمت جلوی سرش کمی ریخته شده بود وپیراهن وشلواری مشکی به تن داشت که به خاطر حجم کارهای ختم وکمک کردم لبه های آستینش را بالا زده بود.با دیدن سارا به رسم آشنایی سلام وعلیک خودمانی کرد وحال عمه آذر را پرسید و وقتی من را نگاه کرد سرش را به نشانه خوش امدگویی تکان داد وسلام کرد.من هم به سبک خودش سرم را تکان وجواب سلامش را دادم و منتظر شدم از کنار در خانه دایی عزت سبدهای سبزی خوردن را به طرف خانه همسایه ببرد.در چوبی خانه بغلی چهارطاق باز بود ومشخص بود که تعداد زیادی مرد داخل حیاط در حال آماده کردن بساط ناهار هستند.در بین تجمع آنها سروکله پرهام وپشت سرش قیافه همیشه اخم آلود سینا نمودار شد.پرهام در حالی که حس وحال زندانیان آزاد شده از بند را داشت با خوشحالی به طرفم آمد واز ذوق دستم را گرفت.خواستم همراه سارا به طرف دالان خانه دایی عزت بروم که صدای عصبانی سینا را از پشت سرم شنیدم:

ـ چرا تشریف می برید تو؟!بردارید توتا صندلی دم در بذارید که هم به قسمت آقایون خوش امدبگید هم به قسمت خانوم ها.

نتوانستم کنایه اش را تحمل کنم وبا حرص برگشتم وگفتم:

ـ لازم نکرده تو بهمون دستور بدی که چکار کنیم اگه خودمون صلاح بدونیم صندلی هم میذاریم.در ضمن مگه نشنیدی پرهام تماس گرفت وگفت:بیاید دنبالم؟خوبه با گوشی خودت بود!

سارا از ترس اینکه جروبحثی پیش بیاید با لحن ملتمسی گفت:

ـ حالا سروناز بیا تو بعدا.الان سفره ناهار ور می اندازند.

سینا با طلبکاری وخشم چشمهایش را زیر و رو کرد وگفت:

ـ پرهام گفت دم در خونه دایی عزت وایسید یا بیاید دم در قسمت مردونه وزل بزنید توی حیاطش؟!

خدایی اینجایش را راست می گفت ما از زور کنجکاوی ویا شاید هیجان دیدن صابر به طرف در همسایه کشیده شدیم وبه قول سارا چشمهای وامانده مان را به داخل حیاط وتجمع مردها دوخته بودیم!

برای اینکه جر وبحث را یک جوری فیصله بدهم گفتم:

ـ بهتره ما بریم تو تا بیشتر از این تابلو نشدیم.

 دست پرهام را محکم تر گرفتم وهمراه خودم به طرف دالان کشیدم وقتی به حیاط رفتیم سارا آهسته گفت:

ـ یک دقیقه دیگه بیشتر وایستاده بودیم جفتمون یک سیلی محکم خورده بودیم.

با غیظ جواب دادم:

ـ غلط کرده مگه روانیه؟!

ـ وقتی می بینی عصبانیه دهن به دهنش نذار سرتو پایین بنداز وفرار کن.

عصبانی گفتم:

ـ مگه چکار بودیم که فرار کنیم؟

ـ حالا سینا رو بی خیال شو صابر رو دیدی به نظرت چطور بود؟

از اینکه یک دفعه مسیر حرف را عوض کرد بی اختیار خنده ام گرفت ونیم نگاهی به پرهام کردم که به بچه های گوشه حیاط چشم دوخته بود وبا اشاره به پرهام گفتم:

ـ میفهمه میره میگه.

بی خیال جواب داد:

ـ نه بابا حواسش جای دیگه ست.

وبا چشمکی ادامه داد:

ـ نگفتم بد نیست.آره؟!چطور بود؟

از اینکه دوباره کسی را برای من در نظر گرفته بود وبه حرفش پیله می کرد خنده ام گرفت وآهسته گفتم:

ـ بذار عرق تن فرزاد خله خشک بشه بعد.

خنده ای کرد وآهسته طوری که پرهام نشنود گفت:

ـ فرزاد خله رو ولش کن اون حالا حالاها خله ولی بی شوخی این یکی خیلی سنگین بود ندیدی چطور با من که فامیلش بودم موقرانه سلام علیک کرد؟

برای اینکه سر به سرش بگذارم گفتم:

ـ ما که چیزی ندیدیم؟!موقرانه اش زیادی خودمونی بود!

نگاهم کرد وپرسید:

ـ جدا؟!

خندیدم وبی درنگ جواب دادم:

ـ اره جدا.

و در حالی که به طرف اتاق پنج دری می رفتیم ادامه دادم:

ـ با این بگو وبخندی که دوباره ما راه انداختیم اگه تا حالا عزیز ما رو دیده باشه ریختن خونموت از نظر اون حلاله.

از پله های کنار سرداب بالا رفت وبا لبخندی نگاهم کرد.

بعد از ناهار عزدارها که حسابی خسته شده بودند کمی استراحت کردند ومن وسارا وپرهام هم به اتاق کوچکی که کنار اتاق پنج دری بود ومخصوص رختخوابهای مهمان بود برای استراحت رفتیم.برایم جالب بود که این همه تشک ورختخواب از پایین تا بالا حتی تا نزدیکی های سقف یک دست روی هم چیده شده ورویش ملحفه ای گلدار وتمیز کشیده شده بود.با تعجب به سارا نگاه کردم وپرسیدم:

ـ این همه رختخواب برای چیه؟!تازه بیشترش هم به جای پتو رختخواب قدیمی دست دوزی شده با پارچه های ساتن رنگارنگه.

سارا لبخندی زو در حالی که روی یک بالش گلدوزی شده می خوابید جواب داد:

ـ اینجا این جوریه دیگه مگه ندیدی این همه آدمی که ناهار خوردیم فقط فامیلهای درجه اول دایی عزت بود حساب کن چقدر نوه وعروس ونتیجه داره تازه اینها فقط در قسمت زنونه است برو توی مردونه ببین چه خبره؟!با این همه فامیل و رفت واومد فکر کنم این رختخوابها برای نصف جمعیتشون هم کافی نباشه.

و دستی روی بالش زیر سرش کشید وادامه داد:

ـ ولی عجب زن دایی عزت زن با سلیقه ای بوده!ببین اینها کار دست خودشه.

با دقت به بالش که از پارچه تترون کرم رنگ بود وبا گلهای ظریف به رنگ های قهوه ای کم رنگ وپر رنگ گلدوزی شده بود نگاه کردم وپرسیدم:

ـ چند ساله فوت کرده؟

سرش را روی بالش جابه جا کرد وجواب داد:

ـ حدود ده سالی میشه.ببین از اون وقت تا حالا چقدر جنس پارچه ونخ خوب بوده که یک آخ هم نگفته.

خواستم بالش دیگری از کنار اتاق بردارم وزیر سرم بگذارم که نگاهم به پرهام که در گوشه ای از اتاق روی زمین خوابش برده بود افتاد بالش را برداشتم وبه طرفش رفتم ودر حالی که زیر سرش می گذاشتم رو به سارا اهسته گفتم:

ـ ببین چطور خوابش برده؟!صبح خیلی زود بلند شده عادت نداشته...

که صدای زنگ تلفن همراه سارا توجهم را جلب کرد.سارا بلافاصله گوشی را از جیب مانتویش بیرون کشید وبا دیدن شماره نمایشگر گوشی نگاهم کرد ومضطرب گفت:

ـ سیناست!

به طرفش آمدم وکنارش نشستم وگفتم:

ـ خب جواب بده.

بی حوصله وبا اکراه گفت:

ـ اصلا حوصله شو ندارم بیا بگو سارا دستشوییه.

وگوشی را به سمتن گرفت.

دستش را پس زدم وگفتم:

ـ مگه دیوونه ام حالا خوبه خودت شاهد بودی نیم ساعت پیش چه دعوایی با هم کردیم؟!

دوباره گوشی را به طرفم گرفت وبا خواهش گفت:

ـ تو رو خدا بیا سمبلش کن اون الان یادش نیست دو دقیقه پیش چی خورده چه برسه به نیم ساعت پیش.زودباش پرهام بیدار میشه.

از خواهشش دلم نرم شد وگوشی را گرفتم وبی رغبت جواب دادم:

ـ الو؟

صدای بم وخشنش در گوشم پیچید:

ـ پس سارا کجاست؟

بی اختیار با غیظ جواب دادم:

ـ تو جیب من!

نمی دانم لحنم چطوری بود که احساس کردم خنده اش گرفت ولی به روی خودش نیاورد ودوباره با همان صلابت گفت:

ـ گوشی رو بهش بده کارش دارم.

بی حوصله گفتم:

ـ نیستش دستشوییه اگه کاری داری بگو بهش میگم.

کمی مکث کرد وجواب داد:

ـ بهش بگو من وفرزاد داریم میریم خونه بابا ابراهیمی تا عصر برمی گردیم به مامان بگه.

از شوق دیدن خانه پدربزرگ سارا قهر واخم را فراموش کردم وبا اشتیاق گفتم:

ـ راست می گی؟!پس منم میام.

سارا از تغییر حالت ناگهانی ام بهت زده نگاهم کرد وبا اشاره پرسید:

ـ چی میگه؟

خواستم آهسته جواب بدهم که صدای سینا را شنیدم:

ـ بیخود لازم نکرده بیای!مگه اونجا چه خبره؟!

با اصرار والتماس گفتم:

ـ سینا خواهش می کنم من تا حالا اونجا رو ندیدم بذار بیام خیلی دوست دارم اونجا رو ببینم.

به نظرم طرز خواهشم دل سنگش را نرم کرد وکمی فکر کرد وگفت:

ـ خیلی خب پنج دقیقه دیگه تو وسارا وپرهام بیایی سر خیابون تا ببرمتون.

بی اختیار پرسیدم:

ـ چرا سر خیابون؟!

با لحنی شبیه به هشدار جواب داد:

ـ ببخشید اینجا محیط کوچیکه پارک شانزلیزه نیست که دو تا دختر با دو تا پسر توی خیابون قدم بزنند به مامان بگین که دلواپس نشه.

و گوشی را فوری قطع کرد.

سارا با هیجان پرسید:

ـ چی می گفت؟کجا بریم؟

خوشحال از دیدن خانه پدربزرگش جواب دادم:

ـ دارن میرن خونه پدربزرگت.

وا رفت وپرسید:

ـ چرا؟!

با ذوق وشوق جواب دادم:

ـ خونه بابا ابراهیمیت دیگه پاشو گفته پنج دقیقه دیگه سر خیابون باشیم تا ببرمتون.

و از جایم بلند شدم وبه پرهام نگاهی انداختم وادامه دادم:

ـ حالا اینو چکارش کنیم؟خوابه خوابه بهتره به عمه بسپاریمش.

سرش را روی بالش گذاشت وگفت:

ـ تو برو من مواظب پرهام هستم.حالا فکر کردم کجا می خواهیم بریم!خونه بابا ابراهیمی که دیدن نداره یک خونه بزرگ خالی که حتی فرش هاشو هم جمع کردن که دزد نبره چی رو می خواهین ببینین؟!این یسنا دلش خوشه ها.

توی ذوقم خورد وگره روسری ام را محکم کردم وگفتم:

ـ سارا لوس نشو بیا بریم خیلی دوست دارم اونجا رو ببینم.

بی حال وبی رمق جواب داد:

ـ خب تو برو من خسته ام.اونجام مثل اینجاست یک خونه پنج دری با کمی رنگ ولعاب بیشتر.

کنارش نشستم ودمغ گفتم:

ـ اصلا ولش کن نمیرم.سینا گفت با تو پرهام برم سر خیابون اگه ببینه هیچ کدومتون نیستید یک چوب برمی داره دنبالم می کنه.

خندید وگفت:

ـ نترس اونقدرها هم دیوونه نیست مخصوصا وقتی هم که دوستش همراهشه برای حفظ ظاهر هم که باشه جز اخم تخم چیزی بهت نمیگه.

و کمی نگاهم کرد وگفت:

ـ اگه خیلی دلت می خواد اونجا رو ببینی خب برو.بگو پرهام خواب بود سارا هم مریض بود.باور کن اگه حالشو داشتم حتما باهات می اومدم.

پوزخندی زدم وگفتم:

ـ نمیگه این چه مرضی بود؟!

گفت:

ـ چه می دونم بگو دلش درد می کرد باید همش می رفت دستشویی دیگه خودش می فهمه که اسهال داشتم.

با حرص گفتم:

ـ حتما جلوی فرزاد حتما اینها رو میگم اسهالش هم میگم؟!

خندید وگفت:

ـ دیوونه بلند شد برو تا پنج دقیقه نگذشته اگه پنج دقیقه دیگه بگذره یک دفعه می بینی سینا میره ها.اگر سر خیابون بری دیگه برت نمی گردونه که.فوقش یه چیزی بارت میکنه ولی دیدن اونجا برای تو ارزش داره.این جوری که صبح اومدیم اینجا رو دیدی شیفته شدی خونه بابا ابراهیمی رو ببینی پرپر می زنی.پاشو منم به مامان میگم که با سینا اینها رفتی تا دلواپس نشه.

ذوق وواشتیاقم برگشت وکمی فکر کردم واز جایم بلند شدم وگفتم:

ـ با این تعریف هایی که تو کردی اگه نرم بعدا افسوس میخورم.

در حالی که هنوز خوابیده بود با خنده گفت:

ـ اگه رفتی حتما سری به سردابش بزن.خیلی دیدنیه؟!

کیفم را برداشتم وپرسیدم:

ـ جدا؟!

دوباره خندید وگفت:

ـ آره جدا.از ترست تا دو سه روز غذا نمی خوری.

چشمهایم را تنگ کردم وبا کنجکاوی گفتم:

ـ نکنه تو از سردابش می ترسی که خستگی رو بهونه کردی؟

سرش را روی بالش تکان داد وگفت:

ـ اگه بگم آره دروغ نگفتم باور کن خیلی از اونجا می ترسم از بچگی می ترسیدم همش فکر می کردم جن داره.حالا زود باش راه بیفت خانم مفتش.

برای اینکه وقت را از دست ندهم با عجله خداحافظی کردم واز در اتاق رختخواب ها به طرف حیاط خارج شدم.بیرون از خانه دایی عزت روسری ام را جلوتر کشیدم وبند کیفم را محکم گرفتم وبه طرف سر خیابان حرکت کردم.نرسیده به سر خیابان سینا وفرزاد را دیدم در حال گفتگو بودند وخدا را شکر حواسشان به انتهای خیابان نبود با ترس ولرز جلو رفتم وهنوز بهشان نرسیده بود که فرزاد از سینا پرسید:

ـ پس سارا خانم کو؟

سینا با عصبانیت جواب داد:

ـ لابد تو جیبش!

آهسته نفس عمیقی کشیدم وبا اعتماد به نفش رو به سینا گفتم:

ـ سارا کمی حالش خوب نبود پرهام هم که گفتی خواب بود.

با چشمان سرخ شده از عصبانیت یا شاید هم از گرمای آفتاب نگاهم کرد و گفت:

ـ پس تو چرا اومدی؟

جای سارا خالی که می گفت جلوی دوستش آبروداری می کدن؟!با سرخوردگی جواب دادم:

ـ گفتم شاید سر خیابون معطلید برای همین...

وحرفم را ادامه ندادم آنقدر مظلومانه حرف زدم که دل خودم برای خودم کباب شده بود چه برسد به آنها؟!فرزاد که دلش حسابی سوخته بود با مهربانی نگاهم کرد و رو به سینا گفت:

ـ حالا که طوری نشده خاله سروناز رو هم با خودمون می بریم!

جا خوردم هم خنده ام گرفت وهم جا خوردم.این چه طرز حرف زدن بود؟!خاله سروناز!

بی اختیار به سینا نگاه کردم.در حالی که از شدت عصبانیت سرخ شده بود سرش را از ناراحتی به دو طرف تکان داد وحرکت کرد.فرزاد هم که متوجه دلخوری سینا شده بود بیصدا همراهش به راه افتادومن ماندم مستاصل!نمی دانستم چکار کنم؟!فکر اینجایش را نکرده بود انتظار نداشتم تا این حد مورد بازخواست سینا قرار بگیرم وآخرش هم با خوشمزگی بی موقع فرزاد ضایع شوم.

بی حرکت وبی هدف به دور شدنشان نگاه می کردم که یکباره سینا برگشت وگفت:

ـ چرا مثل ماست وایسادی داری ما رو نگاه می کنی؟!راه بیفت دیگه.

چند ثانیه ایستادم تا معنی حرفش را بفهمم!توهین کرد یا ازم دعوت کرد همراهشان بروم؟!

واقعا طریقه حرف زدن سینا استثنایی بود!لابه لای کلمات اهانت آمیزش باید می گشتم تا معنی محبت آمیز دلخواهمان را کشف کنیم ومن از این کلمات گوهر بارش معنی دعوت به همراهی را استنباط کردم!

خوشحال اینکه بالاخره خانه رویایی پدربزرگ سارا را خواهم دید پاهای خشک شده ام را حرکت دادم ودنبالشان راه افتادم.دوسه کوچه نگذشته بودیم که سینا وفرزاد جلوتر از من جلوی در چوبی کنده کاری شده زیبایی ایستادند.سینا دست در جیبش کرد وکلید را در اورد وفرزاد هم ساکت وآرام از ترس غضب دوباره سینا سر در آجری خانه را تماشا می کرد.

واقعا سبک معماری خانه های این شهر تماشایی بود!ان از در خانه دایی عزت واین هم از خانه پدربزرگ سارا هنوز داخل نرفته مجذوب سر در خانه شده بودیم پس درون خانه چه غوغایی بود!سینا از قصد واز روی لجبازی با ما که مرده دیدن داخل خانه شده بودیم دو ساعت تمام کلید های درون حلقه فلزی که در دست داشت امتحان کرد تا بالاخره کلید مورد نظر را پیدا کرد.من که با حرص شاهد کارهایش بودم روی پله داخل دیوار کنار در نشسته بودم تا حداقل بیهوده سرپا نایستم.واقعا قدیمی ها عجب مغزی داشتند که دو طرف هر در ورودی خانه دو سکو داخل دیوار کار گذاشته بودند هم زیبایی سردرخانه را تکمیل می کرد و هم اگر کسی می خواست رویش می نشست.

هنوز سینا کاملا در را باز نکرده بود که کسی از پشت سرمان با لهجه محلی گفت:

ـ به جا خال! اُغُر بخیر جناب دکتر.

سرم را به عقب برگرداندم.پیرمردی را دیدم در لباس محلی با جلیقه ای مشکی روی پیراهن سفید یقه بسته با شلواری مشکی خاکی وچکمه های سیاه بلندی در پا وکلاه بافتنی کوتاه روی سر.یک لحظه از دیدن کلاه بافتنی در این گرما احساس خفگی کردم که دیدم سینا برخلاف طریقه متداولش جلو رفت ودست دور گردن پیرمرد انداخت واو را بوسید وصمیمانه گفت:

ـ سلام مش خیرالله.چطوری؟چه خبرها؟

فرزاد هم با دیدن روی خوش سینا بال در آورد وخندید وجلو رفت وپیرمرد را بوسید وسلام علیک کرد.من هم از ترس واکنش سینا آهسته سلام کرد وبه پینه های دست پیرمرد چشم دوختم.تازه متوجه بیل آغشته به گل اش که روی شانه اش نگه داشته بود شدم که پیرمرد یا همان مش خیرالله گفت:

ـ سلامتی دکتر شما چه خبر؟برای فوت حاجی تشریف اوردید؟

سینا دوباره با روی باز جوابش داد:

ـ آره همین امروز صبح اومدیم.حالام اومدیم به خونه سر بزنیم.

ـ انشالله از این به بعد همیشه به شادی تا کی هستید که براتون چند جعبه انار بیارم؟

سینا با تعارف جواب داد:

ـ نه مش خیرالله زحمت نکش نمی تونیم ببریم این دفعه تعدادمون زیاده یه کم دست وپاگیره.

از لحنش حرصم گرفت.منظورش از تعدادمون زیاده کیا بودند؟!من یا سارا یا پرهام یا فرزاد یا عمه آذر یا عزیز؟!مگر قرار بود موقع حمل جعبه های انار روی آنها بنشینیم که دست وپاگیر بودند.از اینکه برای هر کاری مانعی می گذاشت وهمه چی را بزرگ جلوه می داد ازش لجم می گرفت.بنده خدا مش خیرالله با چه ذوق وشوقی تعارفش می کرد.

ـ امری باشه دکتر؟

سینا دست مش خیرالله را در دست گرفت وگفت:

ـ نه قربان شما به عمو کریم هم سلام برسون.

با رفتن مش خیرالله بالاخره سینا رضایت داد واز جلوی در کنار رفت تا من وفرزاد داخل خانه شویم.می دانست که ما دلمان برای دیدن مناظر داخل پر پر می زند ولی باز هم به عمد در انتظارمان می گذاشت.ظاهر فرزاد هم نشان می داد که او هم از دیدن بافت سنتی وقدیمی خانه های این چنینی لذت می برد.

ـ پشت این دالان باغه؟

با پرسش فرزاد به طرف پنجره های مشبکی که درختان انار ودیگر درختان از لابه لای آنها مشخص بود نگاه کردم.

سینا جواب داد:

ـ آره درش اینجاست.

وبه طرف در چوبی روبه رویش اشاره کرد.

فرزاد پشت پنجره های مشبک رفت وبا دیدن درختان انار سوتی کشید وگفت:

ـ این همه درخت!انشاءالله وضعیت محصول امسال حتما روبه راهه دیگه نه؟

سینا در حالی ک هبه سوی حیاط می رفت جواب داد:

ـ ای بدک نیست.

بالاخره پس از دل کندن از تماشای درختان سرحال وشاداب باغ وارد حیاط بزرگ خانه شدیم حیاط که چه عرض کنم تقریبا باغی کوچک وسرسبز مشابه همان بافت سنتی خانه دایی عزت چهار باغچه بزرگ دور حوض وسیع وزیبای وسط حیاط قرار داشت که زیبایی حیاط خانه پدربزرگ سارا را چند برابر از حیاط خانه دایی عزت نشان می داد.با آنکه خانه خالی از سکنه بود اما در حیرت بودم که چگونه همه باغچه ها تر وتمیز وبا صفا مانده بودند.در ودیوار گچ بری شده ایوان وسر در قوسی شکل پنج دری وسایر اتاق ها واقعا تماشایی بود ومن در دل به ساکنینی که در این خانه رویایی زندگی می کردند غبطه می خوردم.

به راستی که زندگی در این جور خانه ها چگونه زندگی بود؟!آدم که صبح از خواب پا می شد وچشمهایش را باز می کرد با دیدن این همه هنر ومعماری وسرزندگی باغچه ها سر شوق می امد وتا شب از نظر روحی سرحال وبشاش بود.واقعا افرادی که در این جور خانه ها زندگی می کردند با این همه زیبایی دیگر از خدا چه می خواستند؟!نمی دانم شاید دیدن این زیبایی ها برایشان عادی شده بود وبه قول معروف این حرف که دل باید خوش باشد وگرنه این سبک معماری ورنگ ولعاب در ودیوا کاری به خوشی دل ندارد در انها مصداق داشت.به هر حال من اگر در چنین جایی زندگی می کردم از صبح تا شب خورد وخوراک وزندگی معمولی روزانه ام را ول می کردم ومی چسبیدم به بلعیدن در ودیوار.

ـ چند ساله کسی اینجا زندگی نمی کنه؟

با پرسش فرزاد به طرف سینا نگاه کردم که در جواب چه می گوید.

ـ حدود ده پانزده سالی میشه از وقتی که بعد از فوت پدربزرگم عزیز با ما زندگی می کنه.البته برای تنوع وتغییر آب و هوا بعضی وقت ها به اینجا می اومدیم وتا زمانی که خدا بیامرز پدرم بود بیشتر.

فرزاد نگاهی به ایوان ودیوار حیاط انداخت وبا تعجب پرسید:

ـ پس چرا این گچ بری ها ورنگ و روی دیوارها آنقدر تمیزه؟

سینا هم نگاهش به سر در پنج دری وایوان کشیده شد وجواب داد:

ـ هر دو سه سال یک بار خونه را تعمیر ورنگ و گچ کاری می کنیم تا شکل اولیه اش را از دست نده برای همین همه جا سالمه کار رسیدگی به باغچه ها وباغ رو هم مش خیرالله انجام میده که الحق والانصاف دستش درد نکنه.

فرزاد سوت کواتهی کشید وبا خنده گفت:

ـ میدونی چیه؟این خونه جون میده برای ساختن فیلم واین جور برنامه ها یادم باشه میلاد رو که دیدم گزارش اینجا رو بهش بدم.

سینا اخمهایش را درهم کشید وروی لبه سنگ پله پایین حیاط نشست وجواب داد:

ـ نه لازم نکرده.نه عزیز اجازه میده ونه ما موافقیم.دوست ندارم نظرم وآرامش اینجا به هم بخوره.

فرزاد که چشمش بدجوری خانه را گرفته بود به شوخی گفت:

ـ دیوونه پول خوبی میدن.فکر اینجاش رو هم بکن.ببینم تو عمو و عمه ای کسی رو نداری؟بلکه بشه با اون شرکا وارد مذاکره شد.

پوزخندی زد وجواب داد:

ـ نه خیالت جمع پدرم یک دونه پسر بوده.

فرزاد کنار سینا ایستاد وگفت:

ـ ولی بی شوخی روی این قضیه فکر کن.چه اشکالی داره اینجا فیلم بسازند کسی که اینجا زندگی نمی کنه؟

سینا با جدیت جواب داد:

ـ گفتم که حرفش هم نزن خودم بعضی وقت ها که حالم سرجاش نیست ومغزم هنگ میکنه برای تغییر روحیه میام اینجا نمی خوام مزاحم داشته باشم.

در شگفت ماندم.یعنی سینا بعضی وقتها به اینجا می آمد وعمه اینها چیزی نمی دانستند؟!البته موضوع مهمی هم نبود که عمه اینها خبردار شوند ولی حداقل چرا اشاره ای هم نمی کرد؟همه کارهای سینا اینطور عجیب وغریب بود پس بیخود نبود که سمیه تا این حد احساس خودمانی با همه فامیل عمه می کرد!

من وسارای از همه جا بی خبر چقدر ساده بودیم!مطمئنا وجود سمیه سینا را با این همه دوری راه به این محل می کشاند وگرنه در ویدوار وگل وبلبل که انقدر دیدن ندارد!یک لحظه خنده ام گرفت افکار دو دقیقه پیشم یادم رفت که با دیدن این همه زیبایی سبک معماری وباغچه ودار ودرخت داشتم از هیجان پس می افتادم ولی وقعا سینا برای تماشای این خانه...

ناگهان افکارم را صدای فرزاد از هم پاشید که گفت:

ـ پس برای همین بعضی وقت ها از دانشگاه جیم می شدی؟ای کلک منو بگو که فکر می کردم میری تهران؟می گفتی منم باهات می اومدم نکنه می خواستی تنها باشی؟

برای دیدن واکنش سینا با دقت نگاهش کردم ولی او بدون هیچ عکس العملی همچنان روی پله نشسته بود وبه باغچه ها نگاه می کرد که فرزاد گفت:

ـ اون طوری که تو می گفتی اینجا فرش وظرف وظورفی وجود نداره پس چطوری می موندی؟

از اینکه فرزاد سوالهای درون ذهنم را می پرسید سپاس گزار نگاهش کردم که بلافاصله سینا جواب داد:

ـ لوازمی که لازم داشتم رو مش خیرالله برام می آورد حالا تو چه گیری دادی به این چیزها؟

ودر حالی که قیافه اش بی حوصله به نظر می رسید ناخشنود از حضورم با بد اخلاقی در ادامه حرفش گفت:

ـ چیه تو دیگه چته؟به چی زل زدی؟

می دانستم که دوست نداشت از سفرهای گاه وبیگاهش به اینجا من چیزی بدانم به همین خاطر برای اینکه نشان دهم زیاد هم دانستن این موضوع برایم اهمیتی نداشته بی اعتنا از پله های ایوان بالا رفتم تا به اتاق پنج دری واتاق های کناری اش سری بزنم.

با آنکه اتاق ها تقریبا خالی از فرش واسباب اثاثیه زندگی بود ولی باز هم طاقچه ها وسقف های گنبدی شکل با نقش ونگارهای کنده کاری شده ودر و پنجره های چوبی ظاهر جالبی به اتاق ها داده بود که نیاز به تماشایی از دل وجان داشت.بعد از بازدید اتاق ها در حالی که از پله های ایوان پایین می امدم تا به سرداب خوف انگیز از نظر سارا بروم سینا وفرزاد برای دیدن اتاق ها به آرامی از پله ها بالا می رفتند.نمی دانم چرا می خواستم برای دیدن سرداب آنها کنارم باشند.شاید به خاطر ترس و وحشتی که سارا از قبل به من تلقین نموده بود یا شاید هم دیدن تاریکی پایین پله ها باعثش بود.به هر حال کنار باغچه ها ونزدیک پله های سرداب کمی منتظر شدم تا سینا وفرزاد بازدید تاریخی شان را از اتاق ها تمام کنند.از این همه صر وتامل سینا برای دیدن اتاق ها واقعا لجم گرفته بود طوری رفتار می کرد که انگار بار اولش بود که این خانه را می دید حالا خوب بود دو دقیقه پیش فرزاد مچش را گرفته بود که دم به ساعت برای هواخوری به این مکان می امد.چنان از نحوه ساخت وقدمت این بنا صحبت می کرد که هر کی نمی دانست فکر می کرد آجر به آجر این خانه را خودش روی هم چیده است.

مطمئنا این همه معطلی وتوضیحات اضافه دادن در مورد اتاق های برای نادیده انگاشتن من واینکه به من ثابت کند که الکی خودت را سبک کردی وپاشدی همراهمان آمدی بود.

از این فکر کمی جسارت پیدا کردم وبه طرف پله های سرداب رفتم.چند پله را پایین رفتم ودر حالی که دنبال کلید برق کنار دیوار می گشتم چند پله دیگر هم پایین رفتم خوشبختانه نرسیده به پایین کلید برق را پیدا کردم وآن را زدم ولی بدشانسی لامپ روشن نشد.از ترس حرف سارا که می گفت این سرداب جن دارد دیگر جرات نداشتم پاییت تر بروم و در حالی که از کنجکاوی خم شده بود در تاریکی روشنای فضای آنجا سعی کردم پایین را خوب ببینم.وقتی به پشت سرم نگاه کردم با مشاهده تعداد زیاد پله هایی که از انجا پایین آمده بودم یاد سیاه چالهایی که در فیلم ها دیده بودم افتادم بی اختیار ترس وجودم را فرا گرفت.دوباره خم شدم وبا تنگ کردن چشمهایم خواستم سیاهی ها را با دقت ببینم که یک دفعه برخورد وتماس موجود زنده ای به پایم باعث شد از نهایت وحشت چشمهایم را ببندم واز ته حجنجره با قدرت تمام جیغ بکشم.چند ثانیه نگذشت که صدای پاهایی را روی پله های سرداب احساس کردم واز ترس هجوم جن ها دوباره جیغ کشیدم.با ضربه ای به شانه ام وبا صدای خشمگین وغیظی سینا کنار گوشم که پرسید:چی شده؟چشمهایم را باز کردم وقیافه عصبانی سینا وخندان فرزاد را کنار خود دیدم.

دوباره سینا با عصبانیت پرسید:

ـ چی شده؟چرا بیخودی هی جیغ می کشی؟

در حالی که همه رمق بدنم را از ترس از دست داده بودم روی پله نشستم وگفتم:

ـ فکر کنم جن دیدم یه چیزی به پام خورد وفرار کرد.

سینا از پله های باقیمانده پایین رفت ودستی به موهایش کشید وبه طرفم نگاه کرد وگفت:

ـ جن کجا بود؟کور بودی گربه ای که از کنارت رد شد رو ندیدی؟این راجیف رو سارا توی مغزت کرده؟

از جایم بلند شدم وبا ته مانده توانم نگاهی به تاریکی ته سرداب انداختم ودر حالی که از بودن سینا وفرزاد در کنارم دل شیر پیدا کرده بودم از پله ها پایین رفتم وبرای توجیه خودم گفتم:

ـ ولی من مطمئنم که گربه نبود.

سینا با عصبانیت به طرف تاریکی جلو هولم داد وگفت:

ـ اوناهاش بچه هاشو نمی بینی؟

در حالی که از این حرکت سینا جلوی فرزاد هم خجالت کشیده بود وهم در حد مرگ عصبانی گوشه بم را از روی خشم به دندان گزیدم وبی اختیار گفتم:

ـ نمی تونستی مثل ادم اینها رو نشونم بدی؟

دوباره با حرص به شانه ام زد وبا خشم جواب داد:

ـ هی مواظب حرف زدنت باش.کاری نکن همینجا....

که با صدای تلفن همراه فرزاد حرفش را قطع کرد.

فرزاد که انگار دلش نمی امد دیدن این فیلم هیجان انگیز را از دست بدهد با اکراه گوشی را از جیبش در اوردو جواب داد:

ـ الو؟

ـ ...

ـ الو؟صدات نمیاد.

ـ ...

ـ الو فرهاد تویی؟بذار کمی جابه جا بشم واز پله های سرداب بالا رفت.

سینا که فرصت مناسبی پیدا کرده بود جلوتر آمد وانگشت سبابه اش را بالا برد وبه حالت تهدید گفت:

ـ به ارواح خاک بابام اگه یه دفعه دیگه جلوی غریبه ها بی ادبی کنی همین جا چالت می کنم.

در حالی که اشک درون چشمانم جمع شده بود با بغض گفتم:

ـ من که چیزی نگفتم خودت مثل دیوونه ها جلوی این من رو به جلو هول دادی؟

طلبکارانه جواب داد:

ـ اولا مثل آدم حرف بزن هنوز یاد نگرفتی با بزرگترت درست حرف بزنی ثانیا من اگه توی سرت هم بزنم حق نداری سرت رو بلند کنی چه برسه به اینکه بلبل زبونی هم بکنی.

با بغض وخشم گوشه لبم را گزیدم وپرسیدم:

ـ به چه مناسبت؟

باز هم طلبکارانه جواب داد:

ـ به مناسبت اینکه هنوز هیچی سرت نمیشه.

نتوانستم خودم را کنترل کنم وبا عصبانیت وبه تلافی چند دقیقه قبل هولش دادم وبا فریاد گفتم:

ـ تو بیخود کردی.

کمی تعادلش به هم خورد ولی با همان صلابت وچشمان خون گرفته از خشم دستش را بالا برد وبی هوا روی صورتم خواباند.برق از چشمانم پرید واز شدت درد دستم را وی صورتم گذاشتم وبا بغضی که حالا از درد وضعف ترکیده بود وبه اشک تبدیل شده بود گریان گفتم:

ـ سینا به خدا تو دیوونه ای.یه دیوونه ی وحشی.هیچ می فهمی داری چه غلطی می کنی؟!

کشیده بعدی اش را ناگهانی تر ومحکم تر از قبل روی طرف دیگر صورتم فرود آورد وبا حرص زیر لب گفت:

ـ اینم برای اینکه تا ابد یادت باشه مثل آدم حرف بزنی.

در حالی که از سوزش درد اشکهایم بی محابا سرازیر شده بود با دو دست صورتم را پوشاندم وبی توجه به تاریکی سرداب وجن وگره وبقیه ی چیزهای دیگر روی زمین نشستم وبا صدای بلند گریه کردم.

ـ چیه می خواهی فرزاد کاملا بفهمه که داری گریه می کنی؟

یک دستم را از روی صورتم برداشتم وبا صدای خش دار از گریه گفتم:

ـ به تو چه؟

ـ اگه برات فرقی نمی کنه می خواهی صداش بزنم بیاد نمایش کمدیت رو نگاه کنه؟

این بار دو دستم را از روی صورت تب دارم برداشتم وبا حالت تهاجمی گفتم:

ـ چی از جونم می خواهی که عین سوهان روح توی مخمی؟چرا دست از سرم برنمی داری وبرای همیشه گورت رو گم نمی کنی؟

با خشم چشمهایش را زیر و رو کرد ودر سکوت فقطس نگاهم کرد.

با سکوتش جرات بیشتری پیدا کردم وادامه دادم:

ـ من وسارا تا کی باید از بداخلاقی های تو بسوزیم وبسازیم؟چرا همش...

ـ اخرش چی شد؟بالاخره موضوع گربه منتفی شد یا اینکه وجود جن اثبات شده؟

در حالی که سایه فرزاد روی پله های افتاده بود از ترس اینکه بویی از دعوایمان ببرد بی درنگ از جایم بلند شدم وخاک مانتو وشلوارم را تکاندم وزیر چشمی به سینا نگاه کردم.

سینا بدون آنکه نگاهم کند دست در جیب شلوارش کرد ودستمال کاغذی در اورد وبه طرفم گرفت وبه آهستگی گفت:

ـ صورتت رو پاک کن می فهمه زشته.

به ناچار دستمال را گرفتم واشکهایم را پاک کردم وگره روسری ام را محکم تر و پشتم را به پله ها کردم وبه گوشه تاریک سرداب که سه بچه گربه داخل گلدان بزرکی خوابیده بودند نگاه کردم.تعجبم از این بود که با این همه سروصدای ما چرا بیدار نشده بودند!

ـ سینا جان کم کم باید زحمت رو کم کنم.

سینا به طرف فرزاد که اخرین پله را پایین آمد رفت وپرسید:

ـ چطور؟خبری شده؟

از اینکه پله های به این بلندی را یکسره پایین آمده بود نفسی تازه کرد وبا اشاره به گوشی تلفن همراهش جواب داد:

ـ برادرم بود فرهاد که زنگ زد وگفت اگه آب دستمه زمین بذارم وخودم رو برسونم.

سینا با نگرانی پرسید:

ـ چیزی شده؟

بلافاصله جواب داد:

ـ نه نگران نشو فقط پدرم ظهری اپاندیسش رو عمل کرده فرهاد هم زنگ زد که خودم رو برسونم.حالا چطوری وبا چه وسیله ای برم دیگه اونش دست تورو می بوسه.

ـ حالا حتما همین الان باید بری؟

در جواب سینا گفت:

ـ آره سینا جان همین حالا برم بهتره.هر چند که داداشای دیگه هم هستند ولی من هم حتما باید اونجا باشم.

سینا در حالی که از پله ها بالا می رفت گفت:

ـ پس بیا دنبالم تا با یکی از این کرایه ای ها به فرودگاه برسی اگه بلیط هواپیما بود که هیچی وگرنه مجبوری با قطار یا اتوبوس بری.

واز پله ها بالا رفت.

فرزاد که در بالا رفتن کمی تعلل کرده بود با دور شدن سینا آهسته گفت:

ـ سروناز خانم میشه محبتی کنید و شماره موبایل سارا خانم رو بهم بدید؟

بدون آنکه رویم را برگردانم ونگاهش بکنم با تعجب پرسیدم:

ـ برای چی می خواهید؟

با صدای سرخوشی جواب داد:

ـ برای روز مبادا!

چشم از بچه گربه ها گرفتم وبه طرفش برگشتم وبا نگاه تندی گفتم:

ـ جدا؟!پسر برید از دوست عزیزتون بگیرید شاید به رگ غیرتش برخورد واز این به بعد دوستان تحفه اش رو برای خانواده سوغاتی نیاورد.

بدون آنکه تلخی حرفم را به روی خود بیاورد با دقت نگاهم کرد وکنجکاوانه پرسید:

ـ چرا انقدر قرمز شدید گریه کردید؟

می خواستم جواب بدهم:آره هم کتک خوردم وهم گریه کردم که با عصبانیت گفتم:

ـ به شما چه مربوط؟

و بدون معطلی از پله ها بالا رفتم.وقتی قدم در حیاط گذاشتم تازه فکرم متمرکز شد که شماره سارا را برای چه می خواست؟! اگر خود سارا می فهمید از شدت هیجان وکنجکاوی یا شاید هم عصبانیت می مرد.

موقع  بیرون آمدن از خانه پدربزرگ سارا آنقدر افکارم به هم ریخته بود که نفهمیدم چطوری همراه سینا وفرزاد از طول حیاط گذشتم وبا عبور از دالان آجری از در بیرون آمدم.فقط موقع قفل کردن در خانه توسط سینا متوجه شدم که از انجا خارج شده ام.واقعا آدم از یک ثانیه بعدش خبر ندارد همین است!نه به ذوق وشوق وارد شدنم که برای هر چه زودتر دیدن خانه پدربزرگ سارا عجله داشتم که طاقت معطل شدن برای باز کردن در را نداشتم ونه به این بی تابی برای هر چه زودتر برگشتن ورسیدن به سارا وعمه!فقط نکته مشابه ای که در هر دو حالت وجود داشت معطل کردن سینا برای باز کردن وبستن قفل در بود که با آن کلیدهای کذایی که درون حلقه فلزی پیچانده بود باید تک تک آنها را امتحان می کرد تا بالاخره یکی شان به قفل می خورد ومطمئنا تمام این کارها را از روی عمد وبرای در اوردن حرص ما انجام می داد.

به هر حال بعد از اینکه با سلام وصلوات در خانه پدربزرگ سارا بسته شد من را سر همان خیابان که موقع آمدن وعده کرده بودین رساندند وپس از کلی تعارف وخداحافظ رسمی فرزاد به طرف خانه دایی عزت حرکت کردم.آنقدر خداحافظی فرزاد مفصل وپر سوز وگداز شد که یک آن احساس کردم از اینجا یک راست به سفر حج می رود که اینطور حلالیت می طلبد جای سارا خالی که کمی به این حرکاتش بخندد.

روی هم رفته بعضی از رفتارهای فرزاد جالب بود البته صرف نظر از زل زدنها وخل بازیهایش.با ورود به خانه دایی عزت که درش چهار طاق باز بود یک راست به اتاق کنار پنج دری که رختخوابها در آنجا قرار داشت رفتم.خدا را شکر پرهام هنوز خواب بود وسارا در جالی که گوشی تلفن همراهش دستش بود وسرگرم پیامک دادن بود یک وری سرش را روی بالش گذاشته بود.بی صدا کنارش نشستم وگفتم:

ـ چه خبر؟

بدون اینکه از زود امدنم جا بخورد در حالی که هنوز نگاهش به صفحه گوشی اش بود گفت:

ـ اومدی؟تو چه خبر؟خوش گذشت؟

با پوزخندی در جواب گفتم:

ـ اره چه جورهم.

و گره روسری ام را شل کردم.واقعا چقدر هم به من خوش گذشت!با آن کتک کاری که با سینا داخل سرداب کردیم.البته کتک کاری که چه عرض کنم فقط کتک خوردم آن هم دو کشیده جانانه وآبدار!دوست نداشتم که سارا چیزی راجع به تو گوشی میل کردنم بداند در حقیقت به نوعی خجالت می کشیدم تا به حال جرو بحث ورف و حدیثمان با سینا به زد وخورد کشیده نشده بود که شکر خدا کشیده شد برای همین دلم نمی خواست سارا چیزی در این مورد بداند.

ـ خب تعریف کن ببینم از خونه بابا ابراهیمی خوشت اومد؟

پاهایم را دراز کردم وگفتم:

ـ آره تا دلت بخواد در ضمن آقا فرزادت هم گفت ازت خداحافظی مخصوص بکنم ودو طرف لپت رو ببوسم چون همین الان رفتش شهرشون.

گوشی رو کنار گذاشت واز جایش بلند شد وبا تعجب پرسید:

ـ جدی جدی رفت؟

وقبل از انکه جوابش بدهم با حیرت وکنجکاوی پرسید:

ـ تو چرا آنقدر سرخ شدی؟دماغت چرا قرمز شده؟گریه کردی؟

برای اینکه حرفم را باور کند لبخندی زدم وجواب دادم:

ـ دیوونه شدی؟گریه برای چی؟آقنرد موقع برگشتن تند تند راه اومدم که از شدت گرما این جوری شدم.اینجا انگار نه انگار که وسطهای پاییزه هواش مثل چله تابستون می مونه.

تا حدی قانع شد وگفت:

ـ رفتن این فرزاد خله رو راست راستکی گفتی؟

از اینکه اگر می فهمید همین فرزاد خله شماره اش را می خواست چه عکس العملی نشان می داد خندیدم وبا هیجان مختصری از تلفن برادر فرزاد وعمل آپاندیس پدرش ودر آخر خواستن شماره اش را تعریف کردم وبا خنده به چشم هایش که از شدت ناباوری وشیطنت برق می زد نگاه کردم.

ریز ریز خندید وگفت:

ـ دروغ می گی؟!

خندیدم وجواب دادم:

ـ دروغم چیه؟باور نداری برو از خودش بپرس.منو بگو که پیش خودم گفتم اگه بهت بگم به خاطر حامد ناراحت میشی وکلی بد وبیراه بارش می کنی اگه می دونستم آنقدر ذوق زده میشی حتما شماره ات رو بهش می دادم.

در حالی که هنوزم از هیجان می خندید گفت:

ـ دیوونه من دارم برای یک چیز دیگه می خندم آخه از اون وقت تا حالا ما فکر می کردیم او برای تو مناسبه نه که...

و دوباره خنده اش گرفت وپس از کمی فکر گفت:

ـ نکنه دستمون انداخته؟آخه کاراش بدجوری دیوونه بازی بود شاید پیش خودش گفته سرکارش میذارم و...

ودوباره کمی مکث کرد وادامه داد:

ـ نه شاید هم از تو خوشش اومده شماره من رو خواسته که در مورد تو با من صحبت کنه.هان؟

با خنده نگاهش کردم وجواب دادم:

ـ مخت تاب برداشته؟یعنی آنقدر خجالیته که اگه از من خوشش بیاد مستقیم به خودم نگه؟!ولی بی شوخی از لحاظ تیپ و کردار ومنش از حامد خیلی سرتره.حالا از ما گفتن.

به شوخی به پایم زد وگفت:

ـ به حامد میگم براش رقیب پیدا کردی.

بی تفاوت شانه هایم را بالا انداختم ودر جواب گفتم:

ـ من پیدا نکردم خودش پیدا شده ولی جدی جدی حیف شد رفت با بودنش کلی سوژه داشتیم ومی خندیدیم.

ـ نگفت کی دوباره برمی گرده؟

به شوخی گفتم:

ـ چیه هنوز نرفته دلتنگش شدی؟

با خنده جواب داد:

ـ اره ازم خداحافظی نکرده دلم تاب برنمی داره رفتنش رو باور کنم.

با تلنگری به مغزم یک دفعه گفتم:

ـ حالا این فرزاد خله رو بی خیال شو.بچسب به اینکه...راستی تو می دونستی سینا بعضی وقتها برای چند روز میاد خونه بابا ابراهیمی؟

با عجب بیشتر نگاهم کرد وگفت:

ـ دروغ می گی؟!

جواب دادم:

ـ پس چی؟

و با آب وتاب در مورد سفرهایش برای تغییر روحیه وحرفهایی که به فرزاد گفته بود تعریف کردم ودر اخر اضافه کردم:

ـ چقدر ما خر وساده بودیم که فکر می کردیم سمیه خانم گره مشکلاتش به دست ما باز میشه نه که خودشون به راحتی اینجا تونستند به هم شماره بدهند و...

میان حرفم امد وگفت:

ـ پس چرا از اومدنش به اینجا به ما چیزی نمیگه؟مگه چی می شد ما بدونیم؟

با کینه ای که از سینا داشتم با حرص جواب دادم:

ـ مگه اینکه ریگی به کفشش باشه؟!چطوره به سمیه رو دست بزنیم؟!

با کنجکاوی نگاهم کرد وپرسید:

ـ مثلا چی بگیم؟

بلافاصله جواب دادم:

ـ چه می دونم یک جوری بگیم که سینا از اومدنش به اینجا برامون گفته واز اخلاقت تعریف کرده واز این حرفها.

با پوزخندی گفت:

ـ حالا خوبه همین حرفها رو کف دست سینا بذاره دیگه سروکارمون با کرم الکاتبینه.اگه به خاطر همین فضولیمون با طناب سروته از بالای درخت توت گوشه خونه بابا ابراهیمی اویزونمون نکنه خیلیه!

یاد کشیده هایش افتادم وبی اختیار سوزشی در صورتم احساس کردم وبا اضطراب گفتم:

ـ اصلا ولش کن.هر غلطی دلشون میخواد بکنن.

ـ ولی اگه کار سینا وسمیه جور بشه دیگه نون آقا صابر هم توی روخنه وبله دیگه...

اول با تعجب وبعد با خنده نگاهش کردم وگفتم:

ـ چی چی رو بله دیگه اول بذار روعت ماسیده سینا وسمیه آب بشه بعدا به فکر نون روغنی آقا صابر بیفت.

ـ ولی بی شوخی دیدی که پسری آقا وسربه زیر وسنگین بود نه؟

با کنایه گفتم:

ـ از آن نترس که های وهوی دارد از ان بترس که سر به تو دارد.

خندید وجواب داد:

ـ حالا تو نمی خواد این وسط...

ـ سارا با مهمونت بیایی توی آشپزخونه عصورنه بخورید.یک لقمه نون وپنیر وسبزی درست کردم تا وقت شام ته بندی کنید خواستم براتون اینجا بیارم ولی با بودن مهمونهای توی پنج دری نمیشه.

سارا که با دیدن سمیه جلوی در اتاق غافلگیر شده بود بلافاصله جواب داد:

ـ دستت درد نکنه سمیه باشه جتما می آییم.

وپس از رفتن سمیه یکی از ابروهایش را با اخم بالا انداخت ونگاهم کرد.

من هم به تبعیت از او یکی از ابروهایم را بالا انداختم وبا طعنه گفتم:

ـ چه زن برادر خوبی!خدا از خوبی کش نکنه هنوز هیچی نشده عصرونه وصبحونه و...لابد یه کم دیگه بگذره با پر طاووسی بالای سرت باد می زنه.این دوره زمونه زن برادر خوب کم پیدا میشه.

ـ حالا نمی خواد خوبیهاشو برام بشماری به جای این حرفها پاشو برو توی آشپزخونه هم عصورنه خودت رو بخور هم مال من رو ساندویچ کن بذار توی کیفت یواشکی وردار بیار.باور کن اصلا حالش رو ندارم بلند شم.

با غیظ نگاهش کردم وگفتم:

ـ اِ...نکنه تخم دو زرده کردی نمیتونی از جات بلند شی؟اون به خونه باباابراهیمی رفتنت این هم به این اگه من برم نمیگن این دختره گشنه وتشنه از قحطی اومده که هنوز نرسیده فامیل شده؟!

خواست حرفی بزند که با صدای زنگ پیامک تلفن همراهش گوشی اش را برداشت وبا ذوق وشوق گفت:

ـ حتما حامد جونمه.

چند لحظه ای از باز کردن پیامکش نگذشت که با چشمان گرد شده نگاهم کرد وبا رنگی پریده گوشی را دستم داد وگفت:

ـ بخوون!

از حالت دگرگونش کنجکاو شدم وبی درنگ صفحه گوشی را نگاه کردم:

ـ از بنگاه معاملاتی عشق مزاحم میشم ببخشید قلب شما مستاجر نمیخواد...؟«فرزاد»

از شگفتی وحیرت وهیجان نزدیک بود منفجر شوم در حالیکه بی اختیار صوتم پر از خنده شده بود پرسیدم:

ـ شماره ات رو از کجا گیر اورد؟!

با حرص جواب داد:

ـ یعنی تو ندادی؟

خندیدم وگفتم:

ـ به مرگ خودت اگه داده باشم اگه باور نداری به جون پرهام قسم.

قسمم را باور کرد وهیجان زده گوشی اش را از دستم گرفت وگفت:

ـ حالا با این دیوونه چکار کنم؟شماره ام رو چطوری پیدا کرده؟مگه الان با سینا نیست؟

در حالی که روی قضیه به دست آوردن شماره اش فکر می کردم جواب داد:

ـ حتما سینا با یکی از این خطی ها روانه فرودگاهش کرده الان هم توی ماشین نشسته تا بیست سی کیلومتری که به فرودگاه میرسه گفته اول راهی چکار کنم چکار نکنم که یک دفعه به تو پیام داده.

ـ مخت سالمه؟توی سرداب بابا ابراهیمی جن زده نشدی؟!یک دفعه به من پیام داده که چی؟!خودت می فهمی چی داری میگی؟

به سبک خودش یکی از ابروهایم را بالا بردم وبا لبخندی گفتم:

ـ خب عقل کل وقتی بهت اینطوری پیامک اداده یعنی چی؟یعنی از تو خوشش اومده.فقط ما باید بگردیم ببینیم چطوری شماره ات رو پیدا کرده؟!البته به طور یقین از سینا گرفته ولی نه مثل آدم بلکه یواشکی از سینا کش رفته.

ـ خب حالا چه خاکی به سرم بریزم؟

با پوزخندی گفتم:

ـ نیاز نیست تو خاکی به سرت بریزی اگه دو کلمه از این پیامک رو به سینا نشون بدی خودش میدونه چطوری روی سر دوست عزیزش خاک بریزه.مطمئن باش اگه شده دنبال هواپیما پرواز کنه گیرش میاره.

نگاهم کرد وگفت:

ـ یه چیزی می گی ها؟مگه سینا رو نمی شناسی؟راست میاد میگه تو یک کاری کردی که اون بهت پیامک داده.حالا بیا ودرستش کن.

خندیدم وگفتم:

ـ ولی بی شوخی بعضی از کارهای این فرزاد خله بامزه است ها...

که با صدای زنگ پیامک تلفن همراه سارا دوباره هیجان زده شدیم.سارا بیتاب تر از من دکمه باز شدن پیام را زد وبا هم شروع کردیم به خواندن:

(حال دختردایی زیبارویتان چطور است؟سلام بلند بالا برسانید.«فرزاد»)

در حالی که از اضطراب قلبم کف پایم می زد با اخم های درهم رو به سارا گفتم:

ـ یعنی که چی؟!

پقی زد زیر خنده وجواب داد:

ـ یعنی دلم برای هر دویتان پرپر می زند.

وبا خنده ادامه داد:

ـ به جون خودم سرکارمون گذاشته من که از اول بهت گفته بودم که!

با دلخوری گفتم:

ـ تازه می فهمم که واقعا خله شیطونه میگه برو دوتا پیامک ش رو کف دست سینا بذار وآدمش کن.

دوباره پقی زد زیر خنده وگفت:

ـ که سینه بگه حالا این دفعه دوتایی تون تنتون میخاره.بابا ولش کن بذار پشت هم پیام بده تا یک کم بخندیم.

با نگرانی گفتم:

ـ دیوونه اگه کسی بفهمه میدونی چی میشه؟

با اطمینان جواب داد:

ـ چی میشه وقتی طرف صحبتش دوتاییمونیم؟!اولش منم مثل تو هول برم داشت ولی حالا دیگه بی خیال برای سرگرمی دیوونه بی آزاریه.

از این همه بی خیالش اش کمی آرام شدم وگفتم:

ـ ولی حداقل باید یک پیامک دندان شکن برای جواب بهش بدهیم که فکر نکنه زیادی هم خوشمون اومده.

با خنده گفت:

ـ چی بنویسیم؟بنویسیم ای پیامکی که می روی به سویش از جانب ما بزن تو گوشش؟

خندیدم وگفتم:

ـ اگه بنویسی که خیلی عالیه ولی بی شوخی همین رو بنویس.

در حالی که دکمه مربوط به یاز شدن صفحه نوشیتن پیام را می زد با هیجان گفت:

ـ باشه همین رو براش می نویسم ولی مسئولیتش با تو.آخرش هم می نویسم سارا وسروناز که بدونه از طرف هردوتاییمونه.

با هیجان جواب دادم:

ـ باشه بنویس ولی مسئولیتش با هردومون.چون خودت بیشتر دلت قیلی ویلی میره.

خندید وپیامک را نوشت وبه همان شماره ای که آدمه بود فرستاد.

با نگاهی به سارا گفتم:

ـ حالا خوبه پرروتر هم بشه؟!

که پروتر هم شد وطولی نکشید که جواب نوشت:

ـ افاده ها طبق طبق سگها به دورش وق  و وق.

با شلیک خنده مان بی اختیار دستمان را جلوی دهانمان گرفتیم تا اتاق کناری صدایمان را نشنوند ولی مطمئنا عزیز با آن گوش های تیزش صدای خنده بلندمان را می شنید وبعدها به حسابمان می رسید.در الی که سعی می کردم جلوی خنده ام را بگیرم گفتم:

ـ دیگه ولش کن.به خدا یک چیزیش میشه.

ـ به جون خودم اگه موضوع حامد پیش نیومده بود چنان سرکارش میذاشتم اون سرش نا پیدا ولی حیف که دست وبالم بسته ست.حالا چرا توی این گیرودار به من پیامک میده چرا به شماره تو پیامی نمی ده؟

با خنده جوابش دادم:

ـ چون شاید یک دو روزی که خونه تون بوده با تو ندارتره با من هنوز رودروایسی میکنه.

در حالی که هنوز می خندید گفت:

ـ اگه سینا بفهمه تیکه بزرگه گوشمونه.

با پوزخندی گفتم:

ـ نه که کار خودش خیلی درسته؟!...

با غلت زدن پرهام وباز کردن چشمهایش حرفمان را قطع کردیم ونگاهش کردیم.پرهام با چشمان خواب آلود نگاه مان کرد وزیر لب گفت:

ـ سروناز من گشنمه.

به جای من سارا در جوابش گفت:

ـ پاشو با هم بریم تو آشپزخونه یک لقمه نون وپنیر بخوریم.

واز جایش بلند شد وروبه من گفت:

ـ سروناز چرا نشستی پاشو تو هم بیا.

وبا اشاره به تلفن همراهش ادامه داد:

ـ احساس می کنم حالم سرجاش اومده.

لبخندی زدم واز جایم بلند شدم وگفتم:

ـ جدا؟

با چشمکی جواب داد:

ـ آره جدا.

***

من و سارا به اتفاق هر دو نظرمان این بود که سمیه دختری زیرک وفوق العاده با سیاست وسروزبان داری بود واز صبح که برای تشییع جنازه آمده بودیم مرتب دوروبرمان به خصوص عمه آذر وعزیز می چرخید وهوایمان را حسابی داشت وآخر شب موقعی که تعداد زیادی از مهمانها رفته بودند ومی خواستیم بخوابیم آنقدر اصرار کرد که چیزی نمانده بود که برای خواب به خانه آنها برویم واگر طبق معمول بدعنقی ومخالفت سینا نبود به طور حتم رفته بودیم البته بیشتر برای زیر زبان کشی در مورد سینا!ومطمئنا خود سینا هم متوجه این قضیه شده بود که نمی خواست برای کنجکاوی به آنجا برویم.

موقع خواب سارا تلفن همراهش را که از بعداز ظهر روی سایلنت گذاشته بود از کیفش بیرون آورد وآهسته زیر گوشم گفت:

ـ ببینم دنیا دست کیه؟!

وبا چشمکی به گوشی اش نگاه کرد.هنوز ثانیه ای نگذشت که چشمهایش از هیجان برقی زد وابروهایش را بالا انداخت ودر حالی که گوشی اش را به طرفم می گرفت آهسته گفت:

ـ چه رمانتیک!

قبل از انکه گوشی را نگاه کنم گوشه چشمی به عزیز وعمه که روی تشکهایشان دراز کشیده بودند وآرام وآرام برای هم پچ پچ می کردند انداختم.بنده خدا عمه آذر بعد از شام از بس که ما را نصیحت کرد دهانش کف کرد!اخم و تخم های عزیز هم مانند سینا تمامی نداشت.با ضربه سارا به پهلویم به صفحه گوشی چشم دوختم.طبق انتظارم پیامک فرزاد بود:

(زندگی شهد گل است زنبور زمان می مکدش اما آنچه می ماند عسل خاطره هاست.«فرزاد»)

بی اختیار لبخند روی لبانم نشست وبه سارا نگاه کردم وآهسته گفتم:

ـ به خل بودنش نمیاد آنقدر احساساتی باشه!

خندید وگفت:

ـ همینو بگو!

روی بالش گلدوزی شده کنار پرهام دراز کشیدم وبا اشاره به عزیز وعمه آذر گفتم:

ـ بگیر بخواب تا دوباره شروع نکردند موبایلت هم خاموش کن که خیالت جمع باشه.

صبح زود با صدای بلند قرآن که از ضبط صوتی که روی طاقچه پنج دری پخش می شد از خواب بیدار شدم و در حالیکه صدای گریه عزیز ودو دختر دایی عزت به گوش می رسید آسته شانه های سارا که در خواب سنگینی بود تکان دادم.سارا که دلش نمی امد از جایش بلند شود با غرولند گفت:

ـ بذار بخوابم دیگه چیه اول صبحی؟

دوباره تکانش دادم وآهسته گفتم:

ـ پاشو همه بلند شدند جز من و تو وپرهام.مگه صدای قرآن رو نمی شنوی؟

یک دفعه از جایش بلند شد ونشست وبا خمیازه فروخورده ای گفت:

ـ باور کن اصلا یادم نبود اینجا هستیم.

وبا شنیدن صدای گریه عزیز وبقیه با اخم ادامه داد:

ـ کله سحری عجب حالی دارند!یک جوری گریه وزاری می کنند انگار که...

نگذاشتم ادامه بدهد ودر حالی که پتویم را تا می کردم گفتم:

ـ حال اینها رو که ما نمی فهمیم شاید اولین روز بعد از خاکسپاری احساس دلتنگی می کنند این چیزها پیر وجوون نداره که.

وبرای اینکه حرف را عوض کنم گفتم:

ـ سارا دیشب تو هم سردت شد؟من نزدیکیهای صبح نزدیک بود یخ بزنم.

خمیازه بلندی کشید وجواب داد:

ـ هوای کویری اینطوریه دیگه روزهاش گرمه وشبهاش سرد حالا باز خوبه اون بخاری کوچیکه روشن بود وگرنه قندیل می بستیم.

از جایش بلند شد ورختخوابش را جمع کرد وبا اشاره به پرهام گفت:

ـ کاریش نداشته باش بذار تا هر وقت میخواد بخوابه توی این اتاق کسی نمیاد.

بعد از صبحانه ای که در آشپزخانه خوردیم به جیاط امدیم تا هم با گرمای خورشید در سوز صبحگاهی گرم شویم وهم لیوان چایی که در دست گرفته بودیم را در هوای تازه وعطرآگین بیرون بخوریم که با دیدن سینا در کنار سمیه ودو زن از فامیل های عزیز چشمان مان از شیطنت برق زد.

در حالی که روی پله های ایوان می نشستم با پوزخندی گفتم:

ـ مثل اینکه خیلی دیر از خواب بلند شدیم کلی سوژه را از دست دادیم؟!

سارا کنارم نشست وجرعه ای از چایی اش را نوشید وبا نگاهی به طرف سینا واطرافیانش گفت:

ـ نه نترس هنوز اصل ماجرا مونده.مگه نمی بینی سینا داره تازه بهشون صبح بخیر میگه و سلام علیک میکنه؟!

از اینکه سمیه را در کنار سینا می دیدم با کنجکاوی وکمی هم هیجان گفتم:

ـ یک جوری با هم حرف می زنند انگار که اصلا هم دیگرو نمی شناسند.

با پوزخندی گفت:

ـ بهتره یک دوره فشرده پیشش کلاس بریم.سمیه خیلی تکنیک های رفتاری داره که به دردمون میخوره.

کمی از چایی ام را نوشیدم وگفتم:

ـ سینا رو نمی بینی چقدر لفظ قلم ومودبانه حرف می زنه؟!زهره چشم وبد دهنی اش رو فقط واسه ما گذاشته.

بخار لیوان چایی اش را فوت کرد وگفت:

ـ حق هم داره ناسلامتی دار هبرای مادر خانم وخاله خانم آینده اش کلاس میذاره.به آقا مهندس هم که تشریف اوردن.

صابر در حالیکه چند جعبه خرما در دست گرفته بود به طرف گشه حیاط که سینا وبقیه ایستاده بودند رفت وبا لبخندی شروع به صحبت کرد.سارا بقیه چایی اش را نوشید وگفت:

ـ این هم از آقا صابر.دیگه اول صبحی چی می خواهی؟

خندیدم وجواب دادم:

ـ سلامتی!

ـ ولی بی شوخی پسر خوب وبی تکلفیه.برو تو کارش.

با پوزخندی گفتم:

ـ بذار اونهایی که برام توی آب نمک خوابوندی ثمر بیان.چشم.این یکی رو هم بذار تو نوبت.

خندید ونگاهم کرد وسرش را به طرف آنها چرخاند وبعد از چند ثانیه گفت:

ـ اما این برادر با اون خواهر کلی با هم فرق دارند.نه به این که انقدر خاکی وبی شلیه پیله ست نه به اون که هفت ختم روزگاره...

وبا صدای اهسته زنگ پیام تلفن همراهش از دورن جیب مانتویش حرفش را ادامه نداد وگوشی اش را بیرون کشید.در حالی که نگاهش می کردم سرزنش بار گفتم:

ـ صد دفعه بهت گفتم گوشی ات رو توی جیبت نذار میگن برای سلامتی خوب نیست.

بی توجه به حرفم با کنجکاوی دکمه باز شدن پیام را زد وبلند به طوری که بشنوم خواند:

(ای پیامکی که می روی بهش بگو بهارمه دل خوشی روزگارمه بهش بگو تنها شدم سکه بی بها شدم.صبح بخیر.«فرزاد»)

نگاهم کرد وخندید وبه شوخی گفت:

ـ خب حالا این پیامک برای کدومامونه؟!

خندیدم وگفتم:

ـ خب معلومه برای تو.مگه برای شماره تو نفرستاده؟!ولی به قول خودش این پیامک توی سرش بخوره.دیوونه است اول صبحی!

و با خنده ادامه دادم:

ـ اما چه خوبه حامد بره پیشش یاد بگیره.آدم با احساسیه اول صبحی سلام وصبح بخیر یادش نرفته.

به شوخی گفت:

ـ حالا به نظر تو چی در جواب بنویسم؟

خندیدم وگفتم:

ـ بنویس(گل سرخ وسفید وارغوانی/فراموشم نکن تا می توانی)

خندید وگفت:

ـ نه مطمئن باش تا تولد نوه هاش یادمونه انقدرهام بی معرفت نیست.

در حالی که می خندیدم گفتم:

ـ ولی بی شوخی بعضی پیامک هاش مثل پیرزن ها می مونه.یعنی چی دلخوشی روزگارمه؟!مثل پیرزن ها که زیر لب برای خودشون دل ای دل می کنند.

با صدای دوباره زنگ پیامک ابروهایش را بالا انداخت وزیر لب گفت:

ـ ول کن نیست.

و دکمه باز شدن پیامک را زد وخواند:

(دیشب تو فکرت بودم که یک قطره اشک از چشمم افتاد ازش پرسیدم:برای چه اومدی؟ گفت:توی چشمت کسی هست که دیگه جای من نیست!«فرزاد»)

با پوزخندی گفتم:

ـ این پیامکهای رمانتیکش منو کشته نمی دونم اینها رو از کجا میاره؟!

خندید وگفت:

ـ خب معلومه یک دختری برای اون می فرسته اونم برای ما ولی من هنوز توی این موندم که این پیامکش برای کدومامونه؟!اینه علامت سوال توی مغزم.

چشمکی زدم وگفتم:

ـ اینم پرسیدن داره؟وقتی بیشتر پیامک های با ضمیر مفرده واون هم برای شماره تو!

ـ خانم ها سلام صبح بخیر.سارا خانم شما خوبین؟

با سلام صبح بخیر صابر یک دفعه به سویش نگاه کردیم وسارا به رسم فامیلی جوابش را به گرمی داد ومن هم مانند دفعه قبل با تکان دادن سر پاسخ سلامش را دادم.بدون آنکه دیگر بایستد وبه شیوه فرزاد ودیگر پسران سبک سر خوش وبش کند راهش را کشید ورفت به طرف آشپزخانه تا جعبه های خرما را بگذارد.

ـ یک پارچه آقاست به خدا آدم حظ میکنه مرام ورفتارش رو میبینه.

نگاهی به سارا انداختم وحرفش را تایید کردم وبه سوی حوض باغچه ها چشم دوختم.هر کسی واقعا از دیدن این همه زیبایی وسرسبزی درختان انار سر ذوق می آمد.

ـ اول صبح از مامان شنیدم ک سینا دیشب خونه صابراینها خوابیده.در حقیقت خونه سمیه اینها!

از سیر وسیاحت باغچه ها بیرون آمدم وبا پوزخندی جواب دادم:

ـ پس برای همین پیله کرده بود ما همراه سمیه خونه شون نریم.نمی خواست آش وکاسه خودش رو به هم بزنیم.

گوشی تلفن همراهش را به دست گرفت وزیر لب گفت:

ـ چطوره یکی دو تا از پیامک های این فرزاد خله رو برای حامد جونم بفرستم بعضی هاش خیلی باحاله.

خندیدم وگفتم:

ـ جالبه یک دختر برای اون می فرسته اونم برای تو، تو هم برای حامد جونت؟!عجب عصر ارتباطاتی شده!

در حالی که دکمه ارسال پیامک را می زد خندید وگفت:

ـ پس چی؟دنیا همین دیگه؟!

با لبخندی گفتم:

ـ حالا این اول صبحی بی خیالش شو.جوون مردم رو از خواب بلند نکن.

با خنده جواب داد:

ـ نه امروز صبح کلاس داره.الان ساعت هشته دیگه باید دانشگاه باشه.

با آمدن سینا به طرفمان خودمان را جمع وجور کردیم ومثلا سرگرم دیدن صفحه گوشی تلفن همراه سارا شدیم که جلیمان کنار پله ایستاد وبا لحن همیشگی اش گفت:

ـ حموم آفتاب گرفتید یا رفت وآدمها رو کنترل می کنید؟

طبق معمول نتوانستم خود ار کنترل کنم وجواب دادم:

ـ هر دوش.فرمایش؟

چشم های عصبی اش را به من دوخت وگفت:

ـ خب نتیجه؟!

دوباره کم نیاوردم وگفتم:

ـ نتیجه اینکه دیشب منزل سمیه خانم خوش گذشت؟

که ضربه آهسته آرنج سرا در پهلویم را احساس کردم که یعنی:تا سری به پا نشده کوتاه بیا.

با عصبانیت نگاهم کرد وپرسید:

ـ باید اجازه می گرفتم؟

بدون توجه به هشدار سارا جواب دادم:

ـ یک صلاح مشورت باهامون می کردی بد نبود.

او هم انگار از ادامه بحث بدش نمی امد که با پوزخندی گفت:

ـ خب فرض کن آدم حسابتون کردم مشورت کردم.خب بعدش؟

با خشم در جواب گفتم:

ـ بعدش سلامتی وآرزوی امرزش برای رفتگان تازه گذشه که این وسط باعث شد دل ودلدار تجدید دیداری داشته باشند.

با چشم غره ای نگاهم کرد وگفت:

ـ چرا حرف رو می پیچونی؟بگو دردت چیه وخلاص.

من هم با عصبانیت نگاهش کردم وبا پوزخندی گفتم:

ـ دردی نیست جز درد خوشی عزیزان آن هم توی مراسم عزاداری!

با حرص نگاهم کرد وبدون گفتن حرفی دور شد.

با رفتنش سارا هیجان زده نگاهم کرد وبا خنده گفت:

ـ دستت درد نکنه عجب آدمش کردی.

با کینه از سینا گفتم:

ـ فکر کرده کیه؟تحفه!حالا خوبه می دونه حناش برامون رنگی نداره باز هم قیافه میاد.

ـ نه بابا خودش فهمیده ازش حساب می بریم برای همین گاهی به گاهی میاد حالمون رو می گیره.

عصبانی گفتم:

ـ کی گفته ازش حساب می بریم؟اگه بیشتر وقت ها کوتاه می آییم برای اینه که حوصله جر وبحث کردن باهاش رو نداریم وگرنه همچین لولو خرخره ای هم نیست.

به پشتم زد وبه شوخی گفت:

ـ اِ...سیر دل شدی؟سروناز جون این جور قپی ها رو برای من درنیار.چون هم من هم خودت خوب می دونیم که مثل سگ ازش می ترسیم.حالا چه شهامت اینو داشته باشیم که اعتراف کنیم چه شهامتش رو نداشته باشیم.من که حاضرم کتبا این موضوع رو بنویسم.

راست می گفت.واقعا ازش می ترسیدیم ومن با دو کشیده محکمی که دیورز از دستش خرده بودم بیشتر این هراس را احساس می کردم ولی نمی دانم چرا نمی خواستم اعتراف کنم وهمیشه به خودم تلقین می کردم که ازش واهمه ای ندارم.در حقیقت به راستی ازش می ترسیدم ولی شدت تنفرم بیشتر از درجه ترسم بود.شاید این تنفر هم از ترسم ناشی می شد وخودم نمی دانستم به هر حال هر چه بود به تازگی تصمیم گرفته بودم که در مقابلش بایستم تا بلکه یکی از طرفین از رو برود که مطمئنا از نظر او آن یک طرف من بودم.

دلخور از بودن سینا در حیاط خانه دایی عزت گفتم:

ـ حالا کی گفته این اول صبحی بیاد قسمت زنونه که اینطور برامون امر ونهی می کنه؟مگه مردها خونه همسایه نیستند؟

ـ شاید دلش نیومده سمیه جونش رو تنها بذاره.تعجبم از اینه که مگه مامان نگفت دیشب خونه صابر اینها یا در حقیقت خونه سمیه اینها خوابیده پس چرا همین نیم ساعت پیش وشه حیاط داشت باهاشون صبح بخیر گویی وسلام علیک می کرد؟!

با پوزخندی گفتم:

ـ مگه داداش دیوونه ات رو نمی شناسی؟شاید کله سحر پاشده اومده اینجا که حالا باهاشون چاق سلامتی می کنه.

ساعتی نگذشته که اعلامیه ای که برای مراسم سوم وشب هفت دایی عزت چاپ کرده بودند دست به دست میان جمع گشت وپرهام از روی کنجکاوی یک نسخه اش را برای ما که حالا از ترس حرف سینا از حیاط به داخل اتاق پنج دری آمده بودیم اورد.قبل از آنکه آن را بخوانیم از صحبتهای دو خانم مسن کنارمان شنیدیم که متن این اعلامیه را آقا سینا نوشته اند وبا چشمان گرد شده از عجب وبیشتر از روی کنجکاوی شروع به خواندن کردیم:

(«بقاء مختص ذات اوست»

رسم گلچین فلک گرچه همه یغما بود/

لیکن این بار گلی چید که بی همتا بود

قدم به قدم با تکرار هر بهار کمال یفاتی وبه تکامل کهنسالی رسیدی در عین رستگاری وفروتنی.عجبا از این همه کرامت خالق هستی!گرچه تو از خاک نشات گرفتی اما!تمان خصایص ملائک را در خود جای دادی.شاید هم یکی از ملائک بودی وخود وما نیز هم نمی دانستیم اما هزاران افسوس از رفتنت.پدری بی نظیر وبرادری بی همتا دریغا!با فجر پاییزانه در آن سپیده ای که سیاهش مطلق بود تو را یه یگانه هستی سپردیم وبه جان ودلمان در آتشی شعله ور شد که تا رستاخیز می سوزد.با دریغ بسیار واندوهی عمیق در گذشت پدری مهربان وبرادری دلسوز وبزرگوار شادروان حاج عزت الله خان زرین دوست(بزرگ خاندان زرین دوست) را به اطلاع بستگان، دوستان وآشنایان می رسانیم.برای انان که این چنین نیکو زیسته اند واین چنین مرگ را به امید حضور در پیشگاه خداوند پذیرا شده اند دعا می کنیم.امید است که یاد آن عزیزان را در ذهن وزندگی محفوظ بداریم.به همین مناسبت در روز جمعه بیستم آبان از ساعت 15 الی 17 در مسجد ولی عصر واقع در خیابان حقیقت گرد یکدیگر به سوگ او می نشینیم.مراسم هفت آن مرحوم در روز دوشنبه بیست و سوم آبان از ساعت 16 الی 18 در همان مکان برگزار می گردد.

حضور سروران عزیز موجب شادی روح آن مرحوم وتسلی خاطر وامتنان بازماندگان خواهد بود.

«خانواده زرین دوست وبستگان»)

با چشمانی گشاد شده وابروانی خودبه خود بالا رفته به یکدیگر نگاه کردیم.نمی دانستیم چگونه هیجان یا شاید شیطنت وحیرتمان را به هم نشان دهیم ومن آهسته بدون آنکه صدایم را خانم کناری ام بشنود گفتم:

ـ سمیه هر چقدر هم توی مراسم برای همه گردن بالا بگیره حق داره.

در حالی که سعی می کرد خنده اش را جلوی دیگران کنترل کند جواب داد:

ـ حالا کی گفته بود این اعلامیه رو بنویسه؟

با پوزخندی جواب دادم:

ـ سمیه خانم.کی می خواستی گفته باشه؟لابد این دو تا رئیس وهمه کاره مجلس شدن.نمی دونم چرا با خوندن این متن ادبی یاد انشایی که با زور وزحمت برای پرهام نوشته بودیم افتادم یادته؟انشا پاییز رو میگم.

دیگر نتوانست خودش را کنترل کند وخندید وزیر لب گفت:

ـ پاییز رو دوست دارم چون برگ خشک شده درختان زیر پایم خش خش می کند ...

ودوباره آهسته ریز ریز خندید.

در حالیکه تلاش می کردم لبخندم را مهار کنم گفتم:

ـ طوره بدیم یه تیکه از انشامون رو اول آگهی بنویسند؟

وبا خنده ادامه دادم:

ـ ولی بی شوخی حالا دیگه امیدوار شدم که اگه یک روزی روزگاری مردم کسی هست که اعلامیه ختم رو بنویسه.آخه همیشه نگران این موضوع بودم.

به شوخی گفت:

ـ برای همین نمی مردی؟

سرم را تکان دادم وبه مهمان هایی که در رفت امد بودند نگاه کردم.پرهام در کنارمان داشت با کلمات سنگین وسخت بعضی قسمتهای اعلامیه کلنجار می رفت که بی حوصله آن را کنار گذاشت و جلوتر امد وکنار گوشم گفت:

ـ میخوام برم پیش سینا.اینجا همه زن اند.

برای اینکه قانعش کنم کودکی سه چهار ساله گوشه اتاق را نشانش دادم وگفتم:

ـ بیا اینم پسره.

با قیافه حق به جانبی جواب داد:

ـ اون که هنوز بچه ست.

می خواستم برای توجیه چیزی بگویم که عزیز با صورتی گریان وچشمانی شماتت بار نگاهمان کرد که یعنی:ساکت آنقدر حرف نزنید.

سارا اهسته به پهلویم زد وبا اشاره ازم خواست که همراه پرهام به ایوان برویم.موقعی که به ایوان رفتیم پرسید:

ـ چی میگه؟

ناراضی از خواسته پرهام گفتم:

ـ میخواد بره پیش سینا اینها.

لپ پرهام را کشید وروبه من گفت:

ـ خب بذار بره.

بی حوصله گفتم:

ـ چه جوری؟تنهایی؟ندیدی اون دقعه سینا چه قیامتی به پا کرد؟

برای اینکه پرهام را خوشحال کند گفت:

ـ خی من الان یک زنگ بهش میزنم بیاد دم در.

و گوشی تلفن همراهش را از جیبش بیرون اورد وشماره سینا را گرفت.

از ترس دست وپا شکسته سلام کرد وگفت:

ـ سینا، پرهام میخواد بیاد پیش تو می آیی دم در بگیریش؟

ـ ...

ـ نه اینجا حوصله اش سر رفته.

ـ ...

ـ ...

ـ باشه پنج دقیقه دیگه میارمش دم در.

ـ ...

ـ باشه.

و ارتباط را قطع کرد وبا دلخوری گفت:

ـ دو ساعت داره سفارش میکنه زود نیایی دم در وبه خونه همسایه زل بزنید.

فصل چهارم

سرم را به پشتی صندلی تکیه دادم وبه مناظر بیرون از پنجره قطار نگاه کردم.خورشید کم کم در حال غروب کردن بود ونور کم رنگش پهنه بیابان را دیدنی کرده بود.صدای ریتم دار حرکت قطار وسکوت به وجود امده در واگن باعث شد که خود به خود پلک های سنگین شده از خستگی ام روی هم بیفتد که یکباره سارا گفت:

ـ سروناز ببین دوباره پیامکش اومد!

می دانستم منظورش فرزاد است برای همینبا بی حالی جواب دادم:

ـ ولش کن خوابم میاد.

اما بدون توجه به خواب آلودگی من بی مطلی شروع به خواندن کرد:

(ای معنای انتظار یک لحظه بایست.دیوانه شدم به خاطرت کافی نیست؟! یک لحظه بایست ویک جمله بگو:تکلیف دلی که عاشقش کردی چیست؟)

نتوانستم عکس العملی نشان ندهم وبی اختیار سرم را به طرفش چرخاندم وگفتم:

ـ بابا این دیوونه رسما عاشقه!

چشمکی زد وبا پوزخندی پرسید:

ـ حالا عاشقی کی؟!

با خنده کم جانی جواب دادم:

ـ عاشق عزیز!خب معلومه عاشق تو دیگه.

دوباره چشمکی زد وگفت:

ـ از کجا معلوم؟!اونکه فعلا اسمی نبرده شاید مد نظرش تو باشی.

بی خیال جواب دادم:

ـ اگه یک کم عقل داشتی خودت بهتر می فهمیدی.حالا ما توی این گیر ودار چه سر ودستی براش می شکنیم!انقدر پیامک بده تا جونش درآد.

در حالی که گوشی اش را دوبره نگاهی می کرد با خنده ای گفت:

ـ چطوره برای حامد جونم بفرستمش؟حیفه پیامک نابیه.

سرم را به طرف پنجره قطار چرخاندم وجواب دادم:

ـ اگه حامد جونت با اون هوش سرشارش تا حالا متوجه چیزی نشده باشه خیلیه!پیش خودش نمیگه این پیامکهای به قول تو ناب از کجا میاد؟

دوباره خندید وگفت:

ـ یک جوری حرف می زنی انگار خودمون از این پیامک ها نداریم؟!

بی حال در جوابش گفتم:

ـ چرا داریم ولی نه این طور پشت سر هم باور کن پسرها خیلی تیزند.همچین ریزبین هستند که حتی نمی تونی تصور کنی!لااقل وسط های این پیامکهای رمانتیک دو یا سه تا جوک هم بده که نفهمه چی به چیه.

بلند خندید وگفت:

ـ یک جوری کارکشته حرف می زنی انگار که هر کی ندونه فکر می کنه...

وخندید وحرفش را ادامه نداد.در حالی که هنوز به طرف پنجره نگاه می کردم با خنده جواب دادم:

ـ نه خانم آنگولایی ولی استفاده از تجربه دیگران باعث زیاد شدن تجربه ما هم شده.

خندید ودیگر چیزی نگفت ومشغول فرستادن پیامک شد.

دوباره سرم را به طرفش چرخاندم وگفتم:

ـ فکر می کنی صبح به موقع به خونه می رسیم؟پرهام فرا صبحیه خدا کنه سر وقت به مدرسه اش برسه.

سرش را بلند کرد وجواب داد:

ـ آره بابا پنج صبح توی خونه ایم.فقط وقتی الان اومد یک کاری کن زود بخوابه که فردا صبح توی مدرسه خواب آلود نباشه.

با خستگی گفتم:

ـ اگه بگیره بخوابه تازه ساعت شیشه.

ونگاهی به تلویزیون کوچک چسبیده به دیوار واگن کردم وادامه دادم:

ـ باید خدا خدا کنیم که فیلمی نذارن که پرهام خان تا آخر شب بیدار بمونه.

گوشی اش را روی میز بین صندلی مان گذاشت وگفت:

ـ حالا با سینا کجا رفتند؟هنوز نیومده هوس رستوران کردند؟!

پوزخندی زدم وگفتم:

ـ بهتر چیه اول راهی می خواستی سینا ور دلمون بشینه وبه جونمون غر بزنه؟حالا خدا به دادمون برسه این مدتی که عمه وعزیز نیستند.

خودش را روی صندلی جابه جا کرد وگفت:

ـ بنده خدا مامان دلش می خواست همراهشون بیاد هم دلش نمی خواست عزیز رو تو اون شرایط تنها بذاره.

پرسیدم:

ـ نگفتند کی میان؟

در حالی که کفشهایش را در می اورد جواب داد:

ـ تا هفتم که حتمیه شاید هفته اول س خاک هم بروند که عزیز یک دل سیر عزاداری برادرش رو به جا بیاره.بعید می دونم که تا ده پونزده روز دیگه بتونند بیان.

بلافاصله پرسید:

ـ پس مدرسه عمه چی میشه؟مگه نمیره؟

روی صندلی چهارزانو نشست وگفت:

ـ ناچاره به مدرسه اش زنگ بزنه حالا یک روز در هفته که طوری نمیشه.شاید من به جاش برم.

خندیدم وگفتم:

ـ نه که علوم راهنمایی رو خیلی خوب یادته؟!

خندید وگفت:

ـ ولی بی شوخی مهمترین حسنی که موندن مامان داره اینه که تا حدی وسواس رو یادش میره.ندید توی این دو سه روزه از آب و آبکشی خبری نبود؟!

با دلسوزی جواب دادم:

ـ برای اینکه عشق وضعفهای عزیز فرصتی براش نمی ذاشت...

به میان حرفم آمد وبا هیجان گفت:

ـ تازه یک موضوع خنده دار اینکه مسئولیت من و تو وپرهام رو هم به سینا سپرد.فکر کن!

خنده ام گرفت وگفتم:

ـ اره دیدم که داشت چیزهایی به سینا می گفت.چیزی نمونده بود که منم پیش عمه وعزیز اینها بمونم.

با شیطنت وحالت خاصی گفت:

ـ شاید هم صابر اینها!

می خواستم حرفی در جوابش بگویم که در واگن باز شد وپرهام با سروصدا داخل شد وگفت:

ـ با سینا نسکافه وکیکی خوردیم.

سارا با طلبکاری پرسید:

ـ پس ما چی؟

روی صندلی روبه روی سارا نشست وجواب داد:

ـ سینا گفت خودتون بعدا می رید می خورید.

با دلخوری وشوخی گفت:

ـ ای کارد به شکم تو وسینا بخوره.حالا سینا کجاست؟

به جای  پرهام جواب دادم:

ـ داره آمار واگن ها رو می گیره می خود ببینه همه سر جاشون نشستند یا نه.

که سینا در آستانه در واگن قرار گرفت.ترسیدم که نکند حرفم را شنیده باشد وبی اختیار به سارا که روی صندلی کناری ام نشسته بودن نگاه کردم.سارا هم لحظه ای نگاهم کرد وبا دلهره به حرکات سینا چشم دوخت.سینا بی حوصله در واگن را محکم بست وپرده جلوی در را کاملا کشید تا روزنه ای از بیرون مشخص نباشد انگار که چند شخصیت سرشناس داخل واگن بودیم که می ترسید شناسایی شویم! کتش را که از مراسم دایی عزت به تن داشت در اورد و آویزان کرد و با نگاهی به صندلی های اشغال شده بی رغبت روی صندلی روبه روی من کنار پنجره نشست.نگاه دیگری به کت سورمه ای اش انداختم وبی اختیار یاد حرف سارا افتادم وخنده ام گرفت.موقع رفتن به مسجد که نزدیک خانه دایی عزت بود هنگامی که از جلوی در مردانه رد می شدیم سارا با دیدن سینا با لباس رسمی کت وشلوار سورمه ای که در ردیف عزاداران ایستاده بود پوزخندی زد وبا اشاره به سینا گفت:

ـ کت وشلوار دامادیش رو پوشیده که سمیه خوب بتونه اون رو در اون هیبت مجسم کنه!

ـ اگه راحت نیستی می تونی پاهاتو اویزون کنی به چوب لباسی!

با صدای سینا به طرف سارا که همچنان چهار زانو روی صندلی نشسته بود نگاه کردم وبی اختیار به جای او جواب دادم:

ـ می ترسه کت دامادیت خراب بشه.

پرهام بدون اراده با خنده ای کودکانه بلند خندید وبیشتر حرص سینا را در اورد.زیر چشمی نگاهی به سارا انداختم که داشت کفشهایش را دوباره می پوشید در حالی که صورتش پر از خنده بود.

سکوت وسنگینی نگاه سینا باعث شد که یک لحظه نگاهش کنم ودر عمق چشمانش شعله خشم وکینه را ببینم.با صدای زنگ تلفن همراهش با نفس عمیقی گوشی اش را از جیب شلوارش بیرون کشید وبا چشم غره ای به سویم تلفنش را جواب داد:

ـ الو جانم.

ـ ...

ـ سلام از ماست قربانت تو چطوری؟

ـ ...

ـ نه هنوز اول راهیم تازه ده بیست کیلومتری دور شدیم.

ـ ...

من وسارا بی اختیار دوباره نگاهمان به سوی هم کشیده شد وبا زبان نگاه به هم فهماندیم که یعنی:خودشه سمیه خانم.

ـ نه چه زحمتی؟!وظیفه بود.

ـ ...

ـ خواهش می کنم قرار نشد تعارف کنی.

ـ ...

من وسارا دوباره با ابروهای بالا رفته به نشانه اینکه:اَه...چقدر تعارف تیکه پاره می کنن به هم نگاه کردیم که مطمئنا از چشمان تیزبین سینا دور نماند.

ـ حالا بعدا که دوباره امدم مفصل در این مورد صحبت می کنیم.حالا نمیشه.

ـ ...

یعنی محترمانه اینکه دوتا سر خر فضول مثل من وسارا کنارش نشسته ایم ونمی تواند درست صحبت کند.

ـ باشه قربانت.

ـ ...

ـ بعدا تماس می گیرم قربانت.

ـ ...

با ابروهای درهم کشیده من وسارا مجددا به هم نگاه کردیم یعنی اینکه:چقدر قربانت قربانت میگه وقربونش میره!

ـ لطف کردی خیلی ممنون.

ـ ...

ـ سلام برسون خداحافظ.

وبا قطع شدن تماسش بی اختیار پوزخند زدم.

در حالی که گوشی اش را داخل جیبش می گذاشت نگاهم کرد وگفت:

ـ چیه؟!امشب چرا انقدر بوکس وباد می کنی؟!

با عصبانیت نگاهش کردم وچیزی در جوابش نگفتم ورویم را به طرف پرهام چرخاندم.

پرهام در حالی که آبمیوه وکیکی که از اول روی میز کوچک قطار قرار داشت با اشتها می خورد نگاهم کرد وگفت:

ـ مال تو هم روی میزتونه مال سارا هم اونجاست چرا نمی خورید؟

با لحن توبیخ گفتم:

ـ ابمیوه رو روی نسکافه می خوری؟حالت بد میشه که.

سرش را تکان داد وقبل از آنکه گازی به کیکش بزند گفت:

ـ نه حالم خوبه.

سارا هم به تبعیت از پرهام آبمیوه وکیکش را برداشت وگفت:

ـ پرهام جون خوب شد یادم انداختی.

وبرای اینکه حرفی زده باشد که جو حاکم را عوض کند با نگاهی به تلویزیون ادامه داد:

ـ پس کی فیلم می ذارند؟وقتی که رسیدیم؟

پرهام که بار اولش بود قطار سوار می شد با هیجان لقمه اش را فرو داد وپرسید:

ـ مگه فیلم هم می ذارن؟

سارا در حالی که نی را درون پاکت آبمیوه فرو می کرد بلافاصله جوابش داد:

ـ مگه این تلویزیون ها رو نمی بینی؟یکی روبه روی توئه یکی روبه روی من:من وسروناز تلویزیون روبه رومون رو می بینیم تو وسینا هم تلویزیون روبه روتون رو.

پرهام که از شدت هیجان داشت می ترکید دوباره پرسید:

ـ چه کسی فیلم می ذاره؟میان اینجا می ذارن؟

سارا با خنده ای جواب داد:

ـ نه پرهام جان خودشون از سیستم مرکزی می ذارن.تو همه واگن ها همه یک فیلم مثل هم می بینیم.

پرهام دوباره با هیجان جواب داد:

ـ عالیه.

با صدای زنگ پیامک گوشی سارا نگاهی به او انداختم.سارا کمی با تاخیر گوشی اش را برداشت یعنی اینکه جلوی سینا زیاد هم منتظر پیامک کسی نیست.زیر چشمی نگاهی به سینا کردم.سرش را به طرف پنجره چرخانده بود وبیرون را نگاه می کرد ولی احساسم بهم می گفت که توی فکر ایت.شاید هم فکر جدایی از سمیه!

با پرسش پرهام که از سارا پرسید:

ـ پیامک کیه؟

بی اختیار خنده ام گرفت.پرهام از این عادتها نداشت که در کار کسی کنجکاوی کند ولی از بخت بد سارا امروز کنجکاوی اش گل کرده بود!

سارا به ناچار جواب داد:

ـ مال دوستمه.

پرهام دوباره پرسید:

ـ چی نوشته؟

سارا نگاهی به من انداخت وبا خنده مبهمی جواب داد:

ـ جوکه جوک نوشته.

پرهام با کنجکاوی کودکانه گفت:

ـ برام می خونیش؟

سارا دوباره نگاه کرد وبا خنده گوشی را به طرفم گرفت وگفت:

ـ سروناز براش بخونش.

گوشی را از دستش گرفتم وبه صفحه آن نگاهی انداختم.طبق انتظارم پیامک فرزاد بود.

نوشته بود:

(من در این کلبه خوشم/تو در آن اوج که هستی خوش باش./

من به عشق تو خوشم/تو به عشق هر که هستی خوش باش.)

بی اراده لبخند روی لبم آمد وبه سارا نگاه کردم.

پرهام بی صبرانه پرسید:

ـ پس چرا نمی خونیش؟

نمی دانستم چه جوابی بدهم اگر همین متن را می خواندم مطمئنا سینا از عصبانیت من وسارا را از سقف قطار آویزان می کرد برای همین بلافاصله به صفحه گوشی نگاه کردم وسر یک ثانیه جوکی را که قبلا لیلا برایم فرستاده بود از حفظ خواندم:

«یک دیوونه از یک خیابون رد میشه از یکی کی پرسه:ببخشید اقا اون ور خیابون کدوم وره؟

آقاهه جواب میده:اون ور.

دیوونهه میگه:اِ...من الان اون ور خیابون بودم گفتند اون ور خیابون این وره.»

پرهام کمی مکث کرد تا معنای جوک رو فهمید وبعد با صدای بلند شروع به خندیدن کرد.

سارا که انگار تازه جوک را شنیده بود بدون آنکه عقلش را به کار بینداز که مثلا قبل از من جوک را خوانده بی اختیار بلد بلند قهقهه زد.سینا با چهره ای خندان به طرفم نگاه کرد وگفت:

ـ برای گوشی ام ارسالش کن.

نزدیک بود نفسم بند بیاید.ناگهان خنده سارا هم از صورتش محو شد.ناجنس چیزهایی فهمیده بود وبه این طریق مچمان را گرفته بود!ما چقدر ساده بودیم که جلوی او فیلم بازی می کردیم.جلوی کسی که خودش ختم روزگار بود!ب دستی لرزان گوشی را به طرف سارا گرفتم وبا نگاه سرزنش باری گفتم:

ـ بیا براش بفرستش.

یعنی با زبن بی زبانی حالش اش کردم:

بیا خودت خراب کاری که کردی درستش کن.

سارا با حالتی زارتر از من گوشی اش را گرفت وبا کمی تعلل دکمه های گوشی اش را زد وپس از چند لحظه رو به سینا گفت:

ـ اومد؟!

از برق چشمان سینا فهمیدم که دستمان را خوانده وبا پوزخندش مطمن شدم که حالا دارد به ریشمان می خندد.برای اینکه به سارا کمک کرده باشم بلافاصله به سینا گفتم:

ـ لیلا همین رو برای من هم فرستاده وایسا من بفرستم شاید بهت برسه.

وبی معطلی گوشی ام را از کیفم بیرون آوردم وپیامک لیلا را پیدا کردم وبه شماره سینا فرستادم ودو ثانیه نکشید که صدای زنگ پیامک سینا همراه با پوزخندش به گوشمان رسید.واقعا با جرکات تابلویمان اگر یک کودک هم به جای او بود متوجه می شد دیگر سینا که جای خود داشت!پرهام که این جوک! به دهانش مزه کرده بود از همه جا بی خبر با هیجان کودکانه پرسید:

ـ دیگه جوک ندارید؟

بی اختیار چشم غره ای به او رفتم که دیگر حرفی نزند.با صدای پخش تبلیغ فیلم ناخودآگاه حواس پرهام به تلویزیون رفت وبا خوشحال گفت:

ـ آخ جون فیلم.

سارا که بعد از آن شیرین کاری دیگر رمقی برایش نمانده بود کمی به تلویزیون نگاه کرد ومضطرب روبه من گفت:

ـ میایی قبل از آنکه فیلم شر.ع بشه بریم دستشویی؟

می دانستم که می خواست از جو سنگین حاکم بر آنجا خلاص شود برای همین بی درنگ جواب دادم:

ـ آره پاشو بریم.

واز جایم بلند شدم.

کمی که از واگن مان دور شدیم با خنده ای رو به سارا گفتم:

ـ دیوونه چیزی دیگه نمونده بود کار دستمون بدی؟

سارا که هنوز از شوک وارده خارج نشده بود با دلواپسی جواب داد:

ـ آره به خدا نزدیک بود سکته کنم دیگه فکر اینجاشو نکرده بودم.

وگوشی اش را از جیبش بیرون آورد وشروع به زدن دکمه هایش کرد.دنبالش راه افتادم وپرسیدم:

ـ چیکار داری می کنی؟

در حالی که هنوز دکمه های گوشی را می زد جواب دد:

ـ همه پیامک هام رو دارم پام می کنم.شماهر حامد رو هم پاک کردم.اگر این سیناست که همین امشب موبایلهامون رو چک می کنه.خدا کنه این فرزاد خله دیگه امشب پیامک نده.

با پوزخندی گفتم:

ـ اصلا همش تقصیر این فرزاد خله شد.

با نگاهی به دستهایم پرسید:

ـ تو موبایلت کجاست؟

با بی خیالی گفتم:

ـ توی واگن.

با دلهره پرسید:

ـ چرا نیاوردی؟اگه الان بره سرش چه خاکی به سرمون بریزیم؟

مطمئن جواب دادم:

ـ چیزی توش نیست که خدا رو شکر فرزاد خله برای من که پیامک نمی فرسته.تازه اگه من هم می اوردم دیگه حسابی کفری می شد بذار گوشی ام رو چک کنه خودش کنف میشه.

کار پاک کردن حافظه گوشی اش را تمام کرد وبا خشم گفت:

ـ خدایا این دیگه چه مصیبتی بود؟!حالا توی این مدت که مامان اینها نیستند چه غلطی بکنیم؟

با ناراحتی جواب دادم:

ـ هیچی دراز به دراز روبه قبله بخوابیم.بدبختی یک طوری نگاه می کنه که آدم اگه کاری هم نکرده باشه به نکرده هاش اعتراف کنه.حالا داریم کجا میریم که صد تا واگن رو گذروندیم؟

بی حوصله در جوابم گفت:

ـ اول دستشویی بعد هم رستوران.اگه پنج دقیقه هم جلوی چشمش نباشیم پنج دقیقه ست.

با نشستن پشت میز تقریبا کوچکی رو به سارا گفتم:

ـ جای جالبه ها نه؟

نگاهی به دور وبرش کرد وگفت:

ـ آره همیشه از رستوران قطار لذت می بردم.یاد بچگی هام به خیر.

در حالی که درون نسکافه ام شکر می ریختم پرسیدم:

ـ مطمئنی نسکافه نمی خوری؟

گوشی اش را روی میز گذاشت وگفت:

ـ آره با اون نسکافه مونده ای که خونه شما خوردم بمیرم هم دیگه لب نمی زنم.

به قیافه متفکرش نگاه کردم وگفتم:

ـ تو فکری؟مگه چی بهت گفت؟

نفسش را بیرون داد وگفت:

ـ وقتی به حامد گفتم که امشب رو نه زنگ بزنه ونه پیامک بد کمی ناراحت شد.

کمی از نسکافه ام را سرکشیدم وپرسیدم:

ـ چرا؟مگه بهش نفتی دماغ به دماغ سینا نشستیم؟

سرش را تکان داد وجواب داد:

ـ چرا گفتم طبق معمول جواب داد که چه اشکالی داره سینا بدونه کار خلافی که انجام نمی دیم؟می دونی سروناز کمی تو کارش موندم؟یا زیادی روشنفکره یا زیادی بی خیال.

برای اینکه خیالش را راحت کنم گفتم:

ـ کسی که حسابش پاکه از محاسبه چه باکه.خب اونم می دونه داره چکار می کنه برای همین از سینا وامثال سینا نمی ترسه.مثل من وتو نیست که با یه چشم غره سینا ده دفعه بریم دستشویی.

پوزخندی زد وگفت:

ـ فکر کنم بهتره که امشب موبایلم رو خاموش کنم می ترسم دوباره یک افتضاح دیگه به بار بیارم.این پیامک های فرزاد هم دیگه قوز بالا قوز شده.پاشو زود نسکافه ات رو تموم کن پاشو بریم.اگه دیر کنیم سینا دوباره سگرمه هاش توی هم میره.

هول هولی نسکافه ام را سر کشیدم وگفتم:

ـ نه که حالا سگرمه هاش توی هم نیست!

با عجله به طرف واگنمان حرکت کردیم وبی سر وصدا در واگن مان را باز کردیم.پرهام خوشحال از ورودمان پرسید:

ـ کجا بودید؟چرا انقدر دیر کردید؟

سر جایمان نشستیم وسارا برای اینکه حرفی زدهباشد به جای جوابش پرسید:

ـ خیلی از فیلم رفته؟

پرهام با اشتیاق جواب داد:

ـ نه اولشه.فقط این مرده از مسافرت برگشته داره اتاق های خونه اش رو نگاه می کنه.

بی اختیار گفتم:

ـ چه فیلم بی مزه ای!

پرهام انگار که فیلم را خودش ساخته باشد با دلخوری وجانب داری گفت:

ـ نه خیلی هم قشنگه.مرده وقتی از مسافرت برگشت سگش براش...

سینا با تحکم نگاه مان کرد وگفت:

ـ دو دیقه ساکت میشید فیلم رو ببینیم یا نه؟از اون وقت تا حالا که اومدید یک ریز دارید حرف می زنید.

البته بیشتر منظورش به من بود.دست از پا درازتر کمی روی صندلی جابه جا شدم ونگاهم را به تلویزیون دوختم.چند دقیقه نگذشت که سینا به من گفت:

ـ دوستت لیلا زنگ زد.

ودر کمال تعجب من وسرا گوشی ام را به طرفم دراز کرد.البته جای تعجب هم نداشت چون خودمان تقریبا مطمئن بودیم که در نبودمان گوشی جا گذاشته ام را کنترل می کند.برای اینکه حساب کار دستش بیاید با عصبانیت گوشی ام را گرفتم وپرسیدم:

ـ جواب دادی؟

طلبکارتر از من جواب داد:

ـ نه نگاهش کردم!

از کنایه اش فهمیدم که جواب داده ولا لیلا حرف زده.همیشه همین طور بود پاسخ هایش همیشه با گوشه وکنایه بود.حوصله اخم وتخمهایش را نداشتم.بی حوصله شماره لیلا را گرفتم.طولی نکشید که تماس برقرار شد:

ـ الو لیلا سلام.

با خوشحالی جواب داد:

ـ سلام بهروی ماه نشسته ات.چه حال؟چه خبر؟منشی تلفنی پیدا کردی؟

برای اینکه حرفش را عوض کنم نگاهی به سارا انداختم وگفتم:

ـ سارا هم اینجاست بهت سلام می رسونه.ما الان توی قطار هستیم.

ـ اِ...همیشه به گردش.خوش گذشت؟

با تمسخر گفتم:

ـ اره جات خیلی خالی.زنگ زده بودی نبودم پسر عمه ام گوشی را برداشت.کاری داشتی؟

با شیطنت گفت:

ـ اِ...پسر عمه ات بود؟برادر سارا؟من رو بگو که گفتم توی این دو روزه برای خودت کسی رو پیدا کردی واز سارا جلو زدی؟حالا این پسر عمه ات چطوری هاست؟قبلا در موردش چیزی نمی گفتید؟میشه روش حساب کرد؟

با پوزخندی گفتم:

ـ اره چه جور هم؟!

متوجه کنایه ام شد وبا خنده گفت:

ـ باشه بابا فهمیدم نمی خواد ضایعش کنی.خب دیگه چه خبر؟

با صدای پف سینا فهمیدم که می خواهد فیلم تماشا کند وحرف زدن من مزاحم تمرکزش می باشد.برای همین سر وته صحبتهایم را هم آوردم وگفتم:

ـ خب لیلا جون کار خاصی داشتی؟

فهمید که می خواهم مکالمه را تمام کنم برای همین بلافاصله گفت:

ـ نه فقط می خواستم حالتون رو بپرسم.این یکی دو روزی که دانشگاه نبودید جزوه ها رو براتون گذاشته ام به سارا هم سلام برسون توی دانشگاه می بینمتون.کاری نداری؟

ـ نه لیلا جون به مامان اینها سلام برسون.خداحافظ.

ـ خدا نگهدار.

و تماس را قطع کردم.سارا با اشاره ازم پرسید:

ـ چی می گفت؟

آهسته جواب دادم:

ـ می خواست بگه جزوه ها رو نوشته.

ودر حالی که گوشی ام را درون کیفم می گذاشتم با کنایه نگاهی به سینا انداختم وبه سوی تلویزیون نگریستم.

طبق اظهار نظر اولیه ام فیلم بی مزه ای جلوی رویمان بود ولی چاره ای جز تماشایش نداشتیم چو نبا کوچکترین سروصدایی تمرکز سینا خان به هم می خورد.طفلی پرهام با اینکه می دانستم او هم رغبتی به دیدن فیلم ندارد ولی برای جلب رضایت سینا به ظاهر با اشتیاق چشم به صفحه تلویزیون دوخته بود.برا اینکه دوباره اظهار نظری در مورد فیلم کرده باشم با بی حوصلگی گفتم:

ـ اَه..این مرده هم که هنوز از مسافرت نیومده دم به ساعت مهمون داره؟!پس زن وبچه اش کجا هستند؟

پرهام برای اینکه نشان دهد جلوی سینا با دقت فیلم را تماشا کرده.بلافاصله جواب داد:

ـ مگه ندیدی قبلا مرده اند؟

سارا که تا ان لحظه ساکت مانده بود برای خالی نبودن عریضه پرسید:

ـ حالا چند تا بچه داشت؟

پرهام فورا جواب داد:

ـ دوتا دوتا پسر.

سرم را به پشتی صندلی تکیه دادم وگفتم:

ـ چه ل خوشی داره با اینکه زن وبچه هاش مرده اند باز هم مهمون بازی راه انداخته.

سینا دوباره غضب کرده نگاه مان کرد وگفت:

ـ اصلام می دونید اصل فیلم چیه که اینطوری نقد وبررسی می کنید؟

این بار کم نیاوردم وگفتم:

ـ هر چی که هست سر وته نداره.از اول فیلم تا حالا سرکاریم.

وبرای ایکه بیشتر حرصش را در آورم رو به پرهام کردم وگفتم:

ـ پرهام چرا اینجوری نشستی؟کفشهاتو درآر وراحت بشین.

و خودم هم کفشهایم را در اوردم.می دانستم که به این موضوع حساس است.همیشه همین طور بود .از اینکه در ماشین، اتوبوس یا وسایل نقلیه عمومی کفشایمان را در اوریم وکف پاهایمان را روی صندلی بگذاریم بدش می آمد ولی دیگر تحمل ما هم اندازه داشت نمی شد که تا آخر شب با پاهای آویزان بنشینیم واگر آخر شب دلش به رحم می آمد اجازه صادر می کرد به دستور او بخوابیم تازه اگر اجازه صادر می شد!

سارا با چشمهای گشاد شده از تعجب کمی نگاهم کرد وبا اشراه ابرو فهماند که:به حسابت میرسه!

شانه هایم را بالا انداختم به نشانه اینکه:دیگه خسته شدم.

با سنگینی سکوت سینا ونشان ندادن واکنشی در مقابل کارم پرهام هم کمل دل جرات پیدا کرد با نگاه زیرچشمی به سینا کفشهایش را در آورد.سینا بدون آنکه نگاهش را از صفحه تلویزیون بردار با صدای بمی گفت:

ـ چیه؟!سارا تو چرا راحت نمی شینی؟

سارا با ترس ولرز گفت:

ـ من؟!

سینا باز هم نگاهش را از تلویزیون برنداشت وجوابش داد:

ـ آره تو مگه اشکالی می بینی؟

سارا با کمی تعلل جواب داد:

ـ نه حالا بعدا...

و حرفش را ادامه نداد وطبق روش همیشگی اش دهان به دهانش نگذاشت.از اینکه همیشه با روش خاص خودش در مقایل زورگویی های سینا عقب نشینی می کرد وبا ایما واشاره حالش اش کردم که:بشه دیگه چقدر می خواهی بهش رو بدی؟ولی سینا متوجه حرکات لبهایم شد ویک باره به سویم نگاهی انداخت ودوباره به طرف تلویزیون چشم دوخت.این فیلم وامانده هم تمام نمی شد که حداقل تکلیف خودمان را با امرو نهی هایشان بدانیم ک هبا صدای زنگ تلفن همراهش دوباره من وسارا گوشهایمان را تیز کردیم:

ـ الو فرزاد جان سلام.

با شنیدن کلمه فرزاد جان بی اختیار قلبمان ازجا کنده شد وبا پریدن رنگ سارا مطمئن شدم که چه بسا حال او بدتر از من است.

ـ ...

ـ قربانت تو چطوری؟پدر چطورن؟الحمدالله بهترن؟

ـ ...

ـ نه مراسم ختم همین امروز بعداز ظهر تموم شد.الان توی راهیم.

ـ ...

ـ آره با قطار.

ـ ...

ـ نه مادر وعزیز موندن.

ـ ...

ـ آره.

ـ خب تو تعریف کن دیگه برادرها چطورن؟

ـ ...

ـ نه فعلا که می بینی گرفتارم.فردا که هیچی پس فردا یکشنبه برای تحقیق میرم موسسه.

ـ ...

ـ اتفاقا نیکپور هم تماس گرفت انگار اون هم پروژه اش رو شروع نکرده بود.

ـ ...

ـ نه نه ساسان نیکپور نه دخترعموش رو میگم ریحانه.

ـ ...

در حالی که از هیجان حال آدمهای غیر عادی را داشتم ولی یک آن دلم برای سمیه سوخت خودش را معطل چه آدم دودوزه بازی کرده بود!

با خنده ادامه داد:

ـ اگه بگم برام فرقی نمی کنه راضی میشی؟

مطمئنا فرزاد داشت در مورد ریحانه سربه سرش می گذاشت که اینطور خوش خوشانش شده بود.حالا یکی نبود به خود فرزاد بگوید:تو دیگه چی میگی مارمولک!واقعا از کار پسرهایی مانند سینا وفرزاد در حیرت مانده بودم.عجب آدمهایی بودند!

ـ ...

ـ نه حالا فعلا تا همین جا داشته باش تا بعد برایت تعریف کنم.جریانش طولانی.ودوباره خندید.

سارا که از شدت واهمه چشمهایش از کاسه در امده وبه تلویزیون زل زده بود نیم نگاه مضطربی به سویم انداخت.کار دنیا بعکس شده بود!به جای آنکه فرزاد از ترس وخجالت از پیامکهایش صد تا سوراخ قایم بشود وشرمگین باشد مابه جایش از دلهره وهراس در حال جان کندن بودیم!

ـ ...

ـ قبلا گفته بودی چه ساعتی؟

ـ ...

ـ حالا اگه بتونم باهات هماهنگ می کنم.این هفته که به طور کامل وقتم پره.از یکشنبه حسابی باید بیفتم دنبال پروژه ام.

ـ ...

ـ مطمئنا آزمایشگاه موسسه نمونه اش رو داره.اگه دیدم حتما بهت خبر میدم.

ـ ...

ـ باشه قربانت.آره پرهام هم پیش منه.

پرهام که از شدت خستگی بی حال به صدنلی تکیه داده بود با چشمهای خواب الود نگاه خندانش را به سینا دوخت ومشتاقانه نگاهش کرد.

ـ باشه حتما.پس خبرت می کنم.

ـ ...

ـ تو هم به خانواده سلام برسون.فعلا خداحافظ.

ـ ...

ودر حالی که گوشی اش را درون جیبش می گذاشت روبه پرهام گفت:

ـ پرهام خوابی ها الان شام میارن.

سارا با صدای مضطربی پرسید:

ـ گه ساعت چنده؟

ونگاه پر از حرف وحدیثش را به سویم دوخت.

برای اینکه جوابی داده باشم نگاهی به ساعت تلفن همراهم که داخل کیفم بود کردم وجواب دادم:

ـ هشت ونیم.یعنی به این زودی شام میدن؟

سارا که هوش وحواسش جای دیگری بود شانه هایش را بالا انداخت وگفت:

ـ قاعدتا که باید اینطوری باشه.معمولا زود شام میدن.حالا شاید...

سینا با بی حوصلگی میان حرفمان امد وگفت:

ـ شما برای هر حرفی آنقدر بحث می کنید وطول وتفسیر میدید؟بابا مغزم رو خوردید یک کلمه گفتم شام میارن وتمام اینکه دیگه این همه پرچونگی نداره؟!

می خواستم حرفی در جوابش بگویم که با دیدن چشمان غضبناکش ساکت شدم وسرم را به صندلی تکیه دادم وبه ظاهر مشغول دیدن بقیه فیلم شدم.فیلمی که مطمئنا خود سینا هم دیگر میلی به دیدنش نداشت.بی اختیار فکرم به طرف فرزاد رفت.ناقلا بعد از اینکه متوجه خاموش بودن تلفن همراه سارا شده بود به سینازنگ زده بود تا متوجه موقعیت مان شود.به طور حتم اگر سارا گوشی اش را رون می کرد یکی دو تا از مسیج های گلچین شده اش به دستش می رسید.

با صدای ضربه ای به در سینا با تحکم روبه من وسارا گفت:

ـ درست بنشینید.

ودر واگن را باز کرد.از لحن کلامش خیلی بدم آمد انگار من وسارا پا در هوا نشسته بودیم!

مامور پخش غذای قطار چهار ظرف فلزی سلفون کشیده را روی میز گذاشت وبا تشکر سینا راهی کوپه بعدی شد.سینا بعد از بستن در وکشیدن پرده ظرف غذای پرهام را دستش داد ومال خودش را برداشت وروی صندلی اش نشست.من وسارا هم که بوق بودیم!

سارا با دیدن نوع غذا بی اختیار لبخندی زد وگفت:

ـ از کجا می دونستند من جوجه کباب دوست دارم؟

سلفون غذایم را برداشتم وجواب دادم:

ـ من بهشون گفته بودم.

سینا با اوقات تلخی قبل از آنکه قاشق غذایش را در دهانش بگذارد با غرولندی گفت:

ـ باز شروع کردند.

پیش از شروع غذا نگاهی به پرهام انداختم وپرسیدم:

ـ می تونی ماستت رو باز کنی؟کمک نمی خواهی؟

سینا که کنارش نشسته بود بدون توجه به نظرخواهی من در ماست پرهام را باز کرد وقطعات جوجه کباب را برایش ریزتر کرد.خاطر جمع از اینکه سینا هوای پرهام را دارد چنگال جوجه کباب را در هانم گذاشتم وبا گاهی به تلویزیون گفتم:

ـ خدا رو شکر مثل اینکه فیلم تموم شد.نفهمیدم آخرش چی شد.

سارا به صفحه تلویزیون نگاه کرد وبا تکان داد سر حرفم را تایید کرد.با صدای خنده از کوپه بغلی سارا حسرت وار گفت:

ـ خوش به حالشون چه خوشن!

سینا با پوزخندی جوابش داد:

ـ اینکه کاری نداره تو هم خوش باش.

بی اختیار من هم پوزخندی زدم وگفتم:

ـ چطوری؟!

متوجه کنایه ام شد وبه روی خودش نیاورد وبه خوردن شامش مشغول شد.هنوز چنگال بعد را در دهنام نگذشته بودم که صدای زنگ تلفن همراهم از کیفم شنیده شد.بی اختیار دلهره تمام وجودم را را گرفت.آدم پیش سینا احساس شب اول قبر را پیدا می کرد از بس که استرس وارد می نمود.گوشی ام را از کیفم بیرون کشیدم وبا دیدن شماره عمه آذر آسوده خاطر گفتم:

ـ عمه سلام.

صدای مهربان عمه را شنیدم که گفت:

ـ سلام عزیزم خوبی.هنوز که نخوابیدید؟شام خوردید؟

بلافاصله جواب دادم:

ـ آره برامون آوردند.

ـ بد موقعی که زنگ نزدم.

با لبخندی گفتم:

ـ نه اتفاقا بد موقع نبود.عزیز چطورند؟

ـ بد نیست حالش خوبه.پرهام چکار می کنه؟یک وق هوای توی قطار سر نباشه سرما بخوره؟

قدر دان از دلسوزی اش جواب دادم:

ـ نه عمه مواظبش هستم.

ـ سینا وسارا چطورن؟

ـ اونها هم خوبند.

ـ حالا بعد گوشی رو بهشون بده باهاشون حرف می زنم.عمه زنگ زدم بهت یادآوری کنم اگه بابات تماس گرفت حتما شماره اینجا رو بش بدی ها.شاید نتونه موبایلم رو بگیره.شماره اینجا رو از دفترچه تلفن تو خونه پیدا کن.اگه پیدا نکردی از سینا بگیر یادت نره عمه؟

دوباره لبخند زدم وگفتم:

ـ باشه حتما.

با دل نگرانی های خاص خودش مجددا سفارش کرد:

ـ سروناز جان من به احمد قول دادم مراقبتون باشم یک وقت تا موقعی نیستم سهل انگاری نکنی ها خوب مراقب پرهام باش.شب ها هم به سارا بگو بیاد بالا یا تو وپرهام برید پایین.باشه؟

جواب دادم:

ـ باشه عمه مطمئن باشید.

با صدای بهم خوردن قاشق وچنگال پرهام به ظرف فلزی عمه آذر پرسید:

ـ داشتید شام می خوردید؟

جواب دادم:

ـ بله مشغولیم.

و با خنده تعارف کردم:

ـ شما هم بفرمایید؟

او هم خندید وجواب داد:

ـ نوش جانت پس بد موقع زنگ زدم.به سینا وسارا بگو بعدا باهاشون صحبت می کنم.تو کاری نداری؟

سپاسگزار گفتم:

ـ نه ممنون سلام برسونید.

آ قربونت برم.خداحافظ.

ـ خدا نگهدار.

وارتباط را قطع کرد.سارا با کنجکاوی پرسید:

ـ مامان بود؟چیکار داشت؟

گوشی را درون کیفم گذاشتم وجواب دادم:

ـ خواست اگه بابا تماس گرفت شماره خونه دایی عزت رو بهش بدم می خواست با تو وسینا هم حرف بزنه که گفت بعد از شام دوباره زنگ می زنه.

هنگام خوردن شام بی اختیار نگاهم به سینا افتاد که حین خوردن غذا به فکر فرو رفته بود.یعنی به چه فکر می کرد؟سمیه یا ریحانه یا پروژه اش؟بدجوری به غذایش خیره مانده بود؟!هر فکری که بود او را از اشتها هم انداخته بود.چون با چنگال با غذایش بازی می کرد!یک باره سرش را بالا آورد ونگاهش در نگاهم گره خورد.کمی خیره ماند وبا دلخوری پرسید:

ـ چیه؟به چی زل زدی؟

از اینکه یک باره مچم را گرفته بود کمی دستپاچه شدم وبرای اینکه حرفی زده باشم در جوابش گفتم:

ـ برای چی غذاتو نمی خوری؟

با تمسخر خندید وگفت:

ـ به نظرم من رو با پرهام اشتباه گرفتی؟!قرار بود مواظب اون باشی نه من.

فهمیدم که حرفم به مذاقش خوش نیامده که اینطور توی ذوقم زد.بی اعتنار به گفته اش به طرف پرهام که در خواب وبیداری بقمه هایش را فرو می داد نگاه کردم وبا دلسوزی پرسیدم:

ـ خوابت میاد؟

از ترس بد خلقی سینا فقط سرش را تکان داد ودر جوابم چیزی نگفت.

ناگهان صدای سینا را شنیدم که گفت:

ـ مامان سروناز ببین سارا در چه حالیه؟اون رو هم چک کن.

با پق خنده سارا با عبانیت وبه سینا کردم و گفتم:

ـ نصف شبی شوخیت گرفته؟!از سن وسالن خجالت نمی کشی؟!

حالا ین حرف چه ربطی به سن وسال داشت؟!مگر پیرمرد بود که اینطور سن وسالش را به رخش می کشیدم؟!حالا خوب بود فقط هشت سال از من بزرگتر بود اگر واقعا پیرمرد بود چطور می خواستم بازخواستش کنم؟!

با سکوت وبرق چشمانش مطمئن شدم حرف بی جا وبی ربطی زدم که اینگونه سر خشمش اورده ام.مخصوصا خنده خفه وپنهانی سارا که دیگر هیچی؟!سارا برای اینکه حرف را عوض کند گوشی اش را از جیبش بیرون آورد وبا روشن کردنش گفت:

ـ یک زنگ بزنم به مامان ببینم چکار داره؟

که روشن کردن تلفن همراهش همان وشنیده شدن صدای زنگ دو پیامکش همان.میدانستم یک یا شاید هر دو پیامک مربوط به فرزاد است در حقیقت مطمئن بودم.

سارا که یک لحظه فلسفه خاموش کردن تلفن همراهش را یادش رفته بود با رنگ ورویی پریده نگاهی به صفحه گوشی اش انداخت وبا حرکاتی مضطرب شماره عمه آذر را گرفت.حال من هم دست کمی از سارا نداشت از صرافت طلب کاری چند ثانیه پیشم افتادم ومثل مظلوم ها سرم را به زیر انداختم.

سینا از فرصت استفاده کرد وبا کنایه رو به سارا گفت:

ـ مشتری ها چه به صف معطل مونده بودند؟!

سارا که نایی برای جواب دادن نداشت برای اینکه از زیر نگاه شماتت بار سینا بگریزد بلافاصله شروع به حرف زدن با عمه کرد.

ـ مامان سلام.چطوری؟

ـ ...

ـ نه غذامون رو تموم کردیم.آره همه خوبیم چه خبر؟عزیز چطوره؟

ـ ...

ـ هنوزم اونجا شلوغه؟مهمون ها رفتند؟

ـ ...

ـ مگه چند روز عزاداری می کنند؟

ـ ...

ـ راستی مامان من وسروناز فردا صبح کلاس داریم.خواستم بدونی که یک وقت به خونه زنگ زدی نبودیم...

ـ ...

ـ نه تا قبل از اینکه پرهام از مدرسه بیاد ما از دانشگاه اومدیم.خیالت جمع باشه.

وبا ترس ولرز رو به سینا گفت:

ـ سینا مامان میگه فردا صبح خونه ای؟یک وقت پرهام از مدرسه میاد پشت در نمونه؟

سنا با حرکت سر جواب داد:

ـ معلوم نیست.

وبا عصبانیت به من نگاه کرد.تاب سنگینی نگاه خصمانه اش را نیاوردم وبا ناراحتی پرسیدم:

ـ چیه؟

بی درنگ جواب داد:

ـ هیچی.

از بی خیالی اش حرصم گرفت وگفتم:

ـ پس چرا اینجوری نگاهم می کنی؟

شانه هایش را بالا انداخت وبا صدای خش دار از کینه جواب داد:

ـ چه جوری؟

بدون آنکه متوجه معنی حرفهایم باشم با غیظ گفتم:

ـ یک جوری نگاهم می کنی انگار که ارث بابات رو بالا کشیدم.

با حالت هجومی سرش را جلو آورد و اهسته طوری که سارا که در حال مکالمه با عمه آذر بود نشنود جواب داد:

ـ سروناز به ارواح خاک بابام اگه باز هم بی احترامی کنی چنان جوتب گستاخی ات رو بدم که نتونی سر بلند کنی.

از حالت تهاجمی اش ترسیدم وخودم را به صندلی چسباندم وتازه پی به معنی تهدید مبهمش بردم!!آب دهانم را قورت دادم وبا دهانی تلخ شده از دلهره وهراس کمی مغز راکدمانده از وحشتم را به کار انداختم تا معنی دقیق حرفش را هضم کنم.حرفش واقعا چه معنی می داد؟کتکم بزند یا بلایی سرم بیاورد؟!با تجزیه وتحلیل مفهوم دوم بدنم یخ کرد.یعنی واقعا قادر به چنین حماقتی بود؟!آن هم سینا که همه سوای بدعنقی واخلاق بد قلقش حاضر بودند سر نجابت وغیرت وپاکدلی اش قسم بخورند!واقعا می توانست چنین غلطی بکند؟!حالا غلطش به کنار با چه رویی توانست چنین حرفی را به زبان بیاورد؟!از جسارت گفتن حرفش وحتی تجسم بی حرمتی اش بی اختیار اشک درون چشمانم جمع شد.نمی خواستم جلوی او که چشم در چشمانم دوخته بود اشک هایم سرازیر شود ونظاره گر شکستن اعتماد به نفس وغرورم باشد.برای همین بدون آنکه به ظاهر ضعفی نشان دهم قبل از انکه او سرش را عقب بکشد وبه صندلی تکیه بدهد دستم را که از فرط عصبانیت به اراده خودم نبود بالا آوردم وسیلی محکمی به صورتش زدم.نوش جانش دیگر فکر اینجایش را نمی کرد!هم به تلافی تهدید وقیحانه ای که کرده بود هم به عوض دو تا سیلی که در سرداب پدربزرگش به صورتم زده بود.در حالی که دستش را روی صورتش گذاشته بود وچشمانش از خشم رنگ خون به خود گرفته بود به طرف پرهام وسارا نگاه کرد.اصلا متوجه حضور انها نبودم.در حقیقت مغز از کار افتاده ام از این شوک وارده وجود آنها را در نظر نگرفته بود.با تردید شرمندگی به طرفشان نگاه کردم.

پرهام سرش را به پشتی صندلی تکیه داده بود وبه راحتی خوابیده بود.سارا هم گوشی تلفن همراهش را به گوشش چسبانده بود.ودر حالی که رویش به طرف در واگن بود با عمه آرام آرام صحبت می کرد.خدا را شکر واقعا خدا را شکر.پس هنوز یک ذره آبرویی که جلوی سارا وپرهام داشتم حفظ شده بود.

ـ پس با این حساب دیگه از این به بعد هر چه دیدی از چشم خودت دیدی!

با تهدید دوباره سینا قلب درمانده ام دوباره شروع به زدن کرد.یعنی چه؟امشب چرا اینطوری شده؟نگاهش کردم.دستش را از روی صورتش برداشته بود وبه صندلی اش تکیه داده بود وبا صورتی برافروخته نگاهم می کرد.از طرز نگاهش مطمئن بودم اگر سارا وپرهام در کنارم نبودند همین جا خفه ام می کرد یا شاید هم تهدید کذایی اش را عملی می کرد!

سارا رویش را به طرفمان چرخاند وبا نگاهی به چشمان از حدقه درآمده ام به عمه گفت:

ـ باشه حالا خودم براش تعریف می کنم.

ـ ...

ـ باشه باشه حتما.حالا عزیز این چیزهایی رو که بهم گفتی می دونه؟

ـ ...

ـ واقعا عجب دنیایی شده!وسط عزا واین حرفها؟!

ـ ...

ـ ولی مامان فکر کن اگه بشه چقدر عالی میشه.

ـ ...

ـ نه.

وبا نگاهی به پرهام ادامه داد:

ـ اخی طفلی پرهام از زور خستگی نشسته خوابش برده.

ـ ...

ـ نه الان جاش رو درست می کنیم.

ـ ...

ـ باشه مراقبیم.

ـ ...

ـ دیگه کاری نداری؟

ـ ...

ـ نه ممنون.خداحافظ.

ـ ...

ار تباط را قطع کرد وگوشی را در دستش نگه داشت وبا اشاره به رنگ و روی پریده ام پرسید:

ـ چی شده؟

از ترس واکنش دوباره سینا جوابی ندادم وبه طرف سینا نگاه کردم.سینا با چهره ای درهم کشیده به بیرون نگاه می کرد.از اخم ابروهایش معلوم بود که دوباره به افکا عمیق فرو رفته البته با این تفاوت که این بار در عمق افکارش نقش اول را من بازی می کردم!

مجددا به سوی سارا نگاه کردم ودر جواب اشاره دوباره اش برای سر در آوردن از احوالم با اشاره ابرو وسر فهماندم که:چیزی نیست دعواهای همیشگی.

با اینکه به بگو مگوهای ما عادت داشت اما باز هم نگران اشاره کرد:چی میگه؟

دوباره با اشاره سر جواب دادم:هیچی ولش کن.

اگر واقعیت را به سارا می گفتم که از شدت تعجب وحیرت وشاید هم ترس پس می افتاد!با صدای ضربه ای به در سینا بی آنکه از جایش بلند شود به طرف در واگن نگاه کرد وبی حوصله جواب داد:

ـ بله بفرمایید.

مامور بردن ظروف خالی غذا در را باز کرد وبا چابکی هر چهار ظرف را از روی میزها برداشت وبعد از تشکر زیرزبانی سینا از در بیرون رفت ودر را پشت سرش بست.

حالت به ظاهر ناراحت وعصبی سینا برای سارا کمی غیر عادی آمد اما برای من بعد از ان همه تهدید وعذاب کاملا عادی بود مگر غیر از این هم می شد رفتار کرد!دوباره ابروهای سارا بالا رفت که یعنی؟چشه؟

آسته جواب دادم:

ـ بره به جهنم.

فهمید که هر چه هست هر دو طرف توپمان حسابی پر است.برای انکه کمی حالتمان را عوض کند خندید وبلند گفت:

ـ سروناز اگه بدونی مامان چی می گفت از هیجان تا صبح خوابت نمی بره.

بدون انکه هیچ اشتیاقی برای شنیدن خبرش داشته باشم بی احساس پرسیدم:

ـ چی می گفت؟

بلافاصله جواب داد:

ـ برات خواستگار پیدا شده.

با چشمان گرد شده نگاهش کردم.چه وقتی برای دادن این خبر بود؟!اگر ده دقیقه پیش بود از شدت هیجان می ترکیدم.البته نه از شدت هیجان شوهرپیدا کردن بلکه از هیجان اینکه چه کسی از من خواستگاری کرده همیشه اخلاق من وسارا این بود هر وقت کس برایمان پیدا می شد تا چند روز در موردش صحبت می کردیم وهمدیگر را دست می انداختیم ولذت می بردیم ولی حالا با این شرایط روحی!انگار خجالت می کشیدم واحساس شرم می کردم شاید به خاطر خط ونشان هایی که سینا برایم کشیده بود وپاک اعصابم را به هم ریخته بود به طوری که جایی برای ذوق وشوق وهیجان باقی نگذاشته بود.

با خنده پرسید:

ـ نمی خواهی بدونی کیه؟

از این همه بی ملاحظه گی سارا جلوی سینا تعجب کردم.حالا چرا این حرفها را جلوی سینا می زد؟!

بی اختیار زیر چشمی نگاهی به سینا انداختم.هنوز با اخمهای درهم به پنجره نگاه می کرد.

دوباره صدای خوشحال سارا توجهم را جلب کرد.

ـ مامان می گفت مادر صابر بعد از مراسم مسجد یواشکی تورو برای صابر خواستگاری کرده.

نتوانستم خودم را کنترل کنم وبا صدایی از ته چاه در امده پرسیدم:

ـ صابر؟!

چشمکی زد وجواب داد:

ـ آره صابر نوه پسر دایی عزت برادر سمیه.

و روی کلمه برادر سمیه تاکید کرد.

تازه فهمیدم علت بلند گفتنش جلوی سینا به چه دلیل است!از حالت چشمهای سارا خنده ام گرفت.از گوشه چشم دیدم که سینا نسبت به این موضوع واکنش نشان داد وسرش را به جانب ما چرخاند.سارا با دیدن توجه سینا با آب وتاب ادامه داد:

ـ بعد از اینکه ما پس از تموم شدن مراسم مسجد یک راست اومدیم راه اهن مریم خانم میره پیش مامان واز تو پرس وجو می کنه.مامان هم که شصتش خبردار میشه برای چی در مورد تو می پرسه ازت کلی تعریف می کنه.مریم خانم هم پرونده صابر رو باز می کنه واز تحصیلاتش وکارش وحجب وحیاش واز این حرفها میزنه.خلاصه اینکه قرار بعد از تمام شدن مراسم چهلم بیان تهرون رسما خواستگاری.اگه قبول کنی یک بله ضمنی ازت بگیر تا همه کارها بمونه برای وقتی که دایی اینها از اسپانیا اومدند.

از اینکه سارا همانند عزیز به جرفهایی که دلش می خواست پیچ وتاب می داد خنده ام گرفت وبرای اینکه جلوی سینا وخودم را مشتاق نشان دهم پرسیدم:

ـ حالا این پسره چه درسی خونده؟

با اینکه سارا قبلا برایم گفته بود ولی باز هم برای فیلم کردن سینا با آب وتاب جواب داد:

ـ مامان می گفت صابر مهندسی نساجی خونده الان توی کارخونه ریسندگی همون جا مشغول به کاره.سربازیش هم رفته پسر خوبیه دیگه خودت می دونی؟

با اینکه صابر را چند بار درست وحسابی دیده بودم ولی خودم را به آن راه زدم وپرسیدم:

ـ من توی مراسم دیدمش؟

سارا که از سرکار گذاشتن سینا لذت می برد بلافاصله جواب داد:

ـ اره یادت نیست همون که برای پذیرایی مهمون ها خیلی کار می کرد.سمیه رو که یادته برادر اون.

برای این که حرص سینا را در اورم گفتم:

ـ اَه اَه...سمیه؟!برادر اونه؟!صد سال سیاه.اگه برادره هم مثل خواهر آب زیرکاه وعوضی باشه مگه دیوونه ام یا مغز خر خورده ام که دستی دستی خودم رو بدبخت کنم.

از اینکه سمیه را اینطور لگدکوب می کردم ته دل ناراضی بودم بنده خدا بدی در حقم نکرده بود که اینطور زیرآبش را می زدم ولی برای در اوردن لج سینا حاضر به هر کاری بودم.

سارا هماهنگ با من سریع در جوابم گفت:

ـ نه بابا صابر با سمیه زمین تا آسمون فرق داره اینطور که مامان می گفت اصلا قابل مقایسه با خواهره نیست.

دوباره خودم را مشتاق وصلت با صابر نشان دادم وگفتم:

ـ حالا چندتا خواهر وبرادرند؟

سارا ذوق زده جواب داد:

ـ سه تا اولی صابره دومی سمیه وسومی هم سمیرا که سوم راهنمایی درس می خونه...

سینا وسط حرف سارا از جایش بلند شد وبا تحکم گفت:

ـ ول کنید این قصه کلثوم ننه ها رو پاشید جاتون رو مرتب کنید گردن این طفل معصوم شکست از بس یک وری روی صندلی افتاد.

تازه یاد پرهام افتادم که جلوی چشمم داشت از خواب می افتاد.از سهل انگاری ام خوشم نیامد.از جایم بلند شدم وبه طرف صندلی اش خم شدم وسرش را روی پشتی صندلی صاف کردم و رو به سارا گفتم:

ـ حالا چه جوری بخوابیم؟

سارا که متوجه قهر بودنم با سینا شده بود روبه سینا کرد وکسب تکلیف نمود.سینا با همان اقتدار همیشگی اش جواب داد:

ـ من و پرهام پایین می خوابیم شما هم بالا.

از ترس اینکه از تخت بالا پایین بیفتم با لحنی پرخاشگرانه گفتم:

ـ چرا ما بالا؟

در حالی که هنوز ایستاده بود بیشتر از یک سر وگردن از من بلند تر بود رویم خم شد وبا نگاه نافذ وعصبی اش گفت:

ـ پس کی بالا؟

دوبار هیاد تهدیدش افتادم با انزجار رویم را برگرداندم وجوابی ندادم.بدون آنکه دیگر حرفی بزند ضامن تخت های بالا را کشید وآنها را مرتب کرد وبا بلند شدن سارا کشوی تخت های پایین را کشید وبا برداشتن ساک بالش وپتو از قسمت کمد بالا جای پرهام را مرتب کرد واو را آرام سر جایش خواباند و با گفتن:کثل درخت نایستید برید بخوابید از در واگن بیرون رفت وآن را پشت سرش بست.من وسارا که هنوز ایستاده بودیم بی اختیار به هم نگاه کردیم واز ترس بازگشت سریعش وسایل مان را جمع کردیم واز پله های کوتاه بالا رفتیم وهر کدام روی تخت خودمان نشستیم.سارا نتوانست هیجانش را کنترل کند وبا نگاهی به دور وبر گفت:

ـ این بالا عجب کیفی داره!توی دیوونه چی می گفتی به سینا که پایین بخوابیم؟!

با جابه جا شدن روی تختم واطمینان حاصل کردن از اینکه محکم می باشد جواب دادم:

ـ باور کن هنوزم می ترسم نصف شب از این بالا پرت بشم پایین.

خندید وگفت:

ـ اگه بیفتی مستقیم می افتی روی پرهام بیچاره بیا جاتو با من عوض کن که حداقل اگه افتادی روی سینا بیفتی تا له بشه.

پوزخندی زدم وگفتم:

ـ نه زیاد هم خوش خیال نباش اگه بیفتم مستقیم پرت میشم وسط کف واگن.

خندید وپرسید:

ـ حالا سر چی با سینا بحثتون شد؟

بی اختیار راه نفسم بند امد باید چی می گفتم؟تهدید سینا را؟برای همین با کمی مکث جواب دادم:

ـ چه می دونم خودم هم نفهمیدم سر چی بود؟!

با دلسوزی نگاهم کرد وگفت:

ـ بابا صد دفعه بهت گفتم به پرو پاش نپیچ اون دیوونه است یک دفعه کار میده دستت ها.

دوباره یاد تهدید سینا افتادم وقلبم شروع به زدن کرد.

گوشی اش را از جیبش بیرون کشید وبا روشن کردنش خندید وگفت:

ـ بیا ببین این خله چی برام فرستاده قبل از اینکه با مامان حرف بزنم صدای زنگ پیامکم رو شنیدی که؟ نزدیک بود سکته کنم.یک پیامک از این بود یک پیامک از مریم.

وگوشی را به طرفم گرفت وگفت:

ـ بیا بخونش زود باش الان سینا میاد.

گوشی را از دستش گرفتم وبه صفحه آن نگاه کردم نوشته بود:

«نمی توانم ادعا کنم که همواره به یاد کسی هستم که دوستش دارم.اما می توانم ادعا کنم که حتی زمانی که به یادت نیستم باز هم دوستت دارم.»

لبخند کوتاهی زدم وگفتم:

ـ واقعا پیامکهاش خوندنیه!نکنه جدی جدی خودش می نویسه؟

خندید و گوشی را ازم گرفت وخاموشش کرد وگفت:

ـ از این فرزاد خله هر چی بگی برمیاد.دیدی چه جوری به سینا زنگ زد وردیابیمون کرد؟!از یک طرف هم خنده ام گرفته بود از یک طرف از ترس داشتم نفس های اهرم رو می کشیدم.

خندیدم وگفتم:

ـ اره حال من هم دست کمی از تو نداشت البته با یک درجه کمتر چون خدا رو شکر اون پیاک هاش رو برای تو می فرسته.

با شیطنت چشمکی زد وجواب داد:

ـ تا حالا حکایت آش نخورده ودهن سوخته رو شنیدی؟می ترسم همه پیامک هاش برای تو باشه وگیرنده اش فقط من باشم اون وقت این همه ترس ولرز بیخودی از کیسه ام رفته.

با خنده گفتم:

ـ حالا چرا می ترسی؟نکنه حامد جونت رو یادت رفت؟

با مشت به سینه اش زد وگفت:

ـ الهی فداش بشم من غلط بکنم یادم بره.

از حالتش خندیدم وگفتم:

ـ حالا زود باش اون ساک بالش و پتو رو از اون پشت بده که الان سینا میاد دهنشو باز میکنه.

ساک بالش وپتوها را برداشت وبا نگاهش به پایین گفت:

ـ فک کن الان پرهام خواب نبود ببین چه آتیشی می سوزوند!میایی بیدارش کنیم طفلی خیلی دلش می خواست این تخت های بالا رو ببینه.

ملحفه را روی تختم کشیدم وسرم را روی بالش گذاشتم وگفتم:

ـ دیوونه شدی؟!خودش صبح بلند میشه همه چی رو می بینه.

سارا هم ملحفه روی تختش کشید وسرش را روی بالش گذاشت وگفت:

ـ راستی فردا چهار صبح باید بلند شیم.فکر کنم قطار همون موقع ها میرسه.

پتو را رویم کشیدم وگفتم:

ـ آنقدر خسته ام که فکر نکنم اون موقع بیدار بشم.اگه نتونستید بیدارم کنید بذارید به حال خودم باشم.شاید با این قطار سر از شهر دیگه در اوردم.

با خنده گفت:

ـ پس یادت باشه خودت گفتی بیدارت نکنیم ها؟!هر چند که سینا با کتک هم شده بیدارت می کنه.

دوباره یاد حرف سینا افتادم وقلبم فرو ریخت.

بالشش را زیر سرش جابه جا کرد وخندید وگفت:

ـ دیدی گفتم اون سمندر بالاخره کار خودش رو می کنه؟

از تشبیه اش خنده ام گرفت وپرسیدم:

ـ منظورت کیه؟

با چشمکی جواب داد:

ـ همون خواستگار عزیزتون رو عرض می کنم.

خندیدم وگفتم:

ـ ولی تو گفتی صابر از نظر خلق وخو برام مناسبه نگفتی که خواستگاریم میاد.

با طلب کاری گفت:

ـ چیه ناراحتی بگم برگرده؟

از حالتش بلند خندیدم وپرسیدم:

ـ حالا چرا سمندر؟

با خنده گفت:

ـ چون از مارمولک موذی تره.ناجنس به قیافه موش مرده اش نمی خورد انقدر زود خواستگاری کنه؟!

با سر تایید کردم وگفتم:

ـ حالا اینها رو بی خیال شو دیدی سینا چطوری تا حرف سمیه شد گوش هاش رو تیز کرد؟

با قیافه حق به جانبی جواب داد:

ـ بابا من چند دفعه بگم اینها تصمیم دارن بده بستون کنند.صابر رو جلو فرستادند برای تو تا ما هم خام بشیم برای سینا بریم خواستگاری.حالا بیاد وسینا عاقل بشه وسمیه رو نگیره قیافه هاشون دیدن داره.

به شوخی گفتم:

ـ اِ...اونوقت من بیچاره چی این وسط قربونی میشم؟

دستش را زیر سرش گذاشت وگفت:

ـ دیوونه تو که برد می کنی کی بهتر از صابر؟ پس به این خوبی.این سیناست که اگه سیه رو بگیره تا خرخره سرش کلاه میره.

با پوزخندی گفتم:

ـ نه که سمیه بیچاره سرش کلاه نمیره؟!

خندید وگفت:

ـ چیه هنوز هیچی نشده هوای خواهر شوهرت رو خوب داری؟

خندیدم وجواب دادم:

ـ ما اینیم دیگه...

با باز شدن در واگن خودبه خود حرفمان تمام شد از گوشه چشم به پایین نگاه کردیم.سینا بعد از بستن در واگن پشت سرش وکشیدن پرده ومرتب کردن جایش بدون آنکه نظر ما را بخواهد چراغ ها را خاموش کرد وبه این طریق نشان داد که باید بخوابیم.

با اینکه خسته بودم ولیم اصلا خوابم نمی امد وفکرم در اطراف موضوع های مختلف دور می زد.

از غلت زدن سارا در جایش فهمیدم او هم حال من را دارد وبا خستگی زیاد خواب از سرش پریده است.به پنجره قاطر خیره شدم.سیاهی شب در آن بیابان منظره بیرون را وهم انگیز کرده بود.تکان قطار وصدای تلق تلق چرفهایش فکرم را کشاند به اینکه واقعا انسان اشرف مخلوقات است.ببین با عقل ومغز خود چطور وسیله نقلیه ساخته است که حتی در دل شب به راحتی روی تختش بخوابد وسفر کند وبه مقصد برسد!حالا مسافرت با هواپیما که دیگر هیچ!مطمئنا کشتی هم همین راحتی وهیجان را داشت هر چند که تا به حال سوارش نشده بودم ولی ظاهر امر...کهبا صدای پف سینا از پایین از افکارم بیرون کشیده شدم.نیم نگاهی به پایین انداختم و در تاریکی روشنی چراغ راهروی واگن ها دیدم که همان طور که طاقباز خوابیده وآرنجش را روی پیشانی گذاشته چشمانش را بسته است.نمی دانم خواب بود یا با چشمان  بسته در حال فکر کردن بود؟! دقیق به صورتش نگاه کردم.یک باره چشمانش را باز کرد وبه بالا خیره شد وپس از چند ثانیه با عصبانیت گفت:

ـ چیه؟چرا از اون بالا مثل عنکبوت زل زدی؟

سارا نتوانست خنده اش را مهار کند وبا پق خنده در تختش جابه جا شد وبه طرفم غلت زد.

از اینکه سینا مچم را گرفته بود ناراضی گفتم:

ـ اخه از این بالا قیافه آدمها دیدنیه!

ودیگر نتوانستم از حرص حرفم را ادامه دهم وبگویم:

ـ البته اگه اسم بعضی ها را بشه آدم گذاشت؟؟!

وبا خشم پتو را رویم کشیدم و در جواب خنده پنهانی سارا گرفتم:

ـ دیوونه ست!

سارا با اشاره در نور کم رنگ واگن که از راهرو می تابید جواب داد:

ـ ولش کن.

فصل پنج

ـ سروناز یواشتر گریه کن ممکنه پرهام از اتاقش بشنوه.

دستمال کاغذی را از جعبه بیرون کشیدم واشکهایم را پاک کردم وبا صدایی گرفته گفتم:

ـ اخه این چه مصیبتی بود؟!بیچاره مهرناز حالا می خواد چی کار کنه؟سارا نبودی که بشنوی مهرناز با چه زجه ای بچه ام بچه ام می کرد.

سرش را از روی تاسف تکان داد وقطره های اشکش را پاک کرد وگفت:

ـ حالا سر شب خودم دوباره زنگ می زنم.آخه چه جوری یک دفعه اینطوری شد؟پیش از رفتنمون که حال بچه خوب بود؟چقدر با ذوق وشوق تبریک گفتیم!

پبغض خفه شده ام به یکباره ترکید وبا گریه گفتم:

ـ نمی دونم چطوری شد؟!مامان ومهرناز می گفتند بچه یک دفعه حالش بد میشه ونفس کم میاره ودکترها اون رو میذارند توی دستگاه وبعد از کلی آزمایش واین حرفها می فهمند که مشکل تنفسی وکلیه داره.

اشکهایش دوباره جاری شد ولی برای دلداری ام گفت:

ـ درست میشه.بعضی از بچه ها اولش که به دنیا میان این جوریند بعدش کم کم درست میشن.مطمئن باش همین پسر مهرناز شاخ شمشادی بشه که با پاهای خودمون بریم براش خواستگاری.

دستمالی از جعبه بیرون کشید وادامه داد:

ـ پرهام که چیزی نفهمید؟

سرم را تکان دادم وگفتم:

ـ نه آنقدر خسته بود که وقتی از مدرسه اومد یک لقمه غذا خورد وبیهوش روی تختش افتاد.نه که چهار صبح بیدار شده بود عادت نداشت وقتی هم که از ایستگاه راه آهن اومدیم دیگه نخوابید.

به پشتی کاناپه تکیه دادم وبا حسرت در ادامه گفتم:

ـ خیر سرم گفتم حالا که زود از دانشگاه اومدیم وخونه خلوته یک زنگی به مامان اینها بزنم که هم حالی ازشون بپرسم وهم شماره خونه دایی عزت رو بهشون بدم نمی دونستم که دیگه چه خبری انتظارم رو می کشه؟

او هم به کاناپه تکیه داد وگفت:

ـ خوب شد من همون موقع اینجا نبودم وگرنه نمی دونستم چه عکس العملی باید نشون بدم.مطمئنا با نشاختی که از خودم دارم به جای دلداری فقط گریه برای مهرناز می کردم.حالا شماره رو به دایی دادی؟

جواب دادم:

ـ بابا که نبود با اردلان توی بیمارستان بود.شماره روبه مامان دادم.

وبا یادآوری لحن غم زده صدای مهرناز گفتم:

ـ سارا اگه مشکل بچه مهرناز جدی باشه چی؟یک عمر با یک بچه معلول...

و نتوانستم ادامه دهم وبی صدا گریه کردم.دستم را در دست گرفت وآهسته گفت:

ـ سروناز یواش تر پرهام می فهمه ها.خدایی نکرده طوری که نشده شاید مشکلش بی اهمیت باشه.خدا رو شکر علم انقدر پیشرفت کرده که این چیزها دیگه غصه ای نداره...

وبا صدای تلفن حرفش را قطع کرد وگفت:

ـ نمی خواد تو با این حال و روزت برداری خودم برمی دارم.

وبه طرف میز تلفن رفت وبا دیدن شماره گفت:

ـ سیناست وگوشی را برداشت:

ـ الو سینا سلام.

ـ ...

ـ کی اومدی؟گفتی ناهار میایی هر چی منتظرت شدم نیومدی خودم اومدم بالا.

ـ ...

ـ آره پرهام از مدرسه اومده الان خوابه.

ـ ...

ـ نه ولی سینا یک لحظه صبر کن.

و روبه من نگاه کرد وآهسته گفت:

ـ بهتره بهش بگم.

وبا کمی مکث ادامه داد:

ـ ببین سینا سروناز بعد از اینکه از دانشگاه اومدیم شماره تلفن خونه دایی عزت رو از دفترچه تلفن نوشت تا به دایی اینها بگه.وقتی که زنگ زد...

ـ ....

ـ مثل اینکه یک مشکلی برای بچه مهرناز پیش اومده.

ـ ...

ـ نه چیزی نشده.اینطور که زن دایی گفت انگار مشکل تنفسی کلیه پیدا کرده تو دستگاه گذاشتنش.

ـ ...

ـ نه دایی اونجا نبوده با اردلان رفته بیمارستان.

ـ ...

ـ باشه باشه.

ـ ...

ـ به مامان خودت میگی یا بهش زنگ بزنم؟

ـ ...

ـ حالا من فعلا پیش سروناز هستم.

ـ ...

ـ باشه.فعلا خداحافظ.

ـ ...

ودر حالی که گوشی را روی دستگاه می گذاشت زیر لب گفت:

ـ هنوز از راه نرسیده شب مهمون دعوت کرده.

بی حوصله از کارهای عجیب وغریب سینا پرسیدم:

ـ مگه چی می گفت؟

به طرفم آمد وروی کاناپه کنارم نشست وادامه داد:

ـ می گفت همونجا بمون چون امشب شام یکی از دوستهام با خانمش میاد.نمی دونم این بشر خستگی سرش نمیشه حالا خوبه امروز صبح کله سحر از مسافرت اومدیم اون وقت ورداشته مهمون دعوت کرده.

سرم را روی پشتی کاناپه گذاشتم وپرسیدم:

ـ وقتی موضوع بچه مهرناز رو گفتی چی گفت؟

نگاهم کرد وجواب داد:

ـ هیچی گفت خودم به دایی زنگ می زنم.در ضمن گفتش موضوع رو به مامان هم میگه.

از بی تفاوتی سینا حرصم گرفت وگفتم:

ـ پس زیاد هم ناراحت نشده.اصلا نباید بهش می گفتی اینکه احساسش مثل گل کلم می مونه پس فرقی نداره بدونه یا ندونه.باور کن همین مهمون های امشب رو هم دروغ گفته که دوستم وخانمشه.معلوم نست کی هستند که تو رو دست به سر کرده.

با ناراحتی از دست کارهای سینا پوزخندی زد وگفت:

ـ هر کی می خوان باشن باز هم خدا رو شکر که بهم نگفت بیا و وایسا پایین شام درست کن.فکر کن اگه بهم می گفت چی میشد؟!

وبا صدای زنگ پیامک تلفن همراهش گوشی را از جیب شلوارش بیرون کشید ودکمه باز شدن پیامک را فشار داد طولی نکشید که گوشی را به طرفم گفت وگفت:

ـ بخون.

غصه دار وبی حوصله جواب دادم:

ـ خودت بخون باور کن از بس گریه کردم حس وحال ندارم.

نگاهم کرد وگفت:

ـ از بس دیوونه ای دیگه پیشاپیش داری ماتم یک چیز الکی رو می گیری.

وبرای اینکه حالم را سر جایش بیاورد با لبخندی پیامک را بلند خواند:

«جیرجیرک به خرس میگه:دوستت دارم.خرس میگه:الان وقت خواب زمستانیه بعدا صحبت می کنیم.خرس رفت خوابید اما نمی دونست که عمر جیرجیرک سه روزه!!! جیرجیرک تو:فرزاد»

نتوانستم در اوج ناراحتی نخندم.بی اختیار لبهایم از هم باز شد وبا لبخندی گفتم:

ـ به خدا این دیوونه ست!

خندید وگفت:

ـ از دیوونه هم یک چیزی اون ورتره.حالا اینها رو بی خیال شد بچشب به جیرجیرک فکر کن با اون قد وقواره اش خودش رو جیرجیرک کرده؟!اگه اون جیرجیرکه لابد یکی از ما که پیامک برای اونه خرسیم.حالا خوبه هیچ کدوم چاق هم نیستیم.شیطونه میگه براش بنویسم:اون خرسه جد وابادته.

کنترل تلویزیون را برداشتم وگفتم:

ـ فکر می کنی از رو میره؟

شانه هایش را بالا انداخت وجواب داد:

ـ والله بعید می دونم.راستی سروناز صبحی اشکان چی می گفت؟

تلویزیون را روشن کردم وگفتم:

ـ چیز خاصی نمی گفت می خواست جزوه های فیزیک شیمی چهارشنبه رو ازم بگیره دیگه خبر نداشت که ما هم مثل خودش غایب بودیم.

گوشی را کنارش گذاشت وگفت:

ـ سروناز بی شوخی اشکان پسر خوبیه ها یک کم تحویلش بگیر.

کانال های تلویزیون را عوض کردم وگفتم:

ـ چیه؟دوباره شروع کردی؟اینم بذارم پیش صابر کنج دلم یا اینکه توی صف نگهش دارم؟

با حرص جواب داد:

ـ حرف صابر رو نزن که جواب بله رو مثل آدم میدی وتموم.

نگاهش کردم وبا پوزخندی گفتم:

ـ پس اگه صابر تمومه این اشکان بیچاره رو می خوام چیکار؟

با خنده در جوابم گفت:

ـ اونو می ذاریم برای روز مبادا که اگه سمیه ناجنس توی کارت موض دووند و وصلت صورت نگرفت خیسونده توی تشت باشه.

با تمسخر گفتم:

ـ جدا؟!

بلافاصله جواب داد:

ـ آره جدا.

از اینکه بای کمرنگ شدن غصه بچه مهرناز کنارم بود وبه راحتی فکر وحواسم را از موضوع پرت نموده بود قدردان نگاهش کردم وگفتم:

ـ سارا من اگه تو رو نداشتم باید برای فرار از غم وغصه چیکار می کردم؟

با نده نگاهم کرد وپرسید:

ـ چیه؟رگ محبتت قلنبه زده بیرون یا اینکه من شبیه فرشته مهربون شدم؟

خندیدم وجواب دادم:

ـ هیچکدوم ولی...

حرفم را قطع کرد وگفت:

ـ ولی بی ولی بیا فکر کن ببین شب چطوری می تونیم سر از کار سینا در بیاریم ببینیم کی پایین مهمونه.

با کنترل تلویزیون را خاموش کردم وگفتم:

ـ اینکه کاری نداره پرهام که بیدار شد شب می فرستیمش پایین تا سروگوشی آب بده.

خندید وگفت:

ـ مثلا سر وگوشی هم آب بده یک بچه نه ساله چی می تونه بفهمه که برامون خبر بیاره؟!فوقش میگه یک آقاهه ویک خانومه پایین نشسته بودند.

پاهایم را روی کاناپه جمع کردم وبالا آوردم وگفتم:

ـ پس می گی چی؟

یک لنگه از ابروهایش را بالا برد وجواب داد:

ـ یکی از ما باید بره پایین.

با پوزخندی گفتم:

ـ دیوونه شدی؟تو هیچی ولی اگه من برم سینا جنازه ام رو می فرسته بالا خیلی خوشش میاد؟!یک دفعه برم پایین بگم چی؟!یک کاسه ترشی لیته دارید؟!سارا تو هم بعضی وقت ها یک چیزهایی میگی؟!

خندید وبه مسخره گفت:

ـ نه بگو سارا پاش خواب رفته خواست بیاد پایین نتونست من جاش اومدم.

یاد تهدید سینا افتادم وبا حال بدی گفتم:

ـ لابد سینا هم میگه بفرمایید تو!

با جدیت دوباره یک لنگه از ابروهایش را بالا برد وگفت:

ـ من نمی دونم ولی باید یکی از ما بره پایین.

روی کاناپه جابه جا شدم وجواب دادم:

ـ زیاد به مغزت فشار نیار.موقع اومدنشون از پشت پنجره نگاه می کنیم ببینیم از چه نوع تیپی اند.حالا بگو برای شام چی می خوری تا درست کنم؟

بلافاصله جواب داد:

ـ کو حالا تا وقت شام.بشین یک چیز حاضری پیش هم می خوریم.

از جایم بلند شدم وگفتم:

ـ نه طفلی پرهام ناهار دست وحسابی نخورد حتما شام باید چیزی براش درست کنم.

او هم از ایش بلند شد وبا لبخندی گفت:

ـ پس پیش به سوی لوبیا پلو.

هنوز مواد اولیه لوبیا پلو را آماده نکرده بودیم که تلفن زنگ خورد.تلفن بی سیم را که همیشه توی آشپزخانه بود برداشتم وبا دیدن شماره خانه عمه ناراضی گفتم:

ـ اَه...سارا بیا ببین باز این سینا چیکار داره؟

سارا شعله زیر قابلمه را کم کرد وگوشی را گرفت وگفت:

ـ الو سینا بله؟

ـ ...

ـ نه چطور؟

ـ ...

ـ مگه زنگ نزدی؟

ـ ...

ـ فعلا که هیچی ولی تازه داریم لوبیا پلو درست می کنیم البته در مرحله پیاز سرخ کردنیم.

ـ ...

ـ ولی سروناز میگه همین غذا رو...

وبا ابروهای درهم نگاهش را بهم دوخت وسرش را تکان داد.

ـ ...

ـ حالا نمی تونی به جای دیگه زنگ بزنی؟

ـ ...

ـ می خواهی بیام پایین؟

ـ ...

و رو به من نگاه کرد وپرسید:

ـ سروناز توی فریزر مرغ دارید؟

و با اشاره ابرو نشان داد که بگویم نه.سردرگم به جای جواب پرسیدم:

ـ برای چی می خواهی؟

سرش را تکان داد وجوابم نداد وبه سینا گفت:

ـ حالا بذار خودم فریزرشون رو ببینم بهت زنگ می زنم وتماس را قطع کرد وگوشی بی سیم را روی میز آشپزخانه گذاشت وبا دلخوری گفت:

ـ لال می شدی می گفتی نه؟

بلافاصله پرسیدم:

ـ خب برای چی می خواستی؟

به طرف قابلمه رفت ودر حالی که چیازهای طلایی شده درون روغن را هم می زد جواب داد:

ـ میگه زنگ زده به غذاکده یاس تعطیل بوده انگار یک دور روز برای تعمیرات داخلی غذا بیرون نمی دن جای دیگه هم نمی شناسه اطمینان نداره غذا خوب باشه یا بد.برای همین می خواست ما غذا درست کنیم.در ضمن محض اطلاع مرغ فریزرمون هم تموم شده.سینا میگه زنگ زده به مرغ فروشی حاج اسماعیلی اونجا هم گفتند مرغ تازه ندارند فردا صبح میارن.حالا با این تفاسیر اگه دهنتو باز می کردی ویک کلام می گفتی نه کار امشبمون رو راحت می کردی.

درب فریزر را باز کردم وگفتم:

ـ این همه مرغ داریم اون وقت بگم نه؟حالا باز خوبه همه اینها رو عمه برامون گرفته.

و در فریزر را بستم وادامه دادم:

ـ دفعه پیش عمه هم برای شما وهم برای ما مرغ خرید.شما مصرفتون زیاده زود به زود تموم می کنید ولی من وپرهام که زیاد مرف نمی خوریم.

زیر قابلمه را خاموش کرد وگفت:

ـ حالا میگی چیکار کنم؟بهش زنگ بزنم که دارید اگه بگن تا شب اسیر آشپزی هستیم؟!

روی صندلی پشت میز آشپزخانه نشستم وگفتم:

ـ خب چرا نمیدی خودش درست کنه؟!دو سه تا بسته مرغ از توی فریزر بردار وببر پایین بده خودش درست کنه.

با پوزخندی جواب داد:

ـ اخه سینا آشپزی بلده؟خودت که بهتر می دونی نیمرو هم بلد نیست دیگه چه برسه به خورشت پلو!تازه اولش گفت قورمه سبزی وکشک بادمجون هم درست کنیم در کنار اینها مرغ سوخاری وسیب زمینی سرخ کرده واین حرفها رو هم بذاریم.

با چشمان گرد شده از تعجب وپررویی سینا گفتم:

ـ دیگه چی؟!

با عصبانیت وخودخوری از ندانم کاریهای سینا جواب داد:

ـ دیگه همین!تازه گفتش که بسته گوشت وسبزی وبادمجون سرخ شده رو آماده گذاشته توی سینی روی میز آشپزخونه تا بیام ببرم.

با حرص پوزخندی زدم وگفتم:

ـ زحمت کشیده!

وپس از کمی فکر ادامه دادم:

ـ و اگه این کارها رو نکنیم؟!

روی صندلی کناری ام نشست وجواب داد:

ـ نکنیم نداره؟!خودت خوب می دونی که به زور هم که شده باید اوامرش رو اجرا کنیم.

شانه هایم را بالا انداختم وگفتم:

ـ من ه نمی کنم مگه زوره؟اصلا بگو خسته ایم فردا هم امتحان میان ترم داریم.

بی حوصله خندید وگفت:

ـ اگه راست میگی خودت بگو.

کمی فکر کردم وگفتم:

ـ حالا که این جوره اصلا بگو مرغ نداریم حداقل زحمتمون کمتره.

بلافاصله گفت:

ـ منم که بهت گفتم بگو نداریم تو هی سوال وجواب می کردی.

عصبی گفتم:

ـ چه می دونستم فکر می کردم کارش لنگه همین دو تا بسته مرغه؟!حالا این مهمون های کی هستند که انقدر رودروایستی داره؟

پوزخندی زد وجواب داد:

ـ دو ساعته دارم میگم که یکی مون بره پایین سر وگوشی آب بده برای همینه.

با یک فکر آنی چشمکی زدم وگفتم:

ـ پس واجب شد به بهونه آشپزی وشام پایین بردن یکی مون خودش رو بندازه تو.

نقشه ام را خواند واز جایش بلند شد وگفت:

ـ پس برم بگم کشک بادمجون وقورمه سبزی رو درست می کنیم ولی مرغ نداریم؟

جواب دادم:

ـ نه اون سیناست که پا میشه میاد بالا فریزر رو می بینه ودستمون رو میشه بهش زنگ بزن بگو داریم.

در حالی که به طرف در آشپزخانه می رفت گفت:

ـ باشه پس من برم بسته های توی سینی ای که سینا گفت رو بیارم.

از جایم بلند شدم وگفتم:

ـ خب از همین جا بردار؟

قبل از انکه از در بیرون برود جواب داد:

ـ بشین بذار باد بیاد.

***

پرهام با خوشحالی پشت میز آشپزخانه نشست وگفت:

ـ چرا انقدر غذا درست کردید؟مگه چه خبره؟!

با حاضر جوابی گفتم:

ـ عروسی قنبره!

سارا در حالی که سیرها را ریزریز می کرد خندید وگفت:

ـ قنبر رو خوب اومدی.ولی بی شوخی فکر کن ببین پایین چه خبره!

برای اینکه کاری کرده باشم که از نجکاوی نمیریم رو به پرهام گفتم:

ـ پرهام اگه مشق هاتو نوشتی برو پایین پیش سینا.

پرهام که از کارهای غیر عادی ما سردر نمی اورد با تعجب پرسید:

ـ برای چی؟

واقها برای چی؟نگاهی به سارا کردم تا او جوابی سر هم کند که به موقع پاسخ داد:

ـ برای اینکه سینا وقتی خواب بودی سراغت رو می گرفت.بازی پلی استیشن ات رو هم ببر پایین با سینا بازی کن.اگه کسی هم اومد طوری نیست همونجا بمون توی سالن وبازی کن.

از اینکه سارا اصرار داشت پرهام همان جا بماند وبازی کند ودر حقیقت حرفهایشان را گوش کند خنده ام گرفت وزیر لب رو به سارا گفتم:

ـ این دیگه آخر نامردیه!

سارا خندید وچشمکی زد وگفت:

ـ حقشه.

پرهام که توان دل کندن از آشپزخانه با بوهای مطبوع واشتها آور را نداشت بدون آنکه از جایش تکان بخورد گفت:

ـ پس شام چی؟

بی درنگ جوابش دادم:

ـ تو برو پایین براتون میاریم.

کمی نرم شد واز جایش بلند شد وبه طرف در آشپزخانه رفت وگفت:

ـ پس من رفتم.

پیش از آنکه از در بیرون برود گفتم:

ـ راستی پرهام اون بلوز آبیه با شلوار لی ات رو بپوش ممکنه برای سینا مهمون بیاد زشته با لباس خونه بری.

حرفم را گوش کرد وبه طرف اتاقش رفت.

سارا سیرها را روی پیاز داغ ها ریخت وگفت:

ـ آخی طفلی چه حرف گوش کن شده!از وقتی دایی اینها رفتند خیلی عوض شده.

در قابلمه قورمه سبزی را گذاشتم وگفتم:

ـ پس چی؟!کلی روش کار کردم تا لوس بازی هاشو کنار گذاشت.

وبا نگاهی به ساعت گفتم:

ـ ساعت هشت شد پس کی می خوان بیان؟!

با قاشق چوبی سیر وپیازها را زیر ورو کرد وجواب داد:

ـ میان غصه ات نباشه غصه ات برای من باشه که از عصری تا حالا چند دفعه پیاز پوست کندم وسرخ کردم ودو کیلو اشک ریختم.

خندیدم وقوطی نعناع خشک را از کابینت بیرون اوردم وگفتم:

ـ در تعجبم که از عصری تا حالا فرزاد پیامک نداده!

شیشه کشک را از یخچال برداشت وگفت:

ـ چی دلت تنگ شده!حالا خوبه مهمونای کذایی سینا یکی شون همین فرزاد باشه؟!

نگهش کردم وجواب دادم:

ـ بعید هم نیست.

وبا صدای پرهام که گفت من رفتم ودر ورودی خانه را بست رو به سارا گفتم:

ـ خدا کنه سینا توی ذوقش نزنه ونگه چرا اومدی پایین؟

در حالی که برای سرکشی به مرغ ها در فر را باز می کرد جواب داد:

ـ خدا رو شکر سینا اگه با من و تو مثل کارد وپنیره ولی با پرهام میونه اش خوبه فکر نکنم...

وبا صدای زنگ پیامک تلفن همراهش چشمکی زد وگفت:

ـ خودشه آقای حلال زاده!

و در فر را بست وگوشی اش را از روی میز آشپزخانه برداشت ودکمه باز شدن پیامک را زد.

پس از خواندن پیامک سرش را بالا کرد وگفت:

ـ پیامک حامده.میگه فردا دانشگاه نمیاد فقط می خواست خبر بده.

پرسیدم :

ـ چرا؟

شانه هاش را بالا انداخت وجواب داد:

ـ ننوشته لابد کاری داشته.

و دوباره با صدای زنگ پیامک توجه اش را به گوشی جلب کرد.در حالی که پیامک را می خواند با لبخندی گفت:

ـ مال فرزاده.ببین چی نوشته؟!

و شروع به خواندن کرد:

«هر وقت قلبت از سختی ها خسته شد به کوهستان برو وخدا رو فریاد کن و بگو آیا هنوز امیدی هست..؟! پاسخ میاد: هست...هست...هست یا اکر هم خواستی بگو فرزاد جان...؟!پاسخ میاد:جان...جان...جان...»

دو تایی زدیم زیر خنده وبا خنده گفتم:

ـ ببین آخرش رو ه جوری به هم بافته؟آدم مات می مونه!

خندید وبه طرف تابه پیاز داغ وسیر داغ رفت وگفت:

ـ باور کن این دو سه روزه به این پیامک های با مزه اش عادت کرده ام.

به شوخی گفتم:

ـ اِ...چشمم روشن؟!چشم و دل آقا حامد هم روشن...

وبا صدای باز شدن در حیاط حرفم را ادامه ندادم وبه طرف پنجره رفم وگفتم:

ـ فکر کنم اومدند.

برای اینکه راحت تر دید بزنیم چراغ اشپزخونه را خاموش کرد وکنارم پشت پنجره آمد وگوشه پرده را گرفت وگفت:

ـ پس کوشن؟

با استقبال سینا دم در و آمدن مهمانها داخل حیاط با دقت براندازشان کردم وگفتم:

ـ نه میشه به سینا امیدوار بود بدجور خوش سلیقه ست!ببین دختره چه بور وروشنه درست عین برادرشوسینا فکر کرده ما هالوییم که گفته زن وشوهرند.

سارا زیر چراغ داخل حیاط دقیق نگاهشان کرد وگفت:

ـ آره خان داداشم زیادی خوش سلیقه ست!

وبا رفتن مهمان ها داخل خانه از پشت پنجره کنار آمدیم وچراغ آشپزخانه را روشن کردم وگفتم:

ـ حالا ما مثل آشپزهای مطبخ های قدیم اینجا وایسادیم که جی؟برای خانوم آشپزی کنیم؟!یکی نیست به سینا بگه مگه کلفت مجانی گیر اوردی؟!

روی صندلی پشت میز آشپزخانه نشست وگفت:

ـ جای عزیز خالی تا ته وتوی کار مهمونهای سینا ر در بیاره.یادته وقتی فرزاد اومده بود بهش می گفت دکتر هدایت پور؟!

خندیدم وشعله زیر قابلمه ها را کم کردم وگفتم:ـ چه تندی هم رفت سراغ اینکه چند تا خواهر وبرادر داری؟

و روی صندلی روبه رویش نشستم وادامه دادم:

ـ تعجبم از اینکه سینا این همه دوست ورفیق رو از کجا میاره!من و تو توی همین لیلا ومریم موندیم دیگه بقیه اش پیشکش!

سرش را به نشانه تایید تکان داد وگفت:

ـ برای اینه که من وتو همدیگر رو داریم دیگه احتیاجی به دوست وآشناهای زیاد ندارین که سرمون رو گرم کنیم.حالا پاشو فر رو خاموش کن فکر کنم مرغها زغال شدند.

موقع بردن شام بر خلاف نقشه مان خود سینا به طبقه بالا آمد وبا تحکم ازمان خواست که غراها را درون ظرف بکشیم وتزئین کنیم.من که از این خرده فرمایش های سینا از عصبانیت در حال انفجار بودم با خشم روی صندلی پشت میز آشپزخانه نشستم و به این طریق نشان دادم که دیگر حوصله ادامه اطاعت از اوامرش را ندارم.سارای بیچاره از ترس سینا سینی مخصوص مرغها را از فر بیرون کشید ومرغ های سوخاری شده را داخل دیس گذاشت وشروع به تزئین کرد.با اینکه سینا با کینه نگاهم می کرد اما طاقت نیاوردم وبرای کمک به سارا از جایم بلند شدم وبا غرولند قابلمه قورمه سبزی را از روی اجاق گاز برداشتم تا درون ظرف خالی کنم.

ـ چرا دو تا مرغ درست کردید؟یک دونه هم کافی بود.

سارا در حالی که هنوز تزئین می کرد جواب سینا را داد:

ـ گفتیم خودمون هم هستیم یک دفعه کم نیاد.

ظرف سالاد ومرغ وماست را داخل سینی بزرگی چید ودر حالی که از در آشپزخانه بیرون می رفت با طلب کاری گفت:

ـ بقیه اش رو هم آماده کنید تا بیام ببرم.

نتوانستم جلوی خودم را بگیرم وبا خشم گفت:

ـ چشم قربان.

با خشم نگاهم کرد وجوابی نداد واز در آشپزخانه بیرون رفت.

سارا در حالی که دیس برنج را می کشید نگاهم کرد وگفت:

ـ هر چقدر لجش ذو در بیاری بی فایده ست اون کار خودش رو می کنه.ندیدی چطور دست به کمر ازمون خواست تزئین کنیم؟!

تابه کشک بادمجان را درون ظرف خالی کردم وبا حرص گفتم:

ـ تو هم چه آماده وحرف گوش کن شروع به کار کردی!

برای تزئین کشک بادمجان به کمک آمد وجواب داد:

ـ چکار می کردم؟!نگاهش رو ندیدی؟به جای تشکر از این همه پخت پزمون می خواست خفه مون کنه!

دیس برنج وظرف کشک بادمجان تزئین شده را کنار هم روی میز چیدم وگفتم:

ـ برای چی انقدر با ما سر ناسازگاری داره؟

بلافاصله جوابم داد:

ـ ما برای چی حرص اون رو داریم؟!برای همون علت اون هم از ما خوشش نمیاد.

روی صندلی نشستم وگفتم:

ـ ما برای آقا بالاسری وفضول بازیهایش ازش خوشمون نمیاد واز همه مهمتر بیشتر وقتها مثل برج زهرمار می مونه ولی اون چی؟ما چه هیزم تری بهش فروختیم؟

که با آمدن سینا برای بردن بقیه غذاها حرفم را قطع کردم.

با رفتن سینا مقداری از شام که برای خودمان نگه داشته بودیم خوردیم که پرهام به طبقه بالا آمد.

با کنجکاوی سوال پیچش کردیم ودر نهایت فهمیدیم که آقا سعید وخانمش به تازگی از کانادا آمده اند وآنطور که پرهام با احساس بچه گانه اش متوجه شده بود گویا سینا هم تصمیم رفتن به کانادا به همراه آنها را داشت.از این خبر در حالی که هم شوکه شده بودیم وهم وشحال نگاهی با هم رد وبدل کردیم وبه هوای شستن ظرف ها به آشپزخانه رفتیم.سارا قابلمه خالی برنج را خیس کرد وگفت:

ـ یعنی باور کنیم که سینا می خواد بره؟

ظرفهای نشسته را کنار هم چیدم وجواب دادم:

ـ والله چی بگم؟!شاید پرهام اشتباه متوجه شده.

خندید وگفت:

ـ نه بابا فکر نکنم.

از ته دل خوشحال شدم وگفتم:

ـ می دونی اگه این خبر جدی جدی راست باشه چه روزهای هیجان انگیزی در انتظارمونه؟!دیدی گفتم پرهام رو بفرستیم پایین برامون خبر میاره؟!

کنارم ایستاد وبا خنده گفت:

ـ آره این پرهام عجب بچه تیزی شده یک کم دیگه زیر دستمون باشه استاد قابلی از آب در میاد.حالا اگه عزیز بفهمه چی میشه؟!

دستکشهای ظرف شستن را دست کردم وگفتم:

ـ از فراق سینا اگه دق نکنه خیلیه حالا عمه آذر به کنار.

سرش را تکان داد ودر جوابم گفت:

ـ آره مامان هم ناراحت میشه ولی عزیز جدی جدی دق می کنه.هر چند که سینا به خاطر دانشگاهش بیشتر اوقات تنها در شهرستان بود واز ما دور بود ولی عزیز لااقل دلش خوش بود چند وقت به چند وقت می دیدش ودلی از عزا در می اورد ولی حالا دیگه...

به میان حرفش امدم وگفتم:

ـ خصوصا اینکه اخلاق جفتشون هم مثل هم بود!دیگه هیچی!

با خنده نگاهم کرد وحرفن را تایید کرد وگفت:

ـ بنده خدا سینا راست می گفت این دوتا که پایین هستند زن و شوهرند.ما رو باش که چه فکرهایی می کردیم؟!

خندیدم وگفتم:

ـ حالا که رفتنی شده شده بنده خدا!!

دوباره خندید وجواب داد:

ـ آره دیگه چه میشه کرد؟!برادره ورگ وپی مون از همه و هم خونیم!

برای شستن ظرف ها کنار ظرفشویی رفتم وبه شوخی گفتم:

ـ این برادر کجا بود که یک دفعه سر در آورد؟!

با خنده جواب داد:

ـ توی لوله بخاری!

و اسکاچ را به مایع ظرفشویی آغشته کرد وادامه داد:

ـ پس دستکش های من چی؟

ظرفها را داخل سینک ظرفشویی گذاشتم وگفتم:

ـ برو از پایین بیار یا نه اصلا لازم نکرده بشوری تو فقط ظرفها رو جمع وجور کن وخشک کن خودم می شروم.

وبا صدای زنگ پیامک تلفن همراهش چشمکی زدم وادامه دادم:

ـ بیا از خدا خواسته کارت هم در اومد.

با اشتیاق به طرف گوشی اش که روی میز آشپزخانه بود رفت وگوشی اش را برداشت ودکمه باز شدن پیامک را زد وپس از چند لحظه با خنده گفت:

ـ پیامک فرزاده..

و شروع به خواندن کرد:

«فاصله گرفتن از آدمهایی که دوستشان داریم بی فایده است زمان به ما نشان خواهد داد که جانشینی برای آنها نیست.»

با پوزخندی گفتم:

ـ من هنوز توی کف پیامکهای پرمعناش موندم!

خندید وگفت:

ـ همه توی کفش مونده اند!...

که صدای دوباره پیامک نلفن همراهش حرفش را قطع کرد.در حالی که با اسکاچ قابلمه ها را می شستم با خنده پرسیدم:

ـ دیگه چی نوشته؟

دکمه باز شدن پیامک را زد وبا ذوق وشوق شروع به خواندن کرد:

«تو هدیه الهیی از سوی خداوندی برای سینه انبوه از درد من...عطر وجودت را برای شفا می بویم...ای شلغم!!»

بی اختیار بلند زدیم زیر خنده که سارا گفت:

ـ شیطونه میگه یک جواب دست وحسابی براش بفرست که دیگه انقدر پررو نشه؟!

با خنده گفتم:

ـ حامد هیچی ولی اگه جرات سینا رو داری بفرست؟!

خوست حرفی در جوابم بگوید که با صدای مجدد زنگ پیامک گوشی اش حرفش را خورد وبلافاصله دکمه باز شن دکمه پیامک را زد وبا هیجان خواند:

«وقتی وارد دلم شدی احساس کردم آتشی در وجودم شعله ور شد...ای فلفل!!»

شیر آب را بستم وبا خنده گفتم:

ـ این پیامک های هیجان انگیزش رو نگه دار برای یادگاری که بعدها یک روزی بخونیم وبخندیم!

با صدای تلفن بی سیم داخل آشپزخانه دستکشهایم را در اوردم وبه طرفش رفتم وبا دیدن شماره تلفن همراه عمه به سارا گفتم:

ـ عمه آذره.

وگوشی را برداشتم:

ـ الو عمه سلام.

ـ سلام سروناز جان خوبی؟اوضاع واحوال چطوره؟

ـ مرسی عمه همه خوبیم.سارا هم اینجاست.

ـ آره می دونم سینا بهم گفت که مهمون داره سارا بالاست.خب عمه از بابات اینها چه خبر؟سینا یک چیزهایی در مورد پسر مهرناز بهم گفت از اینجا نتونستم با مهرناز اینها تماس بگیرم.موضوع چی بوده؟!دلم داره مثل سیر وسرکه می جوشه.

از اینکه از یاد بچه مهرناز وغم وغصه آنها غافل شده بودم با شرمندگی گفتم:

ـ راستش عمه مامان ومهرناز می گفتند که بچه مهرناز یک دفعه نفس کم اورده وحالش بد شده وگذاشتنش توی دستگاه.دکترها بعدا که آزمایش وعکس برداری کردند فهمیدند که مشکل ریه وکلیه داره.

با صدای بغض آلودی در جوابم گفت:

ـ بمیرم برای مهرناز لابد خیلی غصه می خوره.اگه تونستم که خودم باهاشون تماس می گیرم ولی با این حال اگه دوباره تماس گرفتی بگو که حتما به من یک زنگی بزنند.شماره خونه ایی عزت رو بهشون دادی؟

بلافاصله جواب دادم:

ـ بله به مامان دادم اما بابا با اردلان بیمارستان بودند.

ـ بمیرم برای احمد.خب سروناز جون کاری نداری؟پرهام حالش چطوره؟

ـ خوبه عمه.ممنون.

ـ سروناز جون من ازت خداحافظی می کنم.مواظب خودتون باشید.گوشی رو بده به سارا.

ـ چشم.خدانگهدار.

وگوشی را به طرف سارا گرفتم.

فصل شش

آهسته از پله های ساختمان بالا آمدم تا اگر سینا خانه ست صای پایم را نشنود ودر مورد نبودن سارا سوال نکند.خوشبختانه بدون هیچ سروصدایی از طبقه عمه اینها گذشتم وبه پشت در خانه خودمان رسیدم.با احتیاط در را باز کردم ووارد شدم وآهسته در را پشت سرم بستم.بودن سینا در خانه مصیبتی بود که باید رفتارمان را در مقابلش تنظیم می کردیم تا کوچکترین ایرادی نتواند بگیرد واگر طبق گفته پرهام به کانادا می رفت از خوشحالی دق می کردیم همان طور که عزیز از دوری اش دق می کرد.آرام به طرف اتاقم رفتم ولباسم را عوض کردم.با آنکه از دانشگاه به سینا زنگ زده بودیم واز رفتن پرهام به مدرسه مطمئن شده بودیم ولی باز هم برای اطمینان دلم می خواست ظهر در خانه می بودم ورفتن پرهام را با سرویس مدرسه کنترل می کردم.هفته پیش که پرهام صبحی بود امد ورفتش به مدرسه برایم راحت تر بود وراحت تر می توانستم با وقت دانشگاهم تنظیم کنم ولی از این هفته که ظهری می شد باید ماتم می گرفتم.بی سر وصدا از ترس اینکه از پنجره کوچک دستشویی سینا متوجه حضورم شود دستهایم را شستم وبه طرف آشپزخانه رفتم وباز هم از ترس اینکه بوی غذا راه نیفتد آن را گرم نکرده خوردم.از اینطور ملاحظه کاری وآرام آرام راه رفتنم خودم خنده ام گرفته بود.حکم دزدی را پیدا کرده بودم که با اجازه وارد خانه خودمان شده بودم!خدا بگویم سارا را چکار نکند که مرا به این روز انداخته بود!

یاد قیافه پر از هیجان سارا افتادم که با خوشحالی گفته بود:«تو برو خونه من یک ساعت دیگه میام.حامد ازم خواسته توی دانشگاه بمونم تا باهام صحبت کنه فکر کنم می خواد در مورد وضعیامون حرف بزنه.»

غلط نکنم یک عروسی افتادیم!بی اختیار لبخندی زدم وبه طرف اتاق پرهام حرکت کردم.طبق معمول اتاقش به هم ریخته وشلوغ وپلوغ بود وهر جیزی یک جایی افتاده بود کمی اتاقش را مرتب کردم وبیرون امدم وروی کاناپه هال دراز کشیدم وبه ساعت نگاه کردم کمی از سه گذشته بود می خواستم تلویزیون را روشن کنم ولی باز هم به ملاحظه حضور سینا در طبقه پایین منصرف شدم.هر چند که وجود سینا برایمان مصیبت بود ولی در این شرایط ونبودن کسی در خانه برای پرهام نعمت بزرگی بود واقعا اگر نبود باید پرهام را پیش کی می گذاشتم ومی رفتم؟!با اینکه پرهام تا حدی بزرگ شده بود ولی هنوز خلق وخوی کودکی را داشت وتنهایی در خانه بند نمی شد.هر چند که تنها گذاشتنش هم در دو طبقه خالی کار درستی نبود.

با صدای زنگ تلفن یک دفعه راست نشستم وبه طرف میز تلفن رفتم.شمار خانه عمه بود.پس سینا متوجه حضورم شده بود!چه بیخود این همه پنهان کاری کردم وپاورچین پاورچین راه رفتم!پس از چند زنگ گوشی را برداشتم وبی حوصله گفتم:

ـ الو؟

طبق معمول بدون هیچ حال واحوال پرسی وبا لحن طلبکارانه همیشگی پرسید:

ـ کی امدی؟

بی اختیار یاد حرف تهدید آمیزش در قطار افتادم وبا عصبانیت وبرای آنکه لجش را در آورم بدون آنکه پاسخ دهم پرسیدم:

ـ برای چی؟

بی درنگ جواب داد:

ـ برای نخودچی!

و کمی مکث کرد وادامه داد:

ـ دایی تماس گرفت ومی خواست باهات حرف بزنه نبوی گفت وقتی اومدی یک زنگ بهش بزنی.

دلم شور مهرناز وبچه اش را زد ودلواپس پرسیدم:

ـ حالشون خوب بود؟

جواب داد:

ـ اره.

وبلافاصله در ادامه سوال کرد:

ـ سارا کجاست؟

از ترس اینکه حرفی بزنم که شک کند طبق قرارمان با سارا فوری جواب دادم:

ـ فکر کنم رفت مدرسه عمه می خواست در مورد این ده روزی که عمه غیبت داشته صحبت کنه.

با پوزخندی در جوابم گفت:

ـ اِه....؟!مامان، پرهامه که سارا رفته غیبتش رو وجه کنه.تازه این وقت روز؟

نگاهی به ساعت کردم ساعت سه وبیست دقیقه بود.راست می گفت همه مدرسه های راهنمایی در این وقت روز تعطیل بود.تازه آن هم مدرسه عمه که سر ساعت دو زنگش خورده می شد.دیگر من وسارای کم هوش فکر اینجایش را نکرده بودیم!

برای اینکه حرفی زده باشم که حرف قبلی ام را درست کنم گفتم:

ـ نه سارا زودتر رفت شاید تا الان توی ترافیک مونده باشه.

باز هم پوزخندی زد وگفت:

ـ یک روز در هفته مدرسه داشتن مامان که انقدر بیا وبرو وغیبت موجه کردن نداره مطمئنا خودش تماس گرفته.به سارا زنگ بزن بگو راضی به زحمتت نیستیم زودتر بیا خونه تا بیشتر از این شرمنده نشدیم.

وگوشی را قطع کرد.

از اینکه دستمان برایش رو شده بود احساس عذاب وجدان پیدا کردم وبلافاصله به تلفن هرماه سارا زنگ زدم ومنتظر برقراری ارتباط شدم.سارا بعد از دو بوق گوشی را برداشت وجواب داد:

ـ الو سروناز سلام.

بی درنگ گفتم:

ـ سلام.چه خبر؟حامد الان اونجاست؟

صدایش از بین سروصدای ماشین وآدمها رسید که گفت:

ـ نه همین الان رفت.جلوی در دانشگاه هستم دارم میام خونه.

بلافاصله گفتم:

ـ زود باش یک دربست بگیر بیا.سینا یک چیزهایی بو برده.

با اضطراب پرسید:

ـ مگه سینا خونه ست؟چیزی گفته؟

جوابش دادم:

ـ آره کلی احتیاط کردم تا نفهمه اومدم ولی فهمید.الان هم تلفن زد تا هم پیغام بابا رو برسونه وهم سراغ تورو بگیره.

پرسید:

ـ تو چی جواب دادی؟

جواب دادم:

ـ همون مدرسه عمه رو گفتم ولی فهمید.مای خنگ حساب ساعت تعطیلی مدرسه رو نکرده بودیم.حالا هم برای ماست مالی گفتم خیلی وقته رفتی حتما توی ترافیک گیر افتادی.

با ترس پرسید:

ـ آخرش چی؟آخرش چی گفت؟!

در جواب گفتم:

ـ هیچی گوشی رو قطع کرد.حالا زود بجنب تا صداش در نیومده.

و نگران جواب داد:

ـ باشه اومدم.فعلا خداحافظ.

بیش از آنچه انتظارش را داشتم زود رسید وسراسیمه خودش را داخل خانه انداخت ودر را پشت سرش بست وبا کشیدن نفس عمیقی گفت:

ـ نمی دونم این کار وزندگی نداره پشت پنجره آشپزخونه وایساده وانتظار اومدن من رو می کشه؟!

فهمیدم منظورش سیناست.روی کاناپه هال نشستم وبا روحیه خرابی که از گفتگوی تلفنی با بابا اینها پیدا کرده بودم غصه دار گفتم:

ـ ولش کن انقدر کشیک بکشه تا خسته شه.برو لباستو عوض کن.غذا رو گرم کردم چایی هم دم کردم.

در حالی که به طرف اتاق من می رفت گفت:

ـ دستت درد نکنه.

وداخل اتاقم شد.طبق یک قرار نا گفته سارا در این ده روز که عمه وعزیز در شهرستان بودند تعدادی از لباسهایش را جمع کرده وبه طبقه بالا امده بود وتقریبا همه اوقاتش در کنار ما بود.چون از یک طرف حوصله اخم وتخم وسر وکله زدن با سینا را نداشت واز طرف دیگر هم با نبودن عزیز وعمه در پایین احساس تنهایی می کرد.من وپرهام هم از خدا خواسته بودنش را در کنارمان با تمام وجود پذیرا بودیم وخدا را شکر سینا هم از این نظر هیچ گونه اعتراضی نداشت وشاید هم به نوعی سپاسگزارمان بود.فقط تنها موردی که مایه عذاب مان می شد کنترل ورود وخروجمان از طرف او بود ک هبا دیدنش پشت پنجره آشپزخانه همیشه با روی درهم کشیده وارد خانه می شدیم وخدا را بیشتر شکر که در این ده روز من به طور کامل با او رودررو نشده بودم وفقط یکی دو بار صدایش را از پشت تلفن شنیده بودم آن هم با انزجار ولی پرهام با رفت وآمدش به پایین وبردن غذا برایش تا حدی از اوضاع واحوالش با خبرمان می کرد.

می دانستم که سالن پذیرایی مد نظر عمه که همیشه از تمیزی برق می زد جایگاه کتابها وجزوه های دانشگاهی اش شده ودر حقیقت سالن پایین را به یک مرکز تحقیقاتی برای پروژه اش تبدیل کرده بود وجای عمه آذر خالی در گوشه گوشه انجا کتابهای پخش وپلا بود واگر سارا هم گاهی اوقات پایین نمی رفت وظرف ها را نمی شست آشپزخانه همبهم ریخته می شد و سرنوشت سالن و هال را پیدا می کرد.

ـ راستی حامد بهت سلام رسوند.

به طرف سارا نگاه کردم ودر حالی که به طرف اشپزخانه می رفت ادامه داد:

ـ بیا تو آشپزخونه تا خرخره برات حرف دارم.

بدن خسته ام را تکان دادم وبه دنبالش به آشپزخانه رفتم وروی صندلی پشت میز آشپزخانه نشستم وبه حرکاتش نگاه کردم.با عجله ای که ناشی از گرسنگی اش بود مقداری زرشک پلو با مرغ درون بشقابش کشید وروی صندلی روبه رویم پشت میز نشست وگفت:

ـ بگو چه خبر؟!

و بدون آنک منتظر پاسخی از جانب من باشد اولین قاشق را در دهانش گذاشت وادامه داد:

ـ حامد یک بار توی یکی از این موسسه ها پیدا کرده.

دستم را زیر چانه ام گذاشتم وپرسیدم:

ـ چه کاری؟

لقمه اش را فرو داد ودر جواب گفت:

ـ همین تدریس خصوصی دیگه.فیزیک درس میده.

نگاهش کردم وگفتم:

ـ فقط همین رو می خواست بهت بگه؟!خب تلفنی هم می تونست بگه که انقدر مورد بازجویی سینا...

نگذاشت ادامه دهم وبلافاصله گفت:

ـ نه فقط این نه می خواست بگه که فعلا به همین وضع ادامه بدیم تا هم اون توی کارش کمی جا بیفته وپس اندازی جمع کنه هم اینکه من کم کم درسم تموم بشه.

متعجب گفتم:

ـ هو! می خواد صبر کنه درست تموم شه؟مگه قبلا نگفته بود چه اشکالی داره که با خانواده ات صحبت کنه؟

در حالی که آهسته آهسته غذایش را می خورد سرش را تکان داد وگفت:

ـ چرا هنوزم اصرار داره که با مامان حرف بزنه ولی میگه فعلا در حد همون حرف بمونه تا خونواده هامون بدونند بعدا که شرایطمون روبه راه شد موضوع رو علنی ورسمی کنیم.

به پشتی صندلی تکیه دادم وگفتم:

ـ چه دست به عصا راه میره!اون وقت تو چی گفتی؟

شانه هایش را بالا انداخت وجواب داد:

ـ هیچی چی می تونستم بگم؟!

بلافاصله گفتم:

ـ خب حداقل یک حرفی می زدی.می دونی اگه تا تموم شدن درست صبر کنی چقدر دیر میشه؟

با خونسردی جواب داد:

ـ بهتر.وقتی اون عجله ای نداره من که نمی تونم خودم رو سبک کنم.

ازخ ونسردی اش تعجب کردم وگفتم:

ـ منظور من سبک شدن واین حرفها نیست.ما الان ترم سوم هستیم درست؟تا پایان درسمون حداقل دو سال ونیم تا سه سال دیگه جا داریم.اون وقت تو می خواهی توی این مدت بلاتکلیف بمونی؟شاید بعدها نظر اون عوض شه؟!

با قاشق کمی غذایش را بهم زد ونگاهم کرد وگفت:

ـ سروناز تو میگی من چکار کنم؟باور کن خودم هم به این وضع راضی نیستم.درسته که مامان می دونه ولی همه اش دلم شور می زنه ک هاگه عزیز وسینا بفهمند چه جوری جوابشون رو بدم.به جون خودم نباشه به جون خودت امروز بعد از اینکه اون حرفها رو ازش شنیدم نمی دونستم چطوری حرف دلم رو بهش بزنم وبگم نه این مدت خیلی زیاده.تو اگه جای من بودی وقتی وقار وسنگینی ومنطقی حرف زدنش رو می دیدی قفل می کردی من که دیگه هیچی.

نگاهش کردم وگفتم:

ـ منطقی حرف زدنش به کنار ولی این حرفش اصلا منطقی نیست.یعنی چی دو سه سال مثل دیوونه ها معطل بشینی؟!

وبا می فکر پرسیدم:

ـ می خواهی برم باهاش صحبت کنم.

بشقاب خالی اش را برداشت ودر حالی که به طرف ظرفشویی می رفت با پوزخندی گفت:

ـ بگی چی؟بگی خواستگارها جلوی در صف کشیدند اگه دیر بجنبی دختره رو می برند؟!

جواب دادم:

ـ آره شاید همین رو بگم ولی بی شوخی سارا غیر مستقیم بهش میگم این مدت مدت زیادیه.

برای شستن ظرف ها شیر آب را باز کرد ودر حالی که به موضوعی فکر می کرد گفت:

ـ حالا بعد فعلا از زور خستگی مغزم درست کار نمی کنه.

دو لیوان چای ریختم وبه هال آمدم وروی کاناپه نشستم ومنتظرش شدم تا شستن ظرفها را تمام کند.بعد از چند دقیقه در حالی که دستهایش را با دستمال کاغذی خشک می کرد کنارم نشست ولیوان چای روی میز را برداشت و پرسید:

ـ تو چه خبر؟با دایی اینها تماس گرفتی؟

با دل پر غصه جواب دادم:

ـ آره زنگ زدم.متاسفانه پسر مهرناز رو فردا عمل می کنند.

با ناراحتی پرسید:

ـ چرا؟مگه زن دایی نگفت بهتر شده؟

در حالی که بی اختیار اشک درون چشمهایم حلقه زده بود گفتم:

ـ چرا انگار بهتر شده ولی مشکل کلیه اش فقط با عمل برطرف میشه.حالا دیگه نمی دونم چه عملیه که حتما باید انجام بشه.بابا می گفت خوشبختانه جای هیچ گونه نگرانی نیست ولی طفلی مهرناز خیلی بی تابی می کنه.

سرش را از روی تاسف تکان داد وگفت:

ـ بنده خدا مهرناز.خدا کنه همه چی به خوبی وخوشی بگذره وعمل بچه اش موفقیت امیز باشه.

سرم را بلند کردم وگفتم:

ـ الهی امین.لیوان چایی اش را نصفه خورد واز جایش بلند شد وگفت:

ـ انقدر داغون وخسته ام که فقط یک دوش می تونه حالم رو جا بیاره.من رفتم حموم اگه کسی زنگ زد...

که با زنگ پیامک تلفن همراهش حرفش را قطع کرد وگفت:

ـ چه حلال زاده!

وگوشی اش را از روی میز برداشت ودکمه باز شدن پیامک را زد وگفت:

ـ پیامک فرزاده.

وبلند شروع به خواندن کرد:

«تق تق تق...کیه؟من گذای دوره گردم اومدم دورت بگردم!»

واقعا دست خودمان نبود با حال وحوصله کمی که داشتیم بی اختیار زدیم زیر خنده.این پیامک های مسخره فرزاد در این جال وهوا واقعا حکایتی داشت!با لبخندی گفتم:

ـ من اگه جای تو باشم یکی از این پیامکها رو نشون حامد میدم که بدونه چقدر کشته مرده داری.

به شوخی جواب داد:

ـ چرا پیامکش رو نشون بدم؟خودش رو ور می دارم می برم تا با دیدن قد وهیکلش کمی حالش جا بیاد.

وبا خنده ادامه داد:

ـ باور کن اگه به فرزاد بگیم با سر میاد.

خندیدم وگفتم:

ـ چرا که نه؟!سرش درد می کنه برای این جور مسخره بازیها...

که صدای دوباره پیامک تلفن همراهش توجه مان را جلب کرد.در حالی که با خنده می گفت:

ـ تازگی ها دو تا دو تا پیامک میده دکمه باز شدن پیامک را زد ودوباره با صدای بلند شروع به خواندن کرد:

«برای خریدن عشق هر کی هر چه داشت اورد.دیوانه هیچ نداشت گریست.گمان کردند چون هیچ ندارد می گرید.هیچ کس قدر دیوانه ندانست که قیما عشق، اشک است وقیمت اشک، عشق!  

همان دیوانه: فرزاد»

بی اراده اشک درون چشمهایم جمع شد وبا بغض پنهانی در سینه گفتم:

ـ جدی جدی این پیامکها رو از کجا میاره؟!

او هم انگار تحت تاثیر متن پیامک قرار گرفته بود که با بغض گفت:

ـ از یک دختر بیچاره ای مثل من..

برای اینکه حال وهوایش را عوض کنم با لبخندی پرسیدم:

ـ جدا؟!

بلافاصله جواب داد:

ـ اره جدا.

هنوز گوشی در دستش بود که دوباره صدای زنگ پیامک امد.با پوزخندی گفتم:

ـ از این دفعه دیگه پیامکهاش سه تا سه تا میاد؟!

با لبخندی دکمه باز شدن پیامک را زد وبا دقت شروع به خواندن کرد:

«خاک پای دوست شدن در نزد ما یک آرزوست/گر  دوست قابل بداند جان ما تقدیم اوست»

خندیدم وگفتم:

ـ بابا احساسات این دیگه قابل تقدیره!

گوشی اش را روی میز گذاشت وگفت:

ـ به شرط اینکه بدونیم برای کدومامونه.

با لبخندی گفتم:

ـ وقتی جواب سوالت رو می دونی صد دفعه دیگه هم سوال کن؟!

خندید ودر حالی که به سوی حمام می رفت گفت:

ـ بی خودی فلسفه بافی نکن.

با رفتن سارا به حمام لیوان چای نیم گرمم را سر کشیدم وروی کاناپه دراز کشیدم وبی اختیار به فکر پیامکهای فرزاد فرو رفتم.به راستی این پیامک های رمانتیکش را برای چه کسی می فرستاد؟!برای من یا سارا؟! البته قدر مسلم این بود که برای سارا می فرستاد ولی چرا انقدر مبهم؟!

چرا حداقل در یکی از پیامکها اسک سارا را نمی نوشت ومخاطبش را مشخص نمی کرد؟!البته از شواهد مشخص بود که طرف مورد توجهش سارا است ولی از بس سارا شک وتردید را پیش کشیده بود...

با صدای ضربه ای به در در جایم نشستم وبی اختیار روسری ام را که همیشه اماده روی دسته کاناپه افتاده بود برداشتم وسر کردم.با نگاهی به ساعت ودیدن ساعت چهار ونیم مطمئن شدم که وقت امدن پرهام از مدرسه نرسیده چون پرهام روزهایی که شیفت ظهر بود ساعت پنج، پنج وربع از مدرسه برمی گشت.

با آنکه حوصله برخورد ودیدن قیافه نحس سینا را نداشتم ولی به ناچار به طرف در رفتم واز داخل چشمی صورت پرابهت سینا را دیدم وبا اخمهای درهم در را باز کردم.او هم بی رغبت تر از من نگاهی از سر سیری به رویم انداخت وگفت:

ـ یک دقیقه برو توی اتاقت بالای دریچه کولر رو ببین نم پس نداده؟

در حالی که هنوز ایستاده بودم پرسیدم:

ـ برای چی؟

با حاضرجوابی گفت:

ـ برای نخودچی!

وبا چشمهای عصبانی نگاهم کرد وگفت:

ـ یک دقیقه برو ببین وبیا.

نمی دانم چرا بی دلیل از دیدن عصبانیتش که ان هم هیچ دلیلی نداشت آتش گرفتم وبا لجبازی گفتم:

ـ خودت برو.

از بی توجهی ام به حرفش خوشش نیامد وبا چشمهای از حدقه در امده از شدت خشم سرش را جلو آورد واهسته گفت:

ـ ببین سروناز من هنوز اون تهدیدی رو که توی قطار گفتم یادم نرفته پس مواظب خودت باش ونذار بهونه دستم بیفته؟!

بی اختیار تمام بدنم از شدت خشم شروع به لرزیدن کرد ودر یک تصمیم آنی در را روی صورتش بستم.

درست نفهمیدم که در به صورتش اصابت کرد یا نه ولی فقط حس کردم با زانوهای لرزان ودست وپایی یخ کرده روی زمین پشت در نشسته ام.نفسم از دشت تنگی از سینه بیرون نمی امد وهمان طور در سینه ام حبس شده بود.واقعا وقاحت را از حد گذرانده بود! دستهای لرزانم خود به خود به سوی صورتم رفت و تمام صورتم را پوشاند.از شرم وبیزاری از تهدیدش تمام صورتم را زیر دستهایم پنهان کردم.از اینکه باید برای حفظ آبرو در مقابلش کوتاه می آمدم وهیچ نمی گفتم خون خونم را می خورد و مستاصل مانده نمی دانستم چکار کنم؟!ای کاش مثل بار قبل حداقل سیلی محکمی در گوشش می زدم تا لااقل دل زخمی ام کمی خنک شود.از اینکه در مقابل گستاخی اش هیچ کاری نکرده بودم از عصبانیت در حال انفجار بودم وهمان طور مغز درمانده ام در حال تکاپو بود تا به فکر چاره ای برای پاسخ به بی شرمی اش بگردد.گوش دلم از اینکه در را توی صورتش کوبانده بودم وشاید محکم به صورتش خورده بود احساس خوشحالی می کردم ولی هنوز مطمئن نبودم که به صورتش خورده بود احساس خوشحالی می کردم ولی هنوز مطمئن نبودم که به صورتش ورده بود یا آنکه صورتش را عقب کشیده بود؟!مغز درمانده ام همین طور در حال جستجوی راهی برای انتقام بود که صدای زنگ پیامک تلفن همراهم از جا پراندم.

دست وپای سرب شده ام را اندک حرکتی دادم وبا حالتی که شبیه آدمهای بیماری که دوره سختی را گذرانده بودند به طرف گوشی ام رفتم.دستم قدرت برداشتن گوشی وزدن دکمه باز شدن پیامک را نداشت ولی با هر بدبختی بود این کار را کردم بدون آنکه به شماره فرستنده دقت کنم با چشمهای بی رمق شروع به خواندن کردم:

«وقتی حرفم رو عملی کردم ومثل یک سگ به دست وپام فتادی اون وقت می فهمی یک من ماست چقدر کره داره؟!»

وتازه چشمهای به شماره ی فرستنده پیامک رفت.شماره سینا بود!

بی اراده گوشی از دستم افتاد ومثل یک شاخه تا خورده روی کاناپه خم شدم ونشستم.دیگر تهدیدش واقعا علنی بود!چه داشتم که بگویم؟!رنگ از رویم پریده بود ودهانم مزه تلخی می داد!حالا واقعا در مقابل بی شرمی اش چه می کردم؟از شدت ترس وشاید هم تنفر پشت پلکهایم می زد وحالت پریدن پیدا کرده بود به سختی نفس عمیقی کشیدم وروی کاناپه ولو شدم.از اینکه نمی توانستم پاسخش را بدهم بیشتر حرص می خوردم.یک دفعه به مغزم رسید:چرا پاسخش را ندهم؟!وبی اختیار دستم به سوی گوشی ام رفت وبا نهایت خشم وعصبانیت دکمه باز شدن صفحه نوشتن پیامک را زدم وبا حرص انچه که به ذهنم رسید نوشتم: 

«تو غلط می کنی که اینطور گستاخانه اهانت می کنی جرات داری حرفت رو عملی کن تا بفهمی سگ واقعی کیه؟!من یا تو؟!اگه وجودش رو داری یک بار دیگه حرفت رو تکرار کن بی شخصیت.»

و پیامم را به شماره اش فرستادم وکمی دل اتش گرفته ام را خنک کردم.به راستی عجب حال وروزی داشتم!سر چی داشتم با سینا یکی به دو می کردم؟!وبی اختیار از شدت خشم وناراحتی وشاید هم شرم لبم را به دندان گزیدم.سینا را چه به این حرفها!چه چیزی باعث شده بود که اینطوری بی شرمانه حرمتها را بشکند وجسارت گفتن چنین...که با صدای زنگ پیامک تلفن همراهم مفزم گلوله اتش شد.سرم واقعا داغ کرده بود؟!درون دلم جیرینگ جیرینگ می لرزید ومام این علایم نشانه ترس، تنفر وعصبانیتم از او بود.با دستهایی لرزان گوشی را برداشتم ودکمه باز شدن پیامک را زدم نوشته بود:

«این حرفها برای دهنت خیلی بزرگه!»

با انزجار گوشی را روی کاناپه پرت کردم و دندانهایم را به هم فشار دادمسرم حسابی سنگین شده بود واز ناراحتی چشمهایم را روی هم گذاشتم.واقعا چرا سینا یک دفعه اینطور افسار گسیخته شده بود؟!هر چند که قبلا هم از من وسارا دل خوشی نداشت ولی هرگز به ما توهین نمی کرد وآن هم به من واینطور! یاد حرف سارا افتادم که همیشه به من توصیه می کرد دهان به دهانش نگذارم.حالا این هم نتیجه اش!انقدر به پرو پاش پیچیدم که اینطور رویش باز شد وهر اراجیفی از دهانش در امد.واقعا قدیمی ها راست گفته اند که احترام هر کس دست خودش است ومن جقدر خوب احترام خودم را حفظ کردم؟!

ـ کی زنگ نزد؟

با صدای سارا از افکار پریشانم بیرون آمدم وبه طرفش نگاه کردم.در حالی که حوله کوچکی دور سرش پیچیده بود کنار در حمام داخل راهرو ایستاده بود و حوله را روی سرش جابه جا می کرد.

یک دفعه به دهانم امد که اتفاقات چند لحظه پیش خودم با سینا را بگویم وازش راه چاره بخواهم که جلوی خودم را گرفتم.اگر جریان را برایش تعریف می کردم پاک آبرویم می رفت ودیگر بعدها نمی توانستم...که با پرسش دوباره اش که پرسید:

ـ کسی زنگ نزد؟

خودم را کمی جمع وجور کردم وجواب دادم:

ـ نه.

و موضوع امدن سینا را فاکتور گرفتم.با لبخندی نگاه کرد وگفت:

ـ چیه چرا اینطوری نگاهم می کنی؟!

فهمیدم که هنوز شوک وبهت ناشی از رفتارهای سینا از چشمهایم خارج نشده وهمچنان خیره به نقطه ای نگاه می کردم.برای اینکه حرفی زده باشم که حالتم را عادی نشان دهم گفتم:

ـ حوله کلاه دارم توی حموم بود چرا اون رو نپوشیدی؟

به طرفم امد ودر حالی که روی کاناپه روبه رویم می نشست به شوخی گفت:

ـ اَه..اَه...چندشم میشه می خواهی شپش های تنت به بدنم بچسبه؟!

لبخند کم رنگی زدم وبرای اینکه باز هم عادی باشم گفتم:

ـ دیوونه!اون که تمیز بود تازه شسته بودمش.

با خنده گفت:

ـ آره تو گفتی ومن هم باور کردم.

وبا لبخندی ادامه داد:

ـ سروناز چرا شما توی حمومتون کیسه وسفیدآب ندارید؟

سرم را به پشتی کاناپه تکیه دادم وگفتم:

ـ دیوونه شدی؟!

خندید وگفت:

ـ باور کن از بس توی حموممون از این چیزها دیدم دیگه برام عادی شده.عزیز اگه کیسه وسرکه وسفیدآب توی حموم نباشه اصلا حموم نمیره.تازه آب میوه خوردن تو حموم هم براش جز واجباته.

و نگاهی به صورتم انداخت وپرسید:

ـ حالا تو چته که انقدر سرخ شدی؟

با هراس از اینکه لو بروم گفتم:

ـ کی؟من؟!

به شوخی گفت:

ـ نه پس سینا!

با این حرفش از ترس رسوا شدن قلبم هری فرو ریخت.نکنه توی حمام صدای سینا را شنیده بود؟ولی نه سینا این قسمت حرفش را آهسته گفه بود.برای اینکه از شک وتردید در بیایم ودلم را آرام کنم گفتم:

ـ راستی گفتی سینا وقتی حموم بودی سینا اومد بالا می خواست ببینه دریچه کولر نم داده یا نه.

بی تفاوت پرسید:

ـ سینا؟حالا نم داده بود؟

پس متوجه امدم سینا نشده بود.با خیال راحت شانه هایم را بالا انداختم وجواب دادم:

ـ نمی دونم.حالا بعدا میرم می بینم.

با سر انگشت حوله را روی موهایش جابه جا کرد وگفت:

ـ اتفاقا دیروز که رفته بودم پایین کتابهامو بیارم با یکی داشت حرف می زد صحبت از قیرگونی پشت بوم رو می کرد.نکنه می خواد روی پشت بوم رو آسفالت کنه؟

گفتم:

ـ نمی دونم.

از جایش بلند شد ودر حالی که به طرف اشپزخانه می رفت گفت:

ـ عجب حوصله ای داره ها!

وقبل از انکه وارد آشپزخانه شود پرسید:

ـ برات چایی بیارم؟

سرم را تکان دادم وگفتم:

ـ دستت درد نکنه یکی بیار.

وبه شوخی جواب داد:

ـ مگه قرار چند تا بخوری؟‍!

وبا خنده داخل اشپزخانه رفت.میشه از اخلاقش خوشم می آمد.هیچ وقت کاری را برای خودش سخت نمی گرفت.اگر از موضوعی ناراحت می شد فقط همان لحظه بهش فکر می کرد وتمام دیگر بعدها کاری به کار آن جریان نداشت.خیلی که موضوعی فکرش را مشغول می کرد همان موقع جار وجنجال راه می انداخت وکمی خودش را تخلیه می کرد ولی دیگر بعد مغزش را خسته ان موضوع نمی کرد.من هم تا حدودی اخلاق او را داشتم ولی این اواخر دیوانه بازیهای سینا کاملا فکرم را مختل کرده بود ولابه لای افکار روزمره ام دنبال دلیل این رفتارهایش می گشتم.این ده روز که دیگر هیچی؟!تهدیدش چنان روی اعصابم تاثیر گذاشته بود که هر لحظه در فکر تلافی بودم.با صدای زنگ در خانه صدای سارا را از آشپزخانه شنیدم که گفت:

ـ پرهام اومد.

برای باز کردن در از جایم بلند شدم.پرهام بعضی وقتها کلید خانه را جا می گذاشت واگر کسی در خانه نبود این سهل انگاری اش مکافات میشد.

با سر وصدا داخل امد وپس از نگاه کردن به اطراف پرسید:

ـ پس سارا کو؟

می دانستم که به بودن سارا عادت کرده.قبل از انکه جواب دهم سارا سرش را از اشپزخانه بیرون اورد و با خوشرویی جوابش داد:

ـ طبق معمول مشغول کلفتی مگه خواهرت میذاره یک نفس راحت توی این خونه بکشم؟!

پرهام در جوابش خندید وسلام کرد وخوشحال از دیدن سارا با هیجان گفت:

ـ راستی فردا انشا داریم.خانوممون گفته در مورد باران یک صفحه انشا بنویسیم.

سارا با چشمکی نگاهم کرد وگفت:

ـ قابل توجه من وسروناز!

وبرای اوردن سینی چای دوباره به آشپزخانه رفت.کوله پشتی پرهام را از پشتش برداشتم وبا توصیه اینکه زود برو لباستو عوض کن ودست وصورتتو بشور روانه اتاقش کردم.

کوله پشتی اش را کنار میز گذاشتم ودفتر تکالیفش را بیرون کشیدم و روی کاناپه نشستم.سارا با سینی چای اومد وکنارم نشست وگفت:

ـ شاید خانومشون دیده انشا اون دفعه اش خیلی معرکه بوده گفته این فدعه حتما یک چیز عالی می نویسه!

نگاهی به لیوان چایی انداختم وبه شوخی گفتم:

ـ خوب شد الان خواستگار نیومد وگرنه با این تاخیرت تا حالا رفته بود.

با خنده گفت:

ـ اولا خیلی روت زیاده نا سلامتی من اینجا مهمونم.ثانیا اگه دو سه سال دیگه حامد بیاد خواستگاری محاله زودتر از دو سه ساعت چایی براشون بیارم.میگم این تاخیر به اون تاخیر در.

بلافاصله گفتم:

ـ پس بیچاره حامد!

جرعه ای چای سر کشید وگفت:

ـ خیلی هم دلش بخواد.

وبا اشاره ای به دفتر در دستم ادامه داد:

ـ میگم چطوره به فرزاد خله بگیم چهار پنج تا از اون پیامک های پر معناش رو در مورد باران برامون بده.دیگه نوشتن انشا حله.

با لبخندی گفتم:

ـ اگه بفرسته که عالیه!

پرهام پس از شستن دستهایش به سویمان امد ودفتر تکالیف را از دستم گرفت وگفت:

ـ من میرم پایین پیش سینا.انشا هم میدم به سینا بنویسه بقیه مشقهایم هم همون جا می نویسم.

با اوردن نا سینا بی اختیار آتش گرفتم وبا عصبانیت گفتم:

ـ نخیر لازم نکرده پایین بری همین جا بشین مشق هاتو بنویس.

سارا متعجب از عصبانیت بی دلیلم برای دفاع از پرهام وخشنودی او گفت:

ـ راست میگه سروناز بذار بره پایین.سینا انشاش رو می نویسه.

وبا لبخندی رو به پرهام ادامه داد:

ـ پاشو پرهام جون از من وسروناز آبی گرم نمیشه.پاشو بند وبساطت رو ببر پایین.

دوباره با کینه ای عمیق نسبت به سینا گفتم:

ـ نه سارا خودمون یک چیزی براش می نویسیم لازم نکرده منت سینا رو بکشیم.

با تعجب زیادی گفت:

ـ منت چیه؟!سینا از خداشه که یک متن ادبی بنویسه باور کن سرش انقدر برای این جور کارها درد می کنه.مگه ندیدی اعلامیه ختم دایی عزت رو چطوری نوشت؟!

با پافشاری بیشتر گفتم:

ـ نه خودمون می نویسیم.

با اینکه از این اصرار بیش از حدم چیزی سر در نیاورده بود به ظاهر کمی قانع شد وبه شوخی گفت:

ـ پس من وپرهام که مرخصیم دیگه بقیه اش مشکل خودته.

پرهام از جناب داری سارا خوشحال شد ودر حالی که به طرف اتاقش می رفت رو به سارا گفت:

ـ سارا من میرم ماشین بازی اگه خواستی تو هم بیا.

به طرف پرهام نگاه کردم وگفتم:

ـ کجا؟از مدرسه اومدی خسته نیستی؟همین طوری میری سر کامپیوتر؟پس عصرونه ات چی میشه؟

قبل از انکه وارد اتاقش شود گفت:

ـ بیار توی اتاقم.

سارا با خنده نگاهم کرد وبا اشاره به اتاق پرهام گفت:

ـ نوکر باباش غلام سیاه!

خندیدم وسرم را تکان دادم وگفتم:

ـ حالا یک فکری به حال این انشا بکن.

لیوان خالی چایی اش را درون سینی گذاشت وگفت:

ـ من که فکرم رو کردم گفتم که بدیم سینا بنویسه.

سرم را به نشانه نه تکان دادم وگفتم:

ـ مگه خودمون چلاغیم؟!

به پشتی کاناپه تکیه داد وگفت:

ـ اگه چلاغ نیستی بشین بنویس!

یک ورق از دفتر پرهام کندم وبا اعتماد به نفسی گفتم:

ـ پس بشین نگاه کن ببین چی می نویسم.

خندید وگفت:

ـ ببینیم وتعریف کنیم!اگه هیجان انگیز بود یکی دو جمله اش رو بفرست برای فرزاد خله.

با لبخندی گفتم:

ـ شاید هم فرستادم.

از جایش بلند شد وحوله کوچک نم دار را از روی سرش برداشت وگفت:

ـ پس تا من برم موهامو خشک کنم ویک دور با پرهام ماشین بازی کنم انشا رو حاضر وآماده روی میز میذاری.

با اطمینان وقیافه حق به جانبی جواب دادم:

ـ چشم امر دیگه ای نیست؟

خندید و با حاضرجوابی گفت:

ـ نه عرضی نیست.

با لبخندی پرسیدم:

ـ جدا؟!

دوباره خندید وگفت:

ـ اره جدا.

وبرای خشک کردن موهایش به اتاقم رفت.

تمام سعیم را کردم که انشا ابرومندی بنویسم تا لااقل دست به دامن سینا نشویم.کینه وتنفر از سینا در وجودم انگیزه ای ساخته بود که اگر جلویم کوه قاف را هم می گذاشتند ومی گفتند از ان بالا برو می رفتم؟!خیلی به مغزم فشار اوردم ودر نهایت شروه یه نوشتن کردم:

(«باران»

به نام خدایی که باران را آفرید تا مایه حیات انسان ها شود وبه نام خدایی که این نعمت را از لطیف ترین نعمت هایش قرار داد نوشته ام را آغاز می کنم.ما انسان ها وقتی زیر باران راه می رویم همیشه یک احساس خوب وسرزندگی پیدا می کنیم که نشانه لطافت باران است وقتی به صدای ان هنگاهی که به پشت شیشه پنجره مان می خورد یا زمانی که به روی برگهای درختان می ریزد گوش می دهیم آرامش پیدا می کنیم.خدای مهربان باران را این گونه آفرید که نور خورشید باعث تبخیر شد آب دریاها واقیانوس ها ورفتن بخارها به آسمانها وتشکیل ابر های سفید وزیبا شود.وقتی باد می وزد این ابرها که حالا رنگخاکستری پیدا کرده اند به هم برخورد می کنند ودر اثر دمای پایین شروع به باریدن می کنند وبه این طریق باران بر روی بعضی از جاهای کره زمین می بارد وهمه جا را سبز می کند.گیاهان وجانوران از آب باران سیراب می وند ورودخانه ها ودریاها واقیانوس ها دوباره پر آب می گردند.ما بچه ها باید همیشه خداوند را به خاطر این لطف بزرگش شکر کنیم وهمیشه قدردان نعمتهای او باشم.هر بار که باران می بارد لبخند شادی روی لبهای دهقانان وکشاورزان زحمت کش می نشیند که نشانه خوشحالی شان از باریدن باران است زیرا با بارش آن محصولات شان سبزتر وپربار تر می شود.ما بچه ها معمولا زیر باران چتر به دست می گیریم تا خیس نشویم وسرما نخوریم.باریدن باران یکی از نشانه های بزرگی خداوند است.امیدوارم این انشاه مورد قبول اموزگارم قرار گیرد.)

سارا وپرهام را صدا کردم وانشا را برایشان خواندم.سارا با چشمهای گرد شده نگاهم کرد وگفت:

ـ اگه می دونستم انشات انقدر خوب شده می دادیم اعلامیه دایی عزت رو تو بنویسی!

با خنده گفتم:

ـ دیوونه؟!حالا بی شوخی چطور بود خوب بود؟

با هیجان گفت:

ـ از خوب هم خوبتر بود.این رنگ ابرها من رو کشته.

دوباره خندیدم وگفتم:

ـ مسخره!

و رو به پرهام گفتم:

ـ تا من برم برات نون وپنیر وچایی بیارم بشین انشات رو پاکنویس کن.

با بی میلی گفت:

ـ حالا بعدا.

از جایم بلند شدم وگفتم:

ـ حالا بعدا نداره.ببر توی اتاقت بنویس.چطور از اون وقت تا حالا که اومدی یک بند نشستی پای کامپیوتر؟!

حرفی نزد وبی حوصله نوشته را برداشت وبه اتاقش رفت.سارا همراهم به آشپزخانه امد وگفت:

ـ یک نسخه اش رو بفرستیم پایین که سینا فکر نکنه خیلی علامه دهره!

با نام سینا دوباره حالم منقلب شد وبی اختیار گفتم:

ـ بره به جهنم!

روی صندلی پشت میز آشپزخانه نشست وگفت:

ـ جهنم رو که میره خیالت راحت باشه ولی بگو ناقلا چطوری یک دفعه مخت به کار افتاد ویک صفحه نوشتی؟

ظرف نان را کنار ظرف پنیر داخل سینی گذاشتم ودر حالی که لیوان کوچک پرهام را پر از چای می کردم گفتم:

ـ باور کن خودم هم نفهمیدم چطوری جمله ها رو پشت سر هم ردیف کردم!فقط یادمه اولش خیلی فکر کردم.

به شوخی گفت:

ـ اِ...خسته نباشی؟!

وبا صدای زنگ تلفن حرفش را قطع کرد ودر حالی که گوشی بی سیم را برمی داشت گفت:

ـ تو دستت بنده خودم جواب میدم.

وبا دیدن شماره ادامه داد:

ـ شماره خونه مونه!

وبلافاصله گفت:

ـ الو سینا سلام.

بی اختیار از ترس قلبم فرو ریخت وکنجکاوانه در حال گوش کردن به مکالمه شدم.

ـ ...

ابروهایش را از نارضایتی از حرف سینا بالا برد وجواب داد:

ـ مگه سروناز بهت نگفت؟رفته بودم مدرسه مامان.

ـ ...

ـ نه انقدر ترافیک بود که فکر کردم حالا حالا هم نمی رسم خونه.

ـ ...

ـ نه چطور؟

ـ ...

ـ فعلا که داریم عصورنه پرهام رو میدیم تا الان فکری نکردیم.

ـ ...

ـ جدا راست راستی؟

ـ ...

ـ نه بذار بپرسم.

و دهنی گوشی را گرفت وروبه من کرد وپرسید:

ـ سروناز شام چی می خوری؟سینا شب یکی از دوستهاش مهمونشه می خواد پیتزا و ساندویچ واز این جور چیزها سفارش بده گفت بپرسم ما چی می خوریم.

با عصبانیت از دست سینا گفتم:

ـ مرگ!

صدایش را پایین اورد وگفت:

ـ اِ...دیوونه حالا که اون خوشحاله ما هی راه بریم روی اعصابش؟!

دوباره با خشم گفتم:

ـ بگو کوفت بگو سروناز کوفت می خوره.

با دلخوری پرسید:

ـ حالت خوبه؟

بلافاصله جواب دادم:

ـ آره مگه یک ساعت پیش غذا نخوردیم.خب فعلا که سیریم.

با لبخندی گفت:

ـ خب دیوونه کی گفت الان شام بخوری تا اخر شب وقت زیاده.زود باش یک چیزی بگو تا سینا پشیمون نشده.

در حالی که شکر داخل لیوان پرهام را با قاشق چایخوری هم می زدم گفتم:

ـ من که نمی خورم برای خودت وپرهام هر چی می خواهی سفارش بده.

دستش را از روی دهنی گوشی برداشت وبی توجه به حرفم به سینا گفت:

ـ سه تا پیتزا مخلوط سه تا سالاد سه تا سیب زمینی وسه تا نوشابه لیمویی.

ـ ...

ـ باشه فعلا خداحافظ.

وارتباط را قطع کرد.

نگاهش کردم وبا پوزخندی گفتم:

ـ ای کارد بخوری!جدی جدی میلت میکشه؟

خندید وگفت:

ـ تا جایی که جا داریم میخ وریم نخوردیم هم بقیه اش رو میذاریم توی یخچال فردا صبح که دانشگاه نداریم چاشتونه می خوریم.

وسینی نان وپنیر وچایی پرهام را برداشت و در ادامه گفت:

ـ بده من این خبر مسرت بخش رو خودم به پرهام برسونم.

و خیلی تند سینی را به طرف اتاق پرهام برد.

با مغزی همانند کوه سنگین از افکار گوناگون به سوی هال رفتم وروی کاناپه نشستم.از اینکه سینا به این راحتی بدترین اهانتها را به من کرده وبا خیال آسوده برای خودش مهمان دعوت نموده بود وسفارش شام می گرفت وبه هیچ عنوان ککش هم نمی گزید داشتم از حرص منفجر می شدم.یعنی واقعا چرا این رفتار را پیش گرفته بود!چه طور با خاطری بی دغدغه به بالا زنگ زده بود واصلا برایش مهم نبود که چه کسی گوشی را برمی دارد؟! من یا سارا یا پرهام؟!اگر سارا وپرهام بر می داشتند که هیچی اگر من برمی داشتم دوباره همان اراجیف را بارم می کرد واگر ناراحت می شدم که بهتر واگر نمی شدم برایش فرقی نمی کرد؟!به راستی با چه رویی به بالا زنگ زده بود؟که با صدای زنگ پیامک تلفن همراه سارا از افکارم بیرون پریدم وبا صدای بلند سارا را صدا کردم.

سارا با هیجان از اتاق پرهام بیرون آمد ودر حالی که به طرف گوشی اش می رفت گفت:

ـ خودم صداشو شنیدم ودکمه باز شدن پیامک تلفن همراهش را زد وبا دیدن شماره گفت:

ـ پیامک فرزاده وبا ذوق وشوق شروع به خواندن کرد:

«اگه یکی با گاری دنبالت اومد نترس نون خشکیه.آخه اونم فهمیده تو با نمکی! 

نون خشکی تو:فرزاد»

با لبخندی نگاهش کردم وگفتم:

ـ عجب حکایتی!

خندید وبا چشمکی گفت:

ـ فکر کن؟!نون خشکی!

و دوتایی با هم خندیدیم.چند ثانیه نکشید که صدای زنگ پیامک بعدی هم امد.با هیجان دوباره دکمه باز شدن پیامک را زد وبا لبخندی شروع به خواندن کرد:

«پرسید:عشق چیست؟ گفتم:آتش است. گفت:مگر دیده ای؟ گفتم:نه در ان سوخته ام!

سوخته وخاکستر شده تو:فرزاد»

خندیدم وگفتم:

ـ بیچاره چه خاکستری هم شده؟!یکی بره جمعش کنه.

با خنده گفت:

ـ اگه می دونستم این پیامک ها مال کیه جواب جانانه ای براش می فرستادم.

نگاهش کردم وگفتم:

ـ حالا منتظر پیامک سومش هم باش.

که طولی نکشید که پیامک سومش هم آمد.سارا در حالی که می خندید گفت:

ـ بدجوری بد عادتمون کرده.

دکمه باز شدن پیامک را زد وشروع به خواندن کرد:

«زندگی یک بازی درد آور است/

زندگی یک اول بی اخر است/

زندگی کردیم اما باختیم/

کاخ خود را روی دریا ساختیم/

لمس باید کرد این اندوه را/

بر کمر باید کشید این کوه را/

زندگی را با همین غم ها خوش است/

با همین بیش وهمین کم ها خوش است/

باختیم وهیچ شاکی نیستیم/

بر زمین خوردیم وخاکی نیستیم

دیدار ها تازه می شود:فرزاد»

نگاهی با هم رد وبدل کردیم ودر حالی که روی کاناپه می نشست گفت:

ـ این یکی پیامکش خیلی با حال بود می خوام برای حامد بفرستم می ترسم فکر کنه از روی منظور فرستادم!

با لبخندی گفتم:

ـ اتفاقا بذار فکر کنه فکر کردن کار خوبیه یک ذره متوجه میشه که معطل نگه داشتن مردم کار درستی نیست؟!

با لبخندی پرسید:

ـ جدا؟!

با نگاه خندانی گفتم:

ـ آره جدا.

پرهام در حالی که به بدنش کش وقوس می داد از اتاقش بیرون آمد وگفت:

ـ سروناز برم پایین ببینم سینا چکار می کنه؟

از ترس اینکه با سادگی کودکانه اش همین رف را پایین بزند با دلخوری گفتم:

ـ به ما چه که سینا چکار می کنه؟!یک وقت نری پایین اینطور حرف بزنی؟

سارا با خنده ای به جای پرهام جواب داد:

ـ نه بابا پرهام عاقل تر این حرفاست.

و رو به پرهام ادامه داد:

ـ پرهام جون رفتی پایین از طرف من وسروناز هم به سینا سلام برسون.

با عصبانیت رو به سارا گفتم:

ـ این حرفها چیه به بچه یاد میدی؟!چی چی رو سلام برسون.مگه سفر قندهار میره؟

با لبخندی گفت:

ـ مگه چطور میشه؟!سلام سلامتی میاره.

با غیظ وکینه از سینا گفتم:

ـ صد سال سیاه می خوام سلامتی نیاره و رو به پرهام گفتم:

ـ همه مشق هاتو نوشتی می خواهی بری پایین؟مگه سینا هم سن توئه که می خوای بری پیشش؟!

سارا دوباره با جانب داری از پرهام گفت:

ـ سروناز چت شده که یک دفعه خل میشی؟خب بذار بره یک سری بزنه بیاد.پرهام آخه یک مرده خسته میشه از بس پیش ما قصه خاله زنکها رو گوش کنه.

وبا چشمکی رو به پرهام اشاره کرد که برو.پرهام که نرمش من را دید سریع دمپایی اش را دم در پوشید وپایین رفت.

ـ بعضی وقت ها به عقلت شک می کنم!بابا بیچاره به این طفل معصوم زیاد سخت نگیر.

سارا که نمی دانست درد من چیست به فکر خودش سخت گیری ام را به حساب تربیت کردن پرهام گذاشته بود.

در حالی که جزوه های فیزیک هالیدی و زبان تخصصی را روی میز جلوی کاناپه ولو کرده ومشغول نوشتن بودیم صدای ضربه های محکم به در از جا بلندم کرد.با غرولند در حالی که برای باز کردن می رفتم گفتم:

ـ این پرهام هنوز یاد نگرفته مثل ادم در بزنه.

سارا گفت:

ـ مگه زنگ درتون خرابه؟

با گفتن اره در را باز کردم وپرهام را با دو نایلون بزرگ وسنگین در دست دیدم.نایلون ها را از دستش گرفتم وبا نارضایتی گفتم:

ـ چرا این نایلون های سنگین رو بلند کردی؟سینا می مرد دو قدم راه کمکت می کرد؟

بلافاصله گفت:

ـ نه اتفاقا سینا تا این بالا برام آورد ودر زد ورفت.

سارا با پوزخندی یکی از نایلون ها را از دستم گرفت وگفت:

ت طفلی پرهام چقدر گناهش رو شستیم؟!

و جعبه های پیتزا وظرفهای سالاد را روی میز گذاشت.نایلون دیگر را روی میز گذاشتم وظرفهای سیب زمینی سرخ کرده ونوشابه ها را در اوردم.سارا در حالی که در جعبه پیتزا را باز می کرد گفت:

ـ اینها که فقط دوتاست؟پس یکی دیگه اش کو!

پرهام با هیجان جواب داد:

ـ غذای من پایینه من با سینا وفرزاد غذا می خورم.

با تعجب وشگفتی هر دو به هم نگاه کردیم واز پرهام پرسیدیم:

ـ فرزاد؟!

پرهام با خوشحالی از اینکه حرفی داشت که ما را به تعجب واداشته بود با آب وتاب جواب داد:

ـ آره عمو فرزاد یک ساعته اومده تازه کلی هم شیرینی اورده.

سارا با ابروهای بالا رفته نگاهم کرد وآهسته طوریک ه پرهام نشنود گفت:

ـ چند دفعه بهت گفتم بریم پشت پنجره آشپزخونه ببینیم مهمون سینا کیه؟!

پرهام پس از دادن خبر هیجان انگیزش از در ورودی بیرون رفت وگفت:

ـ پس من رفتم پایین شام بخورم.

به تندی گفتم:

ـ بعد از شام زود برگردی ها؟!

با گفتن باشه بیرون رفت ودر را پشت سرش بست.

سارا با صورتی خندان نگاهم کرد وگفت:

ـ بنده خدا توی پیامک اخریش گفته بود که دیدارها تازه می شود ولی مات وجه نکردیم.

خندیدم وگفتم:

ـ حالا این کجا بود دم دست اومد اینجا؟!

جزوه های روی میز را جمع وجور کرد وکنار گذاشت وجعبه های پیتزا را جلوتر کشید وگفت:

ـ اگه یکی مون بره پایین ویک سرو وگوشی آب بده خیلی خوبه.

در حالی که برای اوردن لیوان به آشپزخانه می رفتم گفتم:

ـ چه جوری؟نه که خان داداشت میذاره؟

صدایش را از اشپزخانه شنیدم که جواب داد:

ـ سروناز تو به هوای اینکه می خواهی در مورد نم دادن دریچه کولر حرف بزنی برو پایین.

لیوان ها را از آشپزخانه اوردم وبا پوزخندی گفتم:

ـ مخت سالمه؟!برم بگم چی؟!بگم دریچه کولر نم داده؟!

ظرفهای سالاد وسیب زمینی سرخ کرده را باز کرد وگفت:

ـ خب اره دیگه.یک جوری سعی کن که سر در بیاری اوضاع از چه قراره.

نوشابه ها را داخل لیوان ها ریختم وگفتم:

ـ که چی؟!به فرض هم سر در اوردم.

وبا تجسم قسافه سینا وتنفر از روبه رو شدن با او ادامه دادم:

ـ سینا نمیگه ده روز پاتو پایین نذاشتی حالا تا فرزاد اومده شاد وشنگول پریدی پایین؟!حالا دیدن قیافه نحسش به کنار.

در حالی که تکه ای از پیتزا را در دهانش می گذاشت کمی فکر کرد وگفت:

ـ پس می گی چکار کنیم؟

دانه ای سیب زمین درون دهانم گذشتم وجواب دادم:

ـ هیچی مگه قراره کاری بکنیم!

که صدای زنگ پیامک تلفن همراهش از جا پراندش با خنده نگاهش کردم و گفتم:

ـ حتم دارم که خودشه سارا به جون خودم تعداد پیامکهای چند روزه اش از کل پیامکهای حامد بیشتر شده!

در حالی که گوشی اش را بر می داشت چشمکی زد وگفت:

ـ تا این پیامک ها برای کی باشه؟!

و دکمه باز شدن پیامک را زد وبا لبخندی گفت:

ـ خودشه.

 وبا هیجان شروع به خواندن کرد:

«صاحبخانه طاقت دیدن مهمان را نداشت یا مهمان بی موقع سر رسیده بود؟!»

بلند زدیم زیر خنده وبا خنده گفتم:(حالا این کجاش خنده داشت)

ـ بنویس دوتاش.

با اشتهای بیشتری شروع به خوردن کرد وگفت:

ـ عجب رویی داره!جلوی سینا نشسته وبه ما پیامک میده؟!

لبخندی زدم وگفتم:

ـ به ما نه به تو.مگه ندیدی که تو پیامکش چی نوشته؟!نوشته صاحبخانه نیستش یعنی به طور مستقیم در موردت و حرف زده من که خونه مون اون پایین نیست.

با چشمکی پرسید:

ـ جدا؟!

خندیدم وجواب دادم:

ـ آره جدا.

کمی از سالادش خورد وگفت:

ـ ولی من تا وقتی اسمی رو نگه مطمئن نمیشم.

با خنده گفتم:

ـ پس بشین تا اسمی رو بگه.

با آنکه انتظار داشتیم باز هم پیامک از او بیاید ولی بر خلاف انتظارمان دیگر نیامد شاید جلوی سینا نمی توانسته پشت سرم هم پیامک بدهد.جالب بود دیگر ترس ودلهره از اینکه پیامک بفرستد در ما از بین رفته وجایش را سرگرمی وهیجان وشاید هم در سارا بی قرار گرفته بود! به قول عزیز به آدمیزاد نباید رو داد وگرنه یک شبه پررو می شود!راست می گفت درست مثل ما که خیلی زود متوقع شده بودیم!بعد از خوردن شام وتر وتمیز کردن آشپزخانه به اتاق من رفتیم تا هم جزوه هایمان را مرتب کنیم وهم به کامپیوتر سری بزنیم.در حالی که ملحفه ها را روی تختم می گذاشتم گفتم:

ـ سارا یک زنگی می زنی پایین به پرهام بگی بیاد بالا؟اگه ولش کنی تا صبح می خواد همون جا بمونه.

از پشت میز کامپیوتر به طرفم چرخید وبا خوشحالی گفت:

ـ ای به چشم!

و با تلفن کنار کامپیوتر مشغول گرفتن شماره شد.می دانستم که بیشتر برای کنجکاوی که آن پایین چه خبر است تقاضایم را قبول کرده است.

ـ الو سینا سلام.

ـ ...

ـ به پرهام بگو سروناز میگه زودی بیا بالا چون از وقت خوابت گذشته.

ـ ...

ـ باشه.کی زنگ زد؟

ـ ...

ـ اِ جدی؟فردا؟

ـ ...

ـ نگفت چه ساعتی؟

ـ ...

ـ باشه.فعلا خداحافظ.

و با قطع کردن گوشی رو به من گفت:

ـ سروناز مامان وعزیز فردا میان.

بلافاصله پرسیدم:

ـ با چی؟با قطار یا هواپیما؟

جواب داد:

ـ با قطار.فکر کنم دیگه طرفهای عصر برسند.

با خوشحالی گفتم:

ـ چه خوب!بنده خدا عمه آذر دیگه آخری ها وانجا خسته شده بود فقط به خاطر عزیز طاقت آورده بود.

به طرف کامپیوتر چرخید و در حالی که فایل ها را چک می کرد گفت:

ـ نفهمیدم اون صابر رو چکار کردند؟!

با پوزخندی گفتم:

ـ مگه قرار بود کاری بکنند؟!

خواست حرفی بزند که با صدای ضربه ای به در حرفش را قطع کرد وگفت:

ـ طفلی از ترسش ببین با چه سرعتی اومده!

قبل از آنکه برای باز کردن در از اتاقم بیرون بروم رو به سارا گفتم:

ـ حواست باشه تابلووار سوال پیچش نکنی پرهام بچه باهوشیه.

با خنده گفت:

ـ چشم به قول سینا مامان سروناز!

از حرص نام سینا رویم را برگرداندم واز اتاق بیرون رفتم.پرهام با ورودش به هوای سارا یک راست به اتاقم رفت وبدون انکه سوالی بپرسیم طووی وار گفت:

ـ فرزاد قراره امشب بره خونه یکی از فامیلهاشون ولی چند روز دیگه دوباره میاد.برای منم دو تا سی دی بازی پلی استیشن اورده.

و با نشان دادن سی دی ها ادامه داد:

ـ به زودی می خواد دو تا بشه؟

سارا با هیجان پرسید:

ـ یعنی چی دو تا بشه؟

پرهام با ذوق وشوق جوابش داد:

ـ نفهمیدم.سینا نذاشت بگه می گفت برای پرهام زوده.

سارا سردرگم نگاهم کرد وبا اشاره گفت:

ـ یعنی زن بگیره؟

از سردرگمی اش خنده ام گرفت وگفتم:

ـ آره دیگه دیوونه.

وبا چشمکی ادامه دادم:

ـ به سلامتی یک عروسی افتادیم.

وبرای اینکه لجش رو در اورم گفتم:

ـ پایین رو می کنیم زنونه بالا رو می کنیم مردونه.مراسم عقد هم پایین می گیریم که برای عروس راحت تر باشه.

نیشگونم گرفت وبا خنده گفت:

ـ دیگه چی!

خندیدم وگفتم:

ـ دیگه سلامتی بعضی ها هم برند غاز بچرونند تا دو سه سال دیگه که درست تموم میشه!

پرهام که از حرفهای ما سردر نمی اورد وفقط همیده بود فرزاد می خواهد زن بگیرد با خوشحالی گفت:

ـ آخ جون.فرزاد می خواد عروسی شو اینجا بگیره؟!

از خوشحالی پرهام خندیدم وگفتم:

ـ پس چی؟!قراره همه کاره عروس ودوماد من و تو باشیم.

سارا که از خنده ضعف کرده بود گفت:

ـ سروناز به جون خودم می دونم چیکارت کنم.

با خنده پرسیدم:

ـ جدا؟!

گفت:

ـ آره جدا.

در همان موقع زنگ تلفن همراهش شنیده شد.با چشمکی گفتم:

ـ بیا اینم شاهدی که از غیب رسید.

سرش را تکان داد وگوشی را برداشت ودکمه باز شدن پیامک را زد وبا لبخندی شروع به خواندن کرد وبعد از چند ثانیه به ملاحظه حضور پرهام روبه من گفت:

ـ بیا جوک لیلا رو بخون؟

گوشی را ازش گرفتم وخواندم:

«زندگی اجبار است مرگ انتظار است عشق یک بار است جدایی دشوار است ولی محبت همیشه ماندگار است.

محتاج محبت تو:فرزاد»

ابروهایم را بالا بردم وبه روش پیرزنها گفتم:

ـ ببین کار خانم آنگولایی به کجا کشیده؟!

و اهسته ادامه دادم:

ـ محتاج محبت واین حرفها؟!

با خنده به شانه ام زد وگوشی را ازم گرفت.پرهام که منتظر خواندن جوک(!!!) از طرف ما بود با بی صبری رو به سارا گفت:

ـ پس چی شد؟چرا جوک رو نمی خونید؟

سارا لپش را کشید وجواب داد:

ـ الهی قربونت برم الان.

و گوشی را دوباره به طرفم گرفت وگفت:

ـ تو که توی این کار استادی خودت بخونش.

یاد تجربه قبلی ام افتادم که نزدیک بود خراب کاری بشود با پوزخندی گفتم:

ـ چه استادی من هستم!

و گوشی را گرفتم وپس از چند ثانیه فکر کردن مثلا خواندم:

«سلام خوبی؟برات یک کار جدید توی مرغ داری پیدا کردم.وقتی مرغ ها رو سر می برند تو با جوجه هاشون حرف می زنی ودلداریشون می دی!»

سارا و پرهام یک دفه با هم زدند زیر خنده وبا صدای بلند خندیدند.سارای کم هوش دوباره مثل بار قبل یادش رفته بود که مثلا جوک را قبلا خوانده وپابه پای پرهام یا شاید هم بلند تر از او می خندید.

برای اینکه یادآوری اش کنم که دیگر چنین اشتباهی را نکند اهسته گفتم:

ـ عقل کل این هیچی ولی اگه دوباره سینا اینجا بود چکار می کردی تابلو؟!

در حالی که هنوز می خندید گفت:

ـ اخه نتونستم باور کن ترکیدم.فکر کن؟!

و گوشی را از دستم گرفت وبا خنده ادامه داد:

ـ حیف که نمیشه وگرنه همین رو برای همون(!) می فرستادیم تا از خنده بترکه.

خندیدم وگفتم:

ـ چیه؟!خوشت اومده؟!

بلافاصله گفت:

ـ آره خیلی معرکه بود.چرا قبلا برام نگفته بودی؟

با اشاره به پرهام گفتم:

ـ خب همین الان لیلا فرستاده بود مگه خودت نخوندی؟!

پرهام که جوک های تاریخی لیلا(!)به دهانش مزه کرده بود رو به من پرسید:

ـ دیگه لیلا جوک نداده؟

با خنده روبه سارا نگاه کردم ودر جواب پرهام گفتم:

ـ نه فقط یکی اینو و یکی هم اون دفعه پیش توی قطار.

وبرای اینکه حرف زا عوض کنم گفتم:

ـ پرهام همه مشق هاتو نوشتی؟

از اینکه حرف تکالیف ومدرسه به میان امد با اوقات تلخی گفت:

ـ آره همه اش رو.فقط دیکته مونده که فردا صبح می نویسم.

بلافاصله گفتم:

ـ حالا پاشو برو دندونهاتو مسواک بزن وبخواب که وقت خوابه.

با اکراه از جایش بلند شد وبه طرف دستشویی رفت.سارا با دلسوزی گفت:

ـ اخی چیکارش داری؟نشسته بود.

پاهایم را روی تخت دراز کردم وگفتم:

ـ چی چی رو نشسته بود؟اگه دیر بخوابه بد خواب می شه.از بس قاطی آدم بزرگها نشسته مثل آدم بزرگها رفتار می کنه.این از اینکه سر شب رفت پایین واینهم به حالا.

خندید وجواب داد:

ت بده هم نشین من وتو وسینا وفرزاد شده؟!

با خنده گفتم:

ـ چه عرض کنم!

موقع خواب فکر بچه مرهناز و عم واندوه مهرناز ومامان وبقیه یک لحظه رهایم نمی کرد ودر حالی که از این دنده به ان دنده می شدم آرام گفتم:

ـ خدا کنه عمل فردای بچه مهرناز خوب تموم بشه.

سارا که رویش به طرفم بود بالش را زیر سرش جابه جا کرد وگفت:

ـ مطمئن باش خوب تموم میشه هیچ وقت شک نکن.

با دلهره گفتم:

ـ سارا اگه یک چیزی بشه؟

با اطمینان خاطر گفت:

ـ زبونت رو گاز بگیر نصف شبی دیوونه شدی؟به جای این حرفها به خدا توکل کن.

در حالی که به گریه وزاری مهرناز فکر می کردم گفتم:

ـ ولی بنده خدا مهرناز این چند روزه خیلی زجر کشید.خوب شد مامان و بابا پیشش بودند وگرنه چیکار می کرد؟!

به آرامی گفت:

ـ خدا همیشه ارحم الراحیمنه.

فصل هفت

از حمام بیرون امدم و حوله کلاه دارم را روی لباسهایم پوشیدم وکلاهش را روی سرم کشیدم.هر کس ظاهر من را می دید خنده اش می گرفت.چنان شنبه یکشنبه ای روی لباسهایم راه انداخته بودم که حساب وکتاب نداشت!چه کنم با این که اواخر آبان بود وهوا انچنان سرد نشده بود ولی باز هم احساس می کردم سوز سرما از لای درها وپنجره ها به داخل خانه نفوذ می کند.کمربند حوله ام را روی لباسهایم محکم بستم تا به این طریق از گرم شدن بدنم مطمئن شوم.قرار بود امروز بعداز ظهر عمه وعزیز از شهرستان بیایند ومن وسارا از صبح به جان خانه عمه افتاده بودیم تا وظیفه سینا خان را انجام دهیم.کار دنیا برعکس شده بود!او در این مدت مهمان دعوت کرده بود وراه به راه مهمانی می داد ما مل کلفت ها تمیزکاری می کردیم تا خانه عمه از تمیزی برق بزند.البته بیشتر نظافت وحساسیتمان روی سالن بود چون می دانستیم انجا بیشتر ز همه ج مورد نظر عمه است.در حقیقت به این طریق می خواستیم به عمه آذر لطف کنیم که هنوز از راه نرسیده جارو وپارو به دست نگیرد و وسواس از یاد رفته اش را دوباره به یاد نیاورد.چون به قول سارا عمه در این مدت که در مسافرت بود حالا یا از روی مشغول عزاداری بودن یا از روی رودوایسی که جلوی فامیل شوهرش داشت کمتر به آب وآبکشی پرداخته بود.وخدا را شکر که از ضبح برای نظافت پایین رفته بودیم سینا جلوی چشم مان نبود وبیرون رفته بود.پرهام هم از خدا خواسته با نبودن مان در طبقه بالا پشت کامپیوتر نشیته وقبل از رفتن به مدرسه اش یک فوتبال مفصل بازی کرده بود.

در حالی که کلاه را روی موهای خیسم جابه جا می کردم به طرف اشپزخانه رفتم وبا دیدن جعبه های پیتزای خالی انها را درون نایلونی گذاشتم وکنار سطل آشغال قرار دادم تا شب موفع بردن آشغال ها آنها را هم بیرون بگذارم.خوب شد مقداری پیتزا از دیشب باقی مانده بود تا امروز ظهر بخوریم وگرنه با این مشغله ای که از صبح داشتیم وقتی برای پخت وپز برایمان باقی نمی ماند.نگاهی به سارا انداختم ساعت دو وبیست وپنج دقیقه بود.مطمئنا سارا هم به حمام رفته بود که سروصدایی ازش نبود.با صدای زنگ تلفن به طرف هال کشیده شدم وبه طرف میز تلفن رفتم وبا دسدن شماره خان هعمه با لبخندی گوشی را برداشتم وزیر لب گفتم:

ـ چه حلال زاده!

هنوز بله بفرمایید را نگفته بودم که صدای سینا از ان سو شنیده شد:

ـ الو سروناز؟!

از ابهت صدایش واز به یاد ؟اوردن صحنه دیروز بعد از ظهر بی اختیار با ترس ولرز گوشی را گذاشتم ودستم را روی قلبم قرار دادم ونفس عمیقی کشیدم.با آنکه بسیار سردم بود ولی ترس از صدای سینا یا شاید هم به خاطر اوردن لحن جدی تهدید مجدد دیروزش باعث شد که بند بند تنم شروع به لرزیدن کند.نمی دانم حالا چرا به جای تنفر وعصبانیت از او می ترسیدم!شاید تنهایی ونبودن کسی در کانرم مسبب این ترس بود.

با بدنی که از شدت ترس ودلهره کرخ شده بود روی کاناپه نشستم ونگاهم را به تلفن دوختم.یعنی چیکارم داشت!بی اختیار قلبم دورن حلقم امد وشروع به زدن کرد.نفسم تنگ شده بود وصدای تپش بی وقفه قلبم از دهانم شنیده می شد.حوله را محکم تر دور خودم پیچیدم وموهای خیس بیرون امده از کلاهم را درون ان پنهان کردم.مغزم از کار افتاده بود.بی اراده دستم به سوی گوشی تلفن همراهم رفت تا با سارا تماس بگیرم. نمی دانم چرا ولی ارزو داشتم او الان در کنارم بود.با شتاب شماره اش را از روی حافظه ام زدم منتظر برقراری ارتباط شدم.یک زنگ دو زنگ سه زنگ...هشت زنگ خورد وکسی جواب نداد.لابد به حمام رفته بود.قلب وامانده ام دوباره شروع به زدن کرد.نمی دانستم چکار کنم؟!سرم را به پشتی کاناپه تکیه دادم وبا چشمان از حدقه در امده به تلفن زل زدم.نمی دانم چرا منتظر تلفن مجدد او بودم؟!

همان طور که نگاه مبه تلفن بود صدای محکم کوبیده شدن در آمد.نزدیک بود سنگ کوب کنم.قدرت تکان خوردن نداشتم.در مانده به کاناپه چسبیده بودم وبه در نگاه می کردم.صدای دوباره کوبیده شدن در نفسم را بند اورد.آب دهانم را قورت دادم وبه در زل زدم.شاید هم سارا بود!ولی او هیچ وقت اینگونه در نمی زد.برای انکه عکس العملی نشان دهم تا از صدای کوبیده شدن در اعصابم خرد نشود بی رمق از جایم بلند شدم وآرام آرام به سوی در رفتم.از داخل چشمی بیرون را نگاه کردم.خودش بود!سینا بود.با بغضی در گلو جمع شده بلند پرسیدم:

ـ چیکار داری؟

بلافاصله صدای عصبانیت اش امد:

ـ چرا مثل دیوونه ها گوشی رو قطع می کنی؟در رو باز کن ببینم.

همانند او با عصبانیت جواب دادم:

ـ برو دنبال کارت.حوصله ات رو ندارم.

عصبانی تر شد وبا لگدی به در گفت:

ـ سروناز به روح بابام در رو می شکنم میام تو.میگم در رو باز کن می خوام دریچه کولر اتاقت رو ببینم.

بی اختیار با ترس گفتم:

ـ دروغ میگی!!

دوباره به در لگد زد وگفت:

ـ سروناز میگم میام توها.درو باز کن ببینم.

از ترس جری تر شدنش با دلهره کلید را درون قفل چرخاندم وبا نذر ونیاز زیر لب در را باز کردم.

طبق انتظارم صورتش از فرط خشم برافروخته بود وبا کف دست به سینه ام زد ومرا به عقب هل داد ویک رست به طرف اتاف من رفت.از این گستاخی وبی اعتنایی اش حرصم گرفت وبا کینه دنبالش راه افتادم وبا عصبانیت داد زدم:

ـ کی به تو اجازه داد به طرف اتاق من بری؟

با همان خشم سرش را به سویم چرخاند وبا چشمان خون گرفته از غیظ گفت:

ـ سروناز دهنت رو ببند نذار همین جا حالت رو جا بیارم.

و وارد اتاقم شد.

از ترس دهانم قفل شد.معنی حرفش چه بود!آیا همان تهدید گذشته؟!در حالی که با زانوهایی لرزان دم در اتاقم ایستاده بودم ونگاهش می کردم درون قلبم از یک حس عجیب ومحکم از کینه قدیم پر شد و با گذاشتن پاهایش روی تختم وبالا رفتن از ان برای دیدن دریچه کولر این حس قوی تر شد وبا عصبانیت فریاد کشیدم:

ـ گمشو بیا پایین پاتو روی تختم نذار.

از فریادم شوکه شد وقبل از آنکه خوب بتواند دیچه کولر را بازرسی کند آمد پایین وبا صورتی از خشم کبود شده به طرفم هجوم اورد وپیش از انکه فرصت هیچ حرکتی پیدا کنم یقه حوله ام را گرفت وبه طرف خود کشید وبا دندانهای به هم فشرده سیلی محکمی به گوشم زد ومرا روی تخت انداخت.انقدر سیلی اش محکم بود که احساس کردم نصف صورتم یا در حقیقت نصف مغزم فلج شد.در حالی که از اشک و واهمه دید چشهایم تار شده وزبانم بند آمده بود زیر قطرات اشک دیدم که با عصبانیت به سویم خم شد ودوباره یقه حوله ام را گرفت وبا صدایی از ته چاه در امده گفت:

ـ اگر یک بار دیگه بی احترامی کنی واراجیف از دهنت در بیاد به روح بابام قسم انقدر زیر کتک له ات می کنم که نتونی از جات بلند شی.

مغزم یک باره به کار افتاد:

پس منظورش کتک وزد وخورد بود؟!خدا رو شکر چه فکرهایی که نکرده بودم!

ـ به به اینجا چه خبره؟حوله حموم وتخت خواب ونجواهای عاشقانه ودو تا جوون نامحرم!

با صدای عزیز از جلوی در جا خوردیم وبی درنگ به طرفش نگاه کردیم.اگر از بالای ساختمان ده طبقه به پایین پرتم ی کردند حالم از اینی که بود بهتر بود؟!سینا که زود خودش را جمع و جور کرده بود کنار تخت ایستاد وبدون آنکه توجهی به کنایه عزیز بکند با همان خونسردی همیشگی اش پرسید:

ـ شما کی اومدید؟

قبل از انکه عزیز نگاه غضبناکش را از روی من که همین طور روی تخت ولو شده بودم بردارد و جواب سینا را بدهد عمه آذر از پشت دیوار راهرو بیرون آمد وبا چشمان سرزنش باری به جای عزیز گفت:

ـ چند لحظه پیش هر چی زنگ در ورودی پایین رو زدیم کسی جواب نداد برای همین اومدیم بالا...

و عزیز با لحن نیش دار مخصوص به خودش ادامه داد:

ـ اومدیم بالا و دیدیم ای دل غافل که چه لیلی ومجنونی توی این خونه داشتیم ونمی دونستیم!

وبا تکان داد سر از روی تاسف نگاه پر از شماتتش را به سویم دوخت وعصبانی گفت:

ـ حالا چرا خودتو جمع نمی کنی؟!این سارا دم بریده کجاست که خونه رو براتون خالی گذاشته؟

وبا افسوس روبه سینا نگاهی کرد وگفت:

ـ زود بیا پایین کارت دارم.

و از در بیرون رفت.سینا که دیگر جایی برای بحث باقی نگذاشته بود بدون آنکه حتی کوچکترین کلامی بگوید واز موقعیتمان دفاع کند ساکت والبته عصبانی وطلبکار نگاهی به من کرد وپا از اتاق بیرون گذاشت.عمه آذر که همچنان چشمانش سرزنش بار بود کنارم جلوی تخت آمد وبا بغض گفت:

ـ عمه ازت انتظار نداشتم جلوی همه رو سیاهم کردی.

بغضم را فرو دادم.هنوز باورم نمی شد که یک طرف این سوءظن من بودم!مغزم داغ شده بود؟!نگاه عمه را تاب نیاوردم ودر حالی که تا چند دقیقه پیش از سرمای درون می لرزیدن با بدنی گر گرفته از اتش تکانی به دست وپای فلج شده ام دادم وراست روی تخت نشستم وبا چشمهای اشک باری گفتم:

ـ عمه به خدا بی تقصیرم.یعنی چیزی نبوده که تقصیر داشت هباشم.سینا اومده بود اینجا تا دریچه کولر اتاقم رو ببینه نم داده یا نه من هم طبق معمول به پروپاش پیچیدم که چرا پا روی تختم گذاشته وکثیف کرده اون هم پرید که جواب حرفم رو بده وبه اصطلاح تنبیه ام کنه که اینطور شما از راه رسیدید.

کمی قانع شد وبا ناراحتی پرسید:

ـ پس چرا با این وضع؟!چرا بی سر وصدا و...

متوجه منظورش شدم وبا گریه میان حرفش امدم وگفتم:

ـ سر وصدایمان را کرده بودیم سینا رویم خم شد که مثلا خفه ام کند واتمام حجتش را بکنه که شما سر رسیدید.عمه به خدا بینمان هیچی نبود.سینا رو نمی شناسید؟!نمی دونید که چقدر با هم دعوا داشتیم؟!حالا بیاییم و...

وبقیه حرفم را با ترکیدن بغضم وریختن اشکهایم ادامه ندادم.با کمی فکر نگاهم کرد وگفت:

ـ من هیچی ولی در دهن این پیرزن رو می تونید ببندید؟!این چه بچه بازی بود که کردید؟سارا کجاست؟مگه پیش شما نبود؟

با اشک ودلخوری از سوءظن انها جواب دادم:

ـ نمی دونم فکر کنم اونم حمومه.منم تازه از حموم اومه بودم که سینا برای بازدید کولر در زد.عمه به خدا همه حرفهام راسته خواهش می کنم قبول کنید.اگه بد در موردم فکر کنید من از خجالت می میرم.

و اشاره به حوله کلاهدارم کردم وبا باز کردن کمربندش ادامه دادم:

ـ بیا عمه نگاه زیر حوله ام لباس پوشیده ام.شما که از عادت من خبر دارید همیشه فصل سرما موقعی که از حموم میام اینطوری روی هم می پوشم.

و بی اختیار زدم زیر گریه.عمه آذر به ظاهر قانع شد وکنارم روی تخت نشست ودستش را روی شانه ام گذاشت وگفت:

ـ حالا گریه نکن پاشو برو صورتت رو بشور وموهاتو خشک کن تا سرما نخوری.فقط خدا کنه عزیز قضیه رو بزرگ نکنه ودست این واون نده.اگه احمد بفهمه خیلی بد میشه از اون طرف مهرناز وبچه اش از این طرف هم تو وسینا.

با شنیدن نام سینا احساس چندش بهم دست داد وبا انزجار از نامش گفتم:

ـ عمه تو رو خدا این جوری نگو حالم بد میشه.

وبی اختیار دوباره اشک درون چشمانم حلقه زد ومضطرب پرسیدم:

ـ عمه اگه بابا اینها بفهمند؟!

از جایش بلند شد وآهسته زیر لب گفت:

ـ فقط خدا کنه به خیر بگذره.

 و رو به من ادامه داد:

ـ این دو سه روزه هم پایین نیا تا بلکه آتش عزیز بخوابه و فراموش کنه.من رفتم ببینم پایین چه خبره؟انقدر خسته وداغونم که حد نداره.کاری نداری؟

اشکهایم را پاک کردم واز جایم بلند شد مو وبی اختیار بوسیدمش وگفتم:

ـ ممنون عمه که حرفهام رو باور کردی اگه شما رو نداشتم چکار می خواستم بکنم؟!

گونه ام را بوسید وجواب داد:

ـ تا خدا رو داری غم نداشته باش.صورتت هم بشور که اگه سروکله پرهام پیدا شد بویی نبره.راستی حالش چطوره؟

سپاسگزار گفتم:

ـ خوبه این چند روزه خیلی دلتنگی شما رو می کرد.

با گفتن الهی بمیرم براش به سوی در رفت وآهسته گفت:

ـ اگه کاری داشتی به موبایلم زنگ بزن.خودم میام بالا بهتون سر می زنم ولی یادت باشه این چند روزه تو اصلا پایین نیا.

وبا گفتن چشم بدرقه اش کردم.

هنوز ساعتی از رفتن عمه نگذشته بود در حالی که از شدت دلهره ونگرانی دلم مثل سیر وسرکه می جوشید روی تخت کذایی ام نشستم وبه ساعت چشم دوختم.چرا سارا زنگ نمی زد یا طبقه بالا نمی امد تا گزارش اوضاع و احوال پایین را بدهد؟!مطمئنا با شنیدن انچه که اتفاق افتاده بود از زبان عزیز یا عمه شاخ در می اورد!البته از زبان عزیز چون من اصل جریان را به عمه آذر گفته بودم و او به طور مسلم حمایتم می کرد.

طولی نکشید که صدای اهسته ضربه ای به در ورودی من را به سالن وهال کشاند تا در را برایش باز کنم.دستهایم از دلشوره می لرزید وچانه ام بی اختیار از لرزش تکان می خورد.پس از دیدن چشمی در و باز کردن قفل آن با اضطراب وکنجکاوی نگاهم را به چشمها و حالت صورتش دوختم ودستهایم را از شدت استرس مشت کردم وناخن هایم را در کف دستانم فرو بردم.حالت گرفته صورتش گویا تر از هر کلامی بود.

خودش را داخل خانه انداخت ودر را پشت سرش بست ویک باره دست در گردنم اندخت وبا اشکهای سرازیر بریده بریده گفت:

ـ سروناز...چرا...اینطوری شدی؟!

من هم خونبارتر از او اشک ریختم وپرسیدم:

ـ سارا چی شد؟!تو اون پایین بودی همه چیز رو شنیدی بالاخره چی شد؟!اخر عزیز حرفم رو قبول کرد؟

دستم را گرفت وبه طرف کاناپه برد وروی ان نشاندم وکنارم نشست وجواب داد:

ـ مامان به طور مفصل همه چی رو که براش گفته بودی توضیح داد.حتی خود سینا هم قبل از اومدن مامان همه چی رو همان طور داشت می گفت.من وقتی از حموم اومدم چیزهایی رو اتفاقی می شنیدم.باور کن وقتی حرفهای سینا رو می شنیدم داشتم از تعجب پس می افتادم.نمی دونستم موضوع سر چیه وسینا در مورد کی حرف می زنه.فقط از توی راهرو اتاق خواب ها می شنیدم که عزیز وسینا در مورد یک دختره بحث می کنند سینا هم همه چی رو انکار می کنه.اولش فکر کردم شاید موقعی که حموم بودم سینا یه خیال اینکه چراغ حموم خاموشه وکسی خونه نیست کسی رو توی خونه اورده که عزیز اینها سر رسیدند هر چند که سینا هیچ وقت از این کارها نمی کرد ولی وقتی لابه لای حرفهاشون اسم تو شد نزدیک بود سکته کنم.بنده خدا سینا می گفت فکر کرده من بالا پیش توام که اومده بالا وگرنه هرگز چنین اشتباهی رو نمی کرد.

با تشویش خاطر اشکهایم را پاک کردم ومضطرب پرسیدم:

ـ آخرش چی؟عزیز بالاخره باور کرد؟

بی اختیار زد زیر گریه وبا اندوه نگاهم کرد وسکوت نمود.قلبم هری پایین ریخت وبا نفسی در سینه جا مونده نگران گفتم:

ـ سارا چرا اینجوری می کنی؟!بگو اخرش چی شد؟!به جون پرهام دارم از دلهره می میرم.

سرش را تکان داد ونگاهش را پایین انداخت واهسته گفت:

ـ عزیز پاشو توی یک کفش کرده میگه همین فردا عقد کنید.

بی اختیار تکرار کرد:

ـ عقد؟!!!

و با چشمان چهار تا شده ورنگی مثل گچ سفید شده از شدت یکه خوردن وا رفتم!باورم نمی شد عقد؟!لابد یکی از شوخی های مسخره عزیز بود! سرم سنگین شده بود.مویرگ های درون جمجمه ام با هم اعتصاب کرده بودند وبه جای خون سرب حمل می کردند!بی اراده پلکهای خیس از اشکم که دیگر ازن هایت ضربه خبر اشکهایش هم خشک شده بود روی هم گذاشتم و سر چند تنی ام را به پشتی کاناپه تکیه دادم.سارا با دیدن حال و روزم دست پاچه پرسید:

ـ سروناز حالت خوبه؟

و بدون آنکه منتظر جوابی شود به طرف آشپزخانه دوید وظرف دو دقیقه با لیوان شربت قند برگشت.در حالی که قاشق را درون لیوان هم می زد لیوان را به لبهایم نزدیک کرد وگفت:

ـ سروناز یک ذره بخور فشارت افتاده سروناز صدامو می شنوی؟

قوه شنوایی ام کار می کرد ولی قادر نبودم دهان کلید شده ام را باز کنم وجوابی بدهم.برای اینکه بیشتر از این نگرانش نکنم پلکهایم را بهم زدم به نشانه اینکه نگران نباش طوریم نیست وبه روبه رو خیره ماندم.

با اصرار لیوان را روی لبم گذاشت وخواست برای بهتر شدن حالم کمی از شربت را بخورم.با هزار بدبختی لبهایم را از هم باز کردم وکمی از شربت نوشیدم.با پایین رفتن شربت از گلویم اندکی از ضعف بدنم بهتر شد وتوانستم تا حدی به کارایی مغزم تسلط یابم.واقعا تصمیم عزیز چه بود؟! عقد؟!حالا چرا عقد؟!مگر خطایی مرتکب شده بودیم که ناچار به عقد بودیم؟!از فکر این حالت بدنم از تنفر وشاید هم شرم مورمور شد.به راستی عزیز چه فکر می کرد؟! برای چه در مورد من بد فکر می کرد؟! یعنی انقدر در نظرش منفور بودم؟! حالا من هیچی ولی سینا را به درستی نمی شناخت؟ یعنی نمی دانست که از زمانی که دست راستم را از چپ تشخیص دادم هیچ گاه نگاه ناپاکی از او ندیدم؟! نگاه عصبانی وپرکینه چرا ولی نگاه ناجور هرگز. صدای سارا مرا از افکارم بیرون کشید که گفت:

ـ سروناز اگه بدونی حالم چقدر بده از غصه دارم می ترکم.

درمانده نگاهش کردم وبا چشمهای گریان حرفی را که در مغزم پیچ وتاب می خورد گفتم:

ـ به طور حتم سینا زیر بار نمیره وحرف عزیز سنگ روی یخ میشه.

سرش را از روی تاسف تکان داد وبا بغض گفت:

ـ پس کجای کاری؟!بیچاره سینا هرچه داد وفریاد بلد بود برای اولین بار سر عزیز زد وبا عصبانیت خط ونشون کشید.می دونی عزیز چه جوابی بهش داد؟

از دلهره آب دهانم را قورت دادم وبا صدایی لرزان گفتم:

ـ نه چی گفت؟

سارا سرش را با ناراحتی تکان داد وادامه داد:

ـ عزیز با دلخوری از داد وبیداد سینا گفت:آب رفته به جوی دیگه برنمی گرده گوسفندی که مریضه تندی سرش رو می برند تا حروم نشه.دختر وپسری که به هم نظر دارند تندی عقد می کنند تا به گناه آلوده نشند.سینا با فریاد جوابش داد:کدوم گناه؟وقتی برای خودتون می برید ومی دوزید نتیجه اش همین میشه دیگه!به روح بابا قسم تهمت ناروا به کسی زدن از این گناهی که شما می گید بدتره.عزیز با طلب کاری جوابش داد:بیخودی شلوغش نکن همین که گفتم همین فردا می رید عقد می کنید.بنده خدا مامان که اون وقت تا حالا از ترس خراب تر شدن کار حرفی نزده بود برای اینکه حساب کار دست عزیز بیاید گفت:چی فکر کردید؟!فکر کردید سروناز بی کس وکاره که همین طوری بریم عقدش کنیم؟احمد اگه بفهمه اینطوری دخترش رو مثل گوشت قربونی پیش کش می کنید دنیا رو زیر و رو می کنه.عزیز که انگار فکر اینجاش رو نکرده بود خونسرد جواب داد:احمد آقا با من مثل پسرم می مونه همین امشب باهاش صحبت می کنم و سنگین ورنگین دخترش رو خواستگاری کنم.سینا که دید کار به جاهای باریک کشیده با خشم وغضب گفت: چی چی رو خواستگاری می کنم؟برای کی؟!برای خودتون؟!من با اصل قضیه مخالفم اون وقت شما دارید تا ته خط میرید؟

با کینه از دست سینا وخشمگین از عزیز وپیشنهادش نفسم را که از خشم وتنفر بیرون نمی امد فرو دادم وبه بقیه حرفهای سارا در اوج بد حالی گوش سپردم.

ـ عزیز که دید سینا به هیچ طریقی زیر بار نمی ره زد به غش وضعف وگریه وزاری وبا نوجه سرایی مرگ دایی عرت رو پیش کشید وپس از کلی زمینه چینی به سینا گفت فکر می کنی من خیلی خوشحالم که این بساط عقد کنون رو میخ وام راه بندازم.فقط خدا از ته دلم خبر داره که چقدر خونه هنوز ده روز از کفن کردن برادرم نگذشته که اینطور نوه ونور چشمی ام رو می خوام داماد کن.به همین روح عزت قسم که هنوز آب کفنش خشک نشده کراهت داره تو اینجا اینجور راه بری اون، اون بالا بچرخه.به حرف مردم کاری نداریم ولی خدا که اون بالاست.به کی قسم بخورم که باور کنی؟!می دونم الان باز دوباره اخم هاتو تو هم می کنی ومیگی چیزی نبوده ولی اگه به غیر از من ومادرت کس دیگه ای سر می رسید چی؟!اون وقت می تونستی ثابت کنی؟!من حرفامو زدم ودیگه حرف دیگه ای ندارم.به همون خدای احد و واحد قسم اگه فردا خطبه عقد رو خوندید که خوندید وگرنه تمام اسباب واثاثیه و دار وندار زندگیم رو جمع می کنم میرم شهرستان پیش یکی از بچهای برادرم شاید هم توی همون خونه خودمون رفتم وبه یکی از بچه های برادرم گفتم بیاد پیشم.اخه دیگه چقدر حرف بزنم؟!من پیرزن قوه کشیدن این بار رو ندارم.این دنیام که هیچی آتش دوزخ رو چه کنم؟!!بگم نوه ام بود چشم پوشی کردم.دوباره سینا با این کنایه عزیز عصبانی شد وبلند گفت:هی من میگم چیزی نبوده هی شما حرف خودتون رو بزنید!بابا مگه دنیا الکیه که همین طوری برای حرف مردم دست هر کسی رو بگیری وعثد کنیم وبگیم یا علی بیا زندگی کن.عزیز چند دفعه بگم من عقد بکن نیستم. تازه اون هم با این همه هدف تو زندگیم؟!اصلا شاید برنامه سفرم جور شد ورفتم کانادا.این دختره رو عقد کنم که چی؟!خیلی ازش خوشم میاد؟!عزیز که برنامه سفر سینا رو شنید مصمم تر شد وبا گریه وسوز و آه و نفرین به زمین وزمان ناله سر داد که اگه حرفم رو نشنیده بگیری وپاتو بذاری کشور خارج دیگه حق نداری اسمم رو بیاری وقتی دو روز دیگه هم گوشه ای افتادم ومردم حق نداری سر جنازه ام رو بگیری.این تو این وصیتم.اگر از خشم خدا نمی ترسی برو.سینا که فکر نمی کرد آخر حرفهای عزیز به وصیت واینجور چیزها بشه مستاصل کمی به حالات پرسوز وگداز عزیز خیره ماند واز سر ناچاری گفت:من یک طرف قضیه باشه قبول اگه می تونید برید طرف دیگه رو راضی کنید.عزیز که با رضایت سینا بال در اورده بود رو به مامان که همین طور خشک شده روی مبل نظاره گر بود و از نا باوری پلک نمی زد گفت:اونش دیگه با آذر.آذر باهاش حرف بزنه تمومه.اصلا خودم همین الان به احمد اقا زنگ می زنم.مامان کمی به خودش مسلط شد ونگاه چاره جویانه ای به من انداخت وگفت:سارا تو برو بالا برای سروناز کمی از جریان رو تعریف کن تا خودم بیام باهاش صحبت کنم.و رو به عزیز ادامه داد:شما هم یک چند روز دست نگه دارید تا احمد از این گرفتاری عمل پسر مهرناز بیرون بیاد خودم بعد باهاش حرف می زنم.عزیز که می ترسید بعد از چند روز اتش موضوع سرد بشه وسینا از رضایتش پشیمو نبشه بلافاصله گفت:نه نه هیچ وقت کار امروز رو برای فردا نذار.اگه همین امشب من سرم رو گذاشتم زمین ومردم نمی خوام حسرت به دل از این دنیا بر.سینا که هنوز هیچی نشده پشیمون شده بود با دلخوری گفت:شما آرزوی دیدن عروسی من رو دارید یا اینکه ترس از آتش جهنم؟! عزیز دوباره با سوز و ناله جواب داد:هر دوش.چه اشکالی داره دل پیرزنی رو خشنود کنی؟سینا با ناراحتی در جوابش گفت:ولی مطمئن باشید که من رو با این اصرارتون بدبخت می کنید.

در حالی که از حرف آخر سینا سخت آشفته شده بودم واز عصبانیت خون خونم را می خورد با حرص رو به سارا گفتم:

ـ غلط کرده که این طور از خود متشکر پیش پیش قبول کرده مگه من همین طور دم دستم که دو ساعت با عزیز چ.نه میزنه که آیا من رو عقد کنه یا نکنه؟!هم عزیز هم سینا بیخود کرده اند که برای خودشون تصمیم می گیرند زندگی من مگه الکیه که به خاطر وصین پیرزنی چوب حراج بهش بزنم؟!که چی که عزیز خانم هنوز قانع نشده اند که هیچ جریانی بین من وسینا نبوده!به من چه؟!می خواد قانع بشه می خواد نشه؟! اصل کار خود خداست که شاهد همه کارهامونه.سارا اگه رفتی پایین به عزیز بگو که سروناز گفت:

ـ باشه عزیز دستت درد نکنه اون وقت تا حالا فکر می کردم مثل سارا برات عزیزم ولی تازه می فهمم که از حد یک دختر بی کس وکار هم بی کس وکارترم.اگه مامان وبابا بفهمند که عزیز چه تهمت هایی بهم بسته می دونی چه قشقرقی به پا می کنند؟!سارا برو بگو سروناز تا ماجرا رو فهمید از عصبانیت از حال رفت.واقعیت هم همین بود.فکر می کنی برای چی از حال رفتم؟!از همین خبر شوکه اور ونفرت انگیز دیگه برو به سینا بگو سروناز میگه تو رو قابل گردگیری دمپایی رو فرشیم هم نمی دونم چه برسه به...

 واز حرص وچندش تصور همسری سینا حرفم را خوردم.سارا که متوجه بد شدن حالم شد دستم را گرفت وبا دلداری گفت:

ـ زیاد اعصابت رو سر این سینا خرد نکن لیاقتش رو نداره.مطمدن باش مامان تا دو سه روز دیگه عزیز رو می پیچونه.

***

بر خلاف نظر سارا نه تنها عمه آذر نتوانست عزیز را بپیچاند بلکه این تقدیر زندگی من بود که در حال پیچیدن بود؟!عمه آذر وسارا با تمام تلاشی که کردند موفق نشدند که عزیز را قانع کنند که از سر حرف خود برگردد وعزیز با عزمی راسخ به اسپانیا تلفن کرد وبا سلام وصلوات من را از پدرم خواستگاری نمود وخدا را صد هزار مرتبه شکر حرفی از سوء ظن خیالی اش پیش نکشید.شاید توصیه های عمه آذر بود که عزیز خواسته بود حرفی  در این مورد به میان نیاورد.از اینکه با چشمهای باز شاهد اتفاقات دور برم بودم وهیچ کاری نمی توانستم بکنم داشتم جان می دادم!شنیده بودم بعضی وقت ها حوادثی در زندگی اتفاق می افتد که قدرت هر کاری را از آدم می گیرد ومثل یک تماشاچی فقط باید نظاره گر بود تا بگکذرد حالا حکایت من شده بود!مثل یک بره آماده برای ذبح نگاه می کردم واشک می ریختم وهیچ نمی گفتم.در حقیقت چیزی نداشتم که بگویم؟!تمام داد و هوار وگریه وزاری ام را همان دو سه روز اول کرده بودم وبا ندیدن عکس العمل ونبود هیچ گشایشی در کار راه بغض وسکوت را در پیش گرفته بودم.فقط نگاه می کردم واشک می ریختم.انگار فقط عزیز آفریده شده بود که بخت من را سیاه کند وآرزوهایم را بر باد دهد وخیالش را راحت نماید!اصلا باورم نمی شد که این من بودم که دیگران برای سرنوشتم تصمیم می گرفتند بدون آنکه هیچ دخالتی در ان داشته باشم.پدر بعد از تلفن عزیز و خواستگاری رسمی او از عزیز وعمه آذر خواسته بود که صبر کنند تا او ومادر دو ماه دیگر از اسپانیا برگردند وبعد سر فرصت صحبت ها را از سر بگیرند. بنده خدا عمه آذر حرفی نداشت ولی این عزیز بود که پایش را در یک کفش کرده بود ومی خواست الا وبلا ظرف چند روز آینده ما را عقد کند برای قانع کردن پدر هم دلیل اورده بود که هیچ خوبیت ندارد دو تا جوان را تا دو ماه دیگر همین طور معطل نگه داریم.پدر با صحبت با من تا حدی مطمئن شده بود که من رضایتی به این وصلت ندارم ولی با صحبت با سینا هر چه ریسیده بودم پنبه شد!سینا که تحت تاثیر حرفهای عزیز و وصیت نامه کذایی اش قرار گرفته بود با اعلام رضایتش پیش پدر دست وپای من را بست و تا خرخره توی حنا گذاشت.به خاطر این روش وکردار مریضش می خواستم خفه اش کنم.لال می شد اگر علنا به پدر می گفت که راضی به این ازدواج خجسته(!)نیست؟!با این که در این دو سه روز سکوت همراه با طلبکاری نموده بود ولی با این اعلام نظرش همه ماجرا را به نفع عزیز تمام کرد.شاید پیش خودش حساب دو دو تا چهار تا کرده بود وگفته بود که سنگ مفت گنجشک مفت بذار این آخر عمری عزیز دلش را خوش کنم یک مدت که بگذره وآب ها از اسیاب بیفته میرم سروناز رو طلاق  میدم ویکی دیگه می گیرم بعد میگم خودش نخواست وناسازگاری کرد روزگار که زیر و رو نمیشه؟!

از اینکه فکر سینا را خوانده بودم و می دانستم چه نقشه ای در سر دارد می خواستم از حرص وخودخوری بمیرم.واقعا چه حال و روزی داشتم! با اصرار عزیز و تلفن های پی در پی اش به پدر پدر با آن همه گرفتاری که به خاطر بیماری بچه مهرناز وافسردگی خود مهرناز داشت پس از مشورت با مامان وسبک سنگین کردن این موضوع که چه کسی بهتر وشناخته شده تر از سینا هم فامیل است و هم به ظاهر سربه راه وایده آل تر از او کسی برایم پیدا نمی شود نظر مثبتش را همراه با نظر مادر اعلام کرد وبقیه ی جریان را به من واگذار نمود که با جلب رضایتم وکالت نامه ای را تنظیم وپست کند که با نظارت عمه آذر همه کارها سر و سامان بگیرد.وبه خاطر اصرار عزیز هر چه زودتر عقد انجام بگیرد تا بعدا خودش از اسپانیا بیاید.آن قدر به عمه و عزیز وسینا مطمئن بود که نیازی نمی دید که مهرناز وبچه اش را در ان شرایط ودر مملکت غریب رها کند و همراه مامان برای سر وسامان دادن به کارم بیاید.صد بار دستم به سوی گوشی تلفن رفت که به خانه مهر ناز زنگ بزنم وشرایط بد روحی ام و از همه مهم تر تهمت عزیز را برای مامان تعریف کنم تا به گوش پدر برساند ولی منصرف شدم.می دانستم بیماری پسر مهرناز وعملش انقدر اعصابشان را به هم ریخته که دیگر جایی برای استرس ونگرانی جهت قضیه من نبود.

بی رمق وبی اشتها با دلی زخمی وشاکی از روزگار روی کاناپه هال افتاده و درمانده وبی انگیزه برای ادامه زندگی به دیوار روبه رو زل زده بودم.هر کس در این شرایط من را می دید به طور حتم یقین پیدا می کرد که دیوانه شده ام.و واقعا هم دیوانه شده بودم.نه راه پس داشتم ونه راه پیش؟!چگونه می توانستم با زندگی با سینا آینده ام را به آتش بکشم! روز روزش همیشه با هم دعوا داشتیم و حرف حسابمان نیش وکنایه بود حالا که دیگر شب تارش بود وبه تازگی دست بزن هم پیدا کرده بود؟!اگر همسرش می شدم حرف اول زندگیمان به طور مسلم دعوا و زد وخورد بود!

ـ سروناز پاشو این آبمیوه رو بخور تا فردا جون به در نمی بری اگه هیچی نخوری؟!

با صدای سارا در کنارم نگاه میخکوب شده ام به دیوار را به طرفش گرداندم چقدر در این سه چهار روز کذایی مراقب حالم بود.سپاس گزارانه نگاهش کردم و گفتم:

ـ میل ندارم.چیزی از گلوم پایین نمی ره.

با تاثر نگاهم نمود ودر کنارم نشست وبا هم دردی گفت:

ـ اخرش که چی؟اگه چیزی نخوری از گرسنگی می میری.

بی اختیار گفتم:

ـ به جهنم بذار بمیرم از این زندگی نکبتی راحت بشم.

 و دوباره چشمهای آشنا به اشکم به گریه نشست.در چشمهای او هم اشک حلقه بست وبا غصه نگاهم کرد وگفت:

ـ سروناز بگو چکار کنم که از این معرکه خلاص بشی؟به خدا دیگه فکرم به جایی نمیرسه.سینای بیچاره هم وضعش از تو بدتره.آب خالی هم از گلوش پایین نمیره.همین طور روی تختش دراز کشیده وبه تلویزیون اتاقش زل زده.فکر کنم پروژه تحقیقاتی اش رو هم کنار گذاشته وکلا درگیر فکر وخیال شده.باور کن قبل ها زیاد ازش نمی ترسیدم ولی حالا دیگه جرات ندارم از دم اتاقش رد بشم...

با پوزخندی نگذاشتم حرفش را ادامه دهد وبا حرص گفتم:

ـ اون دیگه چرا ناراحته؟!دست پیش گرفته که پس نیفته؟اگه دهن وامونده اش رو می بست وبه بابا نمی گفت که راضیم وبرای خودشیرینی پیش عزیز خودش رو پشت تلفن به بابا خوشحال نشون نمی داد الان مثل سگ پاسوخته به عز وجز نمی افتاد.هم خودش وبدبخت کرد هم من رو.حالا خدا رو شکر هنوز جواب مثبت به بابا اینها ندادم وگرنه معلوم نبود عزیز تا کجا می خواست پیش بره؟!یادته همون روز اول می گفت همین فردا عقد کنید.تصور کن من وسینا پای سفره عقد بشینیم! اَه...حتی تصورش حالم رو به هم می زنه!

سرش را تکان داد وبا اندوه گفت:

ـ نمی دونم چی بگم؟!هنوز فکر می کنم اینها رو توی خواب می بینم.

و نگاهی به اطراف انداخت وپرسید:

ـ پس پرهام کجاست؟صدایی ازش نیست؟

اشاره به اتاق پرهام کردم وجواب دادم:

ـ نمی دونم داره درس می خونه یا ماشین بازی می کنه.این چند روزه حسابی ازش غافل بودم اگه تو نبودی نمی تونستم یک دیکته درست وحسابی بهش بگم.

از جایش بلند شد ودر حالی که به طرف اتاق پرهام می رفت گفت:

ـ برم ببینم داره چیکار می کنه؟راستی با این قیافه تابلوی تو هنوز که چیزی نفهمیده؟

با پوزخندی گفتم:

ـ نه فعلا که نه طفلی دلش خوشه که خواهرش به زودی شوهر می کنه دیگه نمی دونه که اینطور شوهر کردن از مردن بدتره.

با تاسف نگاهم کرد وبا گفتن آب میوه ات رو بخور به طرف اتاق پرهام رفت.

دوباره به دیوار روبه رو خیره شدم و در افکارم غرق گشتم.افکاری که به اندازه یک سکه دو ریالی هم ارزش نداشت چون با آن تصمیم راسخی که عزیز گرفته بود خودم را در حد مقابله با او نمی دیدم.در این چند روز انقدر درگیر اعصاب بهم ریخته بودم که قادر به رفتن به دانشگاه هم نبودم وسارا با رفتن به دانشگاه وجزوه نوشتن وبهانه بیماری من برای استادها سرهم کردن غیبتم را به نوعی موجه نموده بود.البته می دانستم که هفته دیگر که به دانشگاه می روم باید گواهش پزشکی محکم ومهر وموم شده ای را برای امور دانشجویی ببرم تا بلکه...

که با صدای تلفن از افکارم بیرون آمدم.با خستگی بیهوده ای که دلیلی جز فکر وخیال نداشت از جایم بلند شدم وبه طرف میز تلفن رفتم.شماره از اسپانیا بود.با بی حالی گفتم:

ـ الو سلام.

صدای مامان در گوشم پیچید:

ـ سلام سروناز جان چطوری؟از صدات معلومه که خیلی خسته ای تازه از دانشگاه اومدی؟

جواب دادم:

ـ نه مامان کمی سرم درد می کرد امروز دانشگاه نرفتم.

با دلواپسی پرسید:

ـ چرا؟الان بهتری؟

ـ آره خوبم.نگران نباشید.شما چطورید؟بابا اینها؟مهرناز واردلان چطورن؟بچه مهرناز بهتر شد؟هنوز توی دستگاهه؟

غصه دار جواب داد:

ـ آره بهتره بعد از عمل دیگه کمتر مشکل داره ولی با این حال باز هم توی دستگاهه.

و کمی مکث کرد وبا آهی ادامه داد:

ـ حالا صه جدید ما مهرنازه.روحیه بدی پیدا کرده.دو سه بار بردیمش دکتر میگن افسردگی بعد از زایمانه.الان هم اردلان بردتش بیرون تا یه هوایی بخوره.این چند وقته از بس آرام بخش خورده دیگه حد و حساب نداره.خدا کنه با این زایمانی که داشته قرص ها براش عوارضی نیاره.راستی سروناز تا بابات حمومهع وکسی اینجا نیست خواستم کمی باهات حرف بزنم.تو دختر عاقلی هستی روحیه وخلق وخوت هم سوای مهرنازه که با هر ناملایماتی به هم میریزه.خوب گوشهاتو باز کن ببین چی میگم.سینا پسر خوب ونجیبیه.تحصیل کرده هم هست.غریبه که نیست پسر عمه اته.بهتر از اینه که ندیده ونشناخته توی خونه مردم بری.حالا انقدر اصرار می کنند تو هم ناز نکن.درسته که میگی دوستش نداری ولی بیشتر این عشق وعلاقه ها بعد از ازدواج به وجود میاد.مثلا من وبابات.مگه هم دیگر رو می خواستیم؟!اگه بگم دوتاییمون با زور وتهدید بزرگترها سر سفره عقد نشستیم دروغ نگفتم.خدا بیامرزه پدر من وپدر بابات رو خودشون بریده بودند ودوخته بودند وآخرش تن ما کردند.با هم شریک بودند به این طریق می خواستند نون خودشون رو توی سفره خودشون بیارند.حالا هم خدا رو شکر ضرر نکردیم.هم من خوشبخت شدم وهم بابات.نمی گم عشق آتشین به هم پیدا کردیم ولی محبتی در دلمون نشست که با احترام متقابل باعث تحکیم این ازدواج شد.همیشه هم از خدا ممنون بودم که سرنوشتم را با بابات یکی کرد وگرنه کی بهتر از بابات؟!حالا هم تو تقریبا سرنوشت من رو داری با این تفاوت که سینا خودش راضیه واینطور که بابات می گفت خوشحاله.چی از این بهتر؟!وقتی مرد راضی باشه دیگه خودبه خود عشق وعلاقه به وجود میاد...

بنده خدا مامان از ته دلم خبر نداشت که اینطور برای قانع کردنم خودش را به آب وآتش می زد.

با دلی ریش از غم واندوه به بقیه حرفهایش گوش دادم:

ـ این مرده که کشش وجاذبه رو در زن به وجود  میاره.حالا هم بشین درست فکرهات رو بکن ببین با این ازدواج چه امتیازاتی به دست میاری وچه امتیازاتی از دست میدی وبعد جوابت رو بده.به نظر من امتیازی که از دست نمی دی هیچ کلی هم امتیاز به دست میاری.اولیش اینکه نزدیک مایی نه مثل مهرناز که از ما اینقدر دوره اگه نزدیک خودمون بود موقع بارداری بیشتر بهش می رسیدم واین وضع پیش نمی اومد.البته نمیشه چیزی گفت شاید اگه نزدیکمون بود هم بچه اش همین طوری می شد ولی به هر حال در کنار خانواده بودن نعمتیه که تا در موقعیت قرار نگیری نمی فهمی چی میگم.امتیاز بعدی اینکه آذر اینها هوات رو دارند.اخلاق عمه ات رو که بهتر از من می شناسی جونش در میره برای شما.از همه مهمتر با سارا بیشتر دم خور هستی.اگه زن یک غریبه بشی ممکنه انقدر در زندی غرق بشی که نتونی سالی یک بار هم سارا رو ببینی.وامتیاز دیگه اینکه سینا رو همه مون می شناسیم می دونیم از چه جنسیه درسته که کمی اخلاقش دیرجوشه ولی فوق العاده پسر خوبیه.من که از بچگی اش می شناختیش اون رو تایید می کنم.یادته سر عروسی مهرناز چه دلشوره ای داشتیم که اردلان چه جوری از  آب درآد و اخرش چی بشه وچطوری مهرناز رو برداره وبره اسپانیا واین حرفها؟!خدا رو شکر قسمت مهرناز خوب از آب در اومد واردلان از گل نازکتر به مهرناز نگفت ولی کمی فکر کن ببین اگر اردلان خدای نکرده یک ذره ناجور در می اومد چی میشد؟!من وبابات چه عذابی می کشیدیدم؟خود مهرناز چطوری توی مملکت غریب دوام می اورد؟!همه این حرفها جای فکر داره.درسته تو الان میگی وقتی دوستش ندارم چرا بهش فکر کنم؟!ولی ممکنه آدم کسی رو به اندازه یک دنیا دوست داشته باشه ولی بعد ببینه اصلا ارزشش رو نداشته ببین چه ضربه ای می خوره؟!حالا بشین با این حرفهایی که بهت زدم خوب فکر کن.اگر نظرت عوض شد و جوابت مثبت بود باهام تماس بگیر.جون هیچ کس به اندازه یک مادر نمی تونه راهنمای بچه اش باشه.باور کن خیلی دلم می خواست در این شرایط پیشت بودم و رو در رو باهات حرف می زدم ولی به خاطر بودن آذر اونجا زیاد نگرانت نیستم می دونم که بیشتر از من می تونه بهت کمک فکری بده.این مهرناز که اینجا اگه با اوضاع و احوال فعلی اش ترکش کنم از هم می پاشه.خب سروناز جان با من کاری نداری؟الان دیگه باید کم کم اماده بشم برم بیمارستان سراغ بچه مهرناز.می بینی حال روز مارو؟!راستی پرهام چطوره؟صبح قبل از اینکه بره مدرسه باهاش حرف زدم می گفت سروناز خوابه؟

جواب دادم:

ـ آره خسته بودم.گفتم که کمی سرم درد می کرد.

با نگرانی گفت:

ـ با فکر کردن زیاد خودت رو خسته نکن انقدر به خودت سخت نگیر بسپار همه چی رو به دست خدا خودش همه کارها رو درست می کنه.خب دیگه سروناز جان از دور می بوسمت.مراقب پرهام هم باش.چیزی لازم نداری.

با تشکر گفتم:

ـ نه مامان همه چی هست.به بابا واردلان هم سلام برسون.

در جوابم گفت:

ـ باشه.حتما.به همه سلام برسون قربونت برم خداحافظ.

و با گفتن خدانگهدار وقطع مکالمه گوشی را گذاشتم وبه طرف کاناپه امد حرفهای مامان من را کمی به فکر انداخته بود.به ساعت دیواری نگاه کردم.ساعت شش ونیم بعد از ظهر بود.سرم را به بالش کاناپه تکیه دادم وبه فکر فرو رفتم اگر مامان می دانست که در پس اصرارهای عزیز برای زودتر عقد کردنم چه جریان نهفته بود راهنمایی ام که نمی کرد هیچ آش و کاسه عزیز را هم به هم می ریخت.واقعا مستاصل مانده بودم که چه کنم وچگونه ازاین مخمصه رهایی یابم؟!وقتی به قیافه درهم وهمیشه عصبانی سینا فکر می کردم تمام تار وپود بدنم سرشار از انزجار می شد.حالم بد می شد که حتی نگاهش کنم حالا چه برسد به اینکه در شناسنامه ام اسم او را به عنوان همسر یدک بکشم.واقعا چه آرزوهایی برای ازدواج داشتم وحالا تبدیل به چه شده بود! به خاطر شک وبدگمانی یک پیرزن می خواستم ریشه زندگی ام را در آتش بسوزانم؟!

با صدای دوباره تلفن بی رمق از جایم برخاستم وبه طرف تلفن رفتم.به این فکر کردم که گوشی بی سیم را از آشپزخانه بیاورم وانقدر با این حال خرابم در رفت وآمد به سوی میز تلفن نباشم.راهم را کج کردم وبه آشپزخانه رفتم ودر حالی که تلفن همچنان زنگ می زد گوشی بی سیم را از روی میز آشپزخانه برداشتم وبه صفحه نمایش کر تلفن نگاه کردم.شماره طبقه پایین بود.حتما عمه آذر بود که می خواست بداند اوضاعم در چه حال است یا شاید هم سارا کار داشت.بلافاصله دکمه وصل ارتباط را زدم وگوشی را به گوشم چسباندم وگفتم:

ـ الو عمه؟

صدای خشن وپر ابهت سینا در گوشی پیچید:

ـ الو؟سروناز گوشی رو قطع نکن باهات کار دارم.

جا خوردم!زبانم بند امد.یک لحظه تصمیم گرفتم گوشی را قطع کنم ولی کنجکاوی ام باعث شد که با کمی اضطراب بگویم:

ـ چکارم داری؟

بلافاصله گفت:

ـ بهتره هر چه زودتر به نمایش مسخره مون خاتمه بدیم.هم تو خوب می دونی هم من که هیچ کدوم از حرفهای عزیز رو قبول نداریم ونمی خواهیم مسیر زندگی آینده مون رو با هم طی کنیم ولی متاسفانه عزیز به هیچ صراطی مستقیم نیست واز همه مهمتر همین حالا داره اسباب واثاثیه اش رو جمع می کنه.حالا چه جدی وبرای نشون دادن اهمیت حرفش و چه مصلحتی برای کوتاه اومدن تو ولی من به این چیزها کاری ندارم چیزی که هست وظیفه خودم می دونم که بعد از پدر خدابیامرزم از اون پیرزن نگهداری کنم.سجاد که اینجا نیست پس این وظیفه منه که نذارم اون از این خونه بره.می دونم که من انتخاب تو برای یک همسر ایده آل نیستم ومطمئن باش که تو هم برای من یک انتخاب ایده آل نیستی ولی مثل اینکه اجباری در این تقدیر هست که باید بپذیریم البته زودگذر.اگه موافق باشی همین فردا اقدامات اولیه محضر رو انجام بدیم وبه خواسته عزیز زودتر عقد کنیم وبعد از یکی دو ماه که نمایش مصلحتی مون رو به عزیز نشون دادیم ومیریم محضر واز هم جدا میشیم...

پس نقشه اش همان بود که فکر می کردم.با عصبانیت میان حرفش آمدم وگفتم:

ـ مگه من دلقک عزیزم که برای راضی شدن دلش خودم رو بدبخت کنم؟می دونی معنی حرفت یعنی چی؟یعنی اینکه بعد از یکی دو ماه عنوان یک زن بیوه رو بیخود وبی جهت به دوش بکشم؟!آن هم برای چی؟؟برای دل خوش کنک یک پیرزن؟!خودم به ریش خودم نمی خندم؟!حالا بقیه هیچی!

با پریشانی وکمی عصبانیت جواب داد:

ـ پس میگی چیکار کنیم؟!

از اینکه بعد از سالها موقعیتی پیش آمده بود که به بازی اش بگیرم وبا انتقام از بددهانی وخشونت های بی موردش تا حدی دلم را خنک کنم با خونسردی گفتم:

ـ مشکل من نیست مشکل خودته وعزیز جونت.

با لحنی از کینه گفت:

ـ ببین سروناز این موقعیت موقعیت لج ولجبازی وبچه بازی نیست که اینطر بخواهی من رو بازی بدی؟!من اگه بخوام..

با حرص حرفش را قطع کردم وگفتم:

ـ عجب رویی داری؟!من اگه بخوام؟!من اگه بخوام چی؟!به زور کتک عقدم می کنی وبه زور کتک طلاقم میدهی؟عجب رویی داری والله! اصلا به عزیز جونت بگو سروناز کس دیگه ای رو دوست داره وقراره با اون ازدواج کنه.

به رگ غیرتش برخورد وبا پرخاش گفت:

ـ به به چشمم روشن.دیگه چی؟!وسط این بگیر وببند کم کم هنرنمایی هاتو رو کن؟من اون وقت تا حالا به سارا شک داشتم ولی مثل اینکه تو خیلی زبلتر از اونی.

از اینکه بی دلیل بهم شک کرده بود با غضب گفتم:

ـ تو هم که راه و روش عزیزت رو پیش گرفتی؟!بدون هیچ مدرکی و دلیلی همین طور کیلو کیلو به مردم تهمت می زنید؟!اگه راست میگی یک فکر اساسی برای این گرفتاری بکن که هم اعصاب خودت رو به هم ریختی هم اعصاب من بیچاره رو.

کمی آتشش خاموش شد وبا همان صدای پر صلابت گفت:

ـ فکر اساسی ام رو کردم یا همون عقد مسخره وکمدی رو انجام می دیم یا همین فردا می رم یه خونه پیدا می کنم ودست عزیزو مامان وسارا رو می گیرم ومی رم اونجا واینجا رو هم اجاره می دم.در ضمن قلم های پات رو می شکنم که پا بذاری اونجا.سارا هم تهدید می کنم که دیگه اسمی ازت نبره.

قلبم فرو ریخت.دیگر فکر اینجایش را نمی کردم!بغض در گلویم را فرو دادم ودرمانده گفتم:

ـ نه تو این کار رو نمی کنی!تو انقدر پست نیستی.

با لحن طلبکارانه ای گفت:

ـ چرا اتفاقا من این کار رو می کنم وبر خلاف نظرت هم خیلی پستم.

فکر دوری از سارا وهمچنین عمه آذر فکرم را مختل می کرد وبا اشکهای سرازیر پشت میز آشپزخانه نشستم وبا دستی لرزان گوشی را به دست دیگرم دادم وگفتم:

ـ سینا تو خیلی نامردی.عوضی ترین آدمی هستی که در طول عمرم دیدم!

عصبانی از بی احترامی ام و در جواب گفت:

ـ از این به بعد عوضی تر هم می شم حالا خواهی دید.

با حالی زار به کابینت خای آشپزخانه زل زدم و در حالی که به لحظه های نبودن سارا فکر می کردم یک آن جرقه ای در مغزم زده شد وبی درنگ گفتم:

ـ یک فکر دیگه به عزیز وانمود می کنیم که مثلا عقد کرده ایم.

وبا هیجان کمی مکث کردم وادامه دادم:

ـ بعد بک دوماه هم به ظاهر می ریم محضر و مثلا طلاق می گیریم ونشون می دیم که با هم نساختیم.

کمی فکر کرد وگفت:

ـ پیشنهاد بدی نیست ولی محضرش رو از کجا بیاریم؟

از این که قبول کرده بود هیجان زده گفتم:

ـ اگه تو بخواهی می تونی گیر بیاری.کمی در موردش از دوستات پرس وجو کن.

دوباره کمی فکر کرد وگفت:

ـ باشه قبول نتیجه اش رو تا یکی دو ساعت دیگه بهت می گم چون اثاث بستن عزیز خیلی ضربتیه.

ذوق زده از اینکه برای این مشکل کذایی راه حلی پیدا کرده بودم گفتم:

ـ پس تو با عمه آذر هماهنگ کن من هم به سارا میگم...

وناگهان با به یاد آوردن موضوعی چیزی مثل پتک توی مغزم کوبیده شد وبا آه از سینه خارج شده گفتم:

ـ ولی مامان وبابا چی؟!جواب اونا رو چی بدیم؟

پوزخندی زد وبا اعتماد به نفس گفت:

ـ جواب اونا با من.می گم برای آشنایی با اخلاق همدیگه واز همه مهمتر رضایت قلبی تو یکی دو ماه دست نگه می داریم.مثلا از نظر اونا من راضی او وتو نا زاضی نیستی.

بی اختیار قیافه ی عزیز یه نظرم آمد وبی درنگ گفتم:

ـ پس عزیز چی؟همه چی رو پیش اونا لو می ده میگه ما عقد کردیم.

دوباره با اطمینان خاطر گفت:

ـ نگران عزیز نباش.به دایی می گم که برای جلب رضایت عزیز وبرای اتینکه سروناز رو در تصمیمش تحت فشار نذاره مصلحتی بهش گفتیم که عقد کردیم تا دلش رو خوش کنیم.

از اینکه از نقشه ام استقبال کرده بود واینطور  مشتاق تر از من تا ته خط می رفت خوشحال گفتم:

ـ پس خدارو شکر همه چی دیگه حله.فقط خدا کنه از این دروغی که به مامان اینها دارم می گم ازم دلگیر نشن.

با پوزخندی گفت:

ـ تو که دست به دروغت خوبه وقتی از مسافرت اومدن بگو از اخلاقم خوشت نیوم وتموم.موضوع خود به خود فیصله پیدا می کنه.

با عصبانیت در جوابش گفتم:

ـ همچین میگی دست به دروغت خوبه انگار تا به حال صدتا دروغ بهشون گفتم.همین دروغ اولین دروغ وآخرین دروغی بوده که درتمام طول عمرم بهشون گفتم همین الان هم از عذاب وجدان دارم می میرم دیگه چه برسه به آخرش؟!اگه وسط کار خودم رو لوندم خیلیه.مطمئن باش مامان اینا پاشون برسه به ایران از سیر تا پیاز همه رو براشون تعریف می کنم تا فکرنکنند چه دختر دروغگویی رو بزرگ کردند.اگر هم الان چیزی نمی گم به خاطر دوری راه ودلواپسی اونهاست وگرنه صد دفعه تا حالا همه چی رو بهشون گفته بودم نمی خوام حالا که گرفتاری مهرناز رو دارن درد من هم به دردشون اضافه بشه.

با تمسخر گفت:

ـ پس بی زحمت از من هم دفاع کن وبگو چقدر بی تقصیرم.

با حرص گفتم:

ـ آره دیدم که تو هم در این مخمصه چقدر از من دفاع کردی؟!

حرف را عوض کرد وبی حوصله گفت:

ـ پس تا یکی دو ساعت دیگه جواب پیدا کردن محضر رو بهت می دم.از همین حالا نقشه ات رو اجرا کن.پس با عقد اینجوری راضی هستی دیگه آره؟

بلافاصله بلند ورسا جواب دادم:

ـ آره.

که دوباره پرسید:

ـ مطمئن باشم؟

ـباز هم بی درنگ جواب دادم:

ـ آره مطمئن.!

وپس از مکثی طبق عادت همیشه گوشی راتقی قطه کرد.با کمی فکر دکلمه ی قطع ارتباط رو زدم وبا گوشی بی سیم از آشپزخانه بیرون آمدم.اگر به خاطر دوری از عمه آذر واز همه بیشتر سارا نبود صد سال سیاه چنین نقشه ای را نمی کشیدم.ازهمین حالا احساس پشیمانی می کردم؟!با خودخوری به طرف اتاق پرهام رفتم واز کنار در با اشاره ابرو به سارا که در حال ماشین بازی کردن با پرهام بود فهماندم که بیاد بیرون کارش دارم.فوری بهانه ای را برای پرهام سرهم کرد وار پشت کامپیوتر بلند شو وهمراهم از اتاق بیرون آمد.در حالی که به سوی هال می رفتم گفتم:

ـ سارا من وسینا یک نقشه ای ردیف کردیم.

از اینکه فکری به ذهنمان رسیده بود خوشحال شد وبه شوخی گفت:

ـ به به می بینم که عروس وداماد آینده خوب با هم اختلاط می کنید.

از لحنش چندشم شد وبا دلخوری گفتم:

ـ اه سارا اینجوری نگو عروس ودوماد حالم بد می شه.

با خنده گفت:

ـ ا....نمی دونستم!

و روی کاناپه نشست وادامه داد:

ـ خوب حالا بگو ببینم چه نقشه ای کشیدید؟

کنارش نشستم وهمه جریان تلفن سینا وپیشنهادی رو که داده بودم را تعریف کردم ودر آخر اضافه نمودم:

ـ حالا قراره یکی دو ساعت دیگه سینا زنگ بزنه قطعی شدن محضر وبگه.

با هیجان از این موضوع ذوق زده نگاهم کرد وگفت:

ـ دروغ میگی؟!

مهیج تر از او جواب دادم:

ـ به جان پرهام.باور کن وقتی موضوع نقل مکانتون از اینجا رو مطرح کرد دیگه نفهمیدم چطور شد مغزم یک دفعه به کار افتاد!

ناخشنود ازت هدید سینا ابروهایش را درهم کشید وگفت:

ـ غلط کرده اگه از توی قفل در هم شده می اومدم بیرون تو رو می دیدم.

نگاهش کردم وبه شوخی گفتم:

ـ اره جون خودت تو گقتی ومن هم باور کردم!

دوباره هیجان زده نگاهم کرد وگفت:

ـ ببین این چند وقته عزیز چه فیلمی بشه!کلی میخ ندیم.فکر کن!به خیال اون شما دو تا زن و شوهر میشید!حالا خوبه سینا محضر آشنا پیدا نکنه.اون وقت چه شود...!

اما خدا را شکر محضر آشنا پیدا شد.سینا نیم ساعت بعد تماس گرفت ودر مورد آن توضیح داد.اما با گفتن چطور آشنا بودن محضر خودبه خود ابروهای من وسارا بالا رفت!محضر آشنا محضر پدر خانم برادر فرزاد بود!سارا که خیلی خودش را کنترل کرده بود که صدای خنده اش را سینا از پشت تلفن نشنود بعد از قطع شدن مکالمه بی اختیار جیغ کوتاهی کشید وخنده بلندی کرد.در حالی که من هم خنده ام گرفته بود با اشاره به اتاق پرهام گفتم:

ـ هیس یواشتر ممکنه بشنوه.

سرش را تکان داد و در حالی که هنوز می خندید گفت:

ـ فکر کن؟!فامیل فرزاد!مطمئنا فرزاد هم برای فضولی فردا میاد...

هنوز حرفش تمام نشده بود که صدای ضربه ای به در ورودی نگاه مان را متوجه در کرد.بلند شدم به طرف در رفتم واز داخل چشمی در عمه آذر را دیدم وبی درنگ در را باز کردم.

عمه نگاهی به راه پله ها انداخت وداخل امد ودر را پشت سرش بست وبا صدای آرامتر از حد معمول گفت:

ـ بچه ها عزیز الان ممکنه برای تبریک به سروناز بیاد بالا.اگه اومد مواظب حرف زدنتون باشید.سینا همه چی رو برام گفت ..

و روبه من کرده وادامه:

ـ سروناز جون باور کن خیلی خوشحال شدم که بالاخره راه حلی پیدا شد.در حقیقت این مشکلی نبود که به خاطر طرز فکر عزیز انقدر بزرگ بشه!ولی پیرزنه دیگه زودی دلش می شکنه نمی شه هم برای رعایت احترامش حرفی روی حرفش زد...

و با صدای ضربه ای به در حرفش را قطع کرد وبلافاصله در را باز کرد.

عزیز در حالی که کف دستش را لوله کرده بود و روی دهانش گذاشته بود بی مقدمه صدای جیغ مانند لو لو لو لو در اورد وبه طرفم امد وصورتم را بوسه باران کرد.اگر در حالت عادی بودم همراه با سارا از دیدن حرکات عجیب وغریب عزیز از خنده ریسه می رفتم ولی حالا حرکاتش معنای خاصش داشت.یعنی اینکه از همین حالا نمایش شروع شد!در حالی که از اضطراب واز تصور فکری که در ذهن عزیز می چرخید وبه ظاهر بله من را گرفته بود بدنم به لرزش افتاده بود.از حرص ودلخوری بغضم را فرو خوردم وبه اشکهایم اجازه باریدن ندادم.عزیز که بی تفاوتی ام را به حساب شرم وحیایم گذاشته بود بغلم کرد ودهانش را نزدیک گوشم گذاشت وگفت:

ـ می دونم که خجالت می کشی ولی انشاءالله بخت خوبی داشته باشی ودر کنار سینا سفید بخت بشی.

عمه آذر که متوجه حال دگرگونم شده بود برای بوسیدنم من را از آغوش عزیز در اورد وآهسته در گوشم گفت:

ـ سروناز جان ما رو ببخش امیدوارم در مراسم عروسی واقعی ات با هر کسی که دوست داشته باشی برایت سنگ تمام بگذاریم وجبران کنیم وبا قطره های اشکی که از چشمهایش چکیئ گونه ام را بوسید.با دیدن اشکهای عمه من هم از خدا خواسته اجازه باریدن اشکهایم را دادم وآشکارا گریه کردم.

عزیز که فوت دایی عزت واز همه مهمتر سوء ظنش به من را پاک فراموش کرده بود با خوشجالش به پرهام که باشنیدن سروصدای عزیز از اتاقش بیرون امده بود نگاه کرد وگفت:

ـ نون وپنیر اوردیم دخترتون رو بردیم.

سارا با پوزخندی برای نشان دادن هیجانش بشکن زد وجواب داد:

ـ نون و پنیر ارزونی تون دختر نمی دیم بهتون.

پرهام که از شعر عزیز وسارا خوشش اومده بود با سارا وعزیز تکرار کرد:

ـ نون وپنیر اوردیم دخترت ون رو بردیم.

نون وپنیر ارزونیتون دختر نمی دیم بهتون!

با رفتن عزیز وعمه آذر و پرهام به طبقه پایین نفس آسوده ای کشیدم ودر را بستم وروی کاناپه نشستم وبا حرص گفتم:

ـ سارا اگه دو دقیقه دیگه به این نمایش مسخره ادامه می دادیم خودم رو می کشتم.خدا سینا رو ذلیل کنه که من رو توی این دردسر انداخت.ای کاش پاش می شکست ونمی اومد بالا دریچه کولر رو ببینه.اِ...اِ...سارا دیدی چطور عزیز می گفت لباس سفید داری فردا توی محضر بپوشی؟!انگار یادش رفته هنوز دو هفته از فوت دایی عزت نگذشته!چطور روش میشه با لباس سر تا پا سیاه این حرفها رو به من بزنه؟

با خنده جوابم داد:

ـ زیاد جوش نزن.این نقشه ایه که خودت کشیدی.حالا بی شوخی لباس سفید داری؟چ=طوره یک دست لباس عروی کرایه کنیم.

می دانست که به اندازه کافی حرصم را در اورده برای همین دورتر از من نشست وبا شیطنت نگاهم کرد.

با خشم نگاهش کردم وگفتم:

ـ من تو رو می کشم.

و ادایش را در اوردم:

ـ نون و پنیر ارزونیتون...

وبا صدای زنگ پیامک تلفن همراهش حرفم را ادامه ندادم.با خنده گوشی تلفن همراهش را از روی میز جلوی کاناپه برداشت وبه شوخی گفت:

ـ تازه دو سه تا شعر توپ دیگه هم با عزیز اماده کردیم که فردا قراره توی محضر بخونیم.

و با ریز ریز خندیدن دکمه باز شدن پیامک را زد وپس از چند لحظه با هیجان گفت:

ـ دیگه کارمون در اومد!ببین چی نوشته؟!

وبا لبخند وریتم خاصی شروع به خواندن کرد:

«پشه ومگس همدیگر رو ندیده بودند حالا که دیدند همدیگر رو پسندیدند بادا بادا مبارک بادا انشاءالله مبارک بادا.خدمت عروس خانم تبریک خالصانه عرض کنید:فرزاد»

وبی اختیار قهقهه زد.در حالی که اخم هایم از هم باز شده بود با پوزخندی گفتم:

ـ بیا فقط کم مونده بود این یکی مسخره مون کنه که کرد.سارا اصلا من میرم به سینا میگم غلط کردم کم آوردم دیگه ادامه نمی دم تا این خل دیوونه هم از فرصت سوء استفاده نکنه.

با خنده گفت:

ـ تازه کجاشو دیدی؟!مگه نشنیدی عزیز گفت پیش از اینکه بریم محضر بهتره بریم حلقه بخریم.

با به یاد آوردن حرف عزیز آتش گرفتم وگفتم:

ـ سارا اگه بریم خرید حلقه به خدا همه چی رو به عزیز می گم.

با بالا انداختن ابروهایش خندید وگفت:

ـ خب بگو بهتر عزیز جدی جدی عقدتون میکنه.

با غیظ گفتم:

ـ جدا؟!

با خنده جواب داد:

ـ آره جدا.

***

صبح موقع رفتن به محضر سارا زودتر از طبقه پایین به بالا امد وبا دیدن سر ووضعم ابروهایش را بالا انداخت وگفت:

ـ چرا هنوز آماده نشدی؟!عزیز از کله سحر همه رو آماده باش نگه داشته.اگه بدونی به سینای بیچاره چقدر گیر داده که با کت وشلوار رسمی به محضر بیاد.یک خط در میون وسط حرفاش میگه امروز توی زندگی ات روز تاریخیه نذار بعدها حسرت چنین روزی رو بخوری.

ناراضی روی کاناپه هال نشستم وگفتم:

ـ ببین سارا اصلا پشیمون شدم.حوصله این مسخره بازی ها رو ندارم.برو به عزیز اینها بگو سروناز حالش خوب نیست پشیمون شده نمیاد.

نگاهم کرد وبا دیدن ظاهر دلخورم کنارم نشست وگفت:

ـ دیوونه شدی؟!می خوای همه چی رو خراب کنی!حالا خوبه نقشه خودت بود!اگه جرات داری برو پایین همه اینها رو به خود عزیز بگو.نمی دونی چقدر ذوق وشوق داره لباس سیاه شو از صبح زود در اورده ولباس گل منگلی پوشیده میگه شگون نداره امروز توی محضر سیاه بپوشم.چارقد آهارزده سفید هم سرش کرده وزیر گلویش سنجاق مروارید زده انگار که خودش رو دارن میبرن عقد کنند.باور کن از هیجان اون من ومامان هم به تکاپو افتادیم واز صبح تا حالا داریم به ظاهرمون می رسیم.

و دکمه های پالتویش را باز کرد وزیر آن را نشان داد که کت وشلوار زرشکی رنگ مهمانی اش را پوشیده و با خنده ادامه داد:

ـ اول می خواستم اون پیراهن ماکسی بلند مشکی ام رو بپوشم.ولی عزیز پاپی ام شد که مگه مهمونی شب میریم؟همون لباس زرشکی ات رو بپوش که اگر توی محضر گرمت شد وخواستی پالتوت رو در بیاری محفوظ باشی.

با حرص گفتم:

ـ مگه قرار اونجا چیکار کنیم؟این سینای بی خیال مگه نگفت که فقط میریم به صورت فرمالیته دفتر رو امشا می کنیم وبرمی گردیم؟

خندید وگفت:

ـ نه کجای کاری؟!عزیز با برنامه ریزی که کرده دست همه مون رو توی پوست گردو گذاشه.به سینا گفته هر طور شده باید قبل از محضر برای خرید حلقه به طلا فروشی بریم.وقتی حریف سینا نشده به مامان گفته که خودش حلقه ای رو که از رمان قدیم کنار گذاشته میاره که سینا دست عروسش کنه.فکر کن عزیز برات حلقه میاره!

عصبانی اخمهایم را در هم کشیدم وگفتم:

ـ بیخود اصلا من نمیام.

از عصبانیتم دوباره خندید وادامه داد:

ـ تازه با اون هوش سرشارش هم چند بار به من یاد آوری کرده که دوربین فیلم برداری وعکاسی رو بردارم منم برای اینکه خیالش رو راحت کنم گفتم که موبایلم دوربین داره با همون می گیرم ولی اون گیر اساسی داده که حتما دوربین رو بیارم.حالا هم پاشو تا پرهام از مدرسه نیومده نمایش هیجان انگیز رو اجرا کنیم وبرگردیم.باور کن کلی می خندیم.

شانه هایم را بالا انداختم وگفتم:

ـ حوصله دلقک بازی رو ندارم گفتم که اصلا منصرف شدم.

با دلجویی نگاهم کرد وگفت:

ـ دیوونه قرار نیست که اتفاقی بیفته.فقط میریم عزیز رو فیلم می کنیم وبرمی گردیم.حالا پاشو تندی حاضر شو.

با تردید وبه کندی از جایم بلند شدم ودر حالی که به طرف اتاقم می رفتم با حرص گفتم:

ـ ببین عجب گیری کردم ها!

خندید وگفت:

ـ فقط بی زحمت یکی از لباسهای سفید یا روشنت رو بپوش که عزیز خیلی روی این قضیه تاکید کرده.روسری یا شال سفید هم یادت نره.

قبل از اینکه وارد اتاقم شوم عصبانی نگاهش کردم وبا ناراحتی گفتم:

ـ چشم امری باشه؟

بلند خندید وبه شوخی گفت:

ـ نه عرضی نیست عروس خانم.

موقع رفتن به محضر از نظر سارا واقعا هیجان انگیز بود ولی از نظر من بسیار غم انگیز!

عزیز با اصرار وخوشحالی ازم خواست که جلوی اتومبیل کنار سینا بنشینم وخودش وعمه آذر وسارا هم عقب نشستند.قیافه سینا به راستی تماشایی بود!در حالی که از خشم وعصبانیت چشمهایش کاسه خون شده بود با حرص به من نگاه می کرد وماشین را به جرکت در می اورد!انگار این من بودم که از خدا خواسته کنارش نشسته بودم!حالا خوب بود با چشمهای وامانده اش دیده بود که عزیز چقدر پافشاری می کرد.اگر این همه موقع رفتن توپش پر بود موقع برگشتن می خواست چطوری برگردد!لابد دیشب بعد از اینکه موافقت محضر را اطلاع داده بود پیش خودش حساب وکتاب نموده بود که اگر همان عقد راست راستکی یکی دو ماهه انجام شده بود صرفش بیشتر بود!در حالی که از عنق بودن سینا خودبه خود اخمهایم در هم رفته بود به حرفهای پشت سرم گوش سپردم عزیز که سعی می کرد آهسته با عمه آذر صحبت کند تا صدایش را ما نشنویم نجوا کنان گفت:

ـ پس آزمایش خون چی؟کی انجام میشه؟

بی اختیار گونه هایم گر گرفت!عمه آذر جوابش داد:

ـ محضر گفته اشکال نداره یکی دو روز دیگه نتیجه رو بیارید.

می دانستم عمه آذر برای قانع کردن عزیز چنین حرفی را زده وگرنه هیچ محضری قبل از دیدن نتیجه آزمایش خون ودیگر مدارک لازم عقد رسمی را انجام نمی داد.بنده خدا عزیز فکر کرده بود مثل قدیم است که نصف شب عاقد را بیاورند وعقد کنند.چون خودش بارها گفته بود که شوهر وایل وتبارش تنگ غروب به خواستگاری اش امدند وتا اخر شب صحبت کردند وسیاهه را نوشتند ونصف شب هم عاقد را آوردند وخطبه عقد را خواندند.

سارا که متوجه پشیمانی من وسینا شده بود برای اینکه جو را عوض کند رو به سینا گفت:

ـ سینا یک موزیک شاد بذار حالمون جا بیاد.

سینا با قیافه همیشه طلبکارش از داخل آیینه جلو به عقب نگاه کرد وبه سارا گفت:

ـ تو هم وقت گیر اوردی؟!نمی بینی عزیز عزا داره؟عزیز که امروز حال وهواش با همه روزها فرق کرده بود با مهربانی جواب داد:

ـ نه ملاحظه من رو نکنید امروز شادی سر کنید که شگون داره مطمئن باشید عزت خدابیامرز هم توی قبر راضیه.

و سینا برای اهمیت به حرف عزیز یک موزیک آرام ودر عین حال شاد گذاشت.

بی اختیار نگاهم به سینا رفت.همات کت وشلوار سورمه ای که در مسجد دایی عزت پوشیده بود تنش کرده بود.ناخودآگاه یاد حرف سارا افتادم که آن روز می گفت کت و شلوار دامادی(!) مگر نه اینکه حالا برای دامادی پوشیده بود البته از نظر عزیز!والبته امروز یک کراوات سورمه ای طرح دار زده بود که دامادی نمایشی اش هم کامل شود!بی اراده به لباس های خودم نگاه کردم.به اصرار سارا پیراهن بلند شیری رنگی پوشیدم که آستین گیپوری داشت.البته آن را تا به حال در هیچ مهمانی نپوشیده بودم وتصمیم داشتم برای یک مجلس رسمی بپوشم وبه شوخی به سارا می گفتم که برای مراسم نامزدی تو گذاشته ام ولی دیگر خبر نداشتم که برای چنین مجلسی! به آن نیاز دارم.پالتوی کرم بلندی را هم روی لباسم به تن کرده بودم که تا این لباس به قول سارا حریف زجرکشم را زیر آن پنهان کنم و باز هم به کمک سارا موهای بلندم را با گیره ای نگین دار پشت سرم جمع کرده وبه صورت حلقه حلقه پشتم ریخته بودم وشال حریر شیری زنگ وبراقی را که رویش منجق وملیله دست دوزی شده بود ومن آن را برای هماهنگی با لباسم خریده بودم ولی بعد به خاطر زرق و برق زیادش از خریدش پشیمان شده وگوشه کمدم انداخت هبودم سر کردم تا حالت تظاهری عروس بودنم را به عزیز تفهیم کنم!از اینکه عروسک نمایشی عزیز شده بودم از عصبانیت در حال انفجار بودم وفقط در دل دعا می کردم که عزیز حلقه کذایی اش را همراهش نیاورده باشد تا سینا به دستم کند.

با رسیدن به دم در محضر ودیدن فرزاد کنار در ورودی پارکینگ از تعجب وشاید هم هیجان به خاطر سارا نزدیک بود بی اختیار لبخند بزنم که ناخودآگاه نگاهم به عقب ماشین وتماشای ابروهای بالا رفته سارا رفت! چنان تیپ زده بود که انگار مراسم دامادی خودش بود!عزیز که تازه متوجه فرزاد شده بود با کنجکاوی از سینا پرسید:

ـ دکتر هدایت پور اینجا چکار می کنه؟!

با لحن عزیز بی اختیار دوباره نگاهم به عقب کشیده شد ودر حالی که خودم را کنترل می کردم تا نخندم به قیافه خندان سارا نگریستم.

خدا را شکر سینا مشغول پارک کردن ماشین بود وزیاد به حالات من وسارا توجه نمی کرد ورگنه همان اول کار حسابی حالمان را می گرفت.

با پرسش دوباره عزیز سینا در حالی که ماشین را خاموش می کرد جواب داد:

ـ خودم ازش خواستم بیاد به عنوان شاهد لازمش داشتم .

ودیگر نگفت که محضردار فامیل نزدیک اوست.اگر می گفت که عزیز به نقشمه مان پی می برد!

بی رغبت از ماشین پیاده شدم ودر جواب سلام وعلیک وتبریک خودمانی فرزاد که حالا کنار ماشین امده بود وبرای همراهی با نمایش مان جلوی عزیز اینطور تبریک می گفت با اکراه تشکر کردم ودست سارا را در دست گرفتم وفشار دادم.سارا هم که از هیجان دستهایش سرد شده بود دستم را فشرد وبه این طریق هیجانش را انتقال داد.

پس از مراسم عقد که به جای بله کلمه عربی گفته بودم محضردار که آقای رحمانی نام داشت واز طریق فرزاد وسینا در جریان همه قضایا بود جلو آمد وبدون انکه عزیز متوجه شود اهسته گفت:

ـ دخترم این مراسم فقط حالت نمایشی نداشت خواستم بدونید که شما وآقا سینا به هم محرم هستید.با تکان دادن سر به نشانه تایید و هماهنگ بودن با سینا واطمینان دادن به او آرام گفتم:

ـ بله آقای رحمانی متوجه هستم...

وبا آمدن عیز کنارمان حرفم را ادامه ندادم ولی با حرفهای محضردار کمی به فکر فرو رفتم که سارا با ابراز خوشحالی ش حواسم را پرست کرد.

در همان یک ساعتی که در محضر بودیم سارا با عزیز وفرزاد برای هیجان موضوع انقدر دست زدند وفریاد شادی کشیدند که انگار به راستی باورشان شده بود که من وسینا برای چهسر سفره عقد کوچکی که در گوشه سالن بزرگ محضر پهن بود نشسته بودیم!سینا که از عصبانیت ابروهایش در هم گره خورده بود واگر کارد به او می زدند خونش در نمی امد با خشم یک لحظه نگاهم کرد ورویش را برگرداند.از حالت طلبکاری اش لجم گرفت وآهسته به طوریکه دیگران نشنوند گفتم:

ـ چیه؟زیر لفظی می خواستی تا بله بگی؟!

بلافاصله به طرفم برگشت وبا غیظ نگاهم کرد ونجواگونه جواب داد:

ـ پاشو تا اون روی سگم بالا نیومده کاسه وکوزه ات رو جمع کن بریم.

از حالات عصبی وکینه جویانه اش بی اختیار اشک درون چشمهایم حلقه زد نمی دانم چرا احساس می کردم عصبانیت وپرخاشگری اش تصنعی است برای همین بیشتر ناراحت شدم وبغض کرده گفتم:

ـ خب اگه موافق نبودی می خواستی همون دیشب بگی..

و با نگاه کنجکاو فرزاد وعزیز بقیه حرفم را خوردم وسرم را به زیر انداختم.عجب رویی داشت!اگر دیشب ناراضب بود پس چرا خوشحال وخشنود گفت که فکر خوبیه؟اگر به راستی عقد کرده بودیم چی؟از خوشحالی بندری می رقصید؟!مطمئنل از شدت تنفر وعصبانیت خفه ام می کرد یا شاید هم نه از ذوق اینکه کینه چندید وچند ساله اش را سرم خالی می کرد وبا بازی دادنم انتقام می گرفت خودش را خفه می کرد!با صدای عزیز که به سینا می گفت:

ـ این رو دست عروست کن.

از افکارم بیرون آمدم وبه طرف عزیز نگاه کردم.وای نه!همان انگشتر کذایی را که سارا می گفت آورده بود!برای کمک طلبیدن به سوی سارا نگریستم وملتمسانه از او یاری خواستم...سارا با دیدن نگاهم بلافاصله دستش را به طرف عزیز دراز کرد وگفت:

ـ بده ببینم عزیز چقدر قشنگه!بده خودم دستش کنم.

عزیز زرنگتر از او به تندی دستش را پس کشید وگفت:

ـ تو برو به فیلم وعکست برس که اگه به خودت بود توی اینکار هم تنبلی می کردی.

و انگشتر جواهرنشان را در دست سینا گذاشت ومصرانه خواست که دستم کند.

از این اصرار بی خودش مضطرب شدم واین بار با نگاه به عمه از او کمک خواستم.عمه آذر که تا ان لحظه ساکت وآرام ایستاده بود وفقط بعد از عقد من وسینا  را بوسیده بود با نگاه به مفهماند که هیچ کاری نمی تواند بکند.درمانده به سینا نگاه کردم واو هم مستاصل با شور وهلهله عزیز وفرزاد انگشتر را در انگشت میانی دست چپم کرد البته طوری که انگشتش به انگشتم نخورد.از اینکه این لحظه نفس گیر را با موفقیت پشت سر  گذاشته بودیم هر دو از سر آسودگی نفس عمیقی کشیدیدم وبی اختیار چشمهایمان با نور فلاش دوربین سارا باز وبسته شد.این چندمین بار بود که بی هوا ازمان عکس یا فیلم می گرفت البته به ظاهر به اصرار عزیز ولی بیشتر برای بعدا دیدن وخندیدن خودش!

بعد از تمام شدن همه مراحل عقدکنان! از ترس اینکه عزیز ازمان نخواهد عسل در دهان یکدیگر بگذاریم با عجله به عمه آذر گفتم:

ـ عمه بهتره زودتر بریم خونه الان پرهام از مدرسه میاد.

عمه آذر برای رهایی از این مخمصه بلافاصله جواب داد:

ـ باشه باشه بلند شو بریم دیگه همه چی انجام شد.

و رو به سارا ادامه داد:

ـ سارا زود باش وسایلت رو جمع کن بریم.

عزیز که دل سیر مراسم بهش نچسبیده بود با دلخوری رو به عمه گفت:

ـ چی چی رو بریم؟ما هنوز عکس درست وحسابی با عروس وداماد نگرفتیم؟مگه پرهام کلید نداره که پشت در بمونه؟!فوقش ده دقیقه تنها می شینه مگه ماشاء الله بچه است که تنها باشه؟

از اینکه عزیز سر فرصت می خواست عکس بگیرد وکاری به دلشوره ونگرانی ام نداشت با عصبانیت گفتم:

ـ عزیز توی خونه هم میشه عکس گرفت بهتره بریم.

عزیز مصمم تر جواب داد:

ـ نه توی خونه سفره عقد واین بساط رو نداریم که...

و رو به فرزاد کرد و ادامه داد:

ـ دکتره هدایت پور میشه شما به آقای رحمانی واون دو سه تا آقای دیگه که اون گوشه پشت میزشون نشسته اند بگید برای چند دقیقه برن اتاق بغلی تا ما عکس بگیریم؟

فرزاد از خدا خواسته جواب داد:

ـ چشم عزیز شما جون بخواه.

و بی درنگ به طرف آقای رحمانی وبقیه رفت.سینا که از خرده فرمایش های عزیز کفری شده بود رو به من زیر لب گفت:

ـ تا م نباشم چشم بسته نقشه های بیهوده تو رو قبول نکنم!

سارا با چشمکی ریز ریز خندید وبا آماده کردن دوربینش به عزیز گفت:

ـ عزیز از این به بعد دیگه کارگردانی صحنه دست خودتون.

می خواستم سارا را خفه کنم توی اضطراب وپریشانی چه پیشنهادهای مسرت بخشی می داد!با رفتن آقای رحمانی وبقیه به اتاق بغلس عزیز رو به من گفت:

ـ خب شالت رو بردار اول چند تا عکس تکی و دو نفره بندازید تا بعد.

اگر به خودم بود از شوکه شدن وحرص خوردن دراز به دراز رو به قبله می خوابیدم!دیگر فکر اینجایش را نکرده بودم!

عمه آذر درمانده نگاهم کرد وبرای قانع کردن عزیز گفت:

ـ عزیز این عکس ها رو که جلوی همه نمی گیرند حالا خودشون توی خونه تنهایی می گیرند این جوری جلوی ما روشون نمیشه.

حرف عمه آذر عرق سردی از شرم وخجالت روی پیشانی ام نشاند ودوباره صدای غرولند سینا زیر گوشم آمد:

ـ تا تو باشی دیگه از این فکرهای بکر نکنی!

از اینکه با هر مسئله ای نقشه بی عیب ونقصم! را مثل پتک توی سرم می کوبید با چشم غره نگاهش کردم وبا غیظ سرم را به نشانه تاسف تکان دادم وآهسته گفتم:

ـ نه که خودت فکرهات خیلی بکره؟!

در جواب با خشم نگاهم کرد وسکوت نمود.عزیز که با حرف عمه آذر تا حدی قانع شده بود سنجاق مروارید زیر گلویش را تنظیم کرد وروسری سفید به قول سارا آهار زده اش را روی سرش مرتب کرد وپشت صندلی مان ایستاد و روبه سارا گفت:

ـ فعلا از م نبنداز تا بعد بگم چکار کنی؟!

فصل هشت

سارا در حالی که یکی یکی عکس ها را برای صدمین بار نگاه می کرد ومی خندید به شوخی گفت:

ـ خوب شد عزیز این آخری گفت که عکس دو نفری جلوی ما بندازید وگرنه همین دو سه تا عکس دو نفره درست وحسابی هم نداشتید!

سرم را به پشتی کاناپه تکیه دادم وبا حرص به عکس هایی که در دست سارا بود نگاه کردم.اگر به خاطر بازخواست عزیز نبود قطعا تمامشان را پاره کرده بودم.یکی از عکسهای دو نفره ام با سینا شبیه عکس های کسانی شده بود که در مجلس ترحیم شرکت کرده اند با قیفاه محزون ولب ولوچه آویزان ناراحتی مان را به طرف مقابل نشان می دادیم.

عکس دیگرم با او شبیه طلبکارها وبدهکارها شده بود.مثل همیشه سینا طلبکار بود ومن بدهکار!

سر چی نمی دانستم؟!واقعا نمی دانستم همیشه رابطه ام با سینا این گونه بود.البته بعضی وقت ها جیمان عوض می شد ومن طلبکار می شدم و او بدهکار!عکس دیگرم قیافه هر دویمان همانند آدمهای برق گرفته شده بود که با آمدن فرزاد از اتاق بغلی وانداختن متلکی به ژستمان لبخند مضحکی گوشه لبهای مان نقش بسته بود وچشمهای عصبانی مان عصبانی تر از همیشه نشان می داد و حالت ناهماهنگ چشمان ولبهایمان شبیه برق گرفته ها بود که هنوز الکترون از یک طرف صورت به طرف دیگر منتقل نشده بود!البته عکس های دیگر در دست سارا داشتم که از من وسینا بی هوا گرفته وآمادگی گرفتن عکس را اعلام نکرده بود ودیدن همین عکس ها در او جذابیت صد بار تماشا کردم وخندیدن را ایجاد کرده بود!با اشاره به عکسی به سویم خندید وگفت:

ـ اینجا شکل تو وسینا خیلی خنده داره انگار چندشتون میشه به انگشتر عزیز دست بزنید.

نگاهی به عکس انداختم وبا پوزخند جواب داد:

ـ نه اتفاقا از انگشتر پر جواهر عزیز خوشمون اومده ولی چندشمون میاد به انگشت هم دست بزنی.

با خنده عکس بعدی را ورق زد وگفت:

ـ فرزاد رو ببین با این لباس انگار به یک مجلس رسمی دعوت شده حالا ما از ترس عزیز خودمون رو خفه کردیم.اون دیگه چرا؟!

با دیدن عکس خندیدم وگفتم:

ـ لابد از ترس تو!

خندید وگفت:

ـ جدا؟

با خنده جواب داد:

ـ اره جدا.بنده خدا حیف که جریان حامد رو نمی دونه وگرنه خودش رو الکی معطل نمی کرد.

دوباره خندید وسرش را تکان داد وگفت:

ـ بیخودی خیال بافی نکن.

و برای عوض کردن حرف گفت:

ـ راسیت پرهام جریان عقدت رو فهمید؟

با حرص گفتم:

ـ همچین میگی عقد کم کم خودم هم باورم شده راست راستکی عقد کردم.

خندید وگفت:

ـ پس چی بود؟!

با دیدن عصبانیتم بیشتر خندید ودر ادامه گفت:

ـ نه بی شوخی حالا فهمید؟

گفتم:

ـ نه خدا رو شکر این دو سه روز امتحان داشته حواسش به درس خوندن بوده.

با گفتن طفلی عکس بعدی را ورق زد که صدای زنگ پیامک تلفن همراهش او را به خودش اورد.گوشی اش را از روی میز برداشت وبا زدن دکمه باز شدن پیامک لبخند زد وگفت:

ـ پیامک فرزاده.

و بلافاصله شروع به خواندن کرد:

«وقتی پیامک نمیدم خیال نکن که بی خیال از تو و روزگارتم.تو فکرتم به یادتم زنده به انتظارتم اونجور که من به فکرتم حس می کنم کنارتم!»

به روش پیرزن ها ابروهایم را بالا بردم وگفتم:

ـ خب به سلامتی.به فکرته!خوب شد معنی خیالبافی رو هم فهمیدیم!!!

با خنده نگاهم کرد وجواب داد:

ـ دوباره خل نشو.

و دکمه ارسال پیامک گوشی اش را زد وگفت:

ـ بهتره برای حامد جونم بفرستمش.

از اینکه حامد را این گونه صدا می زد با لبخندی پرسیدم:

ـ حالا این حامد جونت چیکار می کنه؟چند وقته خبری ازش نیست!

پیامک را ارسال کرد ودر جوابم گفت:

ـ تو که چند روز دانشگاه نمیایی تا ببینیش.خوب وخوش و سرحاله.هنوز سرگرم دید وبازدید ومهمونی دادن برای سفر حج مادربزرگشه.

بلافاصله گفتم:

ـ هو اَه...از اون وقت تا جالا!مگه فامیل دارن؟!راستی از اون صحبتهایی که در مورد خودتون کردید دیگه چیزی نگفته؟!

جواب داد:

ـ نه ولی دیروز لابه لای حرفهاش می گفت که بهتره با مامان اینها صحبت کنه تا بعد..

و با صدای ضربه های محکمی به در حرفش را نیمه تمام گذاشت وبا تعجب به سویم نگاه کرد.من هم که همانند او همان فکر را می کردم با حرص گفتم:

ـ برو خودت باز کن حوصله قیافه سینا رو ندارم.

با عجبه به طرف در رفت واز داخل چشمی نگاهی انداخت وبا تعجب بیشتر گفت:

ـ عزیزه!!

و قفل در را باز کرد.خدا را شکر سینا علاوه بر اخلاق وکردار از نظر محکم در زدن هم ارث عزیز را برده بود!

عزیز سراسیمه واخم آلود خودش را داخل هال انداخت وبا صدای بلندی رو به من گفت:

ـ این چه وضعشه؟!سینا کجاست؟!چرا شما دو تا عوس وداماد انقدر از هم دورید؟!

و رو به سارا ادامه داد:

ـ تو چرا همش ور دل این نشستی؟!مگه نمی دونی وضعیتش دیگه با سابق فرق کرده؟حالا دیگه شوهر داره وباید بیشتر وقتش رو با شوهرش بگذرونه.

از حرفهای عزیز نزدیک بود سنگکوب کنم وبا چشمهای مات مانده از ناباوری به بقیه ماجرا نگاه کردم.

عزیز با عصبانیت نگاهی به اطراف نمود ودوباره رو به سارا نگاه کرد وگفت:

ـ برو کمک کن با آذر وسایل سینا رو بیارید بالا تا این یکی دو ماهی که احمد آقا اینها نیستند اینجا باشه تا بعد یک فکری بکنیم.

می خواستم از شدت شوکه شدن بمیرم.دیگه فکر اینجاش را نمی کردم!واقعا فکر اینجایش را نمی کردم!

عزیز که به چیزی پیله می کرد دیگر ول کن نبود مصرانه به سارا گفت:

ـ برو دیگه چرا اینجا وایسادی؟

سارا که همانند من حسابی جا خورده بود با کمی تعلل گفت:

ـ عزیز بهتر نیست کمی صبر کنید تا خود سینا بیاد؟اگه ببینه بی اجازه دست به وسایلش زدیم خیلی ناراحت میشه.

عزیز که پیشبینی همه چیز را کرده بود بلافاصله جواب داد:

ـ سینا با من.اگه به اون باشه تا دو سال دیگه هم به خونه برنمی گرده.معلوم نیست این دو شبه چه خبر شده که از روز محضر تا حالا به خونه برنگشته.

سارا برای درست جلوه دادن رفتار سینا بی درنگ در جواب گفت:

ـ عزیز شما هم زیادی سخت می گیرید بنده خدا سینا این چند وقته پروزه دانشگاهی داره با فرزاد رفته که این چند روز تحقیقات مربوط به پروژه اش رو انجام بده.اخه فرزاد فقط تا اخر همین هفته تهرونه...

عزیز نگذاشت حرفش را ادامه دهد وبا غیظ گفت:

ـ بیجا کرده.درس وکار ودوست ورفیق یک طرف.زن وزندگی وخونه وخونواده یک طرف.اگر از حالا بخواد از زیر بار مسئولیت زندگی شونه خالی کنه کلاهمون بدجوری توی هم میره.تو هم زود بیا پایین این خرت وپرتهاشو جمع کن بیار بالا که وقتی زنگ زدم اومد خونه مستقیم بیاد طبقه بالا دیگه طبقه پایین جایی نداره.من هم ازه مین امشب میرم توی اتاقش می خوابم که دیگه راه برگشت به اتاقش رو نداشته باشه.

از ترس واضطراب نفسم بند آمده بود وبا نفس حبس شده به عزیز نگاه می کردم.عزیز که متوجه گیچ ومنگ ماندنم شده بود با تحکم رو به من گفت:

ـ تو هم برو زود اتاقت رو مرتب کن که لباس وخرده ریزهای سینا توی اتاقت جا بشه.

بی اختیار دهان از تعجب بازمانده ام را بستم وبا کمی من من گفتم:

ـ ولی عزیز...

نگذاشت حرفی بزنم ودر حالی که به طرف درب خروجی می رفت با اقتدار گفت:

ـ ولی بی ولی.

و دمپایی هایش را پوشید ورو به سارا گفت:

ـ سارا دنبالم بیا کارت دارم.

و از در بیرون رفت.

سارا با نگاه مضطربی به سویم گفت:

ـ حالا به خاکی به سرمون بریزیم؟!سینا اگه بفهمه روزگارمون رو سیاه می کنه.این دو شبه هم از ترس گیر دادن عزیز رفته پیش فرزاد توی هتل اگه بیاد وببینه عزیز چه خوابی براش دیده تلافیش رو سر همه مون خالی می کنه.

آشفته حال ومضطرب تر از او روی کاناپه نشستم وگفتم:

ـ حالا چیکار کنیم؟مطمئنا سینا همه کاسه کوزه ها رو سر من می شکنه.میگه من با کشیدن اون نقشه به درد نخورم باعث این برنامه ها شدم.

از سر در گمی سرش را تکان داد وبه طرف در رفت وگفت:

ـ نمی دونم مغزم قفل کرده.برم پایین ببینم مامان چی میگهو

واز در بیرون رفت.

طبق معمول نه تنها حریف زبان عزیز نشدیم که هیچ بلکه مثل همیشه چشم بسته دستوراتش را اجرا کردیم وجرات کوچکترین اظهار نظری را پیدا ننمودیم.عمه آذر که از کلافگی ودلخوری از کارهای عزیز سر درد گرفته بود با اعصابی خرد مسکنی در دهان گذاشت وروی تختش دراز کشید تا شاهد کارهای عجیب وغریب او نباشد ومن وسارای بیچاره مثل غلام حلقه به گوش مطیع اوامر عزیز مقداری از لوازم سینا را جمع کردیم وبه طبقه بالا آوردیم تا سر فرصت خاک مناسبی به سرمان بریزیم!

انقدر از حرفهای عزیز به تنگ امده بودیم که می خواستم همانجا قضیه را لو بدهم تا اینطور خفت وخواری نکشم.اگر دلداری سارا نبود که می گفت یکی دو ماه دندان سر جگر بگذار به طور حتم همه چی رو می گفتم.

در حالی که بیشتر وسایل سینا را بالا آوردیم وگوشه هال چیدیم با خستگی روی کاناپه ولو شدیم وبلاتکلیف به یکدیگر زل زدیم.

سارا نگاهی به لباسهای کاور کشیده وتلنبار شده سینا انداخت وگفت:

ـ بهتره اول از اینها شروع کنیم.کمد لباسهات رو خالی کن واونها رو یک جوری توی کمد اتاق پرهام جا بده تا اینها رو بیاریم توی کمد اتاق تو.

با نگاهی به لباس های سینا گفتم:

ـ مگه به همین سادگیه؟!لباسهای من توی کمد پرهام جا نمیشه.

بلافاصله جوابم داد:

ـ چه می دونم یک کاریش بکن!لباسهای سینا خیلی بیشتر از توئه الان سر وکله اش پیدا میشه واگه ببینه لباس هاش مثل بازار شام اینجا ولو شده دهنش رو باز می کنه وبد وبیراه بارمون می کنه.

عصبی ومستاصل از جایم برخاستم وبرای سر وسامان دادن به وسایل پخش وپلا شده داخل هال شروع به کار کردم.سارا هم از جایش بلند شد وبرای زودتر تمام شدن کار در جنع وجور کردن وسایل کمک نمود.

با عجله ای که برای نظم بخشیدن به اوضاع داشتیم زودتر از انچه فکرش را می کردیم همه جا را مرتب کردیم وتمام لباسها ولوازم شخصی سینا را به اتاقم آوردیم ووسایل ولباسهای خودم را هم به اتاق پرهام منتقل کردیم.در حقیقت به نوعی من وپرهام در یک اتاق شریک شدیم البته به غیر از تخت خوابم که همچنان در اتاق خودم مانده بود.

سارا با خستگی روی تختم دراز کشید وگفت:

ـ خوب شد عزیز مجبورمون نکرد تخت ومیز تحریر سینا رو بالا بیاریم اگه کمی وا می دادیم این کار رو هم ازمون می خواست.

با حرص کنارش دراز کشیدم وجواب دادم:

ـ چه خبره مگه کارگر مجانی گیر اورده؟!باور کن نصف این اثاث رو هم که  داشتم می اوردم نفسم داشت بند می اومد.

پوزخندی زد وگفت:

ـ برو خدا رو شکر کن سینا لپ تاپ داره وگرنه حمالی کامپیوتر ووسایلش رو هم به دوشمون می اتفاد.

با تنه ای خودش ار کنارم انداخت وادامه داد:

ـ سروناز تو رو خدا یک ذره برو اون ور تر بخواب.عرض تخت کوچیکه دارم له میشم.

کمی به لبه تخت چسبیدم وگفتم:

ـ حالا اینها به کنار خود سینا رو چکار کنیم؟کجا بخوابونیمش؟اگه این اوضاع رو ببینه همه جا رو به هم می ریزه...

به میان حرفم دوید وگفت:

ـ زیاد نگران نباش.تا الان حتما عزیز اخبار رو به عرضش رسونده اگه خیال به هم ریختن جایی رو داشته تا الان می اومد وعکس العملی نشون می داد.مطمئنا عزیز طوری بهش گفته که جرات نفس کشیدن رو بهش نداده.

با اضطراب گفتم:

ـ از کجا معلوم؟!شاید دعواها وداد وبی دادهاشو گذاشته که سر ما بکنه.اخلاق سینا رو نمی شناسی؟حالا اینها به جهنم!خودش رو کجا جا بدیم؟اگه یک ثانیه اینجا بمونه من خودم رو می کشم.

در حالی که طاقباز خوابیده بود به سقف اتاق خیره شد وگفت:

ـ چاره ای نیست باید مدتی تحملش کنی.

با عصبانیت گفتم:

ـ چی چی رو تحملش کنم؟مگه می شه؟!این یکی دو ماه همش با روسری توی اتاق راه برم؟حالا نامحرمی واین جور مسائلش جای خود داره!بابا اینها اگه بفهمند چی؟!

کمی فکر کرد وگفت:

ـ سینا که بیشتر روزها از صبح تا هفت شب به خاطر پروژه اش بیرونه وقتی هم که میاد انقدر درگی خوندن ونوشتن هست که یادش میره درو وبرش چه خبره!باور کن ما خودمون موقعی که خونه هست اون رو درست وحسابی نمی بینیم مگه اینکه عزیز ازش بخواد از اتاقش بیاد بیرون.

با ناراحتی گفتم:

ـ آره پس مهمون های گرامی اش چی؟!اونها رو چکارش کنم؟

برای دلداری ام جواب داد:

ـ دیوونه اونها رو که مامان نمیذاره اینجا بیاره.اگه کسی هم دعوت کرد می گیم بیاد پایین.دیگه عزیز توی این کارها که نمی تونه حرفی بزنه.

با لحنی خودخوری گفتم:

ـ خدایا این چه مصیبتی بود؟!کاشکی همون شهرستان مونده بود وحالا حالاها برای پروژه اش نمی اومد.چی میشد درسش تموم نمیشد وچند سال دیگه طول می کشید؟!

و با نگاهی به ساعت روی تخت نشستم وادامه دادم:

ـ الان پرهام ازم درسه میاد اگه وسایل من رو توی اتاقش ببینه از تعجب شاخ در میاره.

با لبخندی گفت:

ـ طفلی ولی باور کن اگه بفهمه سینا میاد بالا از خوشحالی بال بال می زنه.

پوزخندی زدمو گفتم:

ـ آره توی این ساختمون فقط اون وعزیزند که از عشق سینا بال بال می زنند!

طبق انتظارمان پرهام پس از امدن از مدرسه ودیدن بعضی از کتابهای سینا در هال ورفتن به اتاقش ودیدن وسایل ولباسهای من در اتاق وسرکشی به اتاق من و روبه رو شدن با وسایل سینا در اتاقم با هیجان دستهایش را به هم زد وپرید وبالا وگفت:

ـ آخ جون!

و با خوشحالی به سوی اتاقش برگشت.

سارا با چشمکی به سویم خندید وگفت:

ـ نگفتم بال بال میزنه؟!

در حالی که برای اماده کردن عصرانه پرهام به آشپزخانه می رفتم جواب دادم:

ـ بچه ست دیگه چه میشه کرد!اگه دل من رو داشت که مثل سیر وسرکه داره می جوشه اینطوری خوشحالی نمی کرد؟!سارا می دونی اگه بابا اینها بفهمند خودسر لوازم سینا رو اوردیم بالا چه قیامتی می کنند؟!باور کن شک می کنند که اینجا چه خبره؟!بنده خداها خودشون به اندازه کافی گرفتاری دارند.

همراهم به آشپزخانه امد وگفت:

ـ مامان خودش گفت بهشون یک زنگی می زنه و گیر دادن عزیز رو توضیح می ده.

در لیوان کوچک پرهام چایی ریختم وگفتم:

ـ پیش خودشون نمی گند گیر دادن عزیز برای چیه؟!اونها که از سوظن وبدگمانی اولیه عزیز که خبر ندارند.

وبا حرص ظرف پنیر وکره را از یخچال بیرون آوردم وادامه دادم:

ـ به جان پرهام خودم دیگه قاطی کردم چی رو به بابا اینها گفتم و چی رو نگفتم.اگه از فشار عصبی آلزایمر نگیرم خیلیه!عمه بنده خدا که این همه خوشحالی می کردیم وسواسش بهتر شده از این بساط اعصابش به هم ریخته ودوباره وسواسش رو از سر گرفته.من اگه توی این گیرودار سکته نکنم شانس اوردم...

و با صدای زنگ تلفن حرفم را را کقطع کردم وبا اشاره به هال رو به سارا گفتم:

ـ تلفن بی سیم روی میز کاناپه ست قربون دستت خودت برو جواب بده هر کی هم با من کار داشت بگو سروناز مرد.

وسینی عصرانه پرهام را برداشتم واز آشپزخانه بیرون امدم وبه طرف اتاق پرهام به راه افتادم.موقع برگشتن به هال شنیدم که در جواب تلفن می گوید:

ـ حالا دایی خودش چی گفت؟

ـ ...

وبا شنیدن اسم پدر گوشهایم را تیز کردم وکنارش روی کاناپه نشستم وبا اشاره پرسیدم:

ـ کیه؟

با صدایی آرام جواب داد:

ـ مامانه.

وبه عمه آذر گفت:

ـ خب دیگ همه چی حله دیگه اینطور دلواپسی نداره اینها رو به سینا هم گفتی؟

ـ ...

ـ عزیز برای چی اینطوری می کنه؟خب بهش بگو داره در چیدن وسایل سینا به سروناز کمک می کنه.

ـ ...

ـ مامان باور کن سرونازه م از دست کارهای عزیز اعصاب درست وحسابی نداره.این چه گیری افتاده که باید خرده فرمایش هایش عزیز رو تحمل کنه؟!

ـ ...

ـ خب این درست.احترام عزیز به جا ولی بعضی وقت ها دیگه حرفهایش غیرقابل تحمل میشه.خودتون ندیدید چطور بهمون امر ونهی می کرد؟!

ـ ...

ـ حالا تا چند دقیقه دیگه اینجا هستم بعد میام پایین.به عزیز بگو فعلا اینجا کار داره.

ـ ....

ـ راستی سردردتون بهتر شد؟

ـ باشه قربانت زود میام پایین.فعلا خداحافظ.

و دکمه قطع ارتباط گوشی بی سیم را زد ورو به من گفت:

ـ دیدی گفتم مامان به دایی زنگ می زنه؟

مضطرب پرسیدم:

ـ خب چی شد؟

بلافاصله جوابم داد:

ـ مامان به دایی از سماجت عزیز گفته وبرای تعریف کرده که عزیز بچه ها رو وادار کرده که اثاث های سینا رو بالا ببرند واز وضع بد روحی خودش هم گفته.خلاصه اینکه دایی در جوابش گفته که من از چشمهای خودم بیشتر به سینا اعتماد دارم وهر کاری که صلاح می دونید خودتون انجام بدید.این از این بعد مامان به سینا زنگ زده واز کارهای شگفت انگیز عزیز تعریف کرده وبراش توضیح داده که لوازمش رو بالا بردیم تا اگه اومد خونه شوکه نشه.سینا هم جواب داد که عزیز موبه مو جزییات رو براش شرح داده و وقتی اومد خونه بیشتر در این مورد حرف می زنه.لابد جایی بوده که نتونسته درست جواب بده.

آسوده خاطر از دانستن بابا اینها از قضیه اسباب کشی سینا به بالا گفتم:

ـ خدا رو شکر که بابا اینها فهمیدند وگرنه خودم خجالت می کشیدم که جریان رو براشون تعریف کنم.

و با صدای زنگ پیامک تلفن همراه سارا به طرفش نگاه کردم.سارا بلافاصله گوشی اش را برداشت وبا زدن دکمه باز شدن پیامک گفت:

ـ پیامک حامده نوشته:فردا نمی تونم به دانشگاه بیام.

با عجب پرسیدم:

ـ چرا؟

سرش را بالا آورد وگفت:

ـ نمی دونم ننوشته حالا رفتم پایین بهش زنگ می زنم.

و از جایش بلند شد وگفت:

ـ خب سروناز جون من دارم میرم.کاری نداری؟تا عزیز دنبالم نیومده وبا مشت ولگد نبردتم پایین بهتره خودم سنگین ورنگین برم.اگه کاری داشتی حتما خبرم کن .

و پاچه های شلوارش را بالا زد وبا افسوس گفت:

ـ دوباره آب وآبکشی مامان هم شروع شده.خدا عاقبتمون رو به خیر کنه.

برای بدرقه اش تا دم در رفتم وگفتم:

ـ سارا بیشتر می موندی اگه عزیز چیزی گفت می گیم درس داریم.

با لبخندی گفت:

ـ اخرش که چی؟!تا عزیز جنگ وخونریزی راه نینداخته بهتره زحمت رو کم کنم.فعلا خداحافظ.

بی اختیار اشک درون چشمهایم جمع شد وگفتم:

ـ خداحافظ.

خندید وگفت:

ـ دیوونه حالا چرا گریه می کنی؟

جواب دادم:

ـ نمی دونم شاید از سرنوشت به هم ریخته خودم!

با خنده پرسید:

ـ جدا؟!

با اشک لبخندی زدم وگفتم:

ـ اره جدا.

***

در حالی که بی حوصله به پرهام دیکته می گفتم سینا آمد.با ضربه های محکمی که به در می خورد بین اینکه او یا عزیز پشت در است تردید داشتم.پرهام با خوشحالی وشادمانی به طرف در رفت وسریع آن را باز کرد.سینا با قیافه خسته، عصبی ومثل همیشه طلبکار در آستانه در ظاهر شد وبا لحن پرکینه ای رو به من که کتاب فارسی پرهام در دستم مانده بود وخشک شده روی کاناپه منتظر عکس العمل او بودم گفت:

ـ بالاخره نقشه مسخره ات کار رو به اینجا کشوند.فکر بقیه عواقب رو نکردی؟!

با حرص شانه هایم را بالا انداختم وگفتم:

ـ می خواستم قبول نکنی.

و بدون آنکه کم بیاورم طلبکارتر از او ادامه دادم:

ـ از این به بعد هم تا هر وقت که اینجا تشریف داری مثل ساکنین این خونه محترمانه صحبت می کنی. 

و رو به پرهام که همچنان کنار در ایستاده بود وبه گفتگوی مغرضانه ما توجه می کرد گفتم:

ـ بیا بقیه دیکته ات رو بنویس.

سینا با عصبانیت در را پشت سرش محکم بهم کوبید و وارد شد وبا غضب نگاهم کرد وگفت:

ـ حیف که انقدر خسته ام که حوصله جر وبحث کردن با تو رو ندارم.زود بگو وسایلم رو کجا گذاشتی تا ..

که پرهام برای تمام شدن اوقات تلخی سینا به میان حرفش آمد وبا هیجان کودکانه اش جواب داد:

ـ توی اتاق سرونازه.وسایل سرونازه م توی اتاق منه.

با وجود خستگی برای دلخوشی پرهام لبخند کوتاهی زد وبدون آنکه نگاهی به رویم بیندازد در حالی که به طرف اتاقم می رفت با خشونت گفت:

ـ ببین چه کاری دستمون دادی؟!

وبا گامهای محکم به طرف اتاقم قدم برداشت.یک لحظه از تصور دیدن قیافه سینا موقع رویارویی با وضعیت اتاق خنده ام گرفت وبی اختیار لبخند زدم.

سینا از زمانی که به طبقه بالای خانه عمه اینها نقل مکان کرده بودیم فقط یک بار آن هم آن روز کذایی به اتاقم آمده بود وبه طور حتم آن روز به خاطر عصبانیتش دقت نکرده بود که دکوراسیون وحال وهوای اتاقم را ببیند.چند عروسک وخرس بزرگ از گوشه اتاق با سیم نامریی از سقف آویزان کرده بودم که قیافه بعضی از عروسکها واقعا مضحک بود وبا دهان کجی به بیننده خنده را روی لب هر کس می اورد.در کوشه وکنار وجای جای اتاق و روی تخت ومیز توالت وبیشتر جاها عروسک وخرس زرافه وسنجاب وخرگوش دیده می شد که مطمئنا سینا با دیدنشان متلکی بارم می کرد.ای کاش موقع جابه جابب وسایل با سارا این عروسکها را برمی داشتم تا بعد مورد مواخذه سینا قرار نگیرم.

ـ چرا کتاب رو بستی؟

با صدای پرهام به خودم امدم وبا این اندیشه که به جهنم هر طور می خواهد فکر کند به گفتن دیکته پرهام ادامه دادم.

طبق تصورم قبل از انکه وارد دستشویی برای شستن دست وصورتش شود با پوزخندی رو به من گفت:

ـ تو به جای دانشگاه باید به مهدکودک می رفتی خجالت نمی کشی با این قدر وقورات ات اینها رو به در ودیوار اتاقت آویزون کردی؟

و با تمسخر وارد دستشویی شد.از اینکه هنوز از راه نرسیده اینطور شروع به سرزنش کردن پرداخته بود عصبانی شدم وبی حوصله کتاب فارسی را در دستم جابه جا کردم وگفتن دیکته را تمام کردم وپیش از انکه نمره بدهم رو به پرهام گفتم:

ـ زودی میری کتاب ودفتر ریاضی ات رو میاری همین جا تکالیفت رو می نویسی.

با دلخوری پرسید:

ـ برای چی اینجا؟

در حالی که با خودکار قرمز کلمه به کلمه دیکته اش را تصحیح می کردم جواب دادم:

ـ برای اینکه من میگم.

در حقیقت او را می خواستم در همه حال کنار خود نگه دارم.از این به بعد کارم این شده بود.انگار با یک جانی یا یک روانی از بند فرار کرده طرف بودم!واقعا حق داشتم؟!وقتی برای چهار دانه عروسک اینطور عصبی میشد ومتلک بارم می کرد برای موارد دیگر چکار می خواست بکند!بنده خدا سارا حق داشت که اتاقش را آنطور ساده تزیین نموده بود واز ترس سینا یکی دو تا عروسک بامزه ای هم که داشت برای اتاق من آورده بود.

با رفتن سینا به اتاق من پرهام در حالی که کتاب ودفتر ریاضی اش را روی میز جلوی کاناپه می گذاشت خمیازه کنان پرسید:

ـ شام چی داریم؟

کتاب ریاضی را باز کردم وجواب دادم:

ـ شوید پلو وکنسرو ماهی.

با شادمانی دستهایش را به هم زد وآهسته پرسید:

ـ سینا هم می خوره؟

فصل ضربهای دو رقمی کتابش را پیدا کردم وگفتم:

ـ نمی دونم شاید شام خورده باشه.

با هیجان گفت:

ـ برم ازش بپرسم؟

با اخم ابروهایم را در هم کشیدم وگفتم:

ـ نه خیر به ما چه مربوطه شام خورده یا نه؟از این به بعد حق نداری کاری به کارش داشته باشی ها.

دلخور پرسید:

ـ برای چی؟

دوباره با قاطعیت گفتم:

ـ برای اینکه من میگم.

و چند ضرب دو رقمی در دفتر ریاضی اش نوشتم وجلویش گذاشتم وگفتم:

ـ حالا بشین اینها رو حل کن تا من برم شامت رو آماده کنم.

وقبل از انکه از جایم بلند شوم صدای زنگ پیامک تلفن همراهم آمد وبا برداشتن گوشی ام از روی میز به طرف آشپزخانه رفتم ودکمه باز شدن پیامک را زدم.پیامک سارا بود نوشته بود:

«سلام اوضاع و احوال چطوره؟سینا هنوز خفه ات نکرده؟!»

لبخندی زدم وبلافاصله نوشتم:«علیک سلام غلط کرده مگه شهر هرته؟!اگه من اونو خفه نکنم اون جرات ایت غلط ها رو نداره!»

چند ثانیه نگذشت که فوری جواب آمد:

«اّه اّه ملوان زبل شدی!!»

بی درنگ در جوابش نوشتم:

«ملوان زبل بودم.تازه کجاشو دیدی؟!»

دوباره پیامک ش آمد:

«شام چی دارید؟ما عدس پلو داریم.»

جواب دادم:

«شوید پلو وکنسرو ماهی»

بلافاصله جواب داد:«پس مطمئن باش سینا اگه تا الان خفه ات نکرده با همین غذا خفه ات می کنه!»

خنده ام گرفت.می دانستم که سینا از غذای کنسرو ماهی متنفر است ومخصوصا برای امشب همین غذا را انتخاب کرده بودم تا او را بچزانم؟!از اینکه موقعیتی برایم فراهم شده بودک ه می توانستم او را دم به ساعت آزار دهم از ته واقعا خوشحال بودم.با این حس وحال خوب به طرف اجاق گاز رفتم ومشغول تدارک شام شدم.طولی نکشید که غذا را اماده کردم واز روی عمد با صدای بلند گفتم:

ـ پرهام بیا شام حاضره.

صدای پرهام را شنیدن که قبل از آنکه به طرف آشپزخانه بیاید با دل کوچک مهربانش پشت در اتاق من رفت وآهسته صدا زد:

ـ عمو سینا بیا شام.

درست متوجه نشدم که سینا چه جوابش داد که پرهام به آشپزخانه امد وپشت میز آشپزخانه نشست.غذایش را کشیدم وبا اوقات تلخی گفتم:

ـ مگه نگفتم برای شام صداش نزن؟

از اینکه فهمیده بودم که سراغ سینا رفته احساس خطاکاری کرد ومظلومانه پرسید:

ـ مگه باهاش قهریم؟

غذایم را کشیدم و رو به رویش نشستم وجواب دادم:

ـ نه ولی کارهای اون به ما مربوط نمیشه.

سردرگم در حالی که غذایش را می خورد سوال کرد:

ـ چرا؟مگه کاری کرده؟

با خونسردی در جوابش گفتم:

ـ نه ولی الکی خودش رو اینجا مهمون کرده.

از جوابم چیزی نفهمید وبلافاصله گفت:

ـ یعنی چی؟!مگه عزیز نگفت شوهر توئه؟

با عصبانیت پرخاش کردم:

ـ کی همجین حرفی زده؟!

از اینکه بیشتر از سنش مسائل پیرامونش را می فهمید ناراضی در ادامه گفتم:(این کجا بیشتر از سنش حالیشه به نظر من که برعکسه)

ـ دیگه نبینم از این حرفها بزنی ها!

با سادگی بچه گانه اش گفت:

ـ برای چی؟مگه...

که ناگهان صدای پر ابهت سینا از پشت سرم امد:

ـ وقتی به بچه کلک بزنی همین طوری جواب میده!

بی اختیار به طرفش برگشتم وبه تندی نگاهش کردم وگفتم:

ـ اینجا مگه صاحب نداره که در نزده میای تو؟

بدون آنکه نگاه کند با حس طلبکاری همیشگی اش جواب داد:

ـ وقتی روسری سرته دیگه مگه مرض دارم دم به دقیقه یکی یکی درها رو بزنم؟!

و در حالی ک هبه طرف یخچال می رفت ادامه داد:

ـ در ضمن محض اطلاعت تا زمانی که این روزهای مسخره بگذره تو دو وظیفه بزرگ داری اول اینکه همیشه درست صحبت کنی دوم اینکه مصل یک خانم خوب همیشه شام درست کنی من ظهرها خونه نیستم ولی وقتی شب ها میام انتظار دارم مثل پایین شام اماده باشه تا با این نقشه کذایی ات حداقل گشنه نخوابم.مطمئنا این رو هم می دونی که غذای بیرون به معده ام نمی سازه پس وظیفه اته که شام رو درست کنی.

با حرص گفتم:

ـ چرا خودت درست نمی کنی؟!

طلبکار جواب داد:

ـ پس تو اینجا چکاره ای؟

با عصبانیت گفتم:

ـ لابد کلفت تو؟

با پوزخندی جواب داد:

ـ خوبه که وظیفه ات رو می دونی وباز هم می پرسی.وبرای اولین قدم این غذای کوفتی رو هم بریز دور که بوش حالم رو بهم می زنه ویک املت یک چیزی درست کن تا با شوید پلو بخوریم.

با غیظ لبم را به دندان گزیدم وگفتم:

ـ خیلی روت زیاده!

در حالی که داخل یخچال را بازدید می کرد جوابم داد:

ـ از این زیادتر هم میشه!

وسه عدد تخم مرغ ودو تا گوجه فرنگی درشت را از یخچال برداشت وجلوی رویم روی میز گذاشت وبا تحکم گفت:

ـ تا ده دقیقه دیگه املت باید حاضر باشه.

واز در آشپزخونه بیرون رفت.پرهام که گیج حرفهای من وسینا مانده بود با خوشحالی کنسرو ماهی اش را کنار گذاشت وگفت:

ـ اخ جون املت!

واز جایش بلند شد.تمام عصبانیت جمع شده از دست سینا را سر پرهام خالی کردم وبا حرص داد زدم:

ـ بشین سر جات وغذات رو تموم کن.

در حالی که از فریاد بی موقعم در چشمهایش اشک جمع شده بود روی صندلی اش نشست ومظلومانه گفت:

ـ ولی سینا گفت املت درست می کنی.

با ناراحتی گفتم:

ـ سینا غلط کرد با تو!مگه کنیزشم که اینطور دستور میده؟!

دوباره صدای سینا از پشت سم امد:

ـ از کنیز هم کنیزتری مثل بچه آدم می شینی غذا رو درست می کنی وسر این طفل معصوم اینطور داد نمی زنی.از امروز اگه ببینم سر این بچه داد بزنی با من طرفی.

و رو به پرهام ادامه داد:

ـ بیا توی هال تلویزیون تماشا کنیم.

و پرهام از خدا خواسته اشکهایش را پاک کرد وهمراهش رفت.

سرم به سنگینی کوه دماوند شده بود!واقعا از این رفتار ارباب گونه اش مانده بودم!چه فکر می کرد؟آیا به راستی من را به چشم یک کلفت می دید؟!از اینکه با دادن این پیشنهاد مسخره اینطور خودم را توی هچل انداخت هبودم داشتم از عصبانیت منفجر می شدم!نباید زیر بار حرف عزیز می رفتم وبا امدن او به طبقه بالا موافقت می کردم.مطمئنا او پیش خودش چنین اوقات طلایی! را تصور می کرد که بدون کوچکترین مخالفتی با حرف عزیز به طبقه بالا امده بود!برای اینکه بیشتر از این جلوی پرهام بهم توهین نکند تا او هم رویش باز شود به ناچار از جایم برخاستم تا برایش غذای دلخواهش را درست کنم.با حرص تابه را روی اجاق گاز گذاشتم وبا سر وصدا وبهم زدن در قابلمه وکفگیر وقاشق نشان دادم که با غیظ واکراه حاضر به پختن غذا شده ام.در حالی که تخم مرغ های را به گوجه فرنگی های ریز ریز وسرخ شده اضافه می کردم شنیدم که از توی هال در تکالیف ریاضی پرهام به او کمک می کرد واخبار ورزشی تلویزیون را با صدای بلند گوش می داد.

بعد از تمام شدن پختن املت ظرفهای اضافه روی میز آشپزخانه را جمع کردم وداخل سینک ظرفشویی گذاشتم وبا صدای بلند پرهام را صدا زدم تا بیاید شام بخورد.می دانستم با این بوی مطبوعی که راه انداخته ام او هم به هوای خوردن غذا به طرف آشپزخانه کشیده می شود.با عصبانیت قوطی کنسرو ماهی را درون سطل آشغال انداختم وبا آمدنشان داخل اشپزخانه به طرف هال رفتم وقبل از انکه از در آشپزخانه بیرون بروم صدایش را شنیدم که گفت:

ـ مگه چی پختی که خودت حاضر به خوردنش نیستی؟

با عصبانیت به طرفش برگشتم وجواب دادم:

ـ هر چی پختم فقط مراقب سلامتی پرهام بودم.نترس سم توش نریختم.

وبا حرص گوشه روسری ام را گرفتم واز اشپزخانه بیرون آمد وبه طرف اتاقم رفتم.

اتاق که چه عرض کنم؟!صحرای محشر!تمام وسایلش را وسط اتاق روی تخت ریخته بود وآنچه از ظاهر امر پیدا بود می خواست انها را از نو بچیند!این کاری هم به عزیز رفته بود.از خود راضی وبی اعتنا؟!انگار نه انگار در خانه مردم بود وباید طبق سلیقه صاحبخانه رفتار می کرد.هر چند که من وسارا در چیدن وسایلش نهایت سلیقه را به کار برده بودیم ولی او به این طریق می خواست نشان دهد که کار ما را قبول ندار وفقط خودش آخر ذوق وسلیقه است!حالا خوب بود اتاقش را در طبقه پایین دیده بودم که مثل شلخته ها وکولی ها همه لوازمش را روی هم چیده بود وهر چیزی که می خواست پیدا کند باید دو ساعت دنبالش می گشت!نکند تصمیم داشت اینجا را هم مثل پاین کند؟!بعضی ها تمرکز افکارشان در بهم ریختگی وسایلشان است.شاید او هم این گونه بود وتا شلوار جین روی قفسه کتابهایشان آویزان نمیشد خوابش نمی برد؟!با این فکر به کلی اعصابم بهم ریخت وبا اعصابی پریشان به طرف آشپزخانه رفتم ودستم را به کمرم زدم وبا پرخاش رو به او که کنار پرهام پشت میز آشپزخانه نشسته بود گفتم:

ـ کی به تو اجازه داده بود اتاقم رو اینطوری کنی؟

قاشق غذا را در دهانش گذاشت وبا خونسردی همیشگی اش ان را جوید وفرو داد ودر جوابم گفت:

ـ کی به تو اجازه داده بود به وسایلم نگاه کنی؟!

با غیظ گفتم:

ـ اِ...خیلی روت زیاده؟

دو باره با خونسردی جواب داد:

ـ گفتم که از این زیادتر هم میشه!

با خود خوری لبم را به دندان گرفتم وبا حرص گفتم:

ـ لابد می خواهی ورابت رو هم از لوستر سقف اویزون کنی؟

قبل از انکه قاشق بعدی را در دهانش بگذارد بی خیال جواب داد:

ـ اتفاقا فکر بدی نیست!تو همیشه پیشنهاداتت کارسازه!

و با این کنایه حالی ام کرد که حرف کوتاه کنم.اما کوتاه نیامدم وگفتم:

ـ ببین سینا همین امشب آت وآشغالت رو جمع می کنی.چون تا حالا سابقه نداشته اتاقم انقدر بهم ریخته باشه.

لقمه اش را فرو داد وبی توجه در جوابم گفتم:

ـ عیب نداره عادت می کنی.

و پس از مکثی ادامه داد:

ـ راستی تا یادم نرفته اون عروسک های مسخره ات رو هم از اتاق بردار ببر وگرنه خودم می اندازمشون توی سطل آشغال.دلم نمی خواد الان که بر می گردم توی اتاق چشمم به اونها بیفته.

پرهام که همچنان در سکوت غذایش را می خورد ونگاهمان می کرد بلافاصله رو به من گفت:

ـ سروناز بیارشون توی اتاق من بذار پیش ماشین هام.

از اینکه در این گیرودار به فکرم بود ومی خواست اوقات تلخی درست نشود سپاسگزارانه نگاهش کردم وگفتم:

ـ نه لازم نکرده پرهام جون.همونجا می مونه تا ببینم کی جرات می کن بهشون دست بزنه؟!

با پوزخندی بی درنگ جواب داد:

ـ مثلا کسی جرات کنه بهشون دست بزنه چه غلطی می کنی؟!

با کینه نگاهش کردم وجواب دادم:

ـ هر غلطی که دلم می خواد!

دهانش را با دستمال کاغذی روی میز پاک کرد وبا نیشخندی از پشت میز بلند شد وگفت:

ـ خیمه شب بازی خوبی بود از فرداشب نکات طنزش رو بیشتر کن تا اشتهای ادم بیشتر بشه.

از توهینش با حرص دندانهایم را بهم فشار دادم وبا عصبانیت گفتم:

ـ ببین سینا من اعصاب درست وحسابی ندارم ها کاری نکن که دهنم رو مثل دهن...

به میان حرفم امد وادامه داد:

ـ مثل دهن سگ باز کنی؟!توصیه می کنم یک پوزه بند به دهنت ببندی.

و بی اعتنا به اعصابی که ازم خرد کرده بود از در آشپزخانه بیرون رفت.پرهام هم که دید هوا پس است غذایش را با عجله تمام کرد وبا نگاه پس وجوگرانه ای که به من می کرد از در آشپزخانه خارج شد.واقعا سرو کله زدن با سینا اعصاب فولادین می خواست!بی اراده با زانوهای سست شده از فشار خشم روی صندلی پشت میز آشپزخانه نشستم وبه بشقاب های خاالی چرب وکثیف نگاه کردم.از امشب دیگر کارم علنا این بود:حمالی وشست وشو وخودخوری وحرص وجوش!خدا بگویم عزیز را چکار کند که به این روزم انداخته بود؟!چرا عزیز را؟!این پیشنهاد کذایی خودم بود؟!پس باید تاوانش را هم می دادم!

در حالی که شستن ظرفها وجمع وجور کردن اشپزخانه را به پایان رسانده بودم گوشی تلفن همراهم را برداشتم واز اشپزخانه بیرون آمدم تا به اتاق پرهام که حالا اتاق تازه ام شده بود بروم که تلفن خانه زنگ زد.خواستم گوشی را از هال بردارم که صدای زنگ تلفن قطع شد وصدای احوالپرسی او با کسی از اتاق من امد.حرصم گرفت دیگر همه کاره خانه شده بود وتلفن ها را بدون اجازه جواب می داد.با عصبانیت عزمم را جزم کردم که در این مورد به خصوص حتما به او تذکر بدهم وبه سوی اتاقم رفتم.هنوز در را نزده بودم که صدایش امد:

ـ نه دایی جان عزیز رو که می شناسید به یک چیز پیله نه دیگه ول نمی کنه.

ـ ...

ـ نه واقعا خودم هم از این اوضاع ناخواسته معذبم.

از این موش مردگی اش جلوی پدر لجم گرفت وبه بقیه حرفهایش گوش دادم:

ـ بله بله شما درست می فرمایید.من سپاسگزار اعتماد شما هستم.

ـ ...

ـ وضعیت بچه مهرناز چطوره؟

ـ ...

ـ خودش حالش چطوره؟

ـ ...

ـ اگه کمکی از دست من برمیاد بگید حتما در خدمت هستم.

ـ ...

ـ اردلان چکار می کنه؟روبراهه؟

ـ ...

ـ آره سجاد گفت که بد موقعیتی به وجود امده.حالا توکل به خدا.

ـ ...

که با صدای بلند زنگ پیامک تلفن همراهم که در دستم بود نزدیک بود سکته کنم از ترس دستم را روی قلبم گذاشتم واز پشت در اتاقم به طرف هال دویدم وبا اضطراب نگاهم را به پشتم دوختم وپس از خاطر جمع شدن از نیامدنش روی کاناپه نشستم ودکمه باز شدن پیامک گوشی ام را زدم.پیامک سارا بود نوشته بود:

«سروناز پیامک فرزاد روبخون همین الان فرستاده دلم نیومد صبر کنم بعدا نشونت بدم.خیلی باحاله ای کاش برای انشا پاییز پرهام می نوشتیم.

انهایی که رنگ پریدگی پاییز را دوست ندارند نمی فهمند که پاییز همان بهاری است که عاشق شده است!

پاییز رنگ پریده:فرزاد»

از یک طرف از این پیامک رمانتیک فرزاد خوشم امده بود واز طرفی دیگر از این بی موقع پیامک دادن سارا لجم گرفته بود!برای همین بلافاصله نوشتم:

«دیوونه اگه اینها رو برای انشا پرهام می نوشتیم خانومشون نمی گفت کدوم خل وچلی اینها رو برای یک بچه نه ساله نوشته؟!حالا بگذریم که فرزاد خله واقعا عاشقت شده.»

چند ثانیه از دادن پیامکم نگذشته بود که جواب داد:

«جدا؟!»

خواستم بنویسم:آره جدا.که صدای پرجذبه سینا از کنار گوشم امد:

ـ نمی دونستم علاوه بر سایر عادت های زشت عادت فالگوش ایستادن هم داری؟

از شدت ترس ویک خوردن از شنیدن ناگهانی صدایش گوشی را روی پایم انداختم وبا اضطراب اب دهانم را قورت دادم وبرای اینکه حرفی زده باشم که کم نیاورم طلبکارانه گفتم:

ـ منم نمی دونستم که تو مثل ادمهای نامرئی بی سر وصدا راه میری؟یادم باشه یک کفش پاشنه بلند زنگوله دار بدم پات کنی که حداقل راه میری صدای پاتو بشنوم ونقدر از ترس زهره ترک نشم!

بی اختیار لبش از خنده باز شد ولی خیلی زود به خود مسلط گشت وبا همان ابهت همیشگی اش گفت:

ـ ببین سروناز برای من سفسطه بازی نکن وحرف توی حرف نیار.دفعه اخرت باشه که پشت در اتاقم می ایستی وحرفها رو گوش می دی.

با پوزخندی گفتم:

ـ اتاقم؟!چه زود ملک واملاک رو می کشی بالا وفامیل میشی؟!بذار حداقل از راه برسی؟!

سکوت کرد ونگاهی به رویم انداخت وبه طرف اتاقم!حرکت کرد.برای اینکه نگاه عاقل اندر سفیهش را تلافی کنم وحرفی بزنم با صدای بلندی گفتم:

ـ کفش پاشنه بلند زنگوله دار توی کمد دیواریه!

وبا بسته شدن در اتاقم نفس عمیقی کشیدم وگوشی تلفن همراهم را از روی پایم برداشتم.رفتار سینا واقعا خوره اعصاب بود!اگر کسی با او سر می کرد باید روزی هفت هشت قرص آرام بخش می خورد تا حرکات عجیب وغریبش را هضم کند!با بدنی خسته از جایم بلند شدم وبه سوی اتاق پرهام رفتم تا هم تکالیفش را چک کنم وهم جزوه های دانشگاهم را خبوانم تا فردا که بعد از چند روز غیبت به سر کلاس می روم حداقل عقب نباشم.در حالی که از پشت در اتاقم می گذشتم یک لحظه به این فکر کردم که:نکند برای انتقام از حرفهای اخرم عروسکها وخرسهایم را در سطل شغال بیندازد که بی اختیار در جواب به خودم گفتم:

ـ به جهنم!

***

بعد از برگشتن از دانشگاه وخوردن ناهار در حالی که اتاق پرهام را که حالا وسایل من هم به آن اضافه شده بود مرتب می کردم صدای نگ در ورودی خانه را شنیدم و با به سر کردن روسری به طرف در رفتم. با دیدن چشمی در ومشاهده شکلک سارا از پشت در با لبخندی قفل در را باز کردم و با ظاهر شدنش در آستانه در گفتم:

ـ دیوونه این چه قیافه ایه که از خودت در میاری؟

و روسری ام را روی شانه ام انداختم.خندید وداخل امد وگفت:

ـ می بینم که به سلامتی زنگ در درست شده!ناقلا مهندس برق بودی وخبر نداشتیم؟!

با لبخندی جواب دادم:

ـ آره تا دیشب که خراب بود لابد از صبح زود که ما رفتیم دانشگاه خودش درست شده.

در را بست وگفت:

ـ پس حتما کار سیناست.چون مامان می گفت که ساعت ده از خونه رفته بیرون.

به طرف آشپزخانه رفتم وقبل از آنکه وارد آن شوم پرسیدم:

ـ راستی پرهام غذاشو خوب خورده بود؟عمه برنامه درسی اش رو کنترل کرده که درست توی کیفش گذاشته باشه؟آخه وقتهایی که نیستم همه اش شک دارم که چیزی رو یادش بره.

همراهم وارد آشپزخانه شد وجواب داد:

ـ آره مامان رو نمی شناسی تا موقع ظهر که پرهام میره مدرسه صد دفعه کیفش رو زیر و رو می کنه.حالا چرا تو ناهار پایین نیومدی؟

کتری را از آب پر کردم وگفتم:

ـ حوصله عزیز رو نداشتم نمی خواستم دوباره زیر ذره بین نگاهش برم.

پوزخندی زد وپشت میز آشپزخانه نشست وگفت:

ـ بنده خدا سینا هم حال و روز تو رو داره فکر کنم اونم به این خاطره که زیادی جلوی عزیز آفتابی نمیشه.حالا ناهار چی خوردی؟

زیر کتری رو روشن کردم وجواب دادم:

ـ شوید پلو یک کم از دیشب باقی مونده بود.

با دلخوری گفت:

ـ دیوونه!خب می گفتی منم غذامو می اوردم بالا.وقتی از دانشگاه اومدم عزیز ومامان ناهار خورده بودند منم تنهایی خورشت قیمه خوردم.

روبرویش پشت میز نشستم وگفتم:

ـ حاالا طوری نشده عوضش برای شب یک شام درست وحسابی درست می کنم خان داداشت فرموده اند از این بع بعد باید هر شب غذای آنچنانی درست کنم.

با تعجب گفت:

ـ دروغ می گی؟سینا گفت؟اون که شبها زیاد شام نمی خوره!

با حرص جواب دادم:

ـ چه می دونم؟!لابد خونه مردم اشتهاش باز شده.

خندید وگفت:

ـ ولی بی شوخی سروناز شبها پایین نیستی که ببینی چه خنده بازاری داریم!عزیز یک خط در میون میگه خب اینم از سجاد وسینا حالا فقط مونده تو شوهر کنی واز دستت خلاص بشیم فکر کن؟!

از اینکه عزیز سینا را قاطی متاهل ها قرار داده بود خشمگین شدم وگفتم:

ـ کی میشه یکی دوماهه باقیمانده بگذره ومن از دست این لغزهای عزیز خلاص بشم؟!

با خنده جوابم داد:

ـ حالا اینها رو ول کن به شوهر کردن من بچسب.عزیز اگه بدونه حامد دو سه سال دیگه تصمیم داره به خواستگاری من بیاد پا میشه همین الان خودش میره خواستگاری.

از عصبانیتم کم شد ولبخندی زدم وپرسیدم:

ـ راستی امروز توی دانشگاه چی می گفت؟

با بی خیالی در جوابم گفتم:

ـ هیچی شعر و ور.می خواست منم یک کاری برای خودم جور کنم وبرم تدریس خصوصی.بیشتر نظرش این بود که توی موسسه اونها برم.

بلافاصله گفتم:

ـ فکر بدی نیست.تو چی جواب دادی؟

به پشتی صندلی تکیه داد وگفت:

ـ مگه از جونم سیر شدم!سینا رو نمی شناسی؟!میگه دوست ندارم موقع درس خوندنت کار کنی.البته اینها فیلمشه اصولا با کار کردن بیرون از منزل همه خانوم ها مشکل داره.

با خشم گفتم:

ـ سینا رو ولش کن که مغزش اساسی ایراد داره.احتمال میدم موقعی که عمه سر این حامله بوده مراقب نبوده وزمین خورده.باور کن پرت وپلا زیاد میگه.

خندید وگفت:

ـ حالا بی شوخی سروناز اگه گرسنه اته برم از پایین غذا بیارم؟

با تشکر از جایم بلند شدم وبه طرف یخچال رفتم وگفتم:

ـ نه قربونت دیگه ساعت چهاره کم کم برای شام یک چیزی درست می کنم.

و ظرف میوه را از یخچال بیرون آوردم وروی میز آشپزخانه گذاشتم.در حالی که پرتقال را از ظرف میوه بر میداشت نگاهم کرد وگفت:

ـ راستی شبهایی که امتحان داریم می خواهی چکار کنی؟!توی اتاق پرهام با سروضداش می تونی درس بخونی؟

روی صندلی پشت میز آشپزخانه نشستم وشانه هایم را بالا انداختم وجواب دادم:

ـ حالا تا سه چهار هفته دیگه خدا بزرگه اگه اتاق پرهام نتونستم میرم توی اتاق مامان اینها.

خواست حرفی بزند که صدای زنگ در ورودی هال توجهمان را جلب کرد.با تعجب نگاهم کرد وآهسته گفت:

ـ حتما عزیزه لابد اومده گوشم رو بگیره ببره پایین وبگه بذار این دختره به کار وزندگیش برسه.

دلخور گفتم:

ـ پس بی زحمت خودت برو در رو باز کن که اصلا تحمل کنایه هاشو ندارم.

بلافاصله از جایش بلند شد وبرای باز کردن در آشپزخانه بیرون رفت.گوشیهایم را تیز کردم که صدای عزیز را بشنوم که با باز شدن قفل صدای بلند ومتعجب سارا را شنیدم:

ـ سلام سینا تویی؟!

جا خوردم!وبی اختیار روسری ام را روی سرم کشیدم.با همان پرجذبه وهمیشگی اش به سارا جواب داد:

ـ پس می خواستی کی باشه؟

سارا به من و من افتاد وگفت:

ـ نه آخه فکر کردم عزیزه.

صدای بی حوصله اش امد که گفت:

ـ عزیز چرا؟مگه اینجا چه خبره؟

و بدون انکه نگاهی به آشپزخانه بیندازد از در آشپزخانه گذشت وبه طرف اتاف جدیدش رفت.سارا بی درنگ خودش را داخل آشپزخانه انداخت وابروهاش را بالا برد وآهسته گفت:

ـ شنیدی؟سینا بود!چرا انقدر زود اومده؟!

با پوزخندی گفتم:

ـ لابد برای بدست اوردن دل عزیز جونش!

و نارنگی را از ظرف میوه برداشتم وپوست گرفتم.روبه رویم نشست وپرتقال نیمه خورده اش را برداشت وبا دلسوزی به سویم نگاه کرد وباز هم آهسته گفت:

ـ وقتشه برید برای عزیز از سیر تا پیاز تعریف کنید خودتون رو از این وضعیت خلاص کنید.

با حرص تکه ای از نارنگی در دهانم گذاشتم وگفتم:

ـ حتما عزیز خانم هم غصه اش میشه وبه سینا میگه بیاد پایین سر خونه وزندگیش!!اگه قضیه رو بفهمه...

و با ورود سینا به آشپزخانه حرفم را قطع کردم وهمانطور گیج ومات نگاهش کردم.

سینا باعصبانیت نگاهم کرد وبا گفتم علیک سلام سر اجاق گاز رفت ودر قابلمه را برداشت وبا رویی در هم کشیده گفت:

ـ تو خسته نمیشی همه اش شوید پلو می خوری؟!ناهار همین رو داشتی؟

با ناراحتی گفتم:

ـ ببخشید خبر نداشتم جنابعالی برای ناهار هم تشریف میارید وگرنه امروز قلم پام می کشست ودانشگاه نمی رفتم وبرای حضرت آقا آشپزی می کردم!خجالت نمی کشی مثل یک ملفت به من دستور میدی؟

سارا با رنگی پریده بلافاصله مداخله کرد واز جایش بلند شد و رو به سینا گفت:

ـ ما تازه از دانشگاه اومدیم.سروناز وقت برای درست کردن ناهار نداشته وهمین رو خورده یک دقیقه بشین الان میرم از پایین غذا میارم.

با چشمان به خون نشسته از عصبانیت نگاهم کرد وبا صدایی تحکم آمیز گفت:

ـ لازم نکرده.جفتتون همین الان میرید پایین چون تا نیم ساعت دیگه فرزاد میاد اینجا.

بی اختیار پوزخندی زدم وگفتم:

ـ خب خدا رو شکر نمردیمو ویه مهمون بی دعوت توی خونه مون دیدیم!

کنایه ام را تاب نیاورد وجوابم داد:

ـ ببین سروناز این آشیه که خودت پختی پس باید تا اخرش هم وایسی.من برای تموم شدن پروژه ام نیاز به آرامش دارم قرار نیست که دم به ساعت سوهان اعصابم بشی.

طلبکارانه گفتم:

ـ پس چرا مهمون محترمت رو نمی بری پایین ودر کمال آرامش وآسایش به کارت نمی رسی؟

جلوتر آمد وبا قامتی که یک سر وگردن از م نبلندتر بود خم شد وشمرده گفت:

ـ برا اینکه حوصله سین جیم کردن های عزیز رو ندارم.

عصبانی گفتم:

ـ اِ...مگه من حوصله لغزهاشو دارم؟!

با حرص نگاهم کرد وگفت:

ـ این نقشیه ایه که خودت کشیدی و...

فوری میان حرفش پریدم وگفتم:

ـ آره خودم کشیدم ولی قرار نیست که برای یک اشتباه اعصابم رو از دست بدم.

و رو به سارا ادامه دادم:

ـ سارا جون امشب منم هوس کردم تو رو برای شام دعوت کنم اگه خواستی به لیلا و مریم هم زنگ بزن.

سارا هاج و واج من را نگاه کرد وخواست چیزی بگوید که سینا با صدای بلند سرم داد کشید:

ـ دِ...بسه دیگه..هی من میگم برای پروژه ام نیاز به آرامش دارم هی لج می کنه.

و رو به سارا خشمگین ادامه داد:

ـ تو ه مبرو پایین تا اون روی سگ من بالا نیومده!

از فریادش عصبانی شدم وبرای اینکه کم نیاورم بی اختیار گفتم:

ـ مثلا اون وثت تا حالا اون روی گربه ات بود؟

یک لحظه نگاهم کرد وبدون آنکه حرفی بزند از در اشپزخانه بیرون رفت.نگاهم به سوی سارا چرخید که در حین ترس واضطرابی که در چهره اش نمایان بود ریزریز می خندید.

با دلخوری پرسیدم:

ـ چیه؟چرا می خندی؟!

در حالی که هنوز ریزریز می خندید جوابم داد:

ـ دیوونه این چی بود گفتی؟

با حرص گفتم:

ـ اخه کم نمیاره؟همین طور یک بند پیله می کنه.حالا و چرا وایسادی؟!بشین محل اخم و تخمش هم نذار.

جدی شد وبا نگاهی به در اشپزخانه اهسته گفت:

ـ سروناز بی شوخی بیا امشب بریم پایین.سینا قاطیه ها یک دفعه کار دستت میده؟!

بی درنگ گفتم:

ـ غلط کرده.مگه الکیه!

با دلسوزی نگاهم کرد وگفت:

ـ اخ هبی انصاف یک ذره هم مراعات سن وسالش رو بکن.نا سلامتی هشت سال ازت بزرگتره اگه همین طور دایما توهین کنی که خیلی بهش بر می خوره.

با طلبکاری جواب دادم:

ـ تو غصه ات برای داداش جونت نباشه اون از پس کار خودش بر میاد.همین جوری ولش کردیم که اخرش اینطوری گستاخ شد؟اگه از اول بهش رو نمی دادیم واز ترسمون هی احترامش رو نگه نمی داشتیم جرات این عتاب وخطاب کردن ها رو پیدا نمی کرد.

سردر گم شانه هایش را بالا انداخت وگفت:

ـ از ما گفتن زیاد سربه سرش نذار.

وبا رفتن به طرف در آشپزخانه ادامه داد:

ـ فعلا کاری نداری؟

به سویش رفتم وگفتم:

ـ کجا؟امشب اینجا هستی؟

با اشاره به سوی اتاقم!لبخندی زد وگفت:

ـ می ترسی؟

و با دیدن اخمهایم خندید وگفت:

ـ میرم پایین یک جوری برای عزیز بهونه جور کنم شب بیام بالا.مطمئنا عزیز اومدن سینا رو از پشت پنجره دیده الانه که هفت تیرکشون بیاد دنبالم.

با لبخندی گفتم:

ـ پس برای شب حتما بیا.

چشمکی زد وگفت:

ـ اون که به چشم.فقط فکر کن توی این گیر ودار فرزاد خله خودشو مهمون کرده!

خندیدم وگفتم:

ـ میگم خله نگو چرا؟

به طرف در رفت وآهسته گفت:

ـ اِ...جدا؟!

برای بدرقه اش همراهش دم در رفتم وجواب دادم:

ـ اره جدا.

و به شوخی در ادامه گفتم:

ـ پس بی زحمیت اون ماکسی بلند مشکی ات رو بپوش که مهمونی امشب خیلی رسمیه!!

با خنده جواب داد:

ـ اون که حتما.فقط تو مغز سینا رو بپز که با اومدنم شوکه نشه.تو رو که نمی تونه بیرون کنه منم که بیام دیگه از عصبانیت کهیر می زنه.

با حرص گفتم:

ـ بیخود کرده.اگه از همین اول کار شل بجنبیم اینجا رو پاتوق می کنه وهر شب یک مهمون دعوت می کنه.

قبل از انکه دمپایی هایش را که دم در بود پا کند پرسید:

ـ راستی برای شام چکار می کنی؟می خواهی به مامان بگم یک چیزی درست کنه بیارم بالا؟

بلافاصله گفتم:

ـ ن هقربون دستت عمه رو به دردسر ننداز خودش از بس این چند روزه حرص خورده وآب وآبکشی کرده از نفس افتاده دیگه نمی خواد بیشتر از این به زحمتش بندازی.

دمپایی هایش را پا کرد وگفت:

ـ پس هر وقت پختن شام رو شروع کردی یک پیامک بزن بیام بالا.خودت که می دونی دست پختم حرف نداره!

لبخندی زدم وگفتم:

ـ اره می دونم!یاد مباشه به فرزاد خله هم بگم.

وبه طرف پله ها رفت وآهسته به شوخی گفت:

ـ فکر کن تا نیم ساعت دیگه میاد! اگه اومد بهش بگو بی تابی نکنه تا خودم رو برسونم.

با خنده گفتم:

ـ بیچاره حامد!

باز هم به شوخی جواب داد:

ـ گور پدر حامد!

با چشمهای گشاد شده از تعجب وناباوری گفتم:

ـ جدا؟!

به شوخی یا جدی جواب داد:

ـ آره جدا.

و به طرف پله های پایین رفت ومن را در ابهام گذاشت.

***

مقدار کمی سیب زمینی سرخ شده داخل پیش دستی کوچکی ریختم و روی صندلی پشت میز آشپزخانه نشستم وبا چنگال شروع به خوردن کردم.حین خوردن نگاهم به سوی اجاق گاز رفت که قابلمه باقالی پلو با ماهیچه روی آن قرار گرفته بود ویک مرغ کوچک هم داخل فر در حال برشته شدن بود.همچنین مقداری سیب زمینی خلال شده سرخ کرده بودم که کنار مرغ سوخاری قرار دهم.واقعا آشپز قاقبلی شده بودم!اگر هر رستوران یا هتلی برای کار می رفتم از روی هوا می قاپیدنم!از اینکه استراحت شبانه ام را روی تهیه و تدارک شام آنچنانی برای مهمان بی موقع سینا گذاشته بودم از خودم لجم گرفت.

با اینکه به رسم مهمانداری سلام وعلیکی هم با فرزاد نکرده بودم و مثل کنیزان مطبخ دربست در آشپزخانه نشسته بودم ولی باز هم با شنیدن صدای شاد وسرحالشان از داخل اتاقم خون خونم را می خورد ومی خواستم با اردنگی هر دویشان را بیرون بیندازم.سینا که بعد از رفتن سارا برای گفتن حتی یک خسته نباشید هم از اتاق بیرون نیامده بود وفقط برای استقبال از دوست عزیزش رخصت داده و در را باز کرده بود صدای خنده وخوش وبشش بلندتر از فرزاد به گوش می رسید.با حرص چنگال را در چند سیب زمینی خلال شده فرو بردم ودر دهانم گذاشتم ودر افکارم غرض شدم چه درس خواندنی می کرد این پرهام!از خدا خواسته پس از امدن از مدرسه ودیدن فرزاد در خانه کتاب ومشق را بوسیده وکنار گذاشته بود و دور وبر سینا و فرزاد بازی می کرد.

از اینکه با آمدن سینا به طبقه بالا کم کم داشتم از کارهای پرهام غافل می شدم خود را سرزنش کردم وچنگال بعدی را در دهانم گذاشتم وفکرم به سارا رفت.بنده خدا سارا گرفتار مهمانهای ناخوانده عزیز شده بود که برای عرض تسلیت امده بودند وبه خاطر حال نامساعد عمه آذر وظیفه پذیرایی از آنها را به عهده گرفته بود ومطمئنا با نیامدنش دماغ آقا فرزاد را حسابی سوزانده بود!

ـ اگه برات زحمت بود می گفتی به غذا کده یاس زنگ می زدم؟دوباره سرویسش راه افتاده.

با صدای سینا که در آستانه در آشپزخانه ایستاده بود وقیافه و لحن مهربانش هیچ شباهتی به سینای همیشگی نداشت بهت زده یک لحظه نگاهش کردم وبعد با پوزخندی گفتم:

ـ یک دفعه می ذاشتی شام رو می کشیدم بعد تعارف می کردی.

دوباره لحنش مثل همیشه شد وبا طلبکاری پا درون آشپزخانه گذاشت وگفت:

ـ مثل اینکه خوبی به تو نیومده؟!

پیش دستی خالی از سیب زمینی سرخ کرده را کنار گذاشتم وبه پشتی صندلی تکیه دادم وجواب دادم:

ـ خوبی داریم تا خوبی! تا حالا ضرب المثل نوشدارو بعد از مرگ سهراب رو شنیدی؟

به طرف کتری وقوری که روی اجاق گاز بود رفت وبا تمسخر گفت:

ـ چه ربطی داشت!

و اشاره به کتری کرد وادامه داد:

ـ لیوان ها رو کجا می ذارید؟می خوام چایی بریزم.

بی حوصله از جایم بلند شدم وگفتم:

ـ تو برو من خودم میارم.این زحمت هم به روی تمام زحمتهام.

با قاطعیت گفت:

ـ نه لازم نکرده تو بیایی.بگو کجاست خودم می برم.

بی تفاوت شانه هایم را بالا انداختم واشاره به کابینت کنار پنجره کردم وگفتم:

ـ همونجاست.هم فنجون هست هم لیوان هر کدوم خواستی بردار.

در کابینت را باز کرد وسه عدد لیوان کوچک برداشت ودرون سینی گذاشت وسینی را کنار کتری وقوری قرار داد تا داخل شان چای بریزد.دوباره سرجایم پشت میز نشستم وگفتم:

ـ برای پرهام نریز اون شبها چایی نمی خوره.

هر سه لیوان را از چای پر کرد وبا نگاهی به رویم گفت:

ـ برای اون نریختم برای توئه.

و با یک دست سینی را بلند کرد وبا دست دیگر لیوان چای را از داخلش برداشت وجلوی رویم روی میز قرار داد وبا گذاشتن قندان داخل سینی از در آشپزخانه بیرون رفت! از تعجب نزدیک بود شاخ در بیاورم.سینا و از این ناپرهیزیها؟!هر که او را نمی شناخت لااقل من او را خوب می شناختم که هیچ وقت در خانه عمه اینها دست به سیاه وسفید نمی زد واگر هم دست میزد با هزار من منت! ولی حالا؟!چای ریختن امشبش واقعا حکایتی داشت که باید توی تاریخ می نوشتند!...درست فکرهای پراکنده ام را جمع وجور نکرده بودم که صدای زنگ پیامک تلفهن همراهم را روی میز آشپزخانه شنیدم وبی اختیار یک متر پریدم.بلافاصله گوشی را برداشتم ودکمه باز شدن پیامک را زدم.پیامک سارا بود.نوشته بود:

«از فرزاد چه خبر؟برام پیامک داده:مردگان را هفته ای یک بار دیدار است ما که از یاد رفته ایم از مزاری کمتریم.دوباره طاقت دیدن مهمان را نداشتید؟»

لبخندی زدم وبلافاصله در جواب سارا نوشتم:

«خب انقدر خودتو براش لوس نکن وبیا بالا هنوز شام نخوردیم.»

دو دقیقه نکشید که جوابم آمد:

«اگه حالا بیام بالا نمی گه چقدر دم دست بود؟!تازه هنوز مهمونهای بی موقع عزیز نرفتند.»

در جوابش نوشتم:

«پس تا نیم ساعت دیگه طولش میدم شام رو نمی کشم.لطفا تا اون موقع یک فکری بکن.در ضمن محض اطلاعت من هنوز فرزاد رو ندیدم ولی صداش میاد خیلی خوشه.»

بی درنگ جواب داد:

«به به چشمم روشن!من فکر کردم از نبودن من غصه دار نشسته وگلوله گلوله داره اشک می ریزه.نگو که آقا از این ور خوشه واز اون ور خودش رو به موش مردگی می زنه.»

بلافاصله جواب دادم:

«هچکدوم.به قول شاعر:هر چه پیش اید خوش آید!من دیگه رفتم عزیز داره صدام می کنه.خداحافظ.»

می دانستم برای تمام کردن بحث و گفت وگو حرف عزیز را پیش کشید وگرنه این موضوعی نبود که بشود به این سادگی از ان گذشت!حس می کردم به تازگی سارا از پیامکهای فرزاد که کم کم پسوند خله آن داشت حذف می شد بیشتر استقبال می نمود وگاهی در انتظار پیامکهایش لحظه شماری می کرد.البته صحبت آخر حامد هم مزید بر علت شده بود وسارا از اینکه حامد می خواست تا دو سال ونیم سه سال دیگر او را بلاتکلیف نگه دارد کمی سرد گشته بود.البته این حق سارا بود که در مقابل این تصمیم حامد واکنش نشان دهد و تکلیف اصلی اش را بداند ولی از ان طرف هم از اینکه فرزاد را برای روز مبادا می خواست کار درستی نبود.باید در این مورد با ا وصحبت می کردم وتذکری می دادم این صحیح نبود که خودش واحساسش را به بازی می گرفت وتکلیف خودش و دلش را نمی دانست.البته فرزاد کاملا رو در رو حرفی با او نزده و اشاره به موضوعی نکرده بود ولی همین پیامک های پر معنی اش که هر کدام هزاران حرف درونش نهفته بود کمی دل سارا را تکان داده که این مسئله قابل توجه بود.اگر فرزاد حرفها و پیامکهایش جدی بود باید واضح و رودر رو صحبت می کرد تا موضوع از لفافه حرف زدن بیرون بیاید مگر نه اینکه در پیامکهایش اثبات می کرد.البته به قول سارا در هیچ کدام از پیامکهایش مستقیم به اسم سارا اشاره نکرده و او را همچنان در ابهام گذاشته بود!شاید تردید سارا هم در انتخاب وداشتن یا نداشتن احساس بیشتر به این دلیل بود ونمی توانست به طور جدی تصمیم بگیرد.به هر حال هر چه بود باید...

به صدای زنگ تلفن اعتنا نکردم وهمچنان پشت میز نشستم.هر که بود سینا یا پرهام جوابش را می داد!

ـ سروناز شام کی اماده میشه من گشنمه؟

با شنیدن صدای پرهام به طرفش نگاه کردم وگفتم:

ـ نیم ساعت دیگه.اگه خیلی گشنته بشین همین الان برات بکشم؟

با غرور بچه گانه اش بلافاصله گفت:

ـ نه صبر می کنم با هم بخوریم....

و دوباره پیش سینا وفرزاد برگشت.پس از کمی منتظر شدن ونیامدن سارا میز ناهار خوری را که در سالن پذیرایی بود آماده کردم وظروف شام را رویش چیدم و آرام آرام غذا را کشیدم وپرهام را صدا زدم تا بقیه را برای خوردن شام خبر کند وخودم دوباره به آشپزخانه برگشتم.صدای مشتاق فرزاد را شنیدم که موقع نشستن پشت میز ناهار خوری بلند بلند می گفت:

ـ چرا انقدر زحمت کشیدید؟به جان خودم راضی به این همه زحمت نبودم.

 وآهسته تر رو به سینا ادامه داد:

ـ سینا قدر خانمت رو خیلی بدون این دوره زمونه دخترهای خوب وهنرمند کم پیدا میشن.

از شوخی بی موردش می خواستم از آشپزخانه بیرون بدوم وکله اش را بکنم.حالا خوب بود او بهتر از هر کسی می دانست که با محضر رفتن نمایشی مان می خواستم عزیز را دست به سر کنیم.با ناراحتی کمی گوشهایم را تیز کردم که جواب سینا را بشنوم ولی بر خلاف همیشه که در اینطور موارد آتشی میشد سکوت کرد وفقط به پرهام گفت که هر چی دوست داری بگو تا برات بکشم!شاید ملاحظه حضور پرهام را می کرد وجوابی نمی داد ولی سینا که هیچ وقت ملاحظه ای در کارش نبود که حالا به خاطر یک بچه کوتاه بیاید! حتما حرف فرزاد اهمیتی برایش نداشته بود!

ـ راستی این نیکپور دوباره تماس گرفت والتماس دعا داشت.

با صدای فرزاد دوباره توجهم به حرفهایشان جلب شد.پس از ریختن نوشابه از پارچ به داخل لیوان سینا قاطع به جای جواب پرسید:

ـ کدوماشون؟ساسان یا ریحانه؟!

فرزاد با دهان پر جواب داد:

ـ بابا ریحانه دیگه.دیده از تو خیری نمی رسه دست به دامن من شده که با تو صحبت کنم تا موافقت کنی که با پروژه همکاری کنه.

جای سارا خالی!ای کاش بود وحرفها را می شنید وبلند بلند نچ نچ می کرد.

سینا با صدایی آهسته گفت:

ـ آره به خودم هم چند بار زنگ زده بهت گفتم که ولی از ادا واطوار دخترها که خودشون رو نخود هر اشی می کنند اصلا خوشم نمیاد.

فرزاد بلافاصله خندید وبا لودگی گفت:

ـ حالا جون من این دفعه رو کوتاه بیا!فعلا که ادا واطوار تو از همه دخترها بیشتره...

وبلندتر خندید.متوجه هیس گفتن سینا شدم که برای عوض کردن حرف به پرهام گفت:

ـ باقالی پلو برات بریزم؟

و با صدای زنگ در ورودی هال حرفش را قطع کرد.مطمئنا سارا بود!بی اختیار لبخند زدم ومنتظر ورودش نشستم.اگر سارا می دانست که سینا وفرزاد در سالن نشسته اند وشام می خورند هرگز پایش را بالا نمی گذاشت.چون به طور حتم سینا با اخمهای درهمش استقبال خوبی از او نمی کرد!حدسم درست بود.

پرهام در را باز کرد وطولی نکشید که سارا خودش را داخل آشپزخانه انداخت وبا دست روی سرش کوبید وآهسته گفت:

ـ تو که گفتی نیم ساعت دیگه شام رو میکشی؟

با صدایی بسیار آهسته گفتم:

ـ چکار کنم پرهام گرسنه اش بود کشیدم دیگه حالا تو چرا لال شدی وباهاشون سلام علیک نکردی؟

با اضطراب نگاهی به پشت سرش انداخت وگفت:

ـ سینا رو که دیدم دیگه نفهمیدم چطوری پریدم توی اشپزخونه داشتم سکته می کردم!

اهسته گفتم:

ـ خب حالا بیا بشین غذا برات گذاشتم بیا همین جا با هم بخوریم.

صدایش را پایین آورد وگفت:

ـ چی چی رو بخوریم؟مهمون ها هنوز پایینند.با مامان داریم شام درست می کنیم.یک سر اومدم بالا ببینم اوضاع در چه حاله؟!فکر منمی کردم انقدر زود غذا رو بکشی!

و با نگاهی به بیرون از آشپزخانه مظلومانه ادامه داد:

ـ حالا چه جوری از اینجا برم بیرون؟بنده خدا مامان با اون حالش دست تنها مونده.

با دلسوزی برای عمه گفتم:

ـ مهمون ها وقتی حال عمه آذر رو دیدند چطوری روشون شد شام بمونند؟!

با اوقات تلخی گفت:

ـ چه می دونم!؟داشتند می رفتند عزیز بهشون آویزون شد عزیز رو نمی شناسی؟حالا یک فکری بکن که از اینجا برم بیرون.

لبخندی زدم وگفتم:

ـ نگران نباش یک کم دیگه صبر کنی غذاشونو می خورند ومیرند توی اتاق.

با حرص گفت:

ـ مثل لاک پشت غذا خوردن سینا رو نمی دونی؟!پنج ساعت دیگه هم از پشت میز جنب نمی خوره.حالا کنجکاوی فرزاد بماند که یک جوری سینا رو نگه داره تا ببینه من برای چی یک دفعه پریدم بالا.

با خنده گفتم:

ـ اتفاقا بد هم نشد.اون دفعه که نتونستید همدیگه رو ببینید بلکه امشب دیداری تازه کنید!

پوزخندی زد وگفت:

ـ شوخی ات گرفته؟قیافه سینا رو ندیدی که انقدر خوشی؟مسلما فهمیده که من برای سرکشی اومدم بالا.

از درماندگی اش که قیافه اش را با مزه کرده بود خنده ام گرفت وگفتم:

ـ چه بهتر!بذار بفهمه توی این دنیا یک نفر فضول تر از خودش وجود داره!

از خونسردی ام حرص خورد وگفت:

ـ چطوره یک آفتابه از توی دستشویی بردارم وبگم آفتابه مون گم شده بود اومدم آفتابه بگیرم وبرم حالا فکر کن؟!

بی اختیار بلند خندیدم واز ترس شنیده شدن صدایم جلوی دهانم را گرفتم وبا خنده فرو خورده گفتم:

ـ دیوونه!

او هم آهسته خندید وبا اشاره به سالن گفت:

ـ با این خنده ای که تو کردی دیگه امشب...

که ناگهان سینا در آستانه در آشپزخانه ظاهر شد وبا چشم غره ای به هردویمان رو به سارا گفت:

ـ چه خبره؟!

از ترس سرم را پایین انداختن و منتظر جواب سارا شدم.سارا که فکر نمی کرد سینا را جلوی در ببیند دستپاچه جواب داد:

ـ خانم عظیمی اینها پاییند عزیز اونها رو برای شام نگه داشته اومدم یک توکه پا از سروناز زردچوبه بگیرم وبرم.

بی اختیار سرم را بلند کردم وبه قیافه رنگ پریده سارا چشم دوختم.حالا خوب شد توی این هول وهراس نگفت آفتابه بگیرم وبرم!وبی اختیار لبخند گوشه لبم نشست.سینا بلافاصله به سویم نگاه کرد وبا دیدن چهره خندانم پرسید:

ـ برای چی می خندی؟!

و با دقت به صورتم نگریست.از خنده بی موقعم حرصم گرفت وبرای اینکه کاری کرده باشم به طرف کابینت رفتم و درش را باز کردم وظرف پلاستیکی زردچوبه را برداشتم وبه سوی سارا آمدم وگفتم:

ـ بیا اینم زرد چوبه.

سارا ظرف زردچوبه را از دستم گرفت وبا تشکر خواست که از آشپزخانه خارج شود که سینا با صدای جدی اش پرسید:

ـ مطمئنی فقط زردچوبه می خواستی؟!

و به این طریق با زبان کنایه حالی مان کرد که دستمان را خوانده!سارا دوباره دستپاچه شد و بی درنگ جواب داد:

ـ آره.

و تعلل را جایز ندانست وسریع از آشپزخانه بیرون رفت.با رفتن سارا بی اختیار دلهره از سرزنش شدن وجودم را فرا گرفت و برای آنکه از زیر نگاه سنگین سینا خارج شوم به طرف ظرفشویی رفتم ومثلا مشغول جمع وجور کردن قابلمه های نشسته شدم.چند لحظه نگذشته که صدای سینا را از پشت سرم شنیدم:

ـ شام خوشمزه ای بود ممنون.

و از در آشپزخانه بیرون رفت.

از شدت شوکه شدن بی اراده برگشتم وبه در آشپزخانه نگاه کردم!گوشهایم درست می شنید؟!این صدای سینا بود؟نه عصبانیت ونه کینه ای از بس حرفهای کنایه آمیز وپرخاشگرش را شنیده بودم این لطف وسپاسش برایم گران می امد!او را چه شده بود مخش به سنگ خورده بود؟!چایی ریختن سر شبش هم عجیب وغریب بود!نکند اخر زمان شده بود ومن خبر نداشتم!با سردرگمی شانه هایم را بالا انداختم ودوباره به طرف ظرفشویی برگشتم ومشغول شستن قابلمه ها شدم.طولی نکشید که سورکله سینا و پرهام در آشپزخانه پیدا شد وظرفهای تمام شده شام را سری سری اوردند.بی اختیار به احوال سینا دقیق شدم تا سر از کارش در اورم ولی متاسفانه یا خوشبختانه دوباره سگرمه هایش بی دلیل توی هم رفته بود وبه این طریق اعلام کرد که زیادی خوشحال نباشم!

محبت کردن های سینا دقیقا همانند خسوف وکسوف بود!مگر چی میشد و آسمان به زمین می آمد وبعد از مدتها یک کلمه تشکرآمیز یا رفتار عطوفت باری از خود نشان می داد!وامشب هم یکی از ان موارد استثنایی بود.البته تا قبل از اخم های بی دلیل!بعد از ایکه تمام ظرفها را آوردند فرزاد برای خوش خدمتی داخل اشپزخانه سرک کشید و با تشکر گفت:

ـ خانم خسته نباشید!ببخشید که اینطور مزاحم شدم.

خانم؛جای سارا خالی!از خانم گفتنش بی اراد ه لبهایم از هم باز شد ولبخندی زدم ودر جواب گفتم:

ـ خواهش می کنم کاری نکردم.

و بی اختیار فکرم به سفری که با او به زادگاه عزیز رفته بودیم کشیده شد.لحن حرف زدنمان آنجا کجا واینجا کجا!عجب دنیایی بود!هزار تا رنگ داشت وتازه یکی یکی رنگهایش را رو می کرد!

ـ نیشت رو ببند چرا الکی می خندی؟

با صدای سینا به خود امدم و با لحنی معترضانه گفتم:

ـ چیه برای خندیدن هم باید اجازه می گرفتم/!

دقیق نگاهم کرد وبا عصبانیت گفت:

ـ از این به بعد بله.

با خشم پرسیدم:

ـ به چه مناسبت؟!

دوباره با عصبانیت گفت:

ـ به مناسبت شب یلدا!خجالت نمی کشی به یک پسر غریبه همین طور زل زدی وهر هر می خندی؟

از اینکه ادای مردهای تعصبی را در می اورد لجم گرفت وگفتم:

ـ اولا پسر غریبه نیست ودوست خودته!وقتی به آدم حسابی بودنش شک داری بی خود میکنی توی جمع خانواده راهش میدی.دوما کی زل زدم و هرهر خندیدم؟چشمهات مثل اینکه یک کم مشکل داره اگه واقعا هر هر می خندیدم چکار می کردی؟

با خشم سرش را جلو آورد وآهسته برای اینکه فرزاد وپرهام که توی هال روی کاناپه نشسته بودند نفهمند گفت:

ـ ببین سروناز تا زمانی که من زنده هستم دوست ندارم حرکت سبکی ازت ببینم.وگرنه خودت می دونی.

وحشت زده از تهدیدش سرم را عقب کشیدم وبی اختیار گفتم:

ـ اومدیم وصد وبیست سال عمر کردی!

یک لحظه چشمهایش برقی زد وآثار خنده روی لبانش نشست ولی خیلی زود به خود مسلط شد وابروهایش را درهم کشید وسرش را برگرداند و به طرف در آشپزخانه بیرون رفت.واقعا رفتارهای آفتاب ومهتاب گونه اش حکایتی داشت!یک دفعه خوشحال میشد ومهربان یک دفعه عصبی میشد ودیوانه!به راستی توزان در حالاتش وجود نداشت!با حرص دستکشهای ظرفشویی را دستم کردم ودلخور به تعداد ظرفهای نشسته نگاه کردم.بی انصاف حداقل دو تا دونه اش هم برای دلخوش کردنم نشست نه که پایین خیلی ظرف می شست؟! چه انتظاراتی من داشتم؟!در حالی که بی حوصله وخسته یکی کی ظرفها را کف مال می کردم صدای زنگ تلفن همراهم به گوشم رسید.با عجله دستکشهایم را در اوردم وگوشی را از روی میز آشپزخانه برداشتم شماره سارا بود.بلافاصله دکمه وصل ارتباط را زدم وگفتم:

ـ الو سارا...

جواب داد:

ـ چطوری سروناز؟در چه حالی؟

گفتم:

ـ ازخستگی دارم می میرم.اگه سینا هر شب بخواد اینجا مهمون بازی راه بندازه دیگه من نیستم.

با خنده گفت:

ـ زیاد ناشکری نکن من وضعیتم از ت وبدتره.باز خوبه خونه شما یک نفر مهمونه ولی اینجا پنج نفر مهمونند.عزیز هم که راه براه هی دستور میده.تازه شام رو کشیدم دارند می خورند.مامان بیچاره از ضعف رنگ و رو به چهره نداره منم تا دیدم فعلا مهمونها مشغولند اومدم توی اتاق دارم باهات حرف می زنم.عزیز برای اینکه گله وشکایت نکنم یک خط در میون میاد میگه دختر هم دخترهای قدیم.اگه بیست تا مهمون سرزده می ریختند تو خونه اخمشون هم نمیشد نه که مثل حالا از زور خستگی نتونند جواب سلام مهمون رو بدهند.

با حرص گفتم:

ـ عزیز هم چه چیزهایی میگه!

خندید وگفت:

ـ همینو بگو!حالا اینها رو ول کن بچسب به اینکه موقعی که زردچوبه ورداشتم واز تو آشپزخونه پا به فرار گذاشتم با فرزاد چه سلام علیکی کردم!

از شدت هیجان در حرف زدنش خنده ام گرفت وگفتم:

ـ دروغ میگی؟!

با خنده گفت:

ـ به جون خودم.فرزاد تا منو دید که مثل جن زده ها زردچوبه به دست از توی اشپزخونه پریدم بیرون از جایش بلند شد ومثل آدم متشخص سرش را پایین آورد وسلام وعلیک رسمی کرد.

بلافاصله گفتم:

ـ اره الان هم وقتی می خواست برای شام تشکر کنه مثل یک آقا رفتار می کرد.

و با خنده ادامه دادم:

ـ خب باید کم کم یاد بگیره که با عروس وفامیل عروس چطوری حرف بزنه!

خندید وبا لحن خوشحالی گفت:

ـ دیوونه!

با لبخندی گفتم:

ـ مگه دروغ میگم؟!

و با تازه شدن داغ دلم ادامه دادم:

ـ خدا کنه یکی پیدا شه این سینا رو هم آدم کنه دیگه ما هیچی نمی خواهیم!

به شوخی گفت:

ـ حداقل یک دعایی کن که بگیره...

 وکمی مکث کرد وبا صدای بلند گفت:

ـ الان مامان اومدم.

و خطاب به من ادامه داد:

ـ خب سروناز جون فعلا.اگه خسته ای ظرفها رو بذار صبح خودم میام بالا با کمک هم می شوریم.

با تشکر گفتم:

ـ نه قربونت خودت هم کار داری.راستی اگه تو هم نمی تونی بذار صبح من میام کمکت.

خندید وگفت:

ـ جای عزیز خالی که دوباره بگه دختر هم دخترهای قدیم!سروناز جون فعلا خداحافظ!

با گفتن قربانت گوشی را قطع کردم ودرمانده به ظرفهای تلنبار شده نگاه کردم.

ـ سروناز سینا میگه چایی رو اماده کن بیام ببرم.

به طرف پرهام برگشتم وعصبانی از خرده فرمایش های سینا گفتم:

ـ بهش بگو نوکر بابات غلام سیاه!خودت بیا درست کن دستم بنده.

و پرهام بی معطلی به طرف هال رفت.می دانستم که به خاطر سادگی کودکانه اش جملاتم را تمام وکمال به سینا می گوید واز اینکه او را جلوی دوست عزیزش کنف می کرد دلم از خوشحالی ضعف رفت!واقعا پررویی هم حدی داشت!

خودش زیادی بود حالا برای آسایش دوست عزیزش هم...

ـ این چه حرفی بود به پرهام زدی؟!

مضطرب وعصبی به سویش نگاه کردم وبی تفاوت پرسیدم:

ـ چه حرفی؟!

با ناراحتی گفت:

ـ همین نوکر بابات!!

طلبکارتر از او گفتم:

ـ مگه دروغ میگم نمی بینی چقدر ظرف سرم ریخته؟!عوض کمک کردن دستور هم میدی؟

با پوزخندی در گوشه لبانش گفت:

ـ دو تا دونه ظرف انقدر آه وناله داره؟اگه نمی تونی بذار الان که فرزاد رفت خودم می شورم.

می دانستم که الکی می گوید برای همین با کنایه پرسیدم:

ـ مگه ظرف شستن هم بلدی؟

دوباره پوزخندی زد وگفت:

ـ می توین امتحان کنی؟

بی اختیار فکری در ذهنم افتاد وگفتم:

ـ جدا؟!

با صدای پر جذبه اش در جوابم گفت:

ـ مگه من با تو شوخی هم دارم؟

ازج وابش خوشم نیامد ولی برای به کرسی نشاندن حرفم گفتم:

ـ باشه قبول.هر چند که ظرفها رو کف مالی کردم و قابلمه ها رو هم شستم ولی برای ثابت کردم حرفت بقیه رو میدم خودت آب بکشی.

با تمسخر نگاهی به ظرفهای داخل سینک ظرفشویی انداخت وگفت:

ـ تو به این ظرفهای چرب وچیلی میگی کف مالی؟بذار خودم همه رو سر فرصت درست می شورم.

خوشحال از رفتار زیرکانه ام دستکشهایم را در اوردم وگفتم:

ـ خواهیم دید!

وبه طرف در آشپزخانه رفتم.قبل از انکه از در خارج شوم شنیدم که گفت:

ـ لااقل چایی رو آماده کن که زود فرزاد رو راهی کنم.

با دلخوری به سویش برگشتم وجواب دادم:

ـ حالا اگه فرزاد خان چایی نخوره نمیشه؟

از کنارم رد شد وبه طرف در آشپزخانه رفت ودر جوابم گفت:

ـ فعلا که می بینی نمیشه.

و از در بیرون رفت.از رفتارش لجم گرفت وبا حرص زیر کتری را روشن کردم.

پس از آماده کردن چایی پرهام را صدا زدم وسینی حاوی لیوان چای را دستش دادم وخودم به طرف اتاق پرهام رفتم تا هم کمی خستگی در کنم وهم کمی درسهایم را مرور کنم.طولی نکشید که صدای خداحافظی فرزاد را شنیدم وبا کشیدن نفس آسوده ای جزوه فیزیکم را باز کردم.با آمدن پرهام به اتاق با توپی پر گفتم:

ـ یک وقت فکر نکنی درس داری وسر درست بشینی ها؟

مظلومانه نگاهم کرد وجوابی نداد و روی تختش نشست وبا دیدن سکوتش ادامه دادم:

ـ تو هم سن اونهایی که پا به پای اونها تا این موقع شب بیدار نشستی؟

نگاهی به ساعت انداخت وبه آرامی جواب داد:

ـ تازه ساعت نه و نیمه.

با لحن خاصی بلافاصله گفتم:

ـ اِ....زوده؟می گفتی فرزاد نصف شب می رفت؟

مظلومانه تر نگاهم کرد وگفت:

ـ فردا که زیاد درس نداریم.خانوممون همون درس علوم اون دفعه ای رو می پرسه.

دوباره طلبکارانه گفتم:

ـ نه که اون دفعه خیلی خوب خوندی؟!کتابتو بیار ببینم می خوام ازت بپرسم.

با تعجب گفت:

ـ الان؟!

بدون مکث گفتم:

ـ پس کی؟فردا شب؟!

بی حوصله کتاب ودفترش را آورد وجلویم گذاشت ودوباره روی تخت نشست وگفت:

ـ چرا فردا صبح نمی پرسی؟

با قاطعیت جواب دادم:

ـ برای اینکه تو بدونی کارهات رو به موقع انجام بدی ومعطل کسی نشی.

و کتاب علومش را باز کردم وبخش مورد نظر را آوردم وچند سوال نمودم.سوال اولی ودومی را خوب جواب داد ولی دو سوال بعدش اش را دست وپا شکسته پاسخ داد که فریاد اعتراض من را در اورد وسرش داد کشیدم:

ـ اینطوری می خوای درس بخونی تا آخر شب بازی بازی وفردا صبح هم هول هولی مشق بنویسی ودرس حاضر کنی؟!برم گوشی رو بردارم به بابا اینها خبر بدم؟اینطوری می خواهی بیست بگیری و...

که با باز شدن در اتاق وظاهر شدن سینا در استانه در با قیافه اخم آلود وعصبانی اش روبه رو شدم که گفت:

ـ چته؟طفل معصوم رو تنها گیر اوردی؟!نصف شبی معلم اخلاق شدی؟!

و رو به پرهام ادامه داد:

ـ پرهام کتابت رو بردار بیار توی اتاق تا خودم ازت بپرسم.

و از در اتاق بیرون رفت.پرهام که با آمدن به موقع سینا شیر شده بود بی درنگ کتاب ودفتر علومش را برداشت ومی خواست از اتاق بیرون برود که با فریاد غضبناک من مواجه شد:

ـ اگه پاتو از این اتاق بذاری بیرون من می دونم و تو!!

یک لحظه طول نکشید ک هصدای پر تحکم سینا از راهروی اتاق خواب گفت:

ـ تو بیخود می کنی.پرهام زود بیا بیرون ببینم چه غلطی می کنه؟!

و پرهام با حرف شنوی بیشتر از سینا سریع از اتاق خارج شد.از اینکه پرهام را مطیع اوامر خودش کرده بود عصبانی وخشمگین ماشین مسابقه پرهام را که دم دستم بود به طرف در پرت کردم وبه این طریق حرصم را خالی کردم.واقعا با آمدنش به طبقه بالا نظم وانضباطو از همه مهمتر شیوه رفتاری پرهام را عوض کرده بود.با پرهام طوری رفتار می کرد انگار که آدم بزرگی است وتمام نکات وظرافت رفتاری ادم بزرگ ها را نسبت به او رعایت می نمود درست بر عکس من!با من همانند یک بچه چهار ساله حرف می زد انگار که عقل و شعورم بیشتر از این قد نمی دهد.اگر همین طور به روشش ادامه می داد مطمئنا فردا پس فردا پرهام برایم تره هم خرد نمی کرد چه برسد به اینکه ازم حرف شنوی داشته باشد.با صدای زنگ تلفن خانه از جایم برخاستم تا برای برداشتن گوشی به هال بروم که با قطع شدن صدای زنگ حدس زدم که دوباره همه کاره خانه(!) گوشی را برداشته.برای اینکه بدانم کیست به طرف راهروی اتاق خوابم رفتم وگوشهایم را تیز کردم تا حرفهایش را از داخل اتاقم که حالا او صاحبش شده بود بشنوم:

ـ مطمئنید درست گرفتید؟

ـ ...

ـ بله ظاهر همین جاست.جنابعالی؟

ـ ...

ـ برای چه منظوری تماس گرفتید؟

ـ ...

ـ باید جواب بدهم که با ایشون چه نسبتی دارم

ـ ...

ـ اگه کاری دارید بگید تا من اطلاع بدهم؟

ـ ...

سردرگم ومتعجب بیشتر گوشهایم را تیز کردم تا از لابه لای حرفهایش بتوانم مخاطبش را بشناسم.

ـ ببینید آقا مثل اینکه شما تماس گرفتید اگه کار مهمی هست بگید تا...

ـ ...

آقا؟!با کی بود که اینگونه حرف می زد؟!مغزم را به کار انداختم تا حدس بزنم چه کسی است ولی حتی یک نفر هم به خاطرم نرسید!

ـ یک لحظه گوشی حضورتون.

و در را توی صورت متعجب وبلاتکلیف من که پشت در همچنان گوش ایستاده بودم باز کرد ودر حالی که دهانی گوشی را محکم گرفته بود با چشمان به خون نشسته وعصبانی نگاهم کرد وبا پوزخندی گفت:

ـ نگفته بودی هم کلاسی متشخص وآقا منشی هم داری!

و گوشی را دستم داد وهمانطور ایستاد وبه چشمهای هاج و واج مانده ام زل زد.در حالی که در ذهنم دنبال کلمه هم کلاسی آقا منش می گشتم گوشی را دم گوشم بردم وبا صدای کم رمق وبی جانی گفتم:

ـ الو؟

صدای نا آشنا ودر عین حال آشنایی جواب داد:

ـ الو سروناز خانم شمایید؟

در حالی که هنوز در حافطه ام دنبال صاحب صدا می گشتم پرسیدم:

ـ شما؟!

با نهایت ادب در جوابم گفت:

ـ منم حامد.

با خیال اسوده نفس عمیقی کشیدم وبی اعتنا به چشمهای از حدقه در آمده سینا به طرف هال حرکت کردم وگفتم:

ـ بله بله شناختم سلام عرض کردم.حال شما؟

جواب داد:

ـ سلام از ماست.می بخشید که این وقت شب مزاحم شما شدم.راستش هر چی به تلفن همراه سارا زنگ می زنم خاموش بود با خونه شون هم به خاطر ملاحظه کاری ک هسارا خیلی سفارش کرده بود نتونستم تماس بگیرم برای همین مزاحم شما شدم.سارا الان اونجاست؟

 بلافاصله گفتم:

ـ نه پایینه اگه کاری هست بفرمایید تا بهش خبر بدم؟

و کنجکاو ومتعجب از تماس غیر منتظره اش منتظر بقیه حرفش شدم.

ـ حقیقتش من فردا صبح عازم سفر هستن و تا پانزده روز دیگه برنمی گردم خواستم اگه ممکنه به سارا اطلاع بدید که نگران نشه.

بی اختیار ازد هانم پرید:

ـ چرا انقدر بی خبر؟

کمی در دادن جواب تعلل کرد وگفت:

ـ راستش یک دفعه پیش اومد.اگه ممکنه شما به سارا خبر بدید که دلواپس نشه.

خواستم بیشتر راجع له سفرش بپریم که ترسیدم به حساب فضولی ام بگذارد وبی درنگ گفتم:

ـ پس من الان به سارا خبر میدم که با شما تماس بگیره.

ـ محبت می کنید به خانواده سلام برسونید.خداحافظ.

و تماس را قطع کرد.از شتاب آخرش برای قطع کردن مکالمه متعجب شدم وگوشی را قطع کردم وروی کاناپه نشستم وبه فکر فرو رفتم.

ـ خب به سلامتی برای کدوماتون بود؟

با صدای بم و پر از خشم سینا یک دفعه هول کردم ودستم را روی قلبم گذاشتم وبه طرفش نگاه کردم وگفتم:

ـ وای ترسیدم!چرا اینجوری میکنی؟!

با عصبانیت جلویم ایستاد وبا دستانی که در سینه قفل کرده بود پرسید:

ـ بالاخره نگفتی این شازده پسر کی بودند؟!

تازه به صرافت پرسشش افتادم وبا ترس ولرز گفتم:

ـ کی؟

با حرص وخشم جوابم داد:

ـ مش خیرالله!

و پس از دیدن سکوتم فریاد کشید:

ـ میگی یا بگم سارا بیاد؟

از فریادش بی اختیار چشمهایم را بستم وبا بغض گفتم:

ـ سینا یک بار دیگه داد بکشی از این خونه میرم.

با خشم دوباره داد کشید:

ـ به جهنم!دو روزه که بالا سرتون نبودم کارتون به اینجا کشید!حالا میگی یا بازم خودت رو به موش مردگی میزنی؟!

با یک فکر انی چشمهایم را باز کردم وگفتم:

ـ نماینده کلاسمون بود.به همه بچه ها زنگ زده بود ک هبگه فردا کلاس تشکیل نمیشه.به سارا هم زنگ زده انگار نتونسته تماس بگیره ازم خواست که حتما بهش اطلاع بدم.

با توضیح نسبتا قانع کننده ام کمی آرام شد وبا تردید نگاهم کرد.وبرای اینکه المی به خودم وعده فریب دادنش را ندهم با پوزخندی گفت:

ـ مطمئن باش همه حرفهات رو باور کردم!

وبه طرف اتاق حرکت کرد.با کشیدن نفس عمیقی به پشتی کاناپه تکیه دادم وپلکهایم را روی هم گذاشتم.عجب حکایتی؟!سینا واقعا روی اعصاب راه می رفت!وبا کشیدن نفس عمیق دیگری پلکهایم را از هم گشودم واز جایم برخاستم تا برای دادن خبر غیر منتظره حامد به پایین بروم.

سارا با خونسردی گفت:

ـ دیگه چیزی نگفت؟

کمی فکر کردم ودر جواب سارا گفتم:

ـ نه فقط همین ها رو گفت.حالا هم برو زودی بهش زنگ بزن ببین چی میگه.

اشاره به داخل خانه کرد وگفت:

ـ چرا نمیایی تو؟

در جوابش تشکر کردم وبا اشاره به کفشهای پشت در گفتم:

ـ مهمون هاتون هنوز نرفتند؟

با خستگی جوابم داد:

ـ نه مگه عزیز به این سادگی ها ولشون میکنه؟!مهمون شما چی؟فرزاد رفت؟از پشت پنجره آشپزخونه دیدم که رفت.

با لبخندی سرم را تکان دادم وبه شوخی گفتم:

ـ مهمون ما کلاسش بالاتره!

یک لنگه از ابروهایش را بالا انداخت ودر جوابم گفت:

ـ بر منکرش لعنت.

خندیدم ودر حالی که از پله ها بالا می رفتم آهسته گفتم:

ـ پس با این حساب دروغی را که به سینا گفتم یادت نره فردا صبح کلاس تعطیله شیر فهم شدی؟!

منظورم را فهمید وبا خنده گفت:

ـ اره بابا تو هم با این دروغ سرهم کردنت!

و با بالا رفتنم از پله ها در ورودی طبقه پایین را بست.

فصل نه

در حالی که در رختخوابی که پایین تخت پرهام پهن کرده بودم غلت می زدم با گوشه چشم نگاهی به ساعت کردم.ساعت هشت ونیم صبح بود.نگاهی به پرهام که روی تختش آرام خوابیده بود ونفسهای منظم می کشید انداختم.طفلی این چند روز با وجود اعصاب ناراحتم خیلی به او سخت می گرفتم و اذیتش می کردم.از هر جا که عصبی می شدم سر او خالی می کردم واشتباهات کوچکش را بزرگ جلوه می دادم.(مال بی شعوریته)با کش وقوسی به بدنم روی تشک نشستم وبا بی حالی پتو را کنار زدم وخمیازه ام را فرو خوردم وبا مالش چشمهای خواب الوده ام از رختخواب بلند شدم وموهای نامرتبم را شانه زدم وبا کشی بستم وروسری طوسی ام را سر کردم وژاکت سفید بلندی روی بلوز آستین کوتاهم پوشیدم ودر دل به بودن سینا در خانه ومحدود شدن آزادی ام در لباس پوشیدن بد وبیراه گفتم.پتوی روی پرهام را مرتب کردم وبا جمع کردن رختخوابم و گذاشتن در گوشه ای اهسته در اتاق پرهام را باز نمودم وبه بیرون سر کشیدم.درب اتاق من یا در حقیقت درب اتاق سینا بسته بود ونشان می داد ک هاو هنوز بیدار نشده است.در اتاق پرهام را آرام پشت سرم بستم وپاورچین پاورچین برای شستن دست وصورتم به دستشویی رفتم.موقع خشک کردن صورتم با حوله از داخل آیینه متوجه شدم که موهای بلندم از پشت روسری ام بیرون آمده است!وای!پس دیشب هم موهایم از پشت روسری ام بیرون بوده ونفهمیدم!خوب شد مدام در آشپزخانه بودم و فرزاد را زیاد نمی دیدم ولی سینا چی؟!با حرص روسری را از سرم در اوردم وموهایم را دو دور بالای سرم پیچیدم وبستم وروسری را دوباره سرم کردم حالا بهتر شد.

بلافاصله از دستشویی بیرون آمدم وبه آشپزخانه رفتم.از تعجب خشکم زد!آشپزخانه به هم ریخته دیشب مثل دسته گل شده بود!تمام ظرف وظروفها مرتب روی هم چیده شده بود وسفره میز آشپزخانه از تمیزی برق می زد.واقعا کار سینا بود؟! او که در طبقه پایین هیچ کاری نمی کرد وحتی لیوان آبی که می خورد را برای نمونه نمی شست!واقعا از شدت تعجب حیرت کرده بودم!سینا واز این کارها!با تمام حیرتی که کرده بودم پا به درون آشپزخانه گذاشتم وبرای خوردن صبحانه اول کتری آب را روی اجاق گاز قرار دادم وظرف کرده وپنیر و شیشه مربا را از درون یخچال بیرون آوردم و روی میز چیدم ومشغول خوردن صبحانه شدم وبه فکر فرو رفتم:

«ای کاش برای مواجه جلوه دادن تماس حامد حرف دیگری می زدم وکلاس امروزمان را تعطیل نمی کردم.»

ـ چای اماده کردی؟

با دیدن چهره خواب الود سینا دم در اشپزخانه از افکارم خارج شدم وبا تکان دادن سر گفتم:

ـ الان دم می کنم.

کمی تعلل کرد ونگاهی به کتری انداخت وبه طرف اتاق برگشت.موقع رفتنش به اتاق از پشت نگاهش کردم وبرای دم کردن چای از جایم بلند شدم.او هم مانند من ملاحظه لباس پوشیدننش را نموده وپیراهن ابی کتان روی زیر پیراهنش پوشیده بود وشلوار ورزشی سرمه ای به پا کرده بود.می دانستم که در پایین مواقعی که مهمان ندارند زیرپیراهن می چرخید و وقتهایی که کسی به خانه شان می اید پیراهن می پوشید.

چای را دم کردم و قوری را روی کتری گذاشتم ودوباره پشت میز برگشتم ومشغول خوردن صبحانه شدم.چند لحظه بعد وارد آشپزخانه شد وپشت میز نشست وتکه ای نان برداشت ودر حالی ک هبا کارد رویش پنیر می گذاشت بدون آنکه نگاهم کند گفت:

ـ دایی اینها هنوز بهت یاد ندادند به یک بزرگتر سلام کنی یا صبح بخیر بگی؟

انتظار این حرفش را نداشتم ولی برای اینکه کم نیاورم گفتم:

ـ چرا یاد داده اند چطور؟

قبل از انکه لقمه را در دهانش بگذارد سرش را بلند کرد ونگاهم کرد ودر جوابم گفت:

ـ خیلی روت زیاده!

من هم تکه ای نان برداشتم وپنیر رویش گذاشتم وبه روش خودش گفتم:

ـ از این زیادتر هم میشه!

پوزخندی زد وبا دقت نگاهم کرد وپس از کمی سکوت با لحنی پر جذبه گفت:

ـ قرار نیست بهم چای بدی؟

خواستم جواب بدهم که:مگه اینجا قهوه خونه مش قنبره؟ولی چیزی نگفتم وبه جبران ظرف شستن شب گذشته اش از جایم بلند شدم وبرای ریختن چای به طرف اجاق گاز رفتم ویک لیوان چای ریختم وجلویش گذاشتم ودر حالی که روی صندلی پشت میز می نشستم گفتم:

ـ فکر نمی کردم آنقدر خوب بتونی ظرف بشوری؟

چایی اش را با شکر شیرین کرد وبا هم زدن آن پرسید:

ـ چطور؟!

تکه ای دیگر نان برداشتم ودر جوابش گفتم:

ـ اخه وقتی آشپزخون هرو دیدم کمی جا خوردم.

موقع خوردن چای نگاهم کرد وگفت:

ـ مطمئنی من شستم؟

با تردید به او چشم دوختم وبا پوزخندی پرسیدم:

ـ نکنه پرهام شسته؟!

دوباره نگاهم کرد وبا تمسخر گفت:

ـ شاید!

از حرفهای ضد ونقیضش و از اینکه اینطوری بازی ام می داد لجم گرفت وگفتم:

ـ خب خدا رو شکر می دونستم که...

نگذاشت حرفم را ادامه دهم و با لحنی جدی گفت:

ـ چرا بهم یاد آوری نکرده بودی که امروز تولد پرهامه؟!

با مغزی داغ گرفته از شدت شوکه شدن وسهل انگاری ام پرسیدم:

ـ تولد پرهام/!

از دیدن قیافه بی خبرم از روی تاسف سرش را تکان داد وپوزخندی زد وگفت:

ـ پس یادت نبود؟واقعا که برای همین دیشب سر این طفل معصوم آنقدر داد کشیدی؟!عوض تبریک گفتنت بود؟!

از عذاب وجدان واینکه چطور غفلت کرده بودم اشک در چشمهایم جمع شد وگفتم:

ـ مگه توی این اوضاع واحوال حواسی برام می مونه؟!تو از کجا فهمیدی؟!بابا اینها چطور یادشون نبود؟

آخر چایی اش را سر کشید وگفت:

ـ دایی و زن دایی دیشب زنگ زدند وبه پرهام تبریک گفتند.اگه وظیفه فالگوش وایسادنت رو به نحو احسن انجام میدادی حتما می فهمیدی که پرهام بهشون گفت که سروتاز آشپزخونه هست عمه جانت هم یادش بود وبه بالا زنگ زد وبا پرهام حرف زد.

با نهایت تعجب پرسیدم:

ـ پس چرا من چیزی نفهمیدم؟!

تکه ای دیگر نان برداشت ودر جوابم گفت:

ـ یعنی صدای زنگ تلفن رو نشنیدی؟!

با کمی فکر جواب دادم:

ـ چرا ولی راتش تصور نمی کردم...

و حرفم را ادامه ندادم وبا احساس عذاب وجدان سرم را بین دو دست 

رفتم ومستاصل گفتم:

ـ حالا چکار کنم؟!مطمئنا پرهام هیچ وقت من رو نمی بخشه.

لقمه اش را فرو داد وبا نگاهی به حال وروزم دلش به رحم آمد وگفت:

ـ حالا هم طورین شده اصل کار امروز برای امشبش یک جشن کوچولو بگیر.

سرم را بالا آوردم ونگاهش کردم وبی اختیار پرسیدم:

ـ جشن؟!

با قاطعیت جواب داد:

ـ اره مگه هر سال دایی اینها براش نمی گرفتند؟!تو هم امسال در نبود اونها عرضه ات رو نشون بده.نکنه بلد نیستی؟!

سرم را تکان دادم ودرمانده گفتم:

ـ موضوع این نیست آخه تا حالا از این کارها نکردم.همیشه مامان کارها رو راست وریست می کرد.

وبا کمی مکث با به یاد اوردن چیزی گفتم:

ـ چطور سارا یادش نبود؟!

به پشتی صندلی تکیه داد وبا صدای پرابهتش جواب داد:

ـ سارا هم مثل تو!همین که کارهای روزمره اش رو انجام میده وفراموش نمی کنه باید ممنونش باشیم.

فهمیدم که مسخره مان می کند برای همین اخمهایم را درهم کشیدم وبه سفره روی میز نگاه کردم.

نگاهی به من انداخت وپس از کمی سکوت گفت:

ـ به هر حال برای شادی دل پرهام هم که شده باید این جشن رو امشب برگزار کنی.تازه پرهام برای امشب فرزاد رو هم دعوت کرده.

سرم را بلند کردم وبا عصبانیت گفتم:

ـ فرزاد؟!گردن کلفت تر از اون نبود؟!

کمی لبهایش از خنده باز شد وگفت:

ـ دل بچه این حرفها سرش نمیشه.

و از جایش بلند شد وبا لحن محکمی ادامه داد:

ـ چیزهایی رو که لازم داری لیست کن تا بگیرم.شام رو هم به غذا کده یاس سفارش میدم.فقط از پرهام بپرس که چندتا از دوستهاشو دعوت می کنه؟کیک رو هم خودم می گیرم.

نگاهش کردم وگفتم:

ـ پس عزیز چی؟!نمیگه توی گیرودار عزاداری دایی عزت چشن تولدمون چی بود؟!

لیوان چایی اش را درون ظرفشویی گذاشت وقاطعانه گفت:

ـ دیگه بدتر از عقد کنون مصلحتی سه چهار روز پیشمون که نیست!

و از در آشپزخانه بیرون رفت.

از اینکه این مراسم خجسته را(!) یاد اوری می کرد حرصم گرفت وبا غیظ وسایل صبحانه را جمع وجور کردم.با رفتن سینا به بیرون از خانه به تلفن همراه سارا زنگ زدم وخواستم که او به طبقه بالا بیاید تا جریان جشن تولد پرهام را به او نیز بگویم.طولی نکشید که سارا بالا آمد وبعد از گفتن موضوع تولد پرهام با هیجان دستهایش را به هم زد وگفت:

ـ دروغ میگی؟می خواهی جشن تولد بگیری؟

در جوابش گفتم:

ـ اره همین امشب و تو هم باید کمکم کنی.

 وبرای اوردن چای به آشپزخانه رفتم.همراهم به آشپزخانه آمد وسر یخچال رفت وگفت:

ـ باور کن صبحونه نخوردم تا زنگ زدی ودر مورد تولد پرهام گفتی مثل برق گرفته ها پریدم بالا.

و ظرف های پنیر وکره را از بخچال بیرون آورد وروی میز آشپزخانه گذاشت وادامه داد:

ـ حالا فکر کن فرزاد هم قاطی بچه ها بشینه وکلاه بوقی سرش بذاره وبادکنک بترکونه!

و پشت میز میز نشست ودوباره ادامه داد:

ـ ولی بی شوخی چرا من و توی خنگ موضوع به این مهمی رو یادمون رفته بود؟!

دو لیوان چای ریختم و روی میز گذاشتم وپشت میز نشستم وگفتم:

ـ برای اینکه زیادی فکرمون مشغول بود.تو به قضیه حامد وپیامکهای فرزاد منم به سوء تفاهم عزیز واسباب کشی سینا به بالا دیگه این وسط اگه جشن تولد خودمون هم بود یادمون می رفت دیگه چه برسه به پرهام.

در حال خوردن صبحانه نگاهم کرد وگفت:

ـ حالا بگو چکار کنیم؟چطوری از دل پرهام در بیاریم؟پیش خودش نمیگه این دوتا دیوونه حواسشون کجا بود؟!هر چند که هنوز بچه ست ولی عقلش به این جور چیزها خیلی خوب میرسه.

سرم را تکان دادم وبا ناراحتی گفتم:

ـ باور کن منم به این چیزها فکر می کنم که می ترسم برم بیدارش کنم.نمی دونم چطوری بهش تبریک بگم!الان ساعت نه و نیمه باید پاشه دیکته اش رو بنویسه وعلومش رو بخونه.

لبخندی زد وبا هیجان گفت:

ـ چطوره قیافه هامون رو مسخره کنیم وبریم توی اتاقش ویک جوری غافلگیرش کنیم وبگیم می خواستیم این طوری بهت تبریک بگیم؟!

خندیدم وگفتم:

ـ اره فکر بدی نیست.

وکمی از چایی ام را خوردم وادامه دادم:

ـ راستی موضوع حامد چی شد؟فهمیدی می خواد کجا بره؟

کمی قیافه اش درهم رفت وگفت:

ـ نه آب زیرکاه موبایلش رو خاموش کرده بود.هرچی بهش زنگ زدم انگار نه انگار.فکر کنم فیلمش بود!اگه ببینمش یک دماری از روزگارش در بیارم ک هاون سرش ناپیدا باشه!

برای اینکه فکرش را عوض کنم بلافاصله گفتم:

ـ حالا اینها رو بی خیال شو زود باش صبحونه ات رو تموم کن بریم سر وقت پرهام.

لبخندی زد وگفت:

ـ ما رو بگو که امروز خودمون رو تعطیل کردیم!فردا هم که جمعه ست دیگه خدا بده برکت!

از جایم بلند شدم ودر جوابش خندیدم.

قبل از انکه وارد اتاق پرهام بشویم دوباره قیافه هایمان را نگاه کردیم وبرای چندمین بار از خنده ریسه رفتیم.سارا یکی از پیراهن های بالا تنه کوتاه وگل درشت عزیز را از پایین آورده پوشیده بود وموهای فرفری اش را دو طرف سر چسبانده  وبا کش محکم بسته بود وعینک کلفت با فریم سیاه عزیز را که برای مطالعه از ان استفاده می کرد برای چند دقیقه کش رفته وبه چشمش زده بود وپاچه های شلوارش را داخل جورابهای مشکی عزیز نموده و هیبتی شبیه عزیز پیدا کرده بود البته با این تفاوت که به جای چهارقد موهایش را دو طرف سرش به صورت مضحکی بسته وابروهای نازکش را پشت عینک سیاه به عمئ بالا برده بود.من نیز یکی از پیراهن های چهار خانه سینا را از اتاقم برداشته ودکمه هایش را تا خرخره بسته بودم وکت وشلوار خاکستری اش را از کاور در اورده وبه تنم کرده بودم ویکی از کراوات های طرحدار سینا را با هزار بدبختی به کمک سارا گره مخصوص زده وبه گردنم بسیته بودم وبه خاطر بلندی وگشادی کت وشلوار سینا لبه آستین ها وپایین شلوار را چند تای نا مرتب زده وموهای صاف وبلندم را زیر یکی از کلاه های ورزشی اش پنهان کرده بودم.دقیقا شده بودیم عزیز وسینا!دو شخصیت دوست داشتنی ومورد علاقه مان(!) ولی در نمادهای مسخره!سارا با ضربه ای به در اتاق پرهام اول وارد شد وبا ریتمی مخصوص شروع به خواندن تولد تولد تولدت مبارک مبارک مبارک تولدت مبارک...نمود و من هم با همراهی کردنش درخ واندن شعر به دنبالش وارد شدم ودست زدم.پرهام بلافاصله چشمهای خواب آلودش را باز کرد وبهت زده نگاهمان کرد وبا دیدن ریخت وقیافه مان بلند خندید وسرجایش روی تخت نشست وبا خنده به حرکات ودست زدنهای مسخره مان نگاه کرد کمی دور اتاق چرخیدیم وبا حرکات نمایشی مان پرهام را خنداندیم وبه سویش امدیم وگونه هایش را بوسیدیم وتولدش را تبریک گفتیم ودستش را گرفتیم واز تخت بیرونش اوردیم وهمراه خودمان به هال بردیم وهمچنان اهنگ تولد تولدت مبارک را خواندیم.پرهام که از خوشحالی روی پایش بند نبود با دیدن شادی مان او هم به جست وخیز پرداخت وبلندتر از ما آهنگ تولدت مبارک را خواندن ودست زد.

ـ اینجا چه خبره؟!

با صدای محکم سینا در جا خشکمان زد وبه در ورودی نگریستیم!حاضر بودم همان لحظه بمیرم ولی به قیافه سینا نگاه نکنم!در حالی که لباس هایش را پوشیده بودم می خواستم از شرم وبیشتر از ترس کفن نشده در گور بخوابم!واقعا چه حال و روزی داشتم!جرات نگاه کردن به صورتش را نداشتم وبا حالتی عصبی دستهایم را مشت کردم ودر جیب کتی که در تنم بود فرو بردم.سارا که انگار حال و روزش همانند من بود با اضطراب پرسید:

ـ کی اومدی؟!

بدون آنکه سرم را بلند کنم صدای پر جذبه اش را شنیدم که جواب داد:

ـ همین الان.انقدر سر وصدا می کردید که متوجه زنگ در نشدید.چرا در ورودی رو باز گذاشتید؟!

و با احساس سنگینی نگاهش دستهایم را محکمتر مشت کردم که پرسید:

ـ این چه قیافه ایه که برای خودتون درست کردید؟!این لباس ها رو از کجا اوردید؟

تحمل این همه عذاب کشیدن را نداشتم وبدون آنکه جوابی بدهم اشک در چشمهایم حلقه زد وبی اختیار به طرف اتاق پرهام دویدم ونفهمیدم که سارا در جوابش چه گفت.

در حالی ک هبا دستمال اشکهایم را پاک می کردم روی تخت نامرتب پرهام جابه جا شدم وسرم را بین دستهایم گرفتم خدا این چه آبروریزی بود!از این همه لباس چرا لباس های او را برداشتم؟!شاید چون فکر می کردم با پوشیدنش مسخره تر می شوم!اگر تا اخر عمرم هر چقدر سرزنشم کنم حقم است!تازه داشتم قلق رفتارش را به دست می اوردم که اینطور همه چیز...و با باز شدن در نگاه گریانم را به در اتاق دوختم.سارا ابتدا نگاه کنجکاوی به رویم انداخت وبا بستن در پشت سرش پقی زد زیر خنده وبا چشمانی خندان گفت:

ـ فکر کن!

و عینک سیاه عزیز را که در دستش بود داخل جا عینکی گذاشت وپیراهن چین دار عزیز را جلو کشید وبا اشاره به آن گفت:

ـ باور کن سینا با دیدن این ریخت وقیافه مان ته دلش داشت می خندید.

با حرص از خوشحالی بی موقعش گفتم:

ـ چیه خیلی ذوق زده شدی؟!

با خنده به کت وشلوارم اشاره کرد وگفت:

ـ فکر کن؟!سینا با دیدن کت وشلوار تن تو چه قیافه ای شد؟!هم خنده اش گرفته بود هم اینکه می خواست رو ندهد که یک وقت پررو بشیم!

با خودخوری لبم را به دندان گزیدم وپرسیدم:

ـ حالا چی بهش گفتی؟

با لبخندی گفت:

ـ راستش رو.گفتم که برای غافلگیر کردن پرهام این کار رو کردیم.

و جورابهای سیاه عزیز را از پایش در اورد وادامه داد:

ـ حالاهم زود باش تا کار بیخ پیدا نکرده لباس ها رو در بیار.می ترسم از شانس خوبمون سروکله عزیز هم همین الان پیدا بشه.

یک دفعه از به یاد اوردن موضوعی قلبم هری پایین ریخت وبا دلواپسی پرسیدم:

ـ سینا الان توی اون اتاقه؟!

در حالی که کش موهایش را باز می کرد جواب داد:

ـ خب اره رفت توی اتاقش.

ودستش را به داخل موهایش برد ودر حین مرتب کردن موهایش ادامه داد:

ـ پرهام هم رفت دستشویی برای شستن دست وصورتش.چطور؟

با دست محکم بر سرم کوبیدم وگفتم:

ـ خاک بر سرم.همه لباسهام که عوض کردم کف اتاق ولوئه.

با چشمهای گرد شده نگاهم کرد وگفت:

ـ دروغ میگی؟!

و بلافاصله به طرف در رفت.چند ثانیه نگذشت که با لباسهایم به اتاق برشت وآنها را جلویم گذاشت وبا حرص گفت:

ـ ای بترکی!داشتم از ترس می مردم.خدا رو شکر سینا با موبایلش داشت حرف می زد وتوجهی به اطرافش نکرد ومتوجه حضور من هم در اتاق نشد...

که با صدای زنگ پیامک تلفن همراهش آن را از روی میز کامپیوتر پرهام برداشت ودکمه باز شدن پیامک را زد.با لبخندی به سویم نگاه کرد وگفت:

ـ پیامک فرزاده.

و گوشی اش را دوباره نگاه کرد وشروع به خواندن کرد:

«زندگی کن ولی اسیر نشو عاشق شو ولی دیوانه نشو دوستت دارم ولی لوس نشو!»

ناخشنود ازا وضاع واحوال کنونی ام از روی تخت پرهام بلند شدم وگفتم:

ـ اینم چه خوشه!

وبرای عوض کردن لباسهایم به طرف در کمد رفتم تا پشت آن لباسهایم را تعویض نمایم که دوباره صدای زنگ پیامک تلفن همراه سارا آمد.در کمد را باز کردم وبی حوصله گفتم:

ـ دیوونه که شاخ ودم نداره!بخون دیگه چی نوشته؟!

سارا دکمه باز شدن پیامک را زد وخواند:

«کاش در کتاب قطور زندگی ات سطری باشم ماندنی نه حاشیه ای از یاد رفتنی!»

داشتم به معنای پیامکش فکر می کردم که سارا گفت:

ـ جدی جدی اینها رو از کجا میاره؟

در حالی که کت سینا را با غیظ در می اوردم بی اختیار جواب دادم:

ـ توی جیب ک تسینا!

بلند خندید وگفت:

ـ دیوونه!

با تمام کرند کار تعویض لباس از پشت کمد بیرون امدم وبا اشاره به لباسهایش پرسیدم:

ـ تو چرا در نمی یاری؟نکنه از پیراهن گل درشت عزیز خوشت اومده؟

خندید ودر جوابم گفت:

ـ قراره برای امشب توی جشن تولد پرهام همین رو بپوشم!

با پوزخندی گفتم:

ـ همچین میگه جشن تولد انگار چند نفرند؟!چهار تا بچه که دیگه این حرفها رو نداره.

از لحنم خنده اش گرفت وگفت:

ـ چهار تا بچه به اضافه فرزاد خان.

کنجکاو نگاهش کردم وپرسیدم:

ـ جدا؟!

با خنده گفت:

ـ آره جدا.

نیم ساعت بعد از امدن سینا عمه اذر به طبقه بالا آمد وبا دادن کادوی تولد پرهام گواهینامه هایمان را جلو رویمان گذاشت وبه شوخی به هردویمان گفت:

ـ یک شیرینی طلب من.

با ذوق گواهینامه رانندگی ام را در دستم گرفتم وبا دیدن عکس ومشخصات فردی ام روی ان با لبخندی رو به عمه گفتم:

ـ اینها کجا بود؟

به پشتی کاناپه تکیه داد ودر جوابم گفت:

ـ اون روزی که از مسافرت اومده بودیم قبض پستی پشت در بود مثل اینکه پستچی گواهینامه هاتون رو اون موقع که برای عزای دایی عزت رفتیم آورده بود ولی کسی خونه نبوده آنها رو برگردونده بود.امروز که رفتم پستخونه تا برای سجاد یک سری لوازم پست کنم گواهینامه هاتون رو تحویل گرفتم ورسید دادم.

سارا نگاه دیگری به گواهینامه اش انداخت وبه شوخی گفت:

ـ حالا چکارش کنیم؟!نه ماشین داریم ونه حتی فرغون که سوارش بشیم.اگه تا دو روز دیگه تمرین نکنیم یادمون میره.

با پوزخندی گفتم:

ـ نه که الان همه چی یادمونه!

عمه آذر با همان آرامش همیشگی اش جواب داد:

ـ عیب نداره هر وقت که تونستید یک ماشین جور کنید قبلش چهار پنج جلسه برید آموزشگاه تمرین اون وقت همه چی دوباره یادتون میاد.

به روی عمه لبخندی زدم وحرفش را تایید کردم وبا مهربانی گفتم:

ـ راستی عمه حالتون بهتر شد؟دیشب خیلی نگران حالتون بودم.

تشکر کرد وگفت:

ـ آره الان کمی بهترم.دیشب از ضعف وسرگیجه نمی تونستم سرم رو نگه دارم.

خوشحال از بهبودی اش گفتم:

ـ پس می تونید امشب برای جشن پرهام بیایید بالا؟

با مهربانی نگاهم کرد وپرسید:

ـ حالا واقها می خواهی جشن بگیری؟

سرم را تکان دادم وگفتم:

ـ بله بچه است.دلم نمی خواد حالا که مامان اینها نیستند احساس کمبود کنه.

و دیگر نگفتم که این جشن را سینا رو دستم گذاشته!وگرنه به خاطر اوضاع مهرناز وبچه اش راضی به گرفتن جشن نبودم.

با ملایمت گفت:

ـ راست میگی.برای شادی دل پرهام شما کار خودتون رو بکنید.شام رو هم خودم درست می کنم می فرستم بالا.

با تردید پرسیدم:

ـ مگه شما بالا نمی ایید؟

آهسته تر برای اینکه سینا از اتاق نشنود گفت:

ـ نه صحیح نیست که من به خاطر عزیز بالا بیام.هر چی باشه احترامش واجبه.درسته که شاید حرفی نزنه ولی پیش وجدان خودم درست نمی دونم که تا پیش از چهلم دایی عزت مجلس شادی برم.

سارا بلافاصله گفت:

ـ پس اون محضر رفتن هول هولکی چی؟!

با لبخندی جواب داد:

ـ اون که موضوعش فرق می کرد!آنقدر استرس و عذاب داشتم که نفهمیدم چی شد!

برای رضایت عمه آذر گفتم:

ـ پس مراسم جشن تولد امشب منتفیه.درست نیست که بالای سر عزیز بساط شادی راه بندازیم.

دوباره لبخند زد وگفت:

ـ نه عزیزم شما چکار به کار ما دارید؟!تولد پرهام رو بگیرید.فوقش آخر شب برای من وعزیز کیک تولد بیارید.گفتم که شام رو هم خودم درست می کنم.حالا چند نفر مهمون دعوت می کنید؟!

با حرفش قانع شدم وگفتم:

ـ راستش فعلا معلوم نیست.اگه مثل هر سال باشه خودمون با پنج شش تا از دوستهای پرهام و لیلا ومریم از دوستهای من وسارا.ولی متاسفانه امسال پرهام از قبل فرزاد رو برای امشب دعوت کرده سینا هم ک هبرخلاف هر سال امسال تهرونه پس نمی تونیم لیلا و مریم رو دعوت کنیم.پس می مونه همون فرزاد وپنج شش تا از بچه ها.

برای دعوت پرهام از فرزاد خنده اش گرفت وبا خنده پرسید:

ـ حالا جدی جدی پرهام فرزاد رو دعوت کرده؟!

با حرص از بودن فرزاد در جشن جواب دادم:

ـ آره آقا فکر کرده همسن فرزاده!

سارا خوشحال از هیجان بودن فرزاد گفت:

ـ چه اشکالی داره!دو سه تا از دوستهای سینا رو هم دعوت می کنیم تا بودن فرزاد قاطی اون همه بچه تابلو نباشه.

عمه آذرر خندید واز جایش بلند شد وگفت:

ـ چه می دونم!امان از کار شما!پس شام رو برای پونزده نفر تهیه می کنم...

با تشکر به میان حرفش امدم وگفتم:

ـ نه عمه شما به زحمت نیفتید شام رو به غذا کده یاس سفارش میدیم.فقط می مونه میوه وشیرینی وکیک که اون هم با سارا میریم بیرون می گیریم.

وباز هم نگفتیم که سینا خودش مسئولیت همه این کارها را به عهده گرفته.در حالی ک هبه طرف در می رفت جوابم داد:

ـ چرا تو وسارا؟!خودم به سینا میگم دو دقیقه با ماشینش میره می گیره میاد.خب پس من رفتم.ناهار بیایید پایین.

بلافاصله گفتم:

ـ نه عمه مقداری مرغ پخته ام هنوز دیکته پرهام رو هم بهش نگفتم.دیگه نزدیکه ناهاره ساندویچ مرغ درست می کنم سارا هم پیش من می مونه.شما چرا اینجا نمی مونید؟

با لبخندی تشکر کرد وگفت:

ـ نه قربونت برم سرونازجون عزیز قراره امروز بره حموم.کلی برنامه داریم.

وبا خداحافظی از در بیرون رفت.

پس از گفتن دیکته به پرهام وخوردن ناهار وراهی کردنش به مدرسه روبه روی سارا روی کاناپه نشستم وگفتم:

ـ خب تا شب هفت هشت ساعت دیگه بیشتر وقت نداریم.بگو چکار کنیم؟

گوشی تلفن همراهش را که در دستش بود روی میز گذاشت وپرسید:

ـ به دوستهای پرهام زنگ زدی؟

در جوابش گفتم:

ـ آره پرهام شماره تلفن هاشون رو داشت به مامانهاشون گفتم.جمعا شش تا بودند.

سرش را تکان داد وگفت:

ـ خب شش تا اونها چهار تا هم من و تو وسیتا وفرزاد میشه ده تا.

بلافاصله گفتم:

ـ عمه وعزیز هم حساب کن.دوازده تا.

در جوابم گفت:

ـ اون ها  که بالا نمیان؟!

گوشه روسری ام را گرفتم وگفتم:

ـ باشه شام رو براشون می فرستیم پایین.

موهایش را از روی صورتش کنار زد وگفت:

ـ خب به سینا هم بگیم دو سه تا از دوستهاشو دعوت کنه.این بهترین موقعیته که این نیک پورهای کذایی رو ببینم.

با تعجب پرسیدم:

ـ نیک پورها؟!

آهسته گفت:

ـ اره دیگه همون دختر عمو وپسر عموهایی ک هسینا وفرزاد در موردشون حرف می زنند.ساسان وریحانه.

از اینکه اسمهایشان را خوب به خاطر داشت لبخندی زدم وگفتم:

ـ از کجا معلوم همون ها رو دعوت کنه؟!

با اطمینان گفت:

ـ دعوت می کنه این چند وقته همش حرف اون ها رو می زننند.برای طرحشون به اونها نیاز دارند.

با پوزخندی گفتم:ـ پس خبر نداری که دیشب سینا چه طاقچه بالایی برای ریحانه می گذاشت؟!نمی خواست اونو به پروژه اش راه بده هی فرزاد واسطه گری می کرد وسینا زیر بار نمی رفت.

با لبخندی بر گوشه لبانش گفت:

ـ من برادرم رو می شناسم دعوت میکنه.حالا اینها رو بی خیال شو بچسب به اینکه چی بپوشیم وچی به پرهام کادو بدیم؟

با کمی فکر گفتم:

ـ تو همون کت وشلوار کاکائوییه من هم...

با خنده میان حرفم آمد وگفت:

ـ که فرزاد بهم بگه بستنی کیم؟!

خندیدم ومیان خنده گفتم:

ـ بیخود کرده حالا تا شب یک فکری می کنیم!

دوباره خندید وگفت:

ـ ولی بی شوخی تو همون کت وشلوار خاکستری سینا رو بپوش خیلی بهت می اومد.

از یاد اوری خراب کاری صبح بی اختیار قلبم فرو ریخت وبا ناراحتی پوزخندی زدم وگفتم:

ـ آره از گل و گشادی اش دوست های سینا رو هم استخدام کنم که لبه آستین وپاچه شلوارم رو بگیرند!

وبا حرص به اتاقم اشاره کردم وادامه دادم:

ـ حالا چرا ازت وی اتاق در نمیاد که لباسش رو سرجاش بذاریم؟

به در اتاقی که سینا در ان بود نگاه کرد وگفت:

ـ همیشه این جوریه!وقتی سرگرم مطالعه وخوندن چیزیه تا ساعتها از اتاق در نمیاد.بهت گفته بودم که لابد داره روی پروژه اش کار می کنه.

و از جایش بلند شد وادامه داد:

ـ برم بهش بگم که هم به دوست هاش زنگ بزنه هم اینکه بیاد ناهار بخوره.

از ترس روبه رو شدن با  او ودیدن اخم وتخمش برای موضوع صبح گفتم:

ـ ولش کن حالا بعدا خودش بیرون میاد.

متوجه اضطرابم شد ودر حالی ک هبا خنده به طرف اتاق می رفت گفت:

ـ نگران نباش.صبحی زیاد عصبانی نشد.

بعد از آمدن از اتاق یک راست به طرف در ورودی رفت وقبل از انکه در را باز کند در جواب نگاه پرسشگرم گفت:

ـ بهش گفتم اول گفت لازم نیست دوست هام رو خبر کنم همین فرزاد کافیه ولی بعد از اینکه کلی پرچونگی کردم که حالا فرزاد هست بگو دو تا دیگه شون هم بیاد تا اگه خواستی به این بهونه در رابطه با پروژه ات صحبت کنی کمی نرم شد.البته وسط حرفهام هم هی پروژه پروژه می کردم تا بلکه اون نیک پورها رو دعوت کنه.خلاصه خودم رو خفه کردم!

از اینکه اصرار داشت برای ارضای کنجکاوی اش آن دختر عمو وپسر عموی افسانه ای را ببیند خنده ام گرفت وپرسیدم:

ـ خب آخرش چی؟بالاخره دعوتشون میکنه؟

شانه هایش را بالا انداخت وگفت:

ـ نمی دونم فکر کنم دعوت کنه برای ناهار هم بهش گفتم گفت فعلا کار داره یک ساعت دیگه همشاید بره بیرون.

و در را باز کرد ودر ادامه گفت:

ـ فعلا کاری نداری؟برم پایین هم کمی کارهام رو بکنم هم اینکه لباسهای امشبم رو بیارم بالا زودی میام که برای میوه وشیرینی بریم بیرون.فقط خدا کنه مامان به سینا بگه که دیگه ما به جای خرید وقتمون رو صرف تزیین در ودیوار سالن کنیم.

از اینکه اصلا به این موضوع فکر نکرده بودم بلافاصله گفتم:

ـ مگه این چیزها هم لازمه؟!

برای سرد نشدن داخل خانه در را بست وکنار ان ایستاد وگفت:

ـ کجای کاری؟!مثل اینکه تولد یک بچه هست ها؟!بچه ها هم دلشون به این چیزها خوشه.مگه هر سال این کارها رو نمی کردیم؟

به طرف در امدم وگفتم:

ـ اخه مامان اینها هر سال بودند.تازه موضوع بیماری بچه مهرناز وخود مهرناز هم هست دلم نمیاد نمی دونم چرا ته دلم به خاطر این موضوع کمی ناراضی ام دستم یک جوری به...

میان حرفم امد وگفت:

ـ پرهام که این چیزها رو نمی دونه.طفلی وقتی از مدرسه میاد چشمش به در ودیواره که مصل هر سال براش کاغذ رنگی وفانوس واین چیزها بچسبونیم.مطمئنا مامان وبابای تو وحتیخ ود مهرناز هم از این جریان راضی اند.خدای نکرده اتفاق بدی که براشون نیفتاده.

قانع شدم وسرم را تکان دادم وگفتم:

ـ اره پیش از ظهر که با مامان در این مورد حرف زدم خیلی خوشحال شد وتشویقم کرد که سنگ تمام بذارم.

با نگاهی بلافاصله گفت:

ـ پس دیگه چی میگی؟!

با بی حسی گفتم:

ـ نمی دونم.حالا کاغذهای رنگی و وسایل تزیین رو که مامان از سال پیش قایم کرده آماده می کنم تا تو بیایی.

دوباره در را باز کرد وپرسید:

ـ بادکنک چی؟بادکنک دارید؟

با لبخندی گفتم:

ـ اره چندتایی توی کمد پرهام هست.خوشبختانه تا الان جاشو پیدا نکرده.

خندید وگفت:

ـ یک وقت کم نیاد؟!موقع خرید یادت باشه بادکنک هم بخریم.خب فعلا خداحافظ.

و از در بیرون رفت.بعد از رفتن سارا به سراغ جاروبرقی رفتم تا سالن وهال وراهروی اتاق خواب ها واتاق پرهام را جارو کنم وبرای آمدن مهمان ها تروتمیز نمایم اول هم از سالن پذیرایی شروع کردم وهمین طور که داشتم جارو می کردم به طرف هال آمدم که متوجه خارج شدن سینا از اتاق شدم.

از ترس اینکه یاد برنامه صبح بیفتد اعتنا نکردم وسرم را پایین انداختم ومشغول جارو کشیدن شدم که قدمایش را به سویم برداشت وپایش را که کفش روفرشی پوشیده بود روی دکمه خاموش کردن جاروبرقی گذاشت وبا قطع شدن یک باره صدای زوزه کش جاروبرقی گفت:

ـ غذارو آماده کردی؟

در حالی ک هسرم همچنان پایین بود برای اینکه نگاهش نکنم جاروبرقی را کشیدم وبه نقطه ی دیگری از هال رفتم وقبل از انکه آن را روشن کنم گفتم:

ـ آره ساندویچ مرغه.روی میز آشپزخونه هست.

و جاروبرقی را روشن کردم.دوباره با پایش جاروبرقی را خاموش کرد وپیش از انکه هیچ گونه عکس العملی نشان دهم پرسید:

ـ چرا اون کارو کردی؟

متعجب بی اختیار سرم را بلند کردم ودر نگاه مبهمش چشم دوختم وبا نگاهی مضطرب پرسیدم:

ـ کدوم کار؟!

با پوزخندی به چشمهایم دقیق نگاه کرد وگفت:

ـ یعنی به این زودی یادت رفت؟!همون شیرین کاری صبح رو میگم.

ناخودآگاه قلبم فرو ریخت ومضطرب دسته جاروبرقی را کشیدم وجارو را به طرف دیگری بردم وبدون انکه جوابی بدهم جاروبرقی را روشن کردم.دوباره چند ثانیه نگذشت که پایش را روی دکمه خاموش شدن جاروبرقی گذاشت ومنتظر وبا نگاه سنگین در کنار جارو ایستاد.قلبم داخل حلقم داشت تالاپ تالاپ می زد!نمی دانستم چکار کنم؟!

بی اختیار سرم را بلند کردم وبه نگاه منتظرش نگاهی انداتم وگفتم:

ـ چرا این جوری می کنی؟!جاروبرقی بسوزه تو میری میخری؟!

با نگاه کنجکاوی نگاهم کرد وجواب داد:

ـ آره حالا از زیر جواب در نرو.

با اخمهای درهم ظاهرم را بی حوصله نشان دادم ودر حالی که می خواستم صدای تند ضربان قلبم را نشنود دسته جارو را به کاناپه تکیه دادم وبی اعتنا به طرف آشپزخانه رفتم.از گوشه چشم متوجه شدم که همراهم آمد ودر استانه در آشپزخانه ایستاد وبا صدای پر جذبه اش گفت:

ـ سروناز من یک سوال پرسیدم وتا جوابم رو ندی ولت نمی کنم.

با عصبانیت به طرفش برگشتم وگفتم:

ـ بیخود کردی مگه زوره...

وبا دیدن گره وسط ابروهایش از ترس حرفم رو خوردم.از اینکه حرفم را نا تمام گذاشته بودم پوزخندی زد وگفت:

ـ مگه زوره چی؟!داشتی می گفتی؟

برای ندیدن اضطراب ظاهرم سرم را به سوی مخالف چرخاندم وبه طرف یخچال رفتم ودر آن را باز کردم وبرای برداشتن چیزی که خودم هم نمی دانستم چیست سرم را داخل یخچال فرو بردم.

دوباره قدمهای سنگینش را از پشت سرم حس نمودم که به طرفم آمد وبا صدای پر ابهتش گفت:

ـ الکی خودت رو مشغول نکن و دنبال چیزی نگرد.فقط یک کلمه جواب سوال منو بده.

با حرص وعصبانیت وبیشتر هم ترس از این همه نزدیکی اش سرم را از یخچال بیرون کشیدم ودر ان را محکم به هم زدم وبه طرفش برگشتم وگفتم:

ـ معنی این مسخره بازیها چیه؟!

دوباره پوزخندی زد وبا نگاهی که نه می شد فهمید عصبانی است ویا خوشحال از بازی دادن من گفت:

ـ اتفاقا من هم یک ساعته دارم سعی می کنم همین سوال رو از تو بپرسم.

واز گوشه لبش لبخندی زد.از دیدن لبخند بی موقعش بی اختیار از کوره در رفتم ودر حالی که به سوی میز آشپزخانه قدم برمی داشتم گفتم:

ـ هان چیه؟!چی رو می خواهی بدونی؟

وبا عصبانیت به چشمهای خندانش زل زدم وادامه دادم:

ـ آره م نصبح لباس تو رو پوشیدم که پرهام رو بخندونم.نمی دونستم قبلش باید ازت اجازه می گرفتم.

از دیدن عز وجزم خوشش امد وبا لبخندی گفت:

ـ اِ...جدا؟!

یاد تکه کلام جدا، اره جدا خودم وسارا افتادم وبی اراده با حرص جواب دادم:

ـ اره جدا.

دوباره از حرص خوردنم خوشحال شد وگفت:

ـ پس توی این خونه رسمه که هر کس بدون اجازه لباس کس دیگه رو بپوشه؟

برای آن که غائله را ختم کنم بلافاصله جواب دادم:

ـ اره رسمه.

لبخندی زد وگفت:

ـ پس خودت گفتی ها!

بی اختیار قلبم فرو ریخت واز ترس واکنش های بعدی اش پرسیدم:

ـ یعنی چی؟!

با پوزخندی گفت:

ـ به همین زودی جا زدی؟!خودت گفتی توی این خونه هر کسی میتونه لباس کس دیگه رو بپوشه.

با دلهره گفتم:

ـ خب که چی؟!

دوباره لبخندی زد وبا خوسنردی گفت:

ـ خب که هیچی!منم میتونم لباسهای تو رو بپوشم.

از تصور دیدن لباسهایم در تن او با خشم چشمهایم را بستم وبا غیظ صدایم را بلند کردم وگفتم:

ـ تو بیخود می کنی مگه...

بلافاصله میان حرفم آمد وسر خوش گفت:

ـ ولی یک ثانیه پیش خودت گفتی!!چطور تو سرخود رفتی وبدون اجازه کت وشلوار من رو پوشیدی؟!

پس این روش تنبیهش بود برای شنیدن غلط کردنم؟!حرص در اوردنم ولذت بردن ودر اخر ببخشید گفتنم!یک آن عقلم را به کار انداختم وبا حساب اینکه با آن قدو قامت بلند وچهار شانه و ورزیده اش هیچ کدام از لباسهایم اندازه اش نبود ومن ان وقت تا حالا سر یک چیزی بیخود حرص می خوردم مثل خودش موضعم را عوض کردم وبرای مقابله به مثل پوزخندی زدم و گفتم:

ـ اشکالی نداره میتونی هر کدوم رو که دوست داشتی بپوشی.

از یکباره تغییر دادن لحنم ابروهایش را کمی بالا برد وبا چشمهای کنجکاو نگاهم کرد وپرسید:

ـ جدا؟!

از اینکه تکه کلام مان را یاد گرفته بود بی اختیار لبخندی زدم ومثل خودش خونسردانه گفتم:

ـ اره جدا.

وبرای اینکه به تلافی حرصش را در اورم ادامه دادم:

ـ اتفاقا در اتاق پرهام همیشه بازه.اگه خواستی میتونی کت و دامن وپیراهن ماکسی وحتی کت وشلوارم که توی کمد پرهام اویزونه رو بپوشی.

خندید وپشت میزآشپزخانه نشست وپر جذبه گفت:

ـ خیلی روت زیاده!

از اینکه تیرم به هدف خورده بود از ته دل خوشحال شدم ولبخندی زدم وبه روش خودش گفتم:

ـ از این زیادتر هم میشه!

و خواستم از در اشپزخانه بیرون بروم که پرسید:

ـ توی این خونه دیگه چی رسمه؟که مهمون رو گرسنه نگه دارید؟!پس این ساندویچ مرغت کو؟

برای اینکه دیگر بهانه ای دستش ندهم به طرف میز اشپزخانه برگشت ودیس سلفون کشیده را جلویش گذاشتم وگفتم:

ـ اگه کمی دقت می کردی می دیدی.در ضمن محض اطلاع ملاحظه مهمون بودنت رو کردم ودو تا ساندویچ برایت درست کردم.پس می بینی که توی این خونه زیاد هم چیزهای بد رسم نیست!

چشمهایش برقی زد وبی انکه دیگر نگاهم کند دیس را جلو کشید وگفت:

ـ پس بی زحمت رسم مهمونداریتون رو تمام وکمال ادا کنید ولیوان نوشابه یا آبی رو کنار این غذا بگذارید.

از اینکه لحنش را همانند من کرده بود خنده ام گرفت وبرای اینکه رویش زیاد نشود بلافاصله بطری نوشابه خانواده را از یخچال بیرون اوردم وبا لیوان کنار ظرف غذایش گذاشتم واز آشپزخانه بیرون آمدم ونفس عمیقی کشیدم.خدا را شکر که قضیه مسخره بازی صبح به خوبی وخوشی ختم به خیر شد.اگر همین طور با اخم وتخم باقی می ماند شب جلوی مهمان ها واقعا آبروریزی می شد!با لبخندی که بی اراده بر لبم نشست به طرف جاروبرقی رفتم ومشغول کشیدن جارو شدم.بعد از جارو کشیدن سالن وهال وراهرو واتاق پرهام در جالی که روی صندلی ایستاده بودم وطبقه بالای کمد دیواری پرهام را برای پیدا کردن کاغذهای رنگی و وسایل تزیینی جستجو می کردم صدای ضربه ای به در را شنیدم وبی انکه از روی صندلی پایین بیایم جواب دادم:

ـ بله؟

صدای سینا را از پشت در شنیدم که گفت:

ـ اگه با جاروبرقی دیگه کاری نداری بردارم؟

از اینکه می خواست اتاقم یا در حقیقت اتاقش را جارو بزند با خشنودی گفتم:

ـ نه دیگه لازمش ندارم.

نمی دانم خورشید از کدام طرف طلوع کرده بود یا چه معجزه ای رخ داده بود ک هسینا کاری شده بود!آن به ظرف شستن دیشبش این هم به جارو کردن امروزش!البته فقط یک اتاق بود ولی آن هم واقعا غنیمت بود!گر به سارا می گفتم از تعجب شاخ در می اورد!مطمئنا سینا پیش خودش حساب این را کرده بود که خانه مردم محل بخور بخواب نیست که همه مثل عمه آذر وعزیز نازش را بکشند!

با تمام شدن صدای جاروبرقی که حدود ده دقیقه برای یک اتاق دوازده متری روشن بود در حالی که در کف اتاق پرهام نشسته بودم وکاغذ رنگی ها وفانوس ها وبادکنک ها را دسته بندی می کردم با خود گفتم:

ـ مگه اتاقم چقدر کثیف بود که دو ساعت داره جارو می کنه؟!وبا کمی فکر ناگهان فهمیدم که در این مدت هر وقت سالن وهال واتاق پرهام را جارو می زدم به حساب اینکه ولش کن تمیزه حدود یه ماهی به اتاقم جارو نکشیده ام.از این آبروریزی بی اختیار قلبم فرو ریخت.حتما پیش خودش می گوید چه دختر شلخته ای که فقط ادعای تمیزی را برای دیگران دارد!

یاد تشرهای شب اولم افتادم که با خط ونشان به او گفته بودم دوست ندارم اتاقم به هم ریخته باشد.حالا بیاید وتماشا کند1مطمئنا ظاهر اتاق تمیز بود ولی زیر تخت وگوشه وکنار دیوار وکمد خرده ریز آشغال خیلی جمع شده بود.چه آبروریزی!اگر هر چی بارم می کرد حقم بود.

برای اینکه بیشتر از این خودخوری نکنم با ذهنی اشفته وسال تزیینی تولد را روی هم گذاشتم واز اتاق پرهام بیرون آمدم وبه طرف الن رفتم وآنها را روی میز ناهار خوری سالن قرار دادم وصندلی میز ناهار خوری را بیرون کشیدم و وسط سالن گذاشتم وخواستم تا سارا نیامده کمی از کارها را انجام دهم و روی صندلی رفتم که صدای سینا از پشت سرم آمد:

ـ وایسا داری چیکار می کنی؟

هول کردم ودر حالی که همان بالا ایستاده بودم گفتم:

ـ اِ...ترسیدم؟!چرا یواشکی میایی؟!

با پوزخندی گفت:

ـ ببخشید کفش پاشنه بلند زنگوله دارت رو پیدا نکردم ولی فکر می کردم دمپایی روفرشی ام روی کف پارکت به اندازه کافی صدا میکنه؟!

از اینکه کنایه ام هنوز یادش بود خنده ام گرفت ولی به رویش اخم کردم ومشغول گره زدن نخ کاغذ رنگی به یکی از شاخه های لوستر شدم.این بار با قاطعیت گفت:

ـ بیا پایین چرا داری به لوستر گره می زنی؟

بدون انکه کارم را متوقف کنم در جوابش گفتم:

ـ هر سال من وسارا این طور می زنیم.خیلی هم جالب میشه.حالا اخرش رو ببین.

با تمسخر جواب داد:

ـ چیزی که سلیقه تو وسارا باشه معلومه آخرش چیه؟!بیا پایین خودم درستش می کنم.

از ترس اینکه دوباره عصبانی شود گره را باز کردم وپایین امدم وکاغذرنگی را به طرفش گرفتم.کاغذ رنگی را از دستم گرفت ودر حالی که به سوی سایر وسایل تزیینی روی میز ناهار خوری می رفت با لحن سرزنش باری گفت:

ـ تو خجالت نمی کشی اون وضع اتاقته؟!فقط بلدی حرف بزنی؟یک نگاه به زیر تخت اتاقت انداخته بودی؟!تمام اشغال هات رو به جای اینکه توی سطل آشغال بریزی زیر تختت قایم می کردی؟!واقعا صد رحمت به یک بچه دوساله!

از اینکه کثیف بودن اتاقم را به رویم می اورد سرم را به زیر انداختم واز شدت شرمساری چیزی نگفتم با دیدن سکوتم دوباره ادامه داد:

ـ اگه به خاطر اومدن دوست هام نبود هرگز...

با شنیدن این جمله بی اختیار سرم را بلند کردم ومیان حرفش دویدم وسوال کردم:

ـ مگه قراره کیا بیان؟!

دوتا از کاغذ رنگی های را برداشت وبا پوزخندی گفت:

ـ چیه از کنجکاوی داری می ترکی؟!

برای اینکه کم نیاورم شانه هایم را بالا انداختم ودر جواب گفتم:

ـ نه برام فرقی نداره.فقط می خوام بدونم چند نفرند که به تعداد شام درست کنم.

در حالی که به طرف گوشه سالن کنار پرده ها می رفت گفت:

ـ صبحی گفتم که شام رو به غذا کده یاس سفارش میدم خیالت جمع به تعداد سفارش داده ام.فقط مونده کیک ومیوه وشیرینی که عصری میرم می گیرم.حالا هم برو به کارهات برس تا منم کار اینجا رو تموم کنم.

در حالی که ظرف وظروف شام را هم برای شب اماده می کردم از داخل آشپزخانه شنیدم که سینا از در ورودی ساختمان بیرون رفت.ظرف بزرگ کریستال را که خیلی وقت بود استفاده نکرده بودیم شستم وخشک کردم واز آشپزخانه بیرون آمدم تا آن را روی میز وسط مبلهای سالن بگذارم که دهانم از تعجب باز ماند!واقعا تزیین کاغذرنگی وبادکنک ها وفانوس ها را بسیار زیبا انجام داده بود!وقتی آن را با کار خودم وسارا در سال پیش مقایسه می کردم از بی سلیقگی خودمان لبخند تمسخر روی لبم می امد!به راستی سینا استعدادها وهنرهایی داشت که اگر بد خلقی وعصبانیتهایش را کنار می گذاشت ویکی یکی نمایان می شد.من وسارا اگر خیلی سلیقه به خرج می دادیم دو تا بادکنک به لوستر ودتا بادکنک به دسته بوفه اویزان می کردیم وتمام وسایل تزیینی مان را در ان محدوده می چسباندیم وخیلی خوش بودیم که نهایت ذوق و هنرمان را در ان نقطه قلنبه کرده ایم!ولی حالا کار سینا واقعا قابل ستایش بود.با صدای زنگ در ورودی ظرف کریستال را که همچنان در دستم سنگینی می کرد روی میز گرد میان مبل ها گذاشتم وبرای باز کردن در رفتم.سارا بود لباسهای کارو کشیده اش روی دستش بود که روی کاناپه گذاشت وگفت:

ـ سینا به سلامتی رفت!از پشت پنجره دیدمش.خب چه خبر؟!

در ورودی ساختمان را بستم وگفتم:

ـ بیا برو سالن پذیرایی رو ببین شاخ در بیار.

لبخندی زد وبا جشمکی جواب داد:

ـ چیه طرز چیدن مبلها رو عوض کردی؟دیوونه صبر می کردی خودم می اومدم.عزیز منو به حرف گرفته بود ومثلا سرم رو گرم کرده بود که به قول خودش مزاحم شما دو تا عروس ودوماد نو شکفته نش.

ودر حالی که به طرف سالن می رفت ادامه داد:

ـ حالا چکار کردی؟!نکنه...

وحرفش را قطع کرد.می دانستم که با دیدن تزیینات سالن زبانش بند آمده است.همراهش رفتم وبا لبخندی نگاهش کردم وگفتم:

ـ چیه؟قشنگ شده؟

در حالی که با دقت به کاغذ رنگی ها وبقیه وسایل تزیینی نگاه می کرد پرسید:

ـ کار خودته؟!

اول خواستم کمی اذیتش کنم وبگویم آره ولی با لبخندی جواب دادم:

ـ نه سینا درست کرده.

با تعجب نگاهش را از در دیوار سالن به سویم دوخت و پرسید:

ـ سینا؟!چطوری؟!اون که از این کارها بلد نبود!

خندان از اینکه تعجبش را می دیدم جواب دادم:

ـ نمی دونم.این رو دیگه برو ازخودش بپرس.من توی آشپزخونه بودم وقتی رفت اومدم به سالن سر بزنم که اینها رو یدم.ثبلش وسایل تزیینات رو روی میز ناهارخوری گذاشته بودم تا خودم درست کنم.

دوباره با تعجب به در و دیوار سالن نگاهی انداخت وگفت:

ـ عجب صاحب سلیقه ای شده؟!یاد پارسال خودمون بیفت.فکر کن!چیزی دیگه نمونده بود برای خوش ذوقی مون کلم پیچ وهویج اون بالا آویزون کنیم!

خندیدم وگفتم:

ـ آره شاید فکر آبروش جلو دوستهاش رو کرده که نذشته ما دست به کار بشیم.

سارا هم خندید وگفت:

ـ دیگه مثل اینکه قضیه مهمونی امشب خیلی جدی شده.باید به فکر لباسهامون باشیم.من اون سارافون مشکیه با بلوز یقه اسکی سفید رو آوردم فکر کنم شیک باشه.

با خنده گفتم:

ـ از خیر بستنی کیم گذشتی؟

خندید ورد حالی که به طرف هال می رفت با خوشحالی گفت:

ـ فرزاد رو نمی شناسی؟!منتظره ببینه چه سوتی می دیم تا فوری پیامک بفرسته.

همراهش امدم وبه شوخی گفتم:

ـ پس با این اوضاع بهتره برای شب باشگاه بگیریم وجشن تولد رو بندازیم اونجا؟!

روی کاناپه نشست وبا خنده گفت:

ـ لابد دوتاییمون هم بریم آرایشگاه وشینیون شده بشینیم جلو مهمون ها؟!

باز به شوخی گفتم:

ـ چه اشکالی داره؟!برای تو که بد نمیشه عوضش کاستو جلوی فرزاد نگه میداری.

با خنده گفت:

ـ همینو بگو!

***

و همین هم شد!وقتی شب مهمانهای سینا امدند با دیدن تیپ وقیافه ریحانه ناخودآگاه ابروهای من وسارا بالا رفت واز تماشای این همه آرایش ولباس انچنانی او دهان مان باز ماند!جای عزی خالی!اگر بود حتما می گفت دختر هم دخترهای قدیم!واقعا راست می گفت.بعد از سلام واحوالپرسی مختصر والبته حیرا زده بلافاصله به بهانه آوردن چای به آشپزخانه رفتم تا حیرت نمایانم را پنهان کنم وکمی رفتارم را عادی جلوه دهم وبعد برای پذیرایی مهمانها بروم.هنوز کار ریختن چای را تمام نکرده بودم که سارا به تندی وارد آشپزخانه شد وآهسته گفت:

ـ دیدی ذلیل مرده رو؟!اون وقت مای دست وپا چلفتی دعوا می کردیم سر اینکه کت وشلوار عهد عتیقمون رو بپوشیم یا سارافون مال زن حامله ها رو!

از اصطلاح آخرش خنده ام گرفت ودر حالی که آخرین فنجان را از چای پر می کردم گفتم:

ـ خیلی هم دلش بخواد.از نظر من تیپ ما خیلی شیک تره.

خندید وفورا گفت:

ـ اره بر منکرش لعنت.کت وشلوار سورمه ای تو رو که می بینم به سارافون خودم امیدوار میشم.حالا خوب شد روسری سرمونه وگرنه با موهای شونه نزده مون جلوی موهای تافت زده اون خیلی تابلو می شدیم.فکر کن موهای فرفری ام چطوری زیر روسری به هم گره خورده؟

دوباره از لحنش خنده ام گرفت وفنجان ها را شمردم وبا کم بودن یکی فنجانی از کابینت برداشتم وآهسته گفتم:

ـ ولی بی شوخی مگه نمی دونست به جشن تولد یک بچه داره میاد این چه مدل لباس وپوشیدن و آرایش کردنه؟!

با خنده جوابم داد:

ـ چه می دونم شاید سینا برای سرکار گذاشتنش چیزی بهش نگفته وگفته عروسی خواهرمه!

از اینکه حرف خودش را وسط کشیده بود خندیدم ودر حال ریختن چای داخل فنجان گفتم:

ـ ولی بر خلاف خودش پسر عمه هه خیلی آدم حسابیه خیلی اهل آداب معاشرت و نزاکته.

با سر حرفم را تایید کرد وگفت:

ـ آره به نظر پسر خوبیه ولی موندم توی کار ریحانه کدومشون رو می خواد یه چشمش به ساسانه یه چشمش به سینا!همین طور مودنم معطل که کدومشون رو در نظر گرفته!

سینی فنجان ها را بلند کردم وبه شوخی گفتم:

ـ تو برو فقط خدا و شکر کن که چشمش ب هفرزاد نیست.وگرنه چه فرقی می کنه چشمش به کدوم ها باشه!

خندید وخواست سینی را از دستم بگیرد که ادامه دادم:

ـ نه خودم می برم تو برو خوراکی های بچه ها رو از یخچال بردار توی ظرفی بریز وبراشون ببر.ناسلامتی مهمونی برایا ون هاست نه بزرگترها!

به طرف یخچال رفت وقبل از انکه درش را باز کند با خنده گفت:

ـ فکر کن جلوی ریحانه پفک تعارف کنم!

با کمی نشستن پیش ریحانه وحرف زدن با او فهمیدم که دلیل این تیپ وتفاخر افراطی اش به خاطر وضعیت مالی اوست.البته پسر عمویش هم مانند او از این موهبت برخوردار بود ولی طرز حرف زدن وتواضع رفتارش زمین تا آسمان فرق می کرد وبه قول سارا جنبه اش را داشت.ولی ریحانه به گونه ای به من وسارا می نگریست وحرف می زد که انگار دوتا بچه کودن وعقب مانده جلو رویش نشسته بودیم وحرفهایش را که یکی در میان از لغات انگلیسی استفاده می کرد نمی فهمیدیم.فرزاد که اخلاق ریحانه را می دانست در وسط حرفهایش محترمانه دستش می انداخت وبه این طریق موجب برق رضایت در چشمهای من وسارا می شد وسینا وساسان که پاک بقیه را فراموش کرده بودند در مورد تحقیقات پروژه شان یک بند صحبت می کردند وبچه ها هم که مثلا مهمانی به افتخار آنها بود خجالت زده وسربه زیر ما را تماشا می نمودند.جالب بود جشن تولد پرهام بود ولی بزرگترها سخنرانی می کردند.برای اینکه برای بچهه ها کاری کرده باشم با خوش رویی به سویشان نگاه کردم وگفتم:

ـ چرا ساکتید؟بلند شید یک بازی یک چیزی بکنید.

و رو به پرهام ادامه دادم:

ـ پرهام بلند شو اون موسیقی تولدت مبارک بذار دوستات دست بزنند.

فرزاد همراهی ما کرد وگفت:

ـ اره پرهام جان بلند شو.مهمونی تولد که سوت وکور نمیشه.

با گذاشتن آهنگ تولد توسط پرهام دلیل همراهی فرزاد را فهمیدم وبا نگاهی به سارا بی اختیار خنده ام گرفت وبه طرف آشپزخانه رفتم.فرزاد که خودش را هم سطح بچه ها کرده بود بلندتر از انها دست می زد وسوت می زد وگاهی سروشانه اش را هم تکان می داد.چند ثانیه نگذشت که سارا هم به بهانه کمک به من خودش را به آشپزخانه رساند ودر حالی ک هسعی می کرد خنده اش را کنترل کند وریز ریز می خندید گفت:

ـ ریحانه داره از دست کارهای فرزاد دیوونه میشه.فکر کن؟!لابد انتظار داشته به مجلسی دعوت بشه که بزن بکوب آنچنانی همراه با ارکستر باشه ولی کارهای فرزاد ودست زدنهای بچه ها حرصی اش کرده!

و دوباره خندید.من هم اهسته خندیدم وگفتم:

ـ اکی اکی گفتنش رو بگو.حدس می زنم ریحانه خودش فهمیده ک هفرزاد برای دست انداختنش هی اکی اکی می کنه...

وبا صدای زنگ تلفن گوشی بی سیم را که از بعدازظهر به آشپزخانه اورده بودم برداشتم وگفتم:

ـ الو؟

ـ سروناز جان؟

با صدای مامان با خوشحالی گفتم:

ـ الو مامان سلام.چطورید؟همه خوبند؟مهرناز وبچه اش چطورند؟

جواب داد:

ـ سلام عزیزم.ممنون همه خوبیم.تو چطوری؟خسته نباشی.مهمون ها اومدند؟

با لبخندی گفتم:

ـ اره اینجاند.

ـ پرهام چکار می کنه؟خوشحاله؟حرفی از ما نمی زنه؟

در جواب گفتم:

ـ چرا عصری می گفت ای کاش مامان اینها هم بودند ولی الان سرش حسابی گرمه وبا دوستهاش مشغوله.

با رضایت خاطر گفت:

ـ خب خدا روشکر.سارا چطور؟حتما اون هم حسابی خسته شده.

نگاهی به سارا انداختم وبا لبخندی گفتم:

ـ آره اون هم اینجاست.

وبا گفتن سلام برسون سارا ادامه دادم:

ـ بهتون سلام می رسونه.

ـ از طرف من هم سلام برسون و روی ماهش رو ببوس وبگو انشاالله عروسیش.

با لبخند دوباره به سارا نگاه کردم وحرف مامان را تکرار کردم وچشمکی زدم.سارا با ابروهای بالا رفته خندید وآهسته وبه شوخی گفت:

ـ نمی دونم چرا همه گیر دادند به عروسی من!

ـ خب سروناز جان به همه سلام برسون مخصوصا آذر اینها وعزیز.راستی برای اشم چکار کردید؟

جواب دادم:

ـ از بیرون سفارش دادیم.راستش سینا به غذا کده یاس سفارش داده البته هنوز نخوردیم.

ـ دستش درد نکنه بعدا زنگ می زنم ازش تشکر می کنم.راستی بابا ومهرناز واردلان هم اینجا هستند وبه همه سلام می رسونند.اگه پرهام دم دستته گوشی رو بهش بده تا دوباره تولدش رو تبریک بگم.

با گفتن خداحافظ پرهام را به آشپزخانه صدا کردم وگوشی را دستش دادم.

بعد از رفتن سارا وپرهام به سالن وپیوستن انها به مهمان ها در حالی که کتری را پر از آب می کردم تا اگر کسی چای خواست آماده باشد سینا با چند پیش دستی پر از پوست میوه وتخمه وکاغذ خالی شکلات به آشپزخانه امد وانها را که روی هم چیده بود روی میز آشپزخانه گذاشت وبا کمی اخم گفت:

ـ ظاهرا مسخره بازی های فرزاد براتون باعث تفریح شده.

از اینکه دوستش به قول خودش مسخره بازی در می اورد ومن را سرزنش می کرد عصبانی شدم وناراضی از امدنش به آشپزخانه گفتم:

ـ چیه کمر باریکتر از تو نبود پوست میوه ها رو جمع کنه بیاره آشپزخونه؟!

بی اختیار لبخندی به لبش امد واخم از صورتش محو شد واز روی قصد گفت:

ـ چرا اتفاقا ریحانه می خواست کمک کنه من نذاشتم.

با حرص گفتم:

ـ اِ...ریحانه؟! بهش نمیاد با اون قر وفرش از این کارها بلد باشه!

پوزخندی زد ودقیق نگاهم کرد وگفت:

ـ چیه؟حسودیت میشه؟!

زیر کتری را روشن کردم وبا ظاهری خونسرد جواب دادم:

ـ من؟!بمیرم هم حاضر نیستم یک لحظه به جای اون باشم.خودش رو عین جن درست کرده.

وبرای اینکه بیشتر حرصش را در اورم در ادامه گفتم:

ـ انشا الله در اینده مفت صاحبش!

منظور حرفم را فهمید ولی خودش را به آن راه زد وپرسید:

ـ منظور؟!

شانه هایم را بالا انداخت وبه طرف میز آشپزخانه امدم ودر حالی که دو تا از پیش دستی پوست میوه را خالی می کردم گفتم:

ـ یعنی اینکه انشاالله به پای هم پیر بشید.

لبخندی زد وبلافاصله در جوابم گفت:

ـ انشالله.

نتوانستم عکس العملی نشان ندهم وبی اختیار گفتم:

ـ جدا؟

دوباره لبخندی زد وبه تقلید از من وسارا جواب داد:

ـ اره جدا.

برای اینکه حرفیق زده باشم که لجش را در اورم با پوزخندی گفتم:

ـ پس یاد تباشه تا دیر نشده به عزیز جونت بگی که این دفعه برای فسخ عقد مصلحتی ات کت بسته ببردت محضر.چون از نظر اون درست نیست که در یک زمان دوتا زن داشته باشی می ترسه رودل کنی.

با تمسخر خندید ورد حالی ک هبا کنجکاوی نگاهم می کرد تکه کلام مان را مجددا به کار برد وگفت:

ـ جدا؟!

عصبانی از خوشحالی اش جواب دادم:

ـ آره جدا.

وبا غیظ ادامه دادم:

ـ در ضمن برو دعا کن باد به گوش سمیه خانم نرسونه که بی خبر وبی سروصدا عقد کردی وگرنه دیگه جایت توی اون شهرستان نیست که برای تمدد اعصاب تشریف ببری اونجا.

دوباره بر خلاف انتظارم که می خواستم لجش را در اورم لبخندی زد وپرسید:

ـ چطور؟!

نمی دانم چرا تازگی ها حرفهایم برایش جالب وخنده دار شده بود وبه جای اینکه مثل سابق خشمگینش کند لبخند به لبش می نشاند!از این که حرفهایم برخلاف میلم باعث تفریحش می شد عصبانی شدم وپرسشش را نشنیده گرفتم ومشغول شستن پیش دستی ها شدم.چند ثانیه طول نکشید که کنارم ایستاد وبه کابینت تکیه داد وبا نگاه سنگینی گفت:

ـ پرسیدم چطور؟

بی اعتنا از حضورش در کنارم آخرین پیش دستی را شستم ودر حال بستن شیر آب ظرفشویی گفتم:

ـ چی چطور؟

با لبخندی گفت:

ـ موضوع سمیه خانم!

با اخم های درهم نگاهش کردم وگفتم:

ـ چیه خوشت اومده؟!اگه می دونستم زودتر به عرضت می رسوندم؟!

دوباره خندید وبا حالتی مبهم نگاهم کرد وگفت:

ـ دوست دارم تا اخرش رو بشنوم.

با ناراحتی از سرخوشی اش گفتم:

ـ چش شب یلدای سال دیگه سر فرصت برات تعریف می کنم.حالا لطف کن زودتر برو توی سالن که حداقل این یکی از دستت نپره.

دستانش را روی سینه اش زیر بغل زد وحاضر جواب گفت:

ـ خب فرض کن بپره!

از حاضر جوابی اش خوشم نیامد وشانه هایم را بالا انداختم وبا ظاهری خونسرد گفتم:

ـ آره اینم یک حرفیه.انقدر توی استینت از این ریحانه خانم ها وسمیه خانمها داری که نمی دونی کدوماشون رو بپرونی کدوماشون رو نگه داری؟!من اگه...

ـ اِوا...چه آشپزخونه جالبی!سروناز جان کاری نداری کمکت کنم؟

از دیدن ریحانه در آستانه در آشپزخانه شوکه شدم وقبل از انکه حواس پراکنده ام را متمرکز کنم وجوابی در مقابل تعارفش بدهم سینا جواب داد:

ـ نه ممنون.کاری نیست.

وبه طرفش رفت ودر ادامه با لحن خودمانی پرسید:

ـ راستی کار آزمایشگاه را چکار کردی؟

از لحن خودمانی سینا واز اینکه با حرفهای دیشبش با فرزاد تناقض داشت و می خواست جلوی فرزاد وانمود کند که از همکاری ریحانه خوشش نمی اید لجم گرفت وبرای شنیدن جواب ریحانه به دهانش چشم دوختم.

ریحانه با لبهای زرشکی اش که از پررنگی به سیاهی می زد کمی من من کرد وبا عشوه به چشم ها وابروهایش حالت خاصی داد ودست زیر موهای روشنش برد و آنها را که تا سر شانه اش می رسید ونا منظم ژل وتافت زده بود تا نامرتب به نظر برسد تکان داد وگفت:

ـ مهری جون گفته خودش اداره می کنه.اّه مای گاد نمی دونی چقدر کار سرم ریخته! عمو برزو مدام ازم می خواد مسئولیت شرکت لاستیک هایش را به عهده بگیرم.به شوخی بهش میگم مای آنکل مگه نمی دونی رشته ام بیولوژیه؟منو چه به لاستیک وتایر!

و بلافاصله روبه من کرد وادامه داد:

ـ اّه...راستی رشته تحصیلی ات چیه؟دانشگاه میری یا نه؟!

از اینکه یک دفعه مسیر صحبتش را به من کشاند تعجب کردم ودر جوابش گفتم:

ـ اره من فیزیک می خونم.

با ابروهای بالا رفته از ناخشنودی گفت:

ـ فیزیک؟!وای اصلا بهت نمیاد!

از لحنش اصلا خوشم نیامد و متوجه شدم که می خواست جلوی سینا که با کنجکاوی ایستاده بود وبه حرفهای بی سر وته ما گوش می داد ضایعم کند.ولی دیگر خبر نداشت که من وسینا روزی هزار بار همدیگر را ضایع می کنیم ودیگر احتیاجی نبود شخص سومی این کار را انجام دهد؟!

دوباره بدون رودربایستی ازم پرسید:

ـ راستی چند سالته؟به نظرم کم سن وسال میایی؟ترم اولی؟

با دقت به صورت کنجکاوش نگاه کردم تا معنی این سوالهای شخصی اش را بفهمم!واقعا از این پرسشها چه منظوری داشت!بی آنکه سر در بیاورم به جای جواب دادن به سوالش پرسیدم:

ـ برای چی می پرسی؟

لبخندی تصنعی زد ودر جوابم با ملایمت ظاهری گفت:

ـ اول تو جواب سوال من رو بده تا برات بگم.اکی؟

جای فرزاد خالی که در جوابش بگوید اکی.خواستم حرفی بزنم که بلافاصله سینا رو به ریحانه گفت:

ـ بیست سالشه وترم سومه.برای چی می پرسی؟!

لبخندی زد و روبه سینا که قیافه اش کنجکاوتر از من به نظر می رسید گفت:

ـ برای ساسان.ظاهرا پسر عموی دلباخته من در عرض همین چند دقیقه شیفته دختر دایی ات شده البته چیزی به زبان نیاورده ولی مطمئنم که پامون رو توی ماشین بذاریم پرس وجوهاش شروع میشه.

پیش از انکه به معنی حرفهایش دقت کنم به این توجه کردم که اینم بار در لا به لای صحبتش از لغات انگلیسی استفاده نکرد!وبا نگاه دوباره ای به من با وسواس پرسید:

ـ حالا جدی جدی فیزیک می خونی؟

بی اختیار با حرص جواب دادم:

ـ چیه قیافه ام شبیه نیوتن نیست باورت نمیشه؟!

ـ سروناز جون چای دم کشیده؟آقا فرزاد چای می خواد.

با صدای سارا که دم در آشپزخانه ایستاده بود هر سه نگاه مان به سوی او رفت وریحانه بدون آنکه دیگر حرفی زند دست زیر موهای کذایی اش کرد واز در اشپزخونه بیرون رفت.سینا هم با کمی مکث یک لحظه نگاهم نمود وبا تکان سر به طرف سالن پذیرایی حرکت کرد.در حالی که هنوز کنار ظرفشویی ایستاده بودم رو به سارا که هاج و واج نگاه می کرد نگریستم که سارا جلوتر امد واهسته گفت:

ـ چی شده؟!خیلی توپشون پر بود؟!

دلخور از رفتار ریحانه وسینا جواب دادم:

ـ چه می دونم؟!ریحانه داشت فضولی می کرد واز سن وسالم ورشته تحصیلی ام برای پسر عموش می پرسید و...

و نگذاشت حرفم را تمام کنم وبا هیجان گفت:

ـ پسر عموش؟!دروغ میگی؟!

بلافاصله گفتم:

ـ به جون خودم.آخرش هم هی می گفت بهت نمیاد فیزیک بخونی.من هم بهم برخورد وجوابش دادم که هم به ریحانه والبته بیشتر به سینا خان برخورد وبا اومدن تو دمشون رو گذاشتند رو کولشون ورفتند.

سارا که هنوز فکرش حول وحوش ساسان می چرخید دوباره با هیجان گفت:

ـ فکر کن ساسان از تو خوشش اومده؟!دیگه از این به بعد پولمون به جای پارو از چارو بالا میره.چه دختر عموی فداکاری!من رو بگو که اون وقت تا حالا فکر می کردم دل خودش پیش پسر عموشه.

با پوزخندی گفتم:

ـ زیاد هم براش دلسوزی نکن چون حواس خودش هم به پسر عموش هست ولی اینها رو جلوی سینا می گفت که مثلا برای دختردایی بینوای سینا یک آستینی بالا زده که سینا هم این وسط از دستش راضی باشه...

با صدای زنگ پیامک تلفن همراه سارا از جیب سارافونش بی درنگ گفتم:

ـ دیوونه ترسیدم!اخه آدم موبایل رو میذاره توی جیب لباس مهمونی اش؟!

به حرفم خندید ودر حالی که تلفن همراهش را از جیب سارافونش در می اورد گفت:

ـ من نمی دونم تو این استدلال های اثبات شده ات رو از کجا میاری که همین طور راه به راه دلیل وبرهان حرف می زنی؟!دیوونه اگه توی جیبم نذارم به گردنم اویزون کنم؟

و دکمه باز شدن پیامک تلفن همراهش را زد وآهسته شروع به خواندن کرد.در جوابش گفتم:

ـ حالا حتما باید همراهت...

که با صدای بلند خنده اش حرفم را قطع کردم وگفتم:

ـ چه خبره یواشتر؟!الان سینا پا میشه میاد آشپزخونه.

دست روی دهانش گذاشت وپس از کمی کنترل خنده اش گفت:

ـ ببین چی نوشته؟

و شروع به خواندن پیامک کرد:

« به حان خودم نباشه به جان مبارک شما راضی نبودم این همه راه برید شمال چای بکارید وایسید سبز بشه وخشک کنید و ورداید بیارید اینجا ودو ساعت سرا توی اشپزخونه صبر کنید تا دم بکشه وبرایم بیارید.من کار بخورم اگه بخوام با این همه به زحمت انداختن شما چای بخورم!

اردادتمند شما:فرزاد»

بی اختیار من هم بلند خندیدم وبا دست گذاشت روی دهانم برای کنترل صدایم به طرف قوری رفتم وبا خنده گفتم:

ـ الان دم می کنم اصلا یادم رفته بود اخه کتری رو تازه گذاشتم.

که با امدن سینا نگاهم به سوی در اشپزخانه رفت که در استانه ان ایستاده بود وبا عصبانیت نگاه مان می کرد.خودم را مشغول دم کردن چای کردم که صدایش را شنیدم که سرزنش بار گفت:

ـ چند دفعه بگم صدای خنده تون رو آنقدر بلند نکنید که هفت تا خونه اون ورتر بشنوند.

سارا برای اینکه حرفی زده باشد با شرمندگی جواب داد:

ـ ببخشید فکر نمی کردیم صدای خنده مان انقدر بلند باشد اخه گفتیم صدای ضبط بلنده شاید کسی نشنوه.

دوباره با عصبانیت روبه هردوی مان گفت:

ـ حالا زود باشید بیایی میز سالن رو برای شام آماده کنید الان غذا رو میارن.قوری چای را روی کتری گذاشتم وبا دیدن روحیه عصبانی ومانند گذشته طلبکارش با خشم نگاهش کردم وجواب دادم:

ـ چشم قربان.

او نیز با دیدن عصبانیتم یک لحظه مبهم نگاهم کرد وپیش مهمان ها رفت.سارا با آرنج به دستم زد وبرایع وض کردن اوضاع گفت:

ـ بی خیال.

وبه طرف فنجان ها رفت ودر حالی که آنها را توی سینی می گذاشت با لبخندی ادامه داد:

ـ اگه تا دو دقیقه دیگه این چای دم نکشه مجبورم زرد آب هم که شده توی فنجان بریزم وبرای فرزاد ببرم.ندیدی چه پیامکی داد؟مهمون هم انقدر پررو!

اخم هایم را باز کردم ولبخندی زدم وگفتم:

ـ ای کاش برای امشب فقط بچه ها وفرزاد رو دعوت می کردیم ریحانه وساسان دیگه زیادی بودند.

نگاهم کرد وگفت:

ـ نه اتفاقا ساسان پسر خوبیه ریحانه هم که سوژه مجلسه اگه نباشه فرزاد نمی دونه کی رو دست بندازه.

با لبخندی سراغ قوری رفتم وفنجان ها را پر از چای کردم.

بعد از خوردن شام که اگر منصفانه قضاوت می کردم واقعا بی نظیر بود چون هم سه چهار نوع غذا بود وهم اینکه با نهایت سلیقه تزیین وچیده شده بود وبا وجود انواع دسر وسالاد خیلی رسمی وشیک به نظر می رسید سراغ کیک که در یخچال بود رفتم وخواستم ان را زودتر بیاورم تا بچه ها که هنوز والدین شان دنبالشان نیامده بودند با آن عکس بگیرند وکمی از ان را بخورند وسارا که در اجرا نمودن برنامه اوردن کیک کمکم می کرد قبل از انکه آن را از آشپزخانه به سالن پذیرایی بیاورم از بچه ها خواسته بود دور میز جمع شوند وکلاه بوقی روی سرشان بگذارند ودست بزنند وهمچنین از سینا اجازه گرفته بود که برای چند ثانیه چراغ های سالن را خاموش کند.ومن در حالی که سینی بزرگ کیک را که شبیه گیتار بود و رویش نه شمع ظریف وکوچک روشن کرده بودیم در دست گرفته وبه طرف سالن آمدم که صدای موزیک تولد تولد پخش شد وسارا هم در جلویم مشغول گرفتن فیلم از من وکیک شد.هنوز کیک را روی میز نگذاشته بودم که چشمم به فرزاد وساسان افتاد که کلاه بوقی رنگارنگ وعروسک دار مانند بچه ها روی سرشان گذاشته بودند ودست می زدند!با دیدن شان نزدیک بود از خنده منفجر شوم.فرزاد بدجنس ساسان مظلوم ومدب را مجبور کرده بود که کلاه بوقی روی سرش بگذارد وهمانند خودش شادی کند برای اینکه کاری کرده باشم تا خنده ام را پشت آن پنهان کنم بلافاصله صورت پرهام را بوسیدم وازش خواستم با شمارش معکوس ما شمع ها را خوت کند.

در اینجا فرزاد همه کاره مجلس شد همراه با بچه ها بلند فریاد کشید:

ـ سه دو یک...

و پرهام شمع ها رو فوت کرد وهمه دست زدند وچراغ ها را روشن کردند.قیافه سارا در حالی که فیلم می گرفت واقعا تماشایی بود!هم از دست کارهای فرزاد از خنده قرمز شده بود وهم از قیافه ناراضی ریحانه از این برنامه بچه گانه حرص می خورد دوباره خنده ام را پنهان کردم وقبل از بریدن کیک از مهمان ها خواستم که کنار پرهام که جلو رویش کیک بود بایستد وعکس بگیرند که این وظیفه عکاسی هم خود به خود به عهده سارا گذاشته شد وعکس هایی گرفت که مطمئنا بعدها یک دل سیر می خندیدیم.هنگام باز کردن کادوها که بعد از مرحله عکس گرفتن انجام شد این بار خودم دوربین را به دست گرفتم وباز هم از سارا خواهش کردم که اسامی روی کادوها را بلند بخواند وآنها را باز کند واز همه تشکر کند.

در حالی که فیلم برداری می کردم از داخل صفحه کوچک کنار دوربین قیافه همه مهمان ها دیدنی بود.

بچه ها با خوشحالی دست می زدند وبا کنجکاوی به کادوها نگاه می کردند وبا هر بار اعلام اسمی از سوی سارا با فرزاد یک صدای می خواندند:

ـ گلاب گلاب کاشونه ماشاالله تولد پرهام جونه ماشاالله پرهام جونو ماچش کن یک ماچ آبدارش کن.

و پرهام با خجالت کودکانه بلند می شد وصورت یکی یکی کادو دهنگان را به نشانه تشکر می بوسید ومی نشست.از اینکه فرزاد به این خوبی سکان دار مهمانی شده بود وبا شوخی وخنده شعرهایی می خواند که همه به خصوص بچه ها را سر ذوق می اورد واقعا سپاسگزارش بود وهمان طور که به داخل صفحه دوربین نگاه می کردم از روی تشکر لبخند می زدم ومطمئنا شادی وسپاسگزاری سارا از من هم بیشتر بود چرا که با هیجان در خواندن شعرهایش همراهی اش می کرد.

موقع باز کردن کادوی ریحانه هم از دیدن هدیه اش متعجب شدم وهم از شنیدن شعر فرزاد هیجان زده!

فرزاد در عالم شوخی پس از اعلام سارا گفت:

ـ ریحانه جون یک سکه بهار آزادی 

بلافاصله روبه ریحانه کرد وبا ریتم خاصی خواند:

ـ این چی چیه آوردی؟!آبروی مارو بردی؟!

و بچه ها بی اطلاع از منظور شعرش با او همراهی کردند وخنده را به روی لبهای همه حتی سینا نشاندند.به راستی انتظار چنین کادویی را از یک غریبه نداشتم!هر چند که پرهام پسر دایی سینا بود ودر حقیقت ریحانه این لطف را در حق سینا کرده بود ولی به هر حال کادوی او دور از انتظار من بود.

هنگام باز کردن کادوی فرزاد هم واقعا جالب بود.بعد از اینکه سارا اعلام کرد:

ـ آقا فرزیاد یک ماشین بزرگ جرثقیل دار.

فرزاد بدون معطلی خواند:

ـ دست شما درد نکنه چرا زحمت کشیدید؟حالا که زحمت کشیدید چرا انقدر کشیدید؟!

و خلاصه خودش را حسابی تحویل گرفت.بعد از خواندن کادوها که فرزاد:جرثقیل، ریحانه:یک سکه طلا، ساسان:ماشین بزرگ پلیس، سینا:اّرگ، سارا:گرمکن ورزشی ودوستان پرهام:آلوبم عکس، سه جلد کتاب داستان کودکان، چند سی دی بازیهای کامپیوتری، یک بسته ماژیک 24 رنگ، یک بسته مدادرنگی 24 رنگ ویک بسته مداد شمعی 24 رنگ بود کادوی عمه آذر هم خوانده شد:یک عدد کاپش زمستانی که همان طور که کادو شده بود کنار بقیه هدیه ها قرار گرفته بود ومن هم بعدازظهر همراه سارا به فروشگاه لوازم ورزشی رفته ویک جفت کفش ورزشی هماهنگ با گرمکن ورزشی سارا برای پرهام خریده بودم.

فصل ده

ـ ببین حامد از پریشب که به سروناز گفتید دارم شماره تون رو می گیرم ولی موبایلتون خاموش بود نمی تونستم بگیرمتون پس دیگه نگید که من...

ـ ...

ـ منظور من هم همینه.نه که از روی عمد ولی خب وقتی خودتون به سروناز گفتید چرا دیگه خاموش کردید؟

ـ ...

ـ یعنی الان مسافرتید؟

ـ ...

ـ اره گفتش که پانزده روز می رید حالا چطور یک دفعه ای؟

ـ ...

ـ مگه قبلا نگفته بودید همه فامیل هاتون تهرانند؟پس چطور این خاله تون...

ـ ...

ـ همون که خودشون توی دانشگاهمون مترجمی زبان می خونه؟

ـ ...

ـ یعنی مینا دختر خاله تون تو خوابگاه دانشگاهه؟

ـ ...

ـ نه چطور تا به حال نگفته بودید؟!

ـ ...

ـ مگه مادربزرگتون تهران زندگی نمی کنند چرا ایشون نرفته؟!

ـ ...

ـ به حق چیزهای ندیده ونشنیده!

ـ ...

ـ نه ناراحت نشدم ولی برام جالب بود که تا حالا برام نگفته بودید!

ـ ...

ـ نه اینکه برام مهم باشه نه اصلا ولی انتظارش رو نداشتم که در این مورد حتی کوچکترین اشاره ای هم نکنید.

ـ ...

ـ اخه می دونید الان یک ترم وخرده ایه که ما هم دیگرو می شناسیم اما مثل اینکه آنقدر غریبه...

ـ ...

ـ نه نه گفتم که موضوع مه مبودن یا نبودن نیست موضوع اینکه من از کوچکترین جیک وپوک خونواده ام برای شما گفتم حتی میدونید که مادربزرگم عزیز با ما زندگی می کنه ولی انگار که شما قابل نمی دونید در این رمینه حرفی با من بزنید.

ـ ...

ـ حرف از دلخوری نیست حرف از روراستی آدمهاست مثل اینکه پسر خاله ام که خدا رو شکر ندارم با ما زندگی کنه ولی من در این مورد حرفی به شما نزنم وراحت بگم قضیه چندان مهمی نبود که براتون تعریف کنم.

ـ ...

ـ نه باور کنید دلخور نیستم به صدام میاد که دلخور باشم؟!

ـ ...

ـ حالا تا ده دوازده روز دیگه اونجا می مونید؟

ـ ...

ـ می تونم بپرسم چرا یک دفعه وسط ترم؟

ـ ...

ـ اخ ببخشید تسلیت می گم.چرا زودتر نگفتید؟

ـ ...

ـ جوون بودند؟

ـ ...

ـ خدا بیامرزدشون.اگه صلاح می دونید شماره موبایل مینا جون رو بدید که خودم بهش تسلیت بگم.

ـ ...

ـ مگه در مورد من نگفتید؟

ـ ...

ـ نه ممنون که تماس گرفتید.سلام خدمت خانواده برسونید البته اگه در مورد من حرفی زده اید!

ـ ...

ـ نه کنایه نیست عین حقیقته.

ـ ...

ـ خواهش می کنم.فعلا خداحافظ.

ـ ...

وتلفن همراهش را قطع کرد وبا عصبانیت روی میز جلوی کاناپه گذاشت.کمی نگاهش کردم وبا نگرانی پرسیدم:

ـ چی می گفت؟اتفاقی افتاده؟!

با بغض نگاهم کرد وجواب داد:

ـ عوضی فکر کرده من بچه ام همچین لفظ قلم ومنطقی حرف می زنه که انگار یک آسمون سوراخ شده ویک آدم حسابی مثل اون از اون بالا پایین افتاده.

از دیدن بغضش ناراحت شدم وپرسیدم:

ـ حالا مگه چی می گفت؟

عصبی سرش را به پشتی کاناپه تکیه داد وگفت:

ـ یه مشت دروغ می گفت شهرستان خونه خاله شه.شوهر خاله اش مرده اومده برای عزاداری.تازه این خبر هیجان انگیز رو هم داد که مینا توی تهروون خونه شون زندگی می کنه یعنی پیش حامد اینها.

برای اینکه کمی دلداری اش بدهم گفتم:

ـ خب اینها کجاش دروغه؟!همه چیز رو برات گفته دیگه.از عزاداری شوهر خاله اش تا بودن مینا در خونه شون.

با حرص لبش را به دندان گزید وزیر لب گفت:

ـ آره جو نخودش!پس چرا وقتی ازش خواستم شماره موبایل مینا رو بده یک دفعه لحنش عوض شد وبه تته پته افتاد؟

دوباره برای ارام کردن عصبانیتش گفتم:

ـ خب شاید با دختر خاله ش رودروایسی داره وهنوز چیزی راجع به تو بهش نگفته.

با خشم سرش را تکان داد وگفت:

ـ غلط کرده!مثل سگ داره دروغ میگه.فکر کرده خیلی احمقم که با دو سه جمله مودبانه ورفتار آقامنشش گول بخورم.اصلا می دونی چیه این مسافرت کذایی اش هم دروغه.آقا رفته دنبال خوشی اش نخواسته پانزده روز با تلفن های گاه وبی گاهم مزاحم اوقات شریفش بشم.اصلا برای همین بود که اون اوایل نمی خواست زیاد تلفنی صحبت کنیم وبا روحیات هم آشنا بشیم.

برای اینکه قانعش کنم گفتم:

ـ پس چرا ازت خواستگاری کرد اگه نمی خواست باهات حرف بزنه؟!

با ناراحتی گفت:

ـ همینو بگو!یک غلطی کرده وبعدش مثل چی توی گل مونده!اصلا این اواخر هم یک خط در میون می اومد دانشگاه یادته پیامک می داد من فردا نمی تونم بیام دانشگاه؟!انقدر کم عقله که فراموش کرده ترم آخره وبا اون نمرات بالاش باید خودش رو برای فوق لیسانس اماده کنه؟!

برای درست کردن اوضاع گفتم:

ـ حالا هم طوری نشده که این جور مسئله رو بزرگ می کنی.

با حرص گفت:

ـ طوری نشده؟!آره طوری نشده.من این آدم رو می شناسم همچین ادای بچه مثبت ها رو در میاره که کسی بهش نمی تونه شک کنه.اصلا همون وقت که گفت خواستگاری رسمی رو بذاریم برای دو سه سال دیگه باید می فهمیدم یک کاسه ای زیر نیم کاسه است.یادت نیست چه گیر سه پیچی می داد که چه اشکالی داره سینا بفهمه چون مطمئن بود من بمیرم هم حاضر نیستم فعلا سینا چیزی بدونه برای همین هی اصرار می کرد.

برای اینکه حال وهوایش را عوض کنم از جایم بلند شدم وبه طرف میز تلویزیون رفتم ورد حالی که سیم رابط دوربین فیلمبرداری را به تلویزیون وصل می کردم گفتم:

ـ حالا هم روز جمعه ای بیخودی ماتم نگیر بیا ببین دیشب چیکار کردیم که آخر شب موقع رفتن ریحانه با اخم های درهم خداحافظی کرد؟

مثل همیشه که وقتی فکری ذهنش را به خودش مشغول می کرد زمان زیادی طول نمی کشید گره ابروهایش را باز کرد ومنتظر به تلویزیون نگریست وگفت:

ـ ولی ریحانه موقع خداحافظی با من حالش خوب بود.

دکمه عقب رفتن فیلم را زدم وکنترل تلویزیون و دوربین را برداشتم وبه طرفش امدم وکنارش روی کاناپه نشستم وگفتم:

ـ اما با من خیلی سرد رفتار کرد می خواستم بگم جواب دستت درد نکنته؟!

لبخندی زد وگفت:

ـ لابد تلافی حاضر جوابیت توی اشپزخونه رو کرده.

من هم از تجسم آن صحنه لبخندی زدم وجواب دادم:

ـ نمی دونم.شاید!

پاهایش را جمع کرد وبالا آورد وروی کاناپه نشست وپرسید:

ـ فیلم چند ساعت شد؟

بلافاصله گفتم:

ـ چند ساعت؟!فکر کنم کمتر از یک ساعته.چون من و تو که همش در رفت وآمد پذیرایی وتو آشپزخونه بودیم.مگر اینکه سینا چیزی گرفته باشه.من فقط صحنه کادو باز کردن گرفتم.وتو هم اوردن کیک رو.

نگاهی به اتاق پرهام انداخت وگفت:

ـ پرهام رو هم صداش کنم؟

در حالی که کنترل را در دست گرفته ومنتظر امدن اول فیلم بودم جواب دادم:

ـ نه ولش کنم دیشب دیر خوابیده تازه ساعت ده ونیمه بذار ساعت یازده بشه خودم بیدارش می کنم.

با اشاره به اتاق من که حالا رسما از ان سینا شده بود پرسید:

ـ این اول صبحی کجا رفته؟!نگفت کجا میره؟

بی تفاوت گفتم:

ـ نمی دونم تقریا نه ونیم بود که رفت تازه از خواب بیدار شده بودم که صدای به هم خوردن در ورودی ساختمون رو شنیدم.

وبا آمدن اول فیلم کنترل را به طرف تلویزیون ودوربین گرفتم ودکمه شروع را زدم.اول فیلم با زوم شدن روی کاغذ رنگی بزرگ که گوشه دیوار سالن آویزون شده ورویش به زیبایی نوشته شده بود تولدت مبارم آغاز گشته بود وبعد روی صورت خندان پرهام که با دوستش در حال صحبت بود چرخیده وآنگاه یکایک مهمانان را از جمله فرزاد دوستان پرهام وریحانه وساسان را گرفته بود.فرزاد با چرخش دوربین به طرفش یا چشمک می زد یا شکلک در می اورد که سارا با دیدن این صحنه ها با لبخندی گفت:

ـ سینا کی اینها رو گرفته که ما نبودیم؟!

در حالی که با دقت به تصاویر تلویزیون نگاه می کردم جواب دادم:

ـ لابد همون موقع که ما توی اشپزخونه بودیم.چون ما داخل آدم نبودیم دیگه براش فرقی نداشته مارو بگیره یا نه.

با خنده نگاهی به رقص فرزاد انداخت وگفت:

ـ آره همین جاست که فرزاد براید دوست های پرهام می رقصید.فکر کن با این قد و قواره برای بچه ها مسخره بازی در می اورد!

وبا نگاه دقیق تری ادامه داد:

ـ یادته اول ها می گفتی چقدر هیزه ونگاه می کنه منم می گفتم بی منظور نگاه می کنه؟!حالا به حرفم رسیدی؟

خندیدم وبه شوخی گفتم:

ـ اره.من رو آره.ولی هنوز در مورد تو شک دارم.

با خنده نگاهم کرد وگفت:

ـ جدا؟!

یاد سینا که تکه کلاممان را یاد گرفته بود افتادم ولبخندی زدم وجواب دادم:

ـ اره جدا.

وبا صدای زنگ تلفن سارا گوشی بی سیم را که نزدیکش بود برداشت وبا دیدن شماره به طرفم نگاه کرد وگفت:

ـ مامانه.

وبلافاصله جواب داد:

ـ الو مامان سلام.

ـ ...

ـ چرا؟من که تازه اومدم.

ـ ...

ـ برای چی؟این عزیز هم دیگه زیادی گیر میده ها؟!خب یک چیزی براش سر هم کن تا فیلم تولد پرهام رو ببینم وبیام.

ـ ...

ـ وای مامان تو رو خدا یک کاری بکن اصلا حوصله این حرفها رو ندارم.بهش بگو سینا بیرونه سروناز هم تنهاست.دیگه عروس وداماد یعنی چی؟

با شنیدن حرفهای سارا با عمه آذر که در مورد توهم عزیز بود خوبه خود اخم هایم درهم رفت وبا یادآوری سوءتفاهم عزیز عصبانی به مکالمه تلفن سارا چشم دوختم.

ـ به عزیز بگو فشار خونش بالا نره اومدم.ولی این درست نیست!سروناز بیچاره که از ترس کنایه های عزیز پایین نمیاد من هم بالا نیام دیگه هیچی دیگه.از این به بعد چشممون به دهن عزیز باشه ببینیم چه دستوی برامون صادر می کنه.

ـ ...

ـ باشه اومدم خداحافظ.

وگوشی بی سیم را روی میز گذاشت وگوشی تلفن همراهش را برداشت واز جایش بلند شد وبا دلخوری گفت:

ـ عزیز اول صبحی روی دنده لج افتاده گفته زودی بیا پایین.مگه سر جهاز عروسی که ور دل اونها نشستی؟!

خشمگین از حرف عزیز گفتم:

ـ خب بذار بگه.تو چرا شال وکلاه کردی می خواهی بری؟

در حالیکه به طرف در ورودی می رفت جواب داد:

ـ حوصله اه وناله رو ندارم.الان هم مامان بیچاره شیشه آبغوره دستش بود داشت می برد برای عزیز که فشارش بالا نره.

از جایم بلند شدم وبا غضب گفتم:

ـ یعنی چی؟!یعنی عزیز به خاطر بودن تو اینجا فشارش رفته بالا؟

پوزخندی زد وگفت:

ـ نه مستقیم که نه ولی وقتی فشارش رفته بالا وسط حرفهاش گفته به سارا بگو زود بیا پایین واین داستان ها.

عصبانی از فیلم بازی کردنهای عزیز گفتم:

ـ به جون خودم دیگه دارم از دست کارهای عزیز دیوونه میشم.

در ورودی ساختمان را باز کرد وبا لبخندی گفت:

ـ عیب نداره همه با هم میریم توی یک دیوونه خونه.

واشاره به تلویزیون کرد وادامه داد:

ـ راستی هر وقت فیلم رو دیدی بده پرهام بیاره پایین تا منم ببینم.عزیز که نمی ذاره با خیال راحت بیام بالا ببینم.

کنار در ایستادم وبا تکان دادن سر جواب دادم:

ـ باشه.به عمه سلام برسون.

بعد از رفتن سارا به طرف کاناپه امدم وکنترل تلویزیون ودوربین فیلم برداری را به دست گرفتم ویک مقدار از فیلم را به عقب برگرداندم ومشغول دیدن شدم.واقعا فیلم جالبی شده بود وسینا خیلی خوب و بدون لرزش دست فیلم برداری کرده بود ودر جاهایی هم انگار فرزاد دوربین را از سینا گرفته وازخ ود او فیلم برداری نموده بود وبا شوخی هایی که از پشت دوربین با سینا می کرد لبخند بر روی لبهایش نشانده بود.فیلم همین طور ادامه داشت تا اینکه من وسارا با بشقاب ها وقاشق وچنگال ها از آشپزخونه بیرون آمدیم وانها را روی میز ناهار خوری گوشه سالن قرار دادیم.از این صحنه خوشم نیامد یک جوری ما را فیلم براری کرده بود انگار برای ارائه خدمات به این جشن تولد امده بودیم ودر حین انجام وظیفه با هم صحبت می کردیم وآهسته می خندیدیم.یادم نمی امد در چه موردی حرف می زدم.شاید هم در مورد ریحانه وکارهای عجیب وغریب او... که یکباره فیلم روی صورت من زوم شد!اول روی تمام صورتم وبعد روی تک تک اجزای ان!با دقت نگاه کردم!ابروهایم نیازی به اصلاح ودست زدن نداشت وهمیشه سارا به شوخی بهم می گفت:

ـ ای بترکی با اون ابروهایت که هر کی ندونه فکر می کنه دم به ساعت موچین دستته.

به راستی شکرگزار خداوند بودم چون ابروهایم به گونه ای هشتی وهلالی بود و وقتی از تعجب آن را بالا می بردم هشتی بودنش بیشتر نمایان می شد واز نظر کلفتی ونازکی انقدر متناسب بود که نیاز به کم وزیاد شدن نداشت وبا حالتی بلند وکشیده بالای چشمهایم خودنمایی می کرد.بعد دوربین روی چشمهایم نشست!دوباره با دقت نگاه کردم!چشمهایم تا حدودی درشت وقهوه ای وبه طرف شقیقه هایم کشیده شده بود البته این کشیدگی وقت های که می خندیدم بیشتر نمودار بود و مژگان بلند وسیاهم همیشه همانند سایه بانی روی ان جلوه می کرد وآن را زیباتر نشان می داد وبه خاطر فاصله زیاد با چشم ها وابروهایم سارا می گفت که قدرت مانور ارایش چشم وسایه کاری زیاد داری.فیلم کم کم روی بینی وگونه هایم ولب دهانم نشست!دوباره نگاهم را دقیق کردم!بینی تقریبا کوچک وخوش فرم ومتناسب با صورتم وگونه های برجسته وصورتی ام ولبهای به قول سارا قلوه ای وگوشتالودم وچانه هماهنگ با اندازه صورتم همه و همه در فیلم نمایان بود.یاد حرف سارا افتادم که وقتی در دانشگاه می خواست سربه سر بچه ها بگذارد به شوخی می گفت:من و دختر دایی ام در یک روز دماغمون رو عمل کردیم.دوباره نگاه دقیقم به فیلم بود!مجددا بزرگنمایی دروبین روی چشم ها وابروهایم برگشت!بی اختیار قلبم فرو ریخت.چه کسی این گونه فیلم گرفته بود؟!سینا یا فرزاد یا شاید هم پرهام برای سرگرمی با دوستانش؟!وبا چرخش فیلم روی دیگر مهمان ها جواب سوالم را گرفتم!کار سینا بود!هیچ کس حواسش به فیلم برداری سینا نبود.حتی ریحانه که با فرزاد وپسر عمویش سرگرم صحبت بود.دوباره قلبم شروع به کوبیدن کرد.چرا این گونه فیلم گرفته بود؟!چند دقیقه از فیلم فقط سر و صورت واجزای چهره ام در قاب تلویزیون بود!منظورش از این کار چه بود؟!برای دست انداختنم؟!چرا از سارا که در کنارم بود این طوری فیلم برداری نکرده بود؟!او که همیشه من و او را با هم دست می انداخت!بی اراده از فکری که یک لحظه به مغزم خطور کرد تمام بدنم داغ شد!چرا من؟! وبی اختیار گوشه لبم را به دندان گزیدم!آنقدر در التهاب درونم گداخته شدم که نفهمیدم بقیه فیلم چگونه گذشت وموقع خواندن کادوها صدای زنگ در ورودی ساختمان من را به خود اورد.یعنی چه کسی؟!شاید سارا حتما سر عزیز را یک جوری گرم کرده ودوباره بالا آمده بود!

از ترس اینکه این قسمت فیلم(!)را ببیند وبه همان نتیجه ای که من رسیدم برسد با دلهره از جا بلند شدم وبه طرف در رفتم ودر حین نقشه کشیدن که این قسمت فیلم را موقع دیدن یک جوری در کنم در ورودی را باز کردم.سینا بود!بی اختیار قلبم فرو ریخت.مثل کسانی که مچشان را گرفته باشند بدون کنترل روی اعمالم با هراس نگاهش کردم وپرسیدم:

ـ چرا الان اومدی؟

با لبخند یا شاید هم پوزخندی به جای جواب سرش را پایین انداخت وگفت:

ـ سلام.

و داخل امد ودر را پشت سرش بست.بدون آنکه نگاهم کند در حالی که از هال می گذشت تا به اتاقش برود ادامه داد:

ـ بهتر است روسری ات را سرت کنی.

با تذکر سینا در حالی که مثل بهت زده ها همچنان کنار در ایستاد هبودم دست روی سرم کشیدم وتازه متوجه شدم برخلاف همیشه روسری به سر ندارم.وای خدایا!اگر در ان لحظه زمین دهان باز می کرد ومن را در خودش می بلعید حاضر بودم!انقدر افکارم در حول وحوش فیلم می چرخید که حتی یک لحظه هم احتمال نمی دادم که سینا پشت در باشد تا روسری را که همیشه روی دسته کاناپه می گذاشتم به سر کنم.

لابد پیش خودش می گوید:حتما با دیدن ان قسمت هیجانی فیلم هوایی شده!با حالتی که از شدت آشفتگی شبیه همه چی غیر از ادمیزاد بود به طرف کاناپه دویدم وروسری را برداشتم وبا عجله روی سرم کشیدم وتازه نگاه به طرف تلویزیون رفت که فرزاد با سرخوشی می خواند:دست شما درد نکنه چرا زحمت کشیدید؟ حالا که زحمت کشیدید...چرا ان را خاموش نکرده بودم؟!وبی اختیار قلبم دوباره فرو ریخت!مطمئنا سینا از اینکه من را موقع دیدن فیلم غافلگیر کرده بود از خوشحالی در پوست خود نمی گنجید!با شتاب کنترل تلویزیون ودوربین را برداشتم وآنها را خاموش کردم وسریع به طرف آشپزخانه رفتم.نمی دانم چرا تازگی ها آشپزخانه پناهگاه مطمئنی برایم شده بود!با دقت روسری را جلوتر کشیدم وتمام موهایم را جمع کرده وزیر ان پنهان کردم وبرای پس زدن افکاری که بی سر وته تمام ذهنم را به خود مشغول کرده بود قابلمه را از کابینت بیرون اوردم وتصمیم به تهیه وپختن ناهار گرفتم.قابلمه خالی روی اجاق گاز بود ولی ذهن مشغولم اجازه نمی داد که بدانم چه می خواهم درست کنم!

ـ چرا پرهام رو بیدار نکردی صبونه بخوره؟!

با صدای سینا در آستانه در آشپزخانه از ترس از جا پریدم ونگاه خیره ام که به قابلمه مانده بود به طرفش چرخاندم وبی اختیار گفتم:

ـ وای ترسیدم؟!چرا این جوری می کنی؟!

با لبخندی نگاهم کرد وبا خونسردی گفت:

ـ باور کن هنوز کفش پاشنه بلند زنگوله دارت رو پیدا نکردم!

از حاضر جوابی اش حرصم گرفت وبا یاد آوری صحنه زوم کردنهایش روی صورتم برای اینکه حساب کار دستش بیاید وفکر نکند زیادی خوشم آمده اخمهایم را درهم کشیدم وطلبکارانه گفتم:

ـ چرا اون کار رو کردی؟!

دوباره با خونسردی گفت:

ـ چه کاری؟

با حرص وکمی هم دلهره از این همه خونسردی غیر معمولش گفتم:

ـ خودت رو به اون راه نزن.خیلی خوب می دونی در مورد چی حرف می زنم.

مجددا با همان حالت گفت:

ـ باور کن نمی دونم حداقا اشاره ای بکن تا گوشی دستم بیاد.

با خشم کمی نگاهش کردم واز فکر وخیالاتی که ملتهبم کرده بود آتش گرفتم وبا صورتی برافروخته گفتم:

ـ گوشی به اندازه کافی دستت اومده ولی نمی خواهی جواب بدی؟!

از اینکه به این راحتی بازی ام داده بود ولجم را در می اورد خوشحال وخندان گفت:

ـ باور کن هنوزم نمی دونم در چه مورد حرف می زنی؟!

نتوانستم خود را کنترل کنم وبا شدت عصبانیت گفتم:

ـ جدا؟!

او نیز با خوشحالی جواب داد:

ـ اره جدا.

با غیظ نگاهش کردم وگفتم:

ـ خیلی روت زیاده!

خندید وگفت:

ـ از این زیاد تر هم میشه!

دوباره با حرص نگاهش کردم وبا خشم گفتم:

ـ ببین سینا اصلا حوصله این حاضرجوابی ها رو ندارم راست وپوست کنده بگو چرا اون مسخره بازی رو در فیلم در اوردی؟

وبی اختیار با گفتن این حرف قلبم شروع به زدن کرد.چشمهایش برقی زد وپرسید:

ـ کدوم فیلم؟!

از نقش بازی کردنش لجم گرفت وبی اراده گفتم:

ـ فیلم پلنگ صورتی!

خنده ای بر گوشه لبش نشست وآرام نگاهم کرد از اینکه در مقابل خطایش سکوت کرده بود طلبکارانه گفتم:

ـ خب؟!

او هم با همان خنده گوشه لبش جواب داد:

ـ خب که خب!!

دقیق نگاهش کردم تا از حالات نا مفهوم چیزی سر در بیاورم که پرسید:

ـ برای ناهار چی می خوای درست کنی؟

از اینکه با پیش کشیدن حرفی مسئله را می خواست تمام کند گفتم:

ـ فعلا هیچی تا زمانی که اون مسخره بازی رو پاک نکردی.

وبرای نشان دادن اینکه از این جریان دچار احساسات نشده بلکه ناراحت هم شده ام ادامه دادم:

ـ عصبانیت من هیچی ولی فکر نکردی اگه سارا این رو ببینه چه فکری می کنه!

با کنجکاوی نگاهم کرد وباز هم خونسردانه در جوابم گفت:

ـ فرقی برام نداره لابد همون فکر تو رو.

از اینکه مبهم جواب داد ناراضی گفتم:

ـ نه خیر جور دیگه ای فکر من رو!

با حالتی خاص خندید وپرسید:

ـ مثلا چه جوری؟!

از پرسشش واز اینکه از زیر زبانم می خواست حرف بکشد رنگ پرید وقبل از انکه اجازه دهم به تغییر حالاتم پی ببرد به ظاهر اخم کردم وبه طرف اجاق گاز رفتم ومقداری روغن داخل قابلمه ریختم وزیر آن را روشن کردم.از اخم وسکوتم فهمید که حاضر به ادامه بحث نیستم وبرای اینکه جو را عوض کند کمی جلوتر امد وگفت:

ـ از غذاهای دیشب چیزی باقی نمونده که می خواهی دوباره غذا درست کنی؟

جوابش ندادم وبه طرف سبد پیازهای کنار کابینت رفتم.از اینکه زیر نگاه سنگینش باید کار می کردم بی اختیار تپش قلبم تندتر شد وبرای آرام کردم قلبم نفس حبس شده در سینه ام را به آهستگی بیرون دادم.

چشم شده بود!چرا همین طور ایستاده بود وبر خلاف همیشه بدون اخم و طلبکاری نگاهم می کرد.تازه داشتم می فهمیدم که من همیشه به دیدن سینای بد اخلاق واخمو عادت کرده ام واز تماشای سینای ارام وبه ظاهر خوش اخلاق دچار سر در گمی وشاید هم احساس شده ام!

ـ بک بار پرسیدم برای چی غذا درست می کنی ولی متاسفانه جوابی نشنیدم؟!

از اینکه دوباره سر خشمش آورده بودم بی اختیار خوشحال شدم وحاضر جواب گفتم:

ـ هنوز کر نشدم شنیدم چی گفتی.بیشتر غذاهای دیشب رو که باقی مونده بوده مراه با غذاهایی که از اول کنار گذاشته بودم دیشب فرستادم پایین برای عمه اینها متاسفانه یا خوشبختانه معده من وپرهام به غذاهای مونده عادت نداره برای همین مجبورم دوباره غذا درست کنم.

با پوزخندی بلافاصله در جواب گفت:

ـ پس اون شوید پلوی کذایی چی بود سه روز می خوردی؟!

بی اراده بیخندی زدم وگفتم:

ـ اولان اون شوید پلوی به قول تو کذایی زیاد چرب نبود که نشه بعد از یک روز خوردش.دوما خودم دیشب با عمه صحبت کردم وگفتم که نمی تونم غذاهای چرب رو درست بسته بندی کنم وتوی فریزر بذارم عمه هم گفت که بفرستم پایین خودش درست میکنه در ضمن هم گفت که اونها هم نهایتا همین امروز یا امشب غذاها را مصرف می کنند.سوما زیاد بی تابی نکن یک کمی از غذا توی یخچال باقی مونده که بتونی از خودت پذیرایی کنی.در تعجبم تو با این رودروایسی پیش شکمت چطوری توی این چند سال در شهرستان طاقت آوردی؟!

خندید وبا دقت نگاهم کرد وگفت:

ـ همش که توی شهرستان محل دانشگاهم نبودم.

در حالی که پیاز بزرگی را می شستم گفتم:

ـ پس کجا بودی؟!اینجا هم که کم می اومدی.نکنه بیشتر توی شهرستان پدریت در خدمت خانواده سمیه خانم بودی؟!

کنار میز آشپزخانه ایستاد وبا صدای پر جذبه ای جواب داد:

ـ برای تو چه فرقی می کنه؟!

مشغول پوست کندن پیاز شدم وسرم را عقب گرفتم تا اشکهایم از پوست کندن پیاز در نیاید وگفتم:

ـ برای من فرق نمی کنه برای ریحانه بیچاره که دیشب خودش رو کشت تا کنار تو عکس بگیره فرق می کنه اما منصفانه هم قضاوت کنیم همون سمیه خانم بیشتر به تو میاد هم فامیله هم بابا میل عزیزه8 دم به ثایه هم توی حرفهاش اکی اکی نمی کنه.چی بود دیشب اون ریحانه؟!درسته که پولش از پارو بالا میره ولی ظاهر وسرولباسش برازنده خونواده ما نیست.عزیز اگر فقط یک مرتبه ببیندش سکته می کنه!

از استدلالهایم خندید وگفت:

ـ فکر می کنی عزیز اجازه بده دو مرتبه زن بگیرم؟!

از حرفش درجا سرخ شدم وپیازهای ریز شده را داخل روغن ریختم تا با مشغول شدن به کار متوجه گر گرفتم نشود.روی صندلی پشت میز آشپزخانه نشست وبا دیدن سکوتم گفت:

ـ خودت دیشب گفتی که عزیز می ترسه رودل کنم!

از اینکه حرفهایم را موبه مو به یاد داشت از یک طرف حیران مانده بودم واز طرف دیگر برای اینکه فکر نکند با سکوتم دچار فکر وخیالات شده ام به طرفش نگاه کردم وگفتم:

ـ چه خوبه این حافظه فوق العاده ات رو صرف پروژه دانشگاهیت بکنی که هرچه زودتر تموم بشه تا به سلامتی با آقا سعید راهی کانادا بشی.

با کنجکاوی نگاهم کرد وپرسید:

ـ کانادا؟!کی گفته من می خوام برم کانادا؟!

از اینکه به هدف زده بودم خوشحال شدم ودر حال هم زدن پیازه ها داخل روغن گفتم:

ـ دیوار موش داره موشم گوش داره.

با پوزخندی گفت:

ـ لابد موشتون هم پرهامه که دم به ساعت برای خبرچینی می فرستید پایین؟!

از زرنگی اش خوشم نیامد ودر حالی که به طرف یخچال می رفتم به ظاهر خودم را به بی خبری زدم وگفتم:

ـ پرهام؟!نه به اون طفلی چکار داری؟!من و سارا خودمون فهمیدیم.

وبرای اینکه حرصش را در اوردم ادامه دادم:

ـ تازه از ذوق این خبر دو شبانه روز خواب وخوراک نداشتیم.

برخلاف انتظارم خوشش امد وبا صدای پر ابهتش گفت:

ـ جدا؟!

بسته گوشت را از فریزر در اوردم وبلافاصله جواب دادم:

ـ آره جدا.

دوباره از گوشه لب خندید وبا اشاره به بسته گوشت گفت:

ـ حالا می خواهی چی درست کنی که در تهیه وتدارکی؟

از اینکه طبق روش همیشگی اش حرف را عوض کرد پوزخندی زدم وجواب دادم:

ـ برات فرق هم می کنه بدونی؟!تو غذات همون غذای دیشبه که توی یخچاله.

از لج کردنم خنده بر لبش نشست وبا حالت خاصی گفت:

ـ حالا من اگه بخوام از غذای شما بخورم چیکار باید بکنم؟به قول تو شاید معده من هم نتونه غذای مونده دیشب رو هضم کنه.

شانه هایم را بالا انداختم ودر حالی که گوشت های ریز ریز شده را از نایلون فریزر در می اوردم تا در قابلمه بریزم گفتم:

ـ کار هشم کردن معده ات ربطی به من نداره!این دیگه مشکل خودته ولی اگه خیلی دلت می خواد توی غذای ما شریک باشی پاشو وایسا خودت هم کار کن.

واز خدا خواسته با دل پر ادامه دادم:

ـ خسته شدم این چند روزه از بس بشور وبپز وتر وتمیز کردم...

لبخندی زد وبا لحن پرجذبه ای میان حرفم آمد وگفت:

ـ مگه من چند روزه این بالا هستم که انقدر خسته ای؟!حالا خوبه بیشتر وقت ها کمکت کردم.

انصافا اینجایش را است می گفت.هنوز آن ظرف شستن تاریخی پریشبش در خاطرم مانده بود!برای اینکه حرفی زده باشم که فکر نکند کم آورده ام گفتم:

ـ به هر حال من این چند وقته درس دارم وباید جزوه هام رو تکمیل کنم برای امتحاناتم دوست ندارم همش پای اجاق گاز وایسم.

متوجه بهانه اوردنم شد واز پشت میز بلند شد وگفت:

ـ پس پیش از اومدن من به بالا سرکار خانم خدمتکار شخصی داشتید که حالا اه و ناله راه انداخته اید؟!

از اینکه باز هم لجش را در اورده بودم با خوشحالی لبخندی زدم وجواب دادم:

ـ نه خیر ولی بریز وبپاش ومهمون بیار وببر نداشتم خودم بودم وپرهام تا وقتی که مامان اینها بیان ولی حالا مونده ام چطوری...

وبا اضافه کردن گوشت به پیاز داغ ها حرفم را ادامه ندادم ونمک وزردچوبه به گوشت اضافه کردم.کنارم جلوی اجاق گاز ایستاد وبا برداشتن قاشق چوبی برای هم زدن گوشت داخل پیاز داغ ها گفت:

ـ حالا هم برو به درس هات برس خودم بقیه اش رو درست می کنم.

متعجب از کارش پرسیدم:

ـ چیه دلت به رحم اومد؟!

وبا ندادم جوابی دوباره پرسیدم:

ـ اصلا می دونی چی می خوام درست کنم؟!

لبخندی زد وگفت:

ـ نترس ازت و بهتر بلدم.مثل اینکه یادت رفته من چند سال در شهرستان تنها زندگی کرده ام.

با حاضرجوابی گفتم:

ـ تنهاش رو مطمئن نیستم ولی چرا هر بار می اومدی پایین دست به سیاه وسفید نمی زدی؟

از لحنم خنده اش گرفت وبا دقت نگاهم کرد وگفت:

ـ تا حالا ضرب المثل نازکش داری ناز کن رو شنیدی؟!

از اینکه عمه آذر وسارا را معطل خودش کرده بود لجم گرفت وبا اخمهای درهم به چشمهایش نگاه کردم وگفتم:

ـ ای..جدا؟!پس خدا رو شکر متوجه شدی که اینجا کسی ناز کس دیگه رو نمی کشه.

وبا خشم سرم را پایین آوردم وبه قابلمه چشم دوختم.

زیر شعله اجاق گاز را کم کرد وپر جذبه گفت:

ـ هنوزم مطمئن نیستم ولی تا اینجاش که بد نگذشته.

دوباره سرم را بلند کردم وبه چهره اش که بیشتر از یک سروگردن از من بلند تر بود نگاه کردم تا معنای حرفش را بهتر بفهمم!

ـ سلام صبح بخیر.

با صدای پرهام هر دو به طرف در اشپزخانه نگاه کردیم واو زودتر از من جواب داد:

ـ به سلام ظهر به خیر آقا پرهام.امروز که یک سال بزرگتر شدی باید زودتر بیدار می شدی.حتما خیلی خوابت می اومده؟!نه؟

پرهام با رودروایسی که پیش سینا داشت سرش را پایین انداخت ودر جوابش گفت:

ـ بله.

برای دلجویی به طرف پرهام رفتم وروی سرش را بوسیدم وبا محبت گفتم:

ـ سلام به روی ماه داداشی خودم پرهام جون بشین برات صبحونه بذارم.

وپس از نشاندن پرهام پشت میز آشپزخانه دوباره سرش را بوسیدم ودر حالی که برای اوردن کره ومربا به طرف یخچال می رفتم از روی عمد بلند گفتم:

ـ نازکش داری ناز کن نداری چشم حسرت باز کن!

متوجه منظورم شد ودر حالی که با لبخندی سرش را تکان می داد پرسید:

ـ لپه دارید؟

ظرف کره ومربا را از یخچال بیرون اوردم وجلوی پرهام گذاشتم وجواب دادم:

ـ مگه می خواهی قیمه درست کنی؟

به طرفم نگاه کردو پرسید:

ـ پس تو چی می خواستی درست کنی؟

تکه های نان را از جا نانی در اوردم ودرون پیش دستی جلوی پرهام قرار دادم ودر جوابش گفتم:

ـ برنج قرمز.

متعجب پرسید:

ـ برنج قرمز؟!برنج قرمز دیگه چه غذاییه؟!

به طرف پرهام که به گفت و گوی ما می خندید نگاه کردم وبا لبخندی جواب دادم:

ـ پرهام اسم این غذا رو گذاشته.وقتی بچه بوده به غذای گوشت وبرنج که رویش گوجه فرنگی یا رب می ریختیم وقرمز می شد می گفت برنج قرمز.ازا ون به بعد دیگه اسم این غذا این شد.سارا هم می دونه.

با خنده به پرهام نگاه کرد وگفت:

ـ لابد اسم شوید پلو یا سبزی پلو هم برنج سبزه؟

پرهام با لبخندی سرش را تکان داد ومن جایش جواب دادم:

ـ تا دو سه سال پیش آره ولی برنج قرمز هنوز به قوت خودش باقیه.تازه اسم برنج خالی یا همان پلو و کته هم برنج سفیده.

خندید وپرسید:

ـ دیگه چه اصطلاحی دارید؟!

به طرف کابینت رفتم ودر حالی که ظرفهای لپه ولیمو عمانی را در می اوردم گفتم:

ـ فعلا همین ها حالا بذار فکرهامون رو بکنیم بعدا بهت میگیم.

در جواب یک لحظه نگاهم کرد ولبخندی زد.پرهام در حال شیرین کردن چایش روبه سینا کرد وگفت:

ـ عمو سینا فردا انشا داریم کمکم می کنید بنویسم؟

کمی لپه داخل کاسه خیس کردم وپرسیدم:

ـ در چه مورده؟

قبل از انکه لقمه نان وکره ومربایش را در دهان بگذارد گفت:

ـ در مورد خصوصیات یک دوست خوبه.

سینا پوزخندی زد و کاسه لپه خیس شده را از دستم گرفت وگفت:

ـ این دیگه راست کار تو وساراست.

و با اضافه کردن کاسه آب و لپه به قابلمه ادامه داد:

ـ انشاهای قبلی اش هم تو نوشتی؟

کنارک ابینت ایستادم وگفتم:

ـ کدوماشون؟

به طرفم نگاه کردو جواب داد:

ـ پاییز وباران.

با کنجکاوی پرسیدم:

ـ دوتاییشون رو خوندی؟

بلافاصله گفت:

ـ آره.حالا با کمک سارا با هم نوشتید؟

برای انکه نظرش را بدانم بی درنگ گفتم پاییز رو آره ولی باران رو خودم تنهایی نوشتم چطور بود؟

نگاهی به من کرد وگفت:

ـ بهت نمی اومد انقدر خوب بنویسی!قبل ها خیلی افتضاح می نوشتی.

از اینکه نظرش را رک وصیح گفت خوشم نیامد وبرای درآوردن حرصش گفتم:

ـ قرار بود اعلامیه ختم دایی عزت رو هم من بنویسم نمی دونم چطور شد که یک دفعه تو نوشتی؟!

پوزخندی زد وبا دقت نگاهم کرد وگفت:

ـ لابد پارتی بازی شده بود!

از اینکه از کنایه ام خوشش امد لجم گرفت وگفتم:

ـ اره در اینکه سفارش سمیه خانم کار خودش رو کرده شکی نیست!

دوباره از گوشه لب خندید ودر حالی که همچنان کنار اجاق گاز ایستاده بود گفت:

ـ نمی دونم تو چرا موقع بردن اسم سمیه مرتب میگی سمیه خانم؟!

به پرهام که بی خبر از همه جا در حال خوردن صبحانه نگاهمان می کرد نگریستم وبعد رویم را به طرف او چرخاندم وگفتم:

ـ برای اینکه فردا پس فردا فامیل تر می شیم درست نیست که عروس عمه ام رو از همو ناول کار بی پیشنود وپسوند صدا کنم.حالا هر کی بدش نیاد می ترسم عزیز ازم دلخور بشه.

با لبخندی در جوابم گفت:

ـ ولی عزیز که اجازه نمی ده این وصلت سر بگیره.

از اینکه دوباره این موضوع را گوشزد می کرد عصبانی شدم وگفتم:

ـ چیه اگه خیلی عجله داری همین فردا عزیز رو ببریم محضر جلوی اون مثلا جدا بشیم؟

و برای اینکه دیگر جلوی پرهام موضوع را کش ندهد رو به پرهام ادامه دادم:

ـ پرهام جون صبحونه ات تموم نشد؟!پاشو بریم ببینیم برای فردا چه درسی باید بخونیم.

پرهام طفلی از یک باره عصبانی شدن بی موردم هاج و واج ماند وحرف گوش کن از جایش بلند شد واز در اشپزخانه بیرون رفت.بعد از رفتن پرهام میز آشپزخانه را با عجله جمع وجور کردم وخواستم از آشپزخانه بیرون بروم که از پشت سر شنیدم که گفت:

ـ طفلی پرهام نمی دونه داداشی جون اولت رو باور کنه یا عصبانی شدن اخرت رو؟!

از اینکه دایه مهربان تر از مادر شده بود وبرای پرهام دلسوزی می کرد لجم گرفت وبی اختیار به طرفش برگشتم وبا خشم نگاهش کردم وگفتم:

ـ نگران نباش.پرهام خودش بهتر میدونه که خواهرش چقدر دیوونه است.

نگاه مبهمی به من کرد وبا خونسردی گفت:

ـ پس بی زحمت این رو به عزیز جون هم بگو تا بنده خدا بدونه چه لقمه ای رو برام گرفته!

از کنایه اش درجا قرمز شدم وبی اختیار قلبم فرو ریخت ودوباره هجوم افکار عجیب وغریب نیم ساعت پیش در مغزم فرصت جولان پیدا کرد واحساساتی که چند دقیقه پیش در پس لج ولجبازی سعی در پنهان نمودنش کرده بودم خود به خود در تارو پودم نمودار گشت.خدایا چه ام شده بود؟!چرا جواب گستاخی اش را نمی دادم؟! لحظه ای با چشمان خیره و مات مانده نگاهش کردم واز ترس رسوا شدن به داخل اتاق پرهام پناه بردم.

روی تخت پرهام دراز کشیدم وبی اختیار افکارم را به دست امواج های نا اشنایی که در مغزم روان بود سپردم.خدایا چرا همه چیز عوض شده بود؟!من!سینا!مگر سینا همان سینای همیشگی نبود که تا موضوعی را به جروبحث نمی کشاند ولم نمی کرد؟!پس چرا در لابه لای حرفهایش لبخندهای نامفهوم می زند ومن و احساساتم را به محک وآزمایش می گذارد؟!خدایا پس من چی؟!مگر من سروناز همیشگی نبودم که تا روی اعصاب سینا راه نمی رفتم دلم آرام نمی گرفت؟!پس چرا حالا هیچ حرف کنایه آمیز ودرشتی به او نمی زدم تا لااقل دل وامناده ام را مثل همیشه خنک کنم؟!خدایا چه مان شده بود!چرا سینا اخم به ابروهایش نمی امد؟!چرا من بعد از دیدن آن فیلم وتصویرهای کذایی اش ارام آرام اخم از ابروهایم محو شده بود!چرا هیچ کدام دیگر نه به منظر دشمنی بلکه برای پنهان کردن یک احساس ناگفته از نگاه هم می گریختیم؟!نکند؟! وای نه چه موقعیتی؟!اگر کسی بفهمد چه آبروریزی می شود!مخصوصا پیش عمه آذر وسارا!

ـ چرا سینا غذا درست می کنه؟مگه بلده آشپزی کنه؟!

با پرسش پرهام از افکارم بیرون آمدم وبه سوی او که پشت میز کامپیوترش نشسته بود ومشغول امتحان کردن سی دی های اهدایی دیشبش بود نگریستم وبه جای جواب سوالش گفتم:

ـ خب بلدی جلوی سینا عمو سینا عمو سینا کنی وپشت سرش سینای خالی بگی؟!

نگاهی به طرفم که دراز به دراز روی تختش خوابیده بودم کرد ودوباره پرسید:

ـ خب چرا عمو سینا آشپزی میکنه؟!

برای انکه روی این موضوع حساس نشود جواب دادم:

ـ چرا نکنه؟!خودش خواسته.برای چی جلوش رو بگیرم؟

از جوابم قانع نشد و و دوباره سوال کرد:

ـ مگر بلده؟!

با ظاهری بی تفاوت در جواب گفتم:

ـ چه می دونم؟!لابد بلده که دست به کار شده.حالا این موضوع رو نری پایین کف دست بقیه بذاری.

بلافاصله پرسید:

ـ برای چی؟!

از سوال بی موقعش جا خوردم وپس از کمی مکث جواب دادم:

ـ برای اینکه اگر عزیز بفهمه خوشش نمیاد.

بنده خدا عزیز!چه همه کاسه و کوزه رو سر او می شکستم!باید چه جواب می دادم؟!اینکه از روی عمه آذر وسارا خجالت می کشم!وااقعا عجب حکایتی پیدا کرده بودم!خودم هنور از احساس جدیدم سر در نمی اوردم پس لزومی نداشت که...که با صدای زنگ پیامک تلفن همراهم از سالن پذیرایی یا هال یکباره از جایم کنده شدم و روی تخت نشستم.چرا گوشی را آنجا گذاشته بودم؟!لابد صبح وقتی سارا آمده بود همانجا قرار داده بودم.در حالی که نمی خواستم فعلا با این حال و روز به هم ریخته ام جلوی سینا آفتابی شوم رو به پرهام با التماس گفتم:

ـ پرهام جون قربون قدت میری گوشی موبایلم رو از توی هال یا سالن بیاری؟

پرهام بدون انکه چشمش را از روی صفحه مانیتور بردار با لحن کودکانه اش گفت:

ـ چرا خودت نمی ری؟

دلخور از نافرمانی اش گفتم:

ـ اگه می خواستم برم به تو نمی گفتم.

برای راضی کردن من بلافاصله جواب داد:

ـ سروناز آخه نمیشه اگه اینجا رو استپ کنم دوباره باید بازی رو از اول شروع کنم.بذار تموم کنم باشه میرم.

از ترس اینکه با تاخیرم سینا سر تلفن همراهم برود وپیامکی که به احتمال زیاد از طرف سارا بود بخواند بی درنگ از جاین بلند شدم وبا غرولندی به پرهام گفتم:

ـ یادن باشه اومدی توی این اتاق درس بخونی نه بازی کنی.

وقبل از انکه در را باز کنم شنیدم که گفت:

ـ خودت گرفتی خوابیدی وگرنه من که آماده بودم.

ودر را باز کردم.راست می گفت خودم عین جنازه روی تختش افتاده بودم ومثل انسان های گناهکار سعی در اعتراف گرفتن از خودم بودم!روسری ام را مرتب کردم وآهسته به طرف هال حرکت کردم.بوی خوش قیمه یا لیمو عمانی و لپه در فضا پیچیده بود ودر حالی که سعی می کردم نگاهم به سمت آشپزخانه نیفتد به سوی کاناپه ها رفتم.نه خدا را شکر گوشی ام آن نزدیکیها نبود.قدم هایم را به سوی سالن پذیرایی برداشتم و روی میز ناهار خوری آن را پیدا کردم.بلافاصله دکمه باز شدن پیامک تلفن همراهم را زدم وطبق حدسم پیامک سارا را خواندم:

«سلام.چه خبر؟بوی قیمه ات ساختمون رو برداشته!اگه از ترس عزیز نبود تا حالا صد دفعه اومده بودم بالا وجلوی در آشپزخونه تون درازکش خوابیده بودم!حالا اینها رو بی خیال شو بچسب به پیامک فرزاد نوشته:شادی گنج بزرگی است که در تنهایی به درد نمی خورد پس برای یک عمر طولانی شریک این گنج بزرگم باش.

بهترین شریک دنیا برایت:فرزاد »

از پیامک جالب ومعنادارش بی اختیار خندیدم ودر جواب سارا نوشتم:

«خب به سلامتی در عصر مدرن امروز رسم و رسوم خواستگاری عوض شده ومردم این جوری خواستگاری می کنند!عجب دنیای بی در وپیکری شده!جای عزیز خالی!راست میگی همین پیامک فرزاد رو براش بخون! »

طولی نکشید که در جوابم نوشت:

«اگر لازم باشه حتما براش می خونم.تو نگران عزیز نباش راستی می دونستی فرزاد دیروز عصر قبل از اینکه بیاد بالا جشن تولد اول یه سر رفته دیدن عزیز!همین الان مامان وعزیز برام تعریف کردند.عزیز یک دکتر هدایت پور میگه هزار تا دکتر هدایت پور از دهنش می ریزه!»

با خوشحالی در جوابش نوشتم:

«دروغ میگی؟!اون مارمولک خوب میدونه اول کدخدا رو ببینه بعد ده رو بچاپه!عجب اب زیر کاهیه!»

بعد از کمی در جوابم نوشت:

«حالا ما خودمون رو می زنیم به اون راه و از چاپیدن ده تعبیر بدی نمی کنیم ولی بی شوخی اگر می تونستم الان زنگ بزنم حتما برات تعریف می کردم که فرزاد مسخره چطوری عزیز رو فیلم کرده!»

بی درنگ در جوابش نوشتم:

«پس با این حساب به خوبی وخوشی وتندرتی به زودی زود یک عروسی افتادیم دیکه نه؟!»

فوری در جوابم نوشت:

«آره دیگه به سلامتی و دل خوش همه چی تمومه.عزیز اکی رو بگه دیگه فردا میریم محضر.فکر کن؟!محضر آشنا هم داریم فقط می مونه لباس عروس که من نمی دونم لباس تور بپوشم وگل سر بذارم یا لباس ساتن وتاج عروس!تنها درگیری ذهنی من فقط همین مسئله است.البته می دونم که عزیز راهنماییم میکنه.»

بی اختیار خندیدم و نوشتم:

«دیوونه!»

یک دقیقه نکشید که جواب امد:

«دیوونه چیه؟!به جان خودم!راستی فیلم رو دیدی؟اگه دیدی یا خودت یا بده پرهام بیاره.عزیز پوتین گذاشته جلوی خرخره ام نمی ذاره بیام بالا.»

با یاد آوری فیلم بی اختیار قلبم فرو ریخت وبا دستانی لرزان در جواب نوشتم:

«فعلا وقت نکردم همه فیلم رو ببینم.هر وقت دیدم برات می فرستم.»

وبی اراده نفس سنگینم را آزاد کردم.بلافاصله جواب داد:

«به قول ریحانه اکی.گودبای.»

با یادآوری آوری اش لبخندی به لبانم نشست وگوشی را در دستانم جابه جا کردم وسرم را بلند نمودم.یک باره نفسم در ته سینه ام بند آمد وبی اختیار جیغ کوتاهی کشیدم!سینا در هال روبه روی پذیرایی روی یکی از کاناپه ها نشسته بود ومجله می خواند!از جیغ کوتاهم بی اختیار سرش را بلند کرد ونگاهم نمود وبا نگرانی پرسید:

ـ چی شده؟

با افکاری پریشان وجاخورده بی اراده به جای جواب پرسیدم:

ـ تو چرا اینجا نشستی؟!

از سوالم متوجه ی منظورم شد وبا خونسردی همیشگی اش جواب داد:

ـ مگه اشکالی داره؟!

سرم را تکان دادم وگیج مانده از رفتار خودم نفس عمیقی کشیدم وگفتم:

ـ تو کی اومدی؟!چرا من نفمیدم؟!چرا آنقدر بی سروصدا؟!

تازه متوجه ی جاخوردنم از یکباره دیدنش وترسیدنم شدوبا شوخ طبعی همراه با جذبه گفت:

ـ نه کفش پاشنه بلند زنگوله دارت هم دیگه افاقه نمیکنه با این اوضاع واحوالی که من می بینم اگه طبل وسنج هم دست بگیرم وراه برم شاید تاثیری نداشته باشه.جدی جدی متوجه نشدی که من از آشپزخونه بیرون اومدم واینجا نشستم؟

با حالتی که هنوز در ته مانده ترس در آن نمایان بود جلوتر آمدم وجواب دادم:

ـ نه به جان پرهام اصلا نفهمیدم.

اشاره به گوشی تلفن همراهم کرد وپرسید:

ـ مگه به کی پیامک میدادی که اینطور غرق خودت شده بودی؟

از تردیدش خوشم نیامد وبا دلخوری جواب دادم:

ـ سارا.

نمی تونست زنگ بزنه پیامک می داد.

و بی اختیار از حرث نسنجیده ای که زدم دهانم را بستم.با آشنایی به اخلاق من وسارا با دقت نگاهم کرد وگفت:

ـ تو وسارا اسرارتون تمومی نداره؟!سر چی حرف می زنید که آنقدر حرف برای گفتن دارید؟!

از اینکه می خواست زیر زبانم را بکشد لبخندی زدم ودر جواب گفتم:

ـ سر همه چی.

بلافاصله پرسید:

ـ مثلا؟

برا اینکه حرف را عوض کنم بی درنگ به جای جاب سوالش گفتم:

ـ سینا یادت باشه جلوی سارا اینها غذای امروز رو من درست کردم.

از حرفی که زدم خودم جا خوردم چه برسد به او! و بی اختیار ضربان قلبم تند شد.

با لبخندی گوشه لبش پرسید:

ـ برای چی؟!

با دستپاچگی جواب دادم:

ـ همین طوری.

با خنده ای نگاهم کرد وبا صلابت همیشگی در جوابم گفت:

ـ اِ...همین طوری مفت ومجانی ازم بیگاری می کشی ومی خواهی کسی بویی نبره؟!بابا تو دیگه کی هستی؟!

نفس حبس شده در سینه ام را آرام آرام بالا دادم وبا دستی عرق کرده گوشه روسری ام را گرفتم وپس از کمی سبک وسنگین کردن حرفی که می خواستم بزنم برای خراب تر نشدن اوضاع کمی سرم را پایین انداختم وبا کم رویی بی سابقه ای جلوی سینا گفتم:

ـ در ضمن می تونم یک خواهشی هم ازت بکنم؟

با صدایی از سر خوشی گفت:

ـ تو که فعلا داری هر کاری دلت می خواهد می کنی دیگه چرا خواهش می کنی؟چیه ظرفهات رو  هم بشورم؟

از اینکه به فکر شستن ظرف ها بود بی اختیار خنده ام گرفت ولی خودم را کنترل کردم وصورت تب دار وگداخته ام را بالا گرفتم وبه چشم هایش نگاه کردم وبا کمی تعلل گفتم:

ـ میشه اون تیکه فیلم رو یک جوری درست کنی؟

خودش را مخصوصا به ندانستن زد و پرسید:

ـ کدوم تیکه رو؟!

برای غلبه بر احساساتم وبرای اینکه جلویش کم نیاورم به ظاهر اخمهایم را در هم کشیدم وجواب دادم:

ـ همون تیکه دسته گل جنابعالی رو.

از حاضر جوابی ام از رو نرفت وبه جای قبول درخواستم پرسید:

ـ برای ی؟!

با حرص جواب دادم:

ـ برای خنده!

و با کشیدن نفس عمیقی ادامه دادم:

ـ برای اینکه سارا از صبح تا حالا می خواد فیلم رو تماشا کنه ولی من به هر دلیلی نذاشتم.البته خدا رحم کرد که دوتایی با هم ننشستیم فیلم رو تا آخر ببینیم.

با همان اقتدار همیشگی اش گفت:

ـ مگه چه اشکالی داره؟!

از خونسردی اش که می دانستم برای در اوردن حرصم بود لجم گرفت وبا خشم گفتم:

ـ ببین سینا مثل اینکه تو اصلا حالیت نیست دارم چی میگم؟اگه این مسائل برای تو خیلی پیش پا افتاده ست برای من...

به میان حرفم امد وبا لبخندی که حالا به جای احساساتی شدن حرصم را در می اورد گفت:

ـ تو الان دوباره فیلم رو دیدی؟

از حرفش سر در نیاوردم وبا سردرگمی پرسیدم:

ـ یعنی چی؟!

با آرامش جواب داد:

ـ یعنی اینکه بشین فیلم رو دوباره نگاه کن وداد وقال راه ننداز.

از ترس اینکه سرکارم بگذارد وآن قسمت کذایی فیلم را جلوی خودش ببینم با تردید گفتم:

ـ اصلا تو کی وقت کردی موقع آشپزی اون تیکه رو پاک کنی؟!

با پوزخندی جوابم داد:

ـ مگه چند دقیقه وقت می خواست؟

با کمی اطمینان پرسیدم:

ـ یعنی مطمئن باشم؟!

خونسرد نگاهم کرد وبا همان لبخند گوشه لب ادامه داد:

ـ میتونی امتحان کنی.

با شک و وسواس به طرف تلویزیون رفتم وسیم رابط دوربین را که در اورده شده بود به تلویزیون وصل کردم وبا روشن نمودن تلویزیون ودوربین دکمه شروع را زدم.فیلم از ان قسمتی که من وسارا مثل کارگران خدماتی بشاق ها وقاشق وچنگال ها را از آشپزخانه اوردیم شروع شد.از ترس رسیدن به آن صحنه هیجانی(!)قلبم به تپش افتاد ونفس بند امده در سینه ام در همان جا متوقف شد.یکی از دستان لرزانم را دور از چشم سینا آهسته مشت کردم ودست دیگرم که گوشی تلفن همراهم در ان بود محکمتر به گوشی چسباندم.از ترس چشمهایم تار شده بود!همان طور که کنار دیوار روبه روی تلویزیون ایستاده بودم به تلویزیون چشم دوختم.برخلاف انتظارم به جای ان قسمت عکس پرهام گذاشته بود با موزیکی که معصومیت چهره پرهام را بیشتر نشان می داد!از تعجب دهانم باز ماند وبی اختیار با چشمان شگفت زده ام به سوی صورت خندان او نگاه کردم وپرسیدم:

ـ چطوری؟!

با لبخندی راضی از حسرت زده شدنم نگاهم کرد وگفت:

ـ ما اینیم دیگه.

دوباره به طرف تلویزیون نگریستم وبا دیدن ادامه فیلم زیر لب گفتم:

ـ باورم نمیشه!

با سرخوشی بلافاصله گفت:

ـ یعنی انقدر حرفه ای عمل کردم؟!

برای انکه بیخودی باد به غبغبش نیندازد نگاهی به او انداختم وگفتم:

ـ نه زیادی خوشحالی نکن.منظور من حرفه ای بودن یا نبودن نیست منظورم در وقت وزمانه.تو چطوری تونستی در این مدت کم که هم توی اشپزخونه بودی وغذا می پختی این فیلم رو هم راست وریست کنی؟

دوباره آن خنده مبهم گوشه لبش نشست وبا ابهت همیشگی اش گفت:

ـ پس دردت سر تنبلیه؟نمی دونم چرا تازگی ها عادت کردم وقتی تو میری آشپزخونه وبرمی گردی فکر می کنم که آپولو هوا کردی!

از کنایه اش کم کم اخمهایم درهم رفت وپرسیدم:

ـ منظور؟!

از حرص خوردنم طبق معمول خوشحال شد وخونسردانه گفت:

ـ منظور خاصی نداشتم ولی می خواستم یاد آوری کنم که همیشه قدردان کارهای خارق العاده ات هستم.

از اینکه با زبان بی زبانی می خواست حالی ام کند که موقع کار کردن در آشپزخانه خیلی غر می زنم با غیظ گفتم:

ـ جدا؟!

بلافاصله با لبخندی جوابم داد:

ـ اره جدا.و در ضمن از این به بعد اگر خیلی خسته میشی یا درس داری بگو خودم وظیفه سنگینت رو در اشپزخونه انجام میدم.

با حرص از تعارفش که در قالب شوخی بهم تفهیم می کرد که هر کاری که در آشپزخونه می کنم وظیفه ام است ونباید این وظیفه را بزرگ جلوه دهم گفتم:

ـ شما لطف کنید کارهای مربوط به خودتون رو انجام بدید لازم نیست که در امور مربوط به من دخالت کنید.مطمئنم برای همین یک دفعه ظرف شستن وآشپزی کردن هم تا اخر عمر باید منتتون رو بکشم!

با نگاه مبهمش یک لحظه نگاهم کرد که باعث تند شدن ضربان قلبم شد وگفت:

ـ نه باور کن راضی نیستم تا اخر عمر منتم رو بکشی اگر روزی دو سه بار هم لابه لای حرفهات ازم تشکر کنی کافیه.

با غیظ احساساتم را پس زدم وگفتم:

ـ خیلی روت زیاده!

با تکه کلامی که تازگی ها سر زبانش افتاده بود بلافاصله گفت:

ـ از این زیادتر هم میشه!

خواستم حرفی در جوابش بزنم که با صدای زنگ تلفن از ترس اینکه او زودتر بردارد سکوت کردم وسریع روی میز کنار کاناپه خم شدم وگوشی بی سیم را که به من نزدیکتر بود برداشتم وقبل از انکه جواب بدهم رو به سینا گفتم:

ـ در ضمن محض اطلاع از این به بعد تلفن رو صاحبخونه بر میداره نه مهمون تازه از راه رسیده.

و بدون آنکه شماره را نگاه کنم با دیدن لبخند سینا دست وپایم را گم کردم وبا نفسی در سینه حبس شده گفتم:

ـ الو بفرمایید؟

ـ منزل آقای سعادتی؟

با تعجب کمی مکث کردم تا صاحب صدای نازک ولهجه دار دختر جوان را بشناسم وبا نرسیدن چیزی به ذهنم بلافاصله گفتم:

ـ شما؟!

صدای نا آشنا دوباره پرسید:

ـ می بخشید منزل آقای سعادتی؟درست گرفتم؟

با سردرگمی جواب دادم:

ـ بله درست گرفتید.عرض کردم شما؟

با لحنی که نه می شد فهمید خوشحال است یا ناراحت جواب داد:

ـ سروناز جان شما هستی؟منم سمیه نبیره دایی عزت.

بی اختیار قلبم فرو ریخت وبا دستی لرزان گوشی را به دست دیگرم دادم ودر حالی که هنوز کنار کاناپه ایستاده بودم کمی فقب تر رفتم وبه دیوار چسبیدم.وبا دهانی خشک شده زیر سنگینی نگاه کنجکاو سینا گفتم:

ـ سلام سمیه جون چطورید؟از این ورها؟!راه گم کردید؟!

متوجه کنایه ام شد و زرنگتر از من جواب داد:

ـ خواهش می کنم.ما همیشه به یادتون هستیم.غرض از مزاحمت اینکه زنگ زدم به خونه سارا اینها که در مورد مباحث امتحانی کارشناسی ارشد با آقا سینا صحبت کنم سارا جون گفتند که آقا سینا نیستند.به تلفن همراه آقا سینا هم زنگ زدم خاموش بود.دوباره که به سارا زنگ زدم که بگم پیغام من رو به آقا سینا برسونه عمه خانم جان گوشی رو برداشتند وگفتند که آقا سینا منزل شما هستند وشماره شما رو دادند.

از این همه پیگیری اش برای پیدا کرد سینا بند دلم لرزید وبا عصبانیت از اینکه عزیز یا به قول خودش عمه خانم جانش مکان سینا را کف دستش گذاشته با خودخوری واعصابی به هم ریخته بی اختیار پرسیدم:

ـ چیکارشون دارید؟!

سمج تر از آنی که فکر می کردم جواب داد:

ـ لطف کنید گوشی رو به خودشون بدید خودمتشون عرض می کنم.

با ناراحتی آب دهانم را قورت دادم واز ترس اینکه با یکی به دو کردن با او جلوی چشم سینا خودم را لو دهم با حرص از ناتوانی ام در این موقعیت گفتم:

ـ یک لحظه گوشی حضورتون باشه تا بهشون بدم.

و بدون خداحافظی دهانی گوشی را گرفتم وبا غیظ دو قدم به طرف سینا رفتم وبا گرفتن گوشی به طرفش اهسته گفتم:

ـ دوست ندارم از این به بعد طرفداران سینه چاکتون اینجا زنگ بززند لطف کنید بگید هر کاری داره با موبایلتون تماس بگیره.

وبا حرص ادامه داد:

ـ عزیز هم بیکاره شماره اینجا رو میده.

در حالی که از گوشه لب می خندید خم شد وگوشی را از دستم گرفت وقبل از آنکه جواب دهاد دهانی گوشی را گرفت وگفت:

ـ باور کن نمی دونستم آنقدر عذاب می کشی وگرنه به عزیز می سپردم شماره اینجا رو به کسی نده!

از اینکه انقدر خودش را دست بالا گرفته بود با پوزخندی جواب دادم:

ـ من عذاب بکشم؟!صد سال سیاه!فکر کردی کی هستی که برات سرودست بشکنم؟!چهار تا ساده مثل سمیه وریحانه هندونه زیر بغلت گذاشتند دور برت داشته؟!

در جوابم نگاه نافذی به رویم انداخت ودستش را از روی دهانی گوشی برداشت وبا صدای پر جذبه ای گفت:

ـ الو؟

ـ ...

برای انکه کاری انجام داده باشم که در همان نزدیکیها باشم وبا شنیدن حرفهایش با سمیه تلاطم واضطراب قلبم را آرام کنم به طرف تلویزیون رفتم ومثلا سرگرم جمع کردن وسایل دوربین ودر اوردن سیم رابط ان از تلویزیون دم ولی قلبم بی اختیار از مکالمه تلفنی سمیه با سینا می لرزید!

ـ خانواده چطورند؟مادر پدر همه خوبند؟

یک لحظه با حرص به طرفش نگاه کردم وخواستم بگویم حالا احوال تک تک جد وآبادش هم بپرس؟!

که از تصمیم ناگهانی ام منصرف شدم وپیش خودم گفتم:

ـ خب فاملیند دیگه پس احوال کی رو بپرسه؟!

در حالی که سمی های دوربین را داخل کیف مخصوص آن می گذاشتم از گوشه چشم دیدم که به طرف نگاه می کرد.لابد از بودنم در انجا راضی نبود ومی خواست راحت با سمیه حرف بزند.

ـ بله بله.از بله گفتنش مطمئن شدم که حضورم در انجا زیادی است و او نمی تواند درست حرف بزند.

ـ ...

ـ نه قبلا هم گفتم که همان منابع درسی رو بخونید کافیست.

ـ ...

ـ نه حالا که فکر نمی کنم اون ها رو بیارم ولی اگه برای چهلم اومدم قسمتهایی رو که دارم حتما براتون میارم.

ـ ...

ـ باشه حتما.گفتم که...

و در ادامه حرفش لبخندی زد که دل لرزان من را سوزاند!

ـ ...

ـ نه زحمتی نیست خودم هم تمایل داشتم که مقداری از جزوه های اون موقع هام رو زیر و رو کنم.

ـ ...

ـ خواهش می کنم.صابر چطوره؟روبه راهه؟

وبا این حرف کنجکاو ودقیق برای دیدن عکس العملم به طرف خیره شد.

ـ ...

ـ ممنون گفتم که زحمتی نیست.خدمت خانواده سلام برسونید.

ـ ...

ـ متشکرم خداحافظ.

ـ ...

 ودکمه قطع مکالمه گوشی بی سیم را زد وآن را کنارش قرار داد ودوباره به طرفم خیره شد.

با حرص واز طرفس هم با دلخوری از اینکه به این راحتی با او صحبت کرده بود به طرفش نگاه کردم وگفتم:

ـ چه حیف شد!

با لبخندی گوشه لبش دقیق نگاهم کرد وپرسید:

ـ چی حیف شد؟!

با پوزخندی جواب دادم:

ـ صحبت دو دلداده خیلی حیف شد که خرمگسی مثل من مزاحم اوقات شریفتون بود!

برای در اوردن حرصم با همان خونسردی ذاتی اش گفت:

ـ نه بود ونبود تو برامون فرقی نمی کرد ما حرفمون رو زدیم.

با غیظ از این همه پررویی اش گفتم:

ـ ای...جدا؟!نتیجه چی شد؟تا بعد از چهلم صبر می کنید یا اینکه زودتر موضوع رو تموم می کنید؟

با خنده ای پر جذبه گفت:

ـ چرا تموم کنیم؟!ما تازه شروع کردیم.

عزادار از این همه خوشحالی واحساسش نسبت به سمیه گفتم:

ـ اِ...ببخشید اشتابه متوجه تون کردم منظورم همون شروع زندگی خجسته بود!

سرش را تکان داد وبا برقی در چشمهایش گفت:

ـ ولی هنوز عزیز رو نمی دونم چکار کنم می ترسم اگه...

از اینکه دوباره حرف عزیز و توهم وخیالات او را پیشکشید عصبانی شدم وبا برداشتن دوربین و وسایلش گفتم:

ـ بابا چند دفعه بگم عزیز با من.خدا رو شکر دست وپات رو اینجا طناب پیچ نکردیم که راه بازه جاده هم درازه.تشریف ببرید هر جایی که دلتون می خواست زندگی خجسته تون رو شروع کنید فقط بی زحمت تکلیف همه رو روشن کنید تا این طور با ساز جنابعالی نرقصیم!

سرش را به پشتی کاناپه تکیه داد وبا نگاه موشکافانه ای به سویم پرسید:

ـ متوجه منظور جمله آخرت نمیشم؟!یعنی چی که تکلیف همه رو روشن کنید تا با ساز من نرقصید؟!

از اینکه خودش را به نفهمی می زد تا منظور به این واضحی ام را نفهمد با حرص گفتم:

ـ یعنی اینکه ما مسخره جنابعالی نیستیم!

با پوزخندی گفت:

ـ مگر کسی گفته که مسخره من هستی؟!

عصبانی از تعبیرش گفتم:

ـ هستی نه هستیم.من، سارا، عمه آذر وعزیز حتی بابا اینها.

پاهایش را روی هم انداخت ومجله ای را که روی پایش بود کنار دستش روی کاناپه گذاشت وبا همان لبخند گوشه لبش گفت:

ـ خب؟!با غیظ بلافاصله گفتم:

ـ خب که خب!

از حاضر جوابی ام خندید وگفت:

ـ ولی این نقشه ای بود که خودت کشیده بودی من پیشنهاد بهتری داشتم.

با اشاره به پیشنهاد بهترش که همان عقد محضری بود تمام بدنم از احساس پشیمانی گر گرفت ونادم وسر خورده از اینکه چرا به پیشنهادش عمل نکرده ام بی اختیار گفتم:

ـ حالا من یک غلطی کردم تو باید دم به ساعت عین چماق توی سرم بکوبی؟!

از اعتراف دست وپا شکسته ام بلند خندید وپرسید:

ـ جدا؟!یعنی از اینکه عقد راستکی نکردیم پشیمونی؟

سرم را بلند کردم وبرای اینکه از خودم ضعفی نشان ندهم که فکر نکند خیلی مشتاق هستم ودم دست هستم آرزوی همسری او را دارم اخمهایم را درهم کشیدم وجواب دادم:

ـ کی گفته من پشیمونم؟!خواب دیدی خیر باشه!من همین که اینجا نشستی وپاهاتو روی هم انداختی ومثل رئیس ها دستور میدی میخوام...

و با نگاه نافذ ولبخند گوشه لبش نگذاشت حرفم را ادامه دهم وپر جذبه پرسید:

ـ جدا؟باور کنم؟

خدایا داشتم چه می دیدم!سیاهی چشمهایش برق خاصی داشت!برقی که تا به حال در عمرم در چشمهایش ندیده بودم!من دیوانه آنجا چه غلطی می کردم؟!که راست راست به چشمهای مبهم ومشتاقش زل بزنم وحرفهای بی سر وته ام را ناتمام بگذارم؟!برای آنکه عکس العملی نشان دهم که سینه لرزان وقلب نا ارامم را آرام کند بدون تمرکز بلافاصله گفتم:

ـ ناهارت رو آماده کردی که اینجا نشستی عتاب خطاب می کنی؟!

با لبخندی نگاهم کرد وگفت:

ـ بله به قول شما برنج سفید هم دم کردم.فرمایش؟

با شرمندگی از اینکه مثل خدمتکارها به او دستور داده بودم سرم را پایین انداختم وآهسته گفتم:

ـ ببخشید.منظور خاصر نداشتم.

و دوربین وساک دوربین را در دستم جابه جا کردم وگوشی تلفن همراهم را در دست دیگرم که حالا از خجالت عرق کرده بود محکمتر گرفتم وادامه دادم:

ـ من میرم به درسهاس پرهام برسم موقع ناهار میام غذا رو می کشم.

و بدون آنکه دیگر نگاهش کنم به طرف اتاق پرهام رفتم.

از پشت سر شنیدم که با پوزخندی گفت:

ـ مرحمت عالی زیاد!

از پوزخندش خوشم نیامد وبا حرص از اینکه دستم انداخته به طرفش برگشتم وچپ چپ نگاهش کردم وبا دیدن لبخند نامفهومش با خودخوری در اتاق پرهام را باز نمودم.

***

پس از فرستادن پرهام به پایین برای دادن فیلم تولد به سارا وبرگشتنش از او خواستم که مشق هایش را بنویسد ومن هم که هزار جور فکر وخیال در مغزم می چرخید برگه ای کاغذ برداشتم وسرگرم نوشتن انشا پرهام شدم وقبل از شروع یاد تعریف سینا از انشایم افتادم وبا انگیزه ای بیشتر مشغول نوشتن شدم:

«یک دوست خوب

به نام خدا که بهترین ووالاترین دوست ما انسانهاست انشایم را اغاز می کنم.ما انسانها همواره برای پیداکردن یک دوست خوب تلاش می کنیم تا شایسته ترین فرد را برای دوستی ورفاقت انتخاب کنیم ولی آیا می دانیم که چه ویژگی هایی را باید در نظر داشته باشیم تا آن دوست خوب را پیدانماییم؟یک دوست خوب در درجه ی اول باید صادق وراستگو ودرستکار باشد وتمام حرفهایش را از روی پاکی وصداقت ودر ستی بزند.بعد باید امین وامانت دار ورازدار باشد به طوری که همیشه به او اعتماد واطمینان داشته باشیم.سپس خوش اخلاق خوش فکر وفداکار باشد ور تمام مراحل زندگی در شادی وغم یار ودلسوز برایمان باشد واز حسادت ودورویی وکینه دوری نماید وهمواره درتصمیم گیری ومشورت بهترین مشاور وهمفکرملن گردد.یک دوست خوب نباید هیچ گاه حرف ناشایست بزند وهمیشه باید باعث رشد وپیشرفت علمی ملن باشد وکاری کند که بهترین الگو برای زندگیمان گردد.به طوری که همیشه به نیکی از او یاد کنیم وسپاسگزار خوبیهایش باشیم واز بودنش خوشحال واز نبودنش دلتنگ شویم.ما بچه ها می توانیم با دانستن خصوصیات یک دوست خوب بهترین ولایق ترین دوست را انتخاب کنیم واز انتخاب درست خود خوشحال وخرسند باشیم.یک کتاب خوب وآموزنده هم می تواند به عنوان یک دوست مناسب وشایسته برایملن محسوب شود.ما بچه ها باید همیشه شکرگزار نعمت های خداوند باشیم.امیدوارم این نوشته مورد توجه آموزگار خوبم قرار گیرد.»

کاغذ انشا را برداشتم وراضی از نوشته ام آن را کنار تکالیف پرهام گذاشتم ورو به او که باخستگی در حال ضرب وتقسیم اعداد سه رقمی بودگفتم:

ـ این انشا را پاکنویس می کنی تا...

که نگذاشت ادامه دهم وبا بی حوصلگی گفت:

ـ ولی من الان خسته ام پس کی ناهار آماده میشه؟

با ناراحتی جواب دادم:

ـ هنوز ساعت یک ونیم نشده!مثل اینکه بتدت رفته کی از خواب بلند شدی وچقدر دیر صبحونه خوردی؟!

دوباره با بی حوصلگی گفت:

ـ ولی من الان گشنمه.

ناخشنود از اینکه با رفتن به آشپزخانه مجددا خودم واحساسم را جلوی سینا به نمایش می گذاشتم گفتم:

ـ حالا بشین برم ظرف وظروف ناهار رو آماده کنم بعد صدات می کنم.

پس از رفتن به اشپزخانه وبا اماده کردن وسایل ناهار قبل از انکه پرهام را صدا بزنم خودش زودتر به آشپزخانه امدوبا خوشحالی گفت:

ـ چه بوی خوشمزه ای!

خندیدم و در جوابش گفتم:

ـ آخه بو هم خوشمزه میشه؟!

با ذوق خندید وگفت:

ـ آره این بوهه خیلی خوشمزه شده.از وقتی پختن غذا شروع شده دلم داره ضعف میره.

بشقاب ها را روی میز آشپزخانه چیدم وبا لبخنی گفتم:

ـ ای شکمو حالا زود برو سینا رو صداش کن تا غذا رو بکشم.

با آمدن سینا وپرهام به آشپزخانه ظرف خورشت قیمه راروی میز گذاشتم وبا تمام سعی ام برای کنترل کردن احساساتم دیس را پر از برنج نمودم که گفت:

ـ بیا بشین خودم ته دیگش را می کشم.

زیر نگاه سنگینش دیس برنج را برداشتم وروی میز قرار دادم وبا حالتی مبهم از بروز احساساتی ناشناخته پشت میز نشستم وبرای پرهام غذا کشیدم.

ته دیگ را درون بشقاب ریخت وروی میز آورد وکنار پرهام روبه روی من نشست ومشغول خوردن غذا شد.پرهام که انگار از قحطی آمده باشد با ولع خاصی قاشق بشقاب را در دهانش گذاشت وگفت:

ـ عمو سینا از این به بعد همیشه شما غذا درست کنید.دست پخت شما خیلی از سوناز خوشمزه تره.

از بلبل زبانی پرهام خوشم نیامد وبا چشم غره به سویش گفتم:

ـ پرهام جان یادت باشه چی گفتی!

سینا با پوزخندی نگاهم کرد وگفت:

ـ حرف حق رو همیشه باید از بچه شنید!

برای اینکه لجش را در آورم گفتم:

ـ پس با این حساب رسما دیگه به سمت آشپزی منصوب شدی نه؟!

قبل از انکه قاشق غذایش را در دهان بگذارد با لبخندی گفت:

ـ نه بالای سر تو می ایستم تا اشپزی کردن صحیح رو بهت باد بدم.

با غیظ گفتم:

ـ ا جدا؟!نمی دونستم آنقدر خودت رو قبول داری؟چطوره یک کلاس باز کنی وسارا وبقیه رو هم دعوت کنی؟

با حاضر جوابی بلافاصله جوابم را داد:

ـ به وقتش چشم.تو اول درست یاد بگیر اگه وقت کردم به اونا هم یاد میدم.

با حرص گفتم:

ـ چیه نکنه می ترسی برای عمه اینها دستت رو بشه که کار کردن رو هم بلدی ودیگه نازت رونکشند وآب دهنت نذارند؟!

با گوشه ی لب خندید وگفت:

ـ آره اینم خودش یک حرفیه!

از اینکه هر حرفی می زدم بلافاصله جواب می داد لجم گرفت ودیگر حرفی نزدم وشغول خوردن ناهار شدم با سکوتم یک لحظه زیر چشمی نگاهم کرد که موجب دگرگون شدن احساساتم شد ورو به پرهام گفتم:

ـ انشایت چی شد؟بالاخره نوشتی؟

پرهام طفلی از ترس اینکه دویاره حرفی بزند که باعث جر وبحث بیم ما شود با نگاهی به طرفم کمی مکث کرد وجواب داد:

ـ بله سروناز برایم نوشت.

با نگاه سرزنش باری رو به من کرد وگفت:

ـ چرا دوباره برایش نوشتی؟برای چی نمی ذاری خودش فکر کنه بنویسه؟

لقمه درون دهانم را فرو دادم وگفتم:

ـ مثل اینکه خودت یادت رفته برای من وسارا هم می نوشتی؟!چطور یکدفعه...

لبخند مبهمی زد ونگذاشت ادمه دهم وگفت:

ـ برای اینکه به مغز تو وسارا امیدی نداشتم ومی دونستم که اگه صدسال هم فکرکنید باز هم سرپله اولید وآخرش هم خودم باید بنویسم.

از توهین غیر مستقیمش لجم گرفت وگفتم:

ـ ا نمی دونستم آنقدر خنگ بودیم!

خندید وبی معطلی گفت:

ـ حالا بدون!

تمام احساسات تازه ام را پس زدم وبا عصبانیت گفتم:

ـ خیلی روت زیاده!

با لبخندی بدون درنگ گفت:

ـ از این زیادت هم میشه!

وقاشق بعدی غذا را در دهانش گذاشت.پرهام بنده ی خدا که به خیال خودش هر حرفی میزد من وسینا به جان هم می پریدیم سرش را پایین انداخت وباحالت مظلومانه ای مشغول خوردن غذاشد.یک لحظه از نگریست به او دلم سوخت وبی اختیار گفتم:

ـ پرهام جان تو خودت رو ناراحت نکن من وسینا به این طور حرف زدن عادت کرده ایم.

سینا بی درنگ نگاهی به من کرد وبی درنگ گفت:

ـ آره عادت کرده ایم وهیچوقت نخواسته ایم که طرز حرف زدنمون رو اصلاح کنیم.

بی اراده به طرفش نگاه کردم تا منظور حرفش را بفهمم!

لبخندی زد وبا قاطعیت جواب داد:

ـ منظور خاصی نداشتم.فقط خواستم بدونی که طریقه حرف زدنمون نیاز به بازنگری اساسی داره.

با اینکه از قاطع حرف زدنش دچار احساس خاصی شده بودم ولی خودم را کنترل کردم وگفتم:

ـ یعنی اینکه از صبح تا شب سلام وعلیک واحوالپرسی وحال شما احوال شما وتعارفات روزمره بکنیم؟

یک لحظه گوشه لبش پر از خنده شد ودر جوابم گفت:

ـ نه چه اشکالی داره درست صحبت کنیم؟بدون کینه وتنش یا شاید هم دوستانه ومودبانه!به هر حال ما مجبوریم تا یک دو ماه همدیگرو تحمل کنیم وزیر یک سقف زندگی کنیم.

از اشاره اش ضربان قلبم تند شد وسرم را پایین انداختم وبه بشقاب نیمه خورده ام خیره شدم.

صدای پر ابهتش را شنیدم که پرسید:

ـ خب؟!چی شد؟

بی اختیار سرم را بالا آوردم وبه چشمهای منتظرش نگاه کردم وگیج وبی حواس از نگاه خیره اش پرسیدم:

ـ چی، چی شد؟!

لبخندی روی لبش نشست وگفت:

ـ چهارشنبه سوری سال دیگه!

احساساتم را پنهان کردم وبرای اینکه کم نیاورم گفتم:

ـ اون که به وقت خودش باقیه قراره با سارا چند تا ترقه وففشه بخریم زیر پای عزیز در کنیم!

پرهام بدون توجه به کنایه ام بی اراده بلند خندید وبا شادی کودکانه اش منتظر بقیه حرفم شد.سینا که از کم نیاوردنم خنده اش گرفته بود سرش را تکان داد وبا دقت نگاهم کرد وگفت:

ـ خیلی روت زیاده!

با خنده جواب دادم:

ـ به قول معروف از این زیادتر هم میشه!

وزیر نگاه سنگینش مشغول خوردن بقیه غذایم شدم.پرهام که زودتر از ما غذایش را شروع کرده بود زودتر تمام کرد واز جایش بلند شد واز سینا تشکر نمود وگفت:

ـ عمو سینا بعد از اینکه غذاتون رو تموم کردید می آیید توی اتاقم بازی کامپیوتر بکنیم؟

از ترس قبول کردن سینا بلافاصله به جای او جواب دادم:

ـ نه خیر من می خوام بخوابم وبعدش هم کمی درس بخونم.

سینا برای خوشحال کردن دل پرهام نگاهی به من کرد وگفت:

ـ خب برو توی اتاق خودت.

با سماجت بی دلیل گفتم:

ـ اِ....همین جوری مثل خونه به دوش ها از این اتاق برم توی اون اتاق؟!این خونه نظم وانظباط نداره؟!

پوزخندی زد ودقیق نگاهم کرد وگفت:

ـ خودت هم خوب می دونی که داری بهونه میاری!

و روبه پرهام ادامه داد:

ـ تو سی دی بازیت رو بیار با لپتاپ من بازی می کنیم.

پرهام از هیجان دست هایش را به هم زد وپرسید:

ـ کجا؟

با خونسردی گفت:

ـ هر جایی که ت وبخواهی توی هال یا توی اتاق من.

این بار من پوزخندی زدم ودر حالی ک هبشقاب خالی خودم و پرهام را برمی داشتم زیر لب گفتم:

ـ اتاق من؟!خوشم میاد که همه چی رو سند نزده مالکی!

در جوابم لبخند زد وبشقاب خالی خودش را روی بقیه بشقاب ها قرار داد وگفت:

ـ آره انگار تازگی ها تقدیرم این جوری شده.خونه، ملک، اتاق...

ونگاه مبهمی به رویم انداخت وادامه داد:

ـ خلاصه همه چی رو سند نزده مالکم.

از تاکیدش بی اختیار راه نفسم بند امد وتمام صورتم داغ شد وبا دستهایی لرزان از احساسات گنگ ونامعلوم از جایم بلند شدم وبشقاب ها را برداشتم وبه طرف ظرفشویی رفتم.اگر یک لحظه دیگر در جایم می ماندم رنگ وروی قرمز شده ام همه چیز را لو می داد!پرهام که همچنان ایستاده بود بعد از سر در نیاوردن از حال واحوالات مان با خوشحالی از اینکه با سینا بازی می کند بی درنگ از اشپزخانه بیرون رفت.در حالی که با حالتی غیر عادی ظرف ها را می شستم واو نیز در حال جمع وجور کردن میز آشپزخانه بود.بی مقدمه پرسید:

ـ برای شب برنامه خاصی نداری؟

با احتیاط از اینکه حرفی بزنم که دوباره خراب کاری کنم بدون آنکه به طرفش نگاه کنم به جای جواب پرسیدم:

ـ برای چی؟

طبق عادت همیشگی اش وقتی که از جوابی ناراضی می شد جواب داد:

ـ برای نخودچی!

از لحن همیشگی اش کمی جسارت پیدا کردم ودر حالی که هنوز به شستن ظرف ها مشغول بودم گفتم:

ـ خب باید من بدونم برای چی می خواهی؟!

کار تمیز کردن میز را تمام کرد وروی صندلی پشت میز نشست وبه آرامی گفت:

ـ فرض کن امشب جایی دعوتی.

دوباره با احساساتم دست به گریبان شدم و بدون انکه به طرفش برگردم آب دهانم را قورت دادم وپرسیدم:

ـ کجا؟!

با پوزخندی از ایکه هر سوالش را با سوال جواب می دادم:

ـ خونه مش خیرالله...

از اینکه دستم انداخته بود با حرص شیر آب را بستم وبه طرفش برگشتم وبا حالتی پرخاشگرانه گفتم:

ـ نه اونجا رو به سلامتی با سمیه خانم میری که همشهری تونه وبیشتر می شناسدتون!

با لبخندی گوشه لبش خندید وخونسرد در جوابم:

ـ ببین باز شروع نکن.دو دقیقه پیش داشتیم چی می گفتیم که دوستانه ومودبانه حرف بزنیم.خب از همین حالا شروع کنیم.

و با کمی مکث ونگاه دقیقی ادامه داد:

ـ یک کلمه از برنامه امشبت سوال کردم تو هم یک کلمه جوابم رو میدادی.

دوباره با لحنی نا آرام گفتم:

ـ منم داشتم جوابت رو می دادم که حرف رو کشوندی به خونه مش خیرالله...

لبخندی زد و به پشتی صندلی تکیه داد وبا آرامش خاصی گفت:

ـ خب از اول شروع می کنیم.تو برای امشب بر نامه خاصی نداری؟

به عمد بلافاصله جواب دادم:

ـ برای چی؟!

از تعمدم خندید واو هم جواب داد:

ـ برای نخودچی!

وپس از نگاه دقیقی به سویم با لبخند ادامه داد:

ـ نه مثل اینکه درست بشو نیستیم!

وبا دیدن لبخندم دوباره ادامه داد:

ـ امشب فرزاد ما رو به یک رستوران که غذاهای ایتالیایی داره دعوت کرده.

با پوزخندی گفتم:

ـ فرزاد؟!از این کارها هم بلد بود وما نمی دونستیم.

خندید ودر جواب گفت:

ـ خب حالا نظرت چیه؟!

با احتیاط از اینکه از حرفم برداشت خاصی نکند پرسیدم:

ـ فقط من یا همه رو؟!

دستش را روی میز آشپزخونه گذاشت وبا خوش رویی گفت:

ـ تو وسارا و پرهام رو.

خوشحال از دعوت داشتن سارا وخوشحال تر از اینکه عزیز که حالا رویم نمی شد جلویش افتابی شوم دعوت نداشت بی اختیار خندیدم وگفتم:

ـ پس اگه به گوش عزیز برسه سایه اش رو با تیرکمون می زنه.

متوجه منظورم شد وبا لبخندی پرسید:

ـ خب حالا چی؟هستی یا نه؟!

با اشتیاق جواب دادم:

ـ چرا که نه؟!آره هستم ولی چرا از خودم دعوت نکرده؟!

بلافاصله گفت:

ـ برای اینکه من نذاشتم.صبحی هماهنگ کرد وخواست از تو وسارا شخصا دعوت کنه ولی من بهش گفتم که خودم بهتون میگم.

از اینکه آنقدر ما را دست کم گرفته بود دلخور گفتم:

ـ دست شما درد نکنه مگه ما آدم ندیده بودیم که نذاشتی خودش بگه؟!تازه اون صبح دعوت کرده تو الان خبر میدی؟

لبخند مبهمی بر گوشه لبش نقش بست وبا همان حالت گفت:

ـ چه فرقی می کنه؟!مهم اینه که بهتون گفتم.

پوزخندی زدم وجواب دادم:

ـ آره بازم خدارو شکر که لااقل بهمون گفتی!

و با کنجکاوی ادامه دادم:

ـ راستی این فرزاد رو چرا قبلا اینجا نیاورده بودی؟حتی پیشترها هم حتی ازش حرفی نمی زدی!یک دفعه از کجا سبز شد که انقدر عزیز دلت شد؟!

موشکافانه نگاهم کرد وپرسید:

ـ چطور؟!

برای اینکه از حرفم تعبیر خاصی نکند گفتم:

ـ این سوالیه که چند وقته ذهن من وسارا رو گرفته مطمئنا عمه آذر و عزیز هم می خواهند سوال کنند ولی از فرط خوش اخلاقی تو روشون نمیشه.

از صداقتم خنده اش گرفت وگفت:

ـ من و فرزاد چند ساله که با هم دوستیم و همکلاس.در حقیقت دانشگاهم در شهر وزادگاه فرزاد قرار داره ولی خب توی این چند سال موقعیت پیش نمی اومد ک هبیاد تهران شاید به خاطر اینکه محل تحصیلمون همون جا بود وفرزاد هم دلیلی نمی دید که الکی پاشه بیاد تهران.

بلافاصله پرسیدم:

ـ خب پس چرا حالا الکی پا شده اومده تهران؟

خندید وگغت:

ـ برای اینکه تحقیق روی پروژه مون من و اون هم گروهیم ولازمه که برای تحقیقات کنار هم باشیم.

مخصوصا ادای ریحانه را در اوردم وابروهایم را بالا بردم وگفتم:

ـ اوه اکی.ولی این وسط این خاندان نیکپور چکاره اند؟!

لبخندی زد وگفت:

ـ تو برای هر دعوت به مهمونی یا بیرون رفتن نکته های ریز و درشت طرف مقابل رو می کشی بیرون؟!

با حرص از طفره رفتن از جواب سوالم گفتم:

ـ اوه ببخشید نمی دونستم که خاندان نیک پور نکته های ریز ودرشت جنابعالی اند.

در حال خندیدن به کنایه ام بود که تلفن زنگ زد وبی درنگ دستکش های ظرفشویی را از دستم در اوردم وبرای جواب دادن به تلفن ودر حقیقت فرار کردن از زیر نگاه سنگینش به سوی هال رفتم.گوشی بی سیم روی کاناپه بود.گوشی را برداشتم وبا نگاه کردن به شماره اش بلافاصله گفتم:

ـ الو سارا سلام...

سارا با شادی گفت:

ـ سلام وصد سلام به دختر دایی عزیز بنده.

از جواب غیر عادی اش خنده ام گرفت وگفتم:

ـ هان؟چیه؟چه خبر شده؟!

با سرخوشی خندید وگفت:

ـ اگه بگم باور نمی کنی!

از ترس اینکه سینا از اشپزخونه صدایم را بشنود آهسته ونجوا کنان گفتم:

ـ چی شده؟بالاخره خواستگاری کرد؟!

با هیجان جوابم داد:

ـ نه دیوونه یک ساعت پیش فرزاد برام پیامک داده.نه که گوشی ام روی سایلنت بوده صدای زنگش رو نشنیدم ولی الان که رفتم سرش وخوندم ذوق زده شدم.اون امشب ما رو برای شام دعوت کرده.من و تو وسینا و پرهام رو.از من هم اختصاصی دعوت کرده البته به سینا گفته که از طرف اون ما رو دعوت کنه.فکر کن!

از هیجانش لبخندی زدم وآهسته گفتم:

ـ آره همین الان هم سینا داشت یک چیزهایی می گفت.

به شوخی گفت:

ـ ای بترکی پس چرا بهم زنگ نزدی؟!

با لبخندی آهسته جوابش دادم:

ـ چطوری؟!از ذوق جلوی سینا بشکن بزنم وبیام بهت خبر بدم؟!

خندید وگفت:

ـ حالا چکار کنیم؟!توی پیامکش نوشته به صرف کله پاچه در رستوران ایتالیایی!فکر کن؟!

خندیدم وآهسته گفتم:

ـ نه که هفمیده ما تا حالا رستوران ایتالیایی نرفتیم گفته چی بگم که سرکارشون بذارم!حالا خوبه ننوشته به صرف چلوکباب کوبیده در رستوران ایتالیایی.من اگه جای تو باشم براش می نویسم ما کشک بادمجون بیشتر دوست داریم!

در جوابم بلند خندید وگفت:

ـ نه دیوونه اون وقت راست راستی می برتمون بهمون کشک بادمجون میده.

با بیرون آمدن سینا از اشپزخانه بلافاصله مسیر صحبت را عوض کردم وگفتم:

ـ خب اگه میتونی جزوه هاتو بیار بالا با هم بنویسیم.من الان کار بخصوصی ندارم.

متوجه حضور سینا در نزدیکی ام شد وگفت:

ـ سینا اونجاست؟!خب باشه فعلا خداحافظ.بهت پیامک میدم.

با نگاهی به پشت سر ینا که به طرف اتاقم یا در حقیقت اتاقش می رفت عجولانه خداحافظی کردم وگوشی را قطع کردم وبه دور شدنش نگریستم.سینا به راستی بلند قامت بود!قد بلند وچهارشانه وبا هیکلی ورزیده.البته من هم قدم تا حدودی بلند بود ولی در مقابل قامت سینا بلندی ام به حساب نمی امد.

با لبخندی بی دلیل که روی لبم نقش بسته بود گوشی را روی میز کاناپه گذاشتم وبه طرف اشپزخانه رفتم.

فصل یازده

ـ عمو فرزاد خودش ماشین داره؟

با سوال پرهام که روی صندلی جلوی ماشین سینا نشسته بود خود به خود آرنج سارا در پهلوی من که در کنارش در صندلی عقب نشسته بودم فرو رفت و منتظر جواب سینا ماندیم.سینا ماشین را پشت چراغ قرمز نگه داشت و رو به پرهام جواب داد:

ـ آره داره ولی ماشینش رو تهران نیاورده.

و بف پاک کن را زد تا نم نم باران که تمام سطح شیشه جلو را گرفته بود پاک نماید.سارا برای اینکه حرفی زده باشد که هیجانش را پشت آن پنهان کند به شیشه کنارش نگاه کرد وگفت:

ـ می دونید الان چی مزه میده؟!

و با نشنیدن جوابی از طرف ما ادامه داد:

ـ بریم زیر بارون قدم بزنیم.

متوجه حالش شدم وبا لبخندی پرسیدم:

ـ الان؟!توی این سرما؟

خواست چیزی بگوید که سینا گفت:

ـ امشب از اون شبهاییه که مخ سارا جابه جا شده.توی این دود وترافیک آدم چطوری قدم بزنه؟!اگه می دونستم هوا اینطوری میشه و ترافیک اینقدر سنگینه برنامه امشب رو به هم می زدم.

برای اینکه توی ذوق سارا نخورد بلافاصله گفتم:

ـ نه جمعه شب ها همیشه ترافیکه همه این موقع...

و با نگاه سینا از آیینه جلو بی اختیار قلبم دچار ضربان تند شد وبا یک لحظه مکث ادامه دادم:

ـ همه این موقع میرند این ور و اون ور وسط هفته که وقت تفریح وگردش نیست.

سینا با چشمان خندانی از داخل آیینه نگاهم کرد وپرسید:

ـ حالا کی گفت وسط هفته بریم این ور و اون ور؟!

برای انکه جلوی سارا حالات ضد ونقیض خودم را لو ندهم جوابی ندادم وسرم را به طرف شیشه کنارم چرخاندم وبه پیاده رو پر رفت وآمد وباران زده چشم دوختم.

سارا به خیال این که از حرف سینا ناراحت شدم برای اینکه حرفی بزند تا جو را عوض کند رو به من گفت:

ـ راستی سروناز یادت باشه وقتی برشگتیم خونه یک کاسه ازخ ورشت قیمه ات رو بفرستی پایین با اون بویی که ظهر راه انداخته بودی کلی طرفدار پیدا کردی.

بی اختیار با حرف سارا قلبم فرو ریخت وبه آیینه جلو که چشم های دوباره خندان سینا از ان نمایان بود نگاه کردم و سکوت نمودم.سارا که انتظار این سکوت را نداشت بلافاصله گفت:

ـ چیه؟نکنه همه اش رو خوردید؟!

برای انکه حرفی زده باشم سرم را تکان دادم وگفتم:

ـ نه یه کم مونده.حالا اگه برگشتیم وبعد از اون غذاهای ایتالیایی جایی در شکمت باقی موند برات می فرستم.

وبا پوزخند سینا از داخل آیینه جلو نگاهم یک لحظه به سوی آیینه رفت.سارا دوباره به خیال اینکه حرف تازه ای بزند تا حال و هوا را از این سکوت در اورد با خنده ای رو به من گفت:

ـ راستی حدس بزن عصری کی به خونه مون زنگ زد؟!

در تاریک و روشنای چراغ های پشت سر به رویش لبخند معنی داری زدم که یعنی حامده بوده؟!ودر ظاهر پرسیدم:

ـ کی؟!

متوجه منظورم شد وبا ابروهای بالا رفته به نشانه اینکه:نه حدست اشتباه بوده جواب داد:منیره خانم.

با تعجب پرسیدم:

ـ منیره خانم؟!دختر خاله مامان؟

جوابم داد:

ـ آره.می خواست از مامانی اینها دعوت کنه.

با کنجکاوی پرسیدم:

ـ کجا؟

با خوشحالی گفت:

ـ عروسی کاوه پسرش.

با هیجان گفتم:

ـ جدا؟!پس چرا مامان پیش از ظهر که تلفنی حرف زدیم چیزی نمی دونست؟

با لبخندی در جوابم گفت:

ـ برای اینکه همین عصری پیش از اینکه خونه ما زنگ بزنه به اسپانیا به مامانت خبر داده البته هنوز کارت ها رو پخش نکرده اند.فکر کن کاوه مردنی زن گرفته!!

حضور سینا را فراموش کردم وبا خنده گفتم:

ـ حالا کی به این زن داده؟!نگفت عروس کیه؟

با هیجان آمیخته با شادی گفت:

ـ چرا راحله دختر عموی کاوه.

با تعجب پرسیدم:

ـ راحله دختر آقا طاهر؟!اون که بچه است!

با خنده جوابم داد:

ـ چی چی رو بچه ست؟!از تو بزرگتره همسن منه.نگاه به ریزه میزگیش نکن زبون داره این هوا.

از لحنش خنده ام گرفت وگفتم:

ـ باشه ولی باز هم بچه است.آدم باید به یک بلوغ فکری برسه تا ازدواج کنه.

بلافاصله با خنده جواب داد:

ـ اِ...جدا؟!نمی دونستم از این چیزها هم بلدی.

خندیدم وخواستم جوابی بدهم که نگاهم بی اختیار به آیینه جلو ونگاه مبهم وخندان سینا افتاده وراه نفسم بند امد.من و سارای دیوانه سر چه چیزهایی جلوی سینا چانه می زدیم وبحث می کردیم!سارا که هنوز در عالم خودش بود با دیدن سکوتم ادامه داد:

ـ تازه ازت و چه پنهون خود موش مرده اش زیر پای کاوه نشسته.

با آرانج به پهلوی سارا زدم که جلوی سینا این حرفها را نگوید که متوجه منظورم شد ودر حالیکه گوشه لبش را با دندان می گزید با اشاره گفت:که اصلا حواسش به سینا نبوده!

سینا با گاهی از داخل آیینه به عقب پوزخندی زد واز پرهام خواست از داشبورد یک سی دی در بیاورد واز ایینه به سارا گفت:

ـ خب داشتی می گفتی چطوری خود موش مرده اش زیر پای کاوه نشسته؟

سارا با نگاه مضطربی رو به من در جواب سینا گفت:

ـ شوخی کردم ولی مثل اینکه عروس وداماد خیلی همدیگرو میخوان.

با لبخندی پرسید:

ـ تو از کجا می دونی؟

سارا با من من جواب داد:

ـ همین جوری.اخه قبلا یک چیزهایی شنیده بودم.

برای اینکه به داد سارا برسم بلافاصله حرف را عوض کردم واز سارا پرسیدم:

ـ راستی منیره خانم نمی دونست که عمه آذر وعزیز اینها عزادارند که زنگ زد دعوت کرده؟

سارا خوشحال از اینکه حرف دیگری پیش کشیده شد جواب داد:

ـ چرا گویا مامانت بهش گفته بوده ولی به قول خودش بر حسب وظیفخ واحترام به دوستی چندین وچند ساله اش با مامان خواسته که حتما برای عروسی پسرش دعوت کنه.

بی درنگ پرسیدم:

ـ خب حالا عمه چی؟میره؟!

سارا گفت:

ـ نه ازش تشکر کرده وگفته نمی تونه بیاد ولی تاکید کرده که حتما مارو می فرسته.

با تعجب پرسیدم:

ـ مگه منم دعوتم؟!

با خنده جواب داد:

ـ دیوونه مثل اینکه دخترخاله مامان توئه.حالا که مامانت اسپانیائه تو باید به جاش بری.

سینا دوباره برف پاک کن را برای پاک کردن دانه های باران زد وماشین را به حرکت در ؟اورد وسی دی که پرهام پیدا کرده بود داخل ضبط گذاشت وقبل از بلند کردن صدای موزیک گفت:

ـ آدم پیش شما هیچ وقت نیاز به حرف زدن پبدا نمی کنه از بس که حرف برای گفتن دارید!باور کنید اصلا فکر وخیال خودشم فراموش می کنه از بس که به هر حرفی شاخ وبرگ می دید.

وصدای موزیک را بلند نمود.نگاه من و سارا با گفتن حرف سینا بی اختیار به سوی هم رفت و پنهانی لبخند زدیم.با صدای زنگ پیامک تلفن همراه سارا از داخل کیفش بی درنگ آن را بیرون آورد ودکمه باز شدن پیامک را زد وبعد از خواندنش ان را به سوی من گرفت وبا زدن آرنج به پهلویم اشاره کرد که بخوانم.طبق حدسم پیامک فرزاد بود نوشته بود:

«بابا ساعت هشت ونیم شد کجایید/!همه مشتری ها وکارکنان رستوران رفتند فقط من موندم وآشپزش.اگه دیر برسید مجبورم خودم براتون نیمرو بپزم!چشم به راه با قلب پاره پاره:فرزاد»

آهسته خندیدم و گوشی را به دستش دادم وزمزمه کردم:

ـ دیوونه!

که صدای زنگ تلفن همراه سینا را شنیدم.سینا به آرامی اتومبیل را کنار خیابان نگه داشت وگوشی اش را برداشت وگفت:

ـ الو فرزاد جان؟

و دوباره آرنج سارا در پهلویم فرو رفت.

ـ سلام.ما همین نزدیکی ها هستیم.

ـ ...

ـ تا ده دقیقه دیگه می رسیم.توی مسیر به ترافیک سینگین برخوردیم.

ـ ...

ـ ن هقربانت.فعلا خداحافظ.

 وگوشی را قطع کرد وماشین را به حرکت در اورد.سینا موقع رانندگی خیلی از نکات را رعایت می کرد درست برعکس من وسارا!هر چند که به غیر از ماشین های اموزشگاه رانندگی سوار ماشین دیگر نشده بودیم ولی مطمئنا با شناختی که از خودمان داشتیم از گیجی وهول شدن موقع نشستن پشت فرمان همین که پدال گاز وترمز را جابه جا نمی کردیم باید کلاه مان را هوا می انداختیم.

سارا هیجان زده از تماس فرزاد با سینا زیرگوشم آهسته نجوا کرد:

ـ عجب ناجنسیه!

در جوابش لبخندی زدم وآهسته سرم را تکان دادم.قبل از رسیدن به رستوران سینا با قاطعیت از آیینه جلو نگاه مان کرد وگفت:

ـ یادتون باشه جلوی فرزاد به هیچ عنوان هر هر و کرکر راه نیندازید.مفهوم بود؟!

از این جالت دستورگونه سینا خوشم نیامد وبی اختیار جواب دادم:

ـ بله قربان.

که با نگاه مبهم او از دخال آیینه مواجه شدم.با پارک کردن ماشین من و سارا وپرهام بی درنگ پیاده شدیم و در پیاده رو جلوی رستوران منتظر سینا ایستادیم.سارا با سرکی به داخل رستوران گفت:

ـ اینجا چرا این جوریه؟!خیلی کم نوره؟!آدمهای داخلش اصلا معلوم نیستند.

از پشت شیشه به داخل نگاه کردم ودر تایید حرفش گفتم:

ـ آره مثلا رمانتیکه!نگاه کن روی هر میزی دو سه تا شمع فانتزی روشنه.بیشتر مشتریهاش هم زن وشوهر جونند.

سرش را تکان داد وطوری که پرهام نشنود گفت:

ـ جای عزیز خالی که بگه اینجا نامزد بازیه!حالا من و تو وپرهام و سینا اینجا چکار می کنیم جای خنده داره!

لبخندی زدم وآهسته گفتم:

ـ آره فرزاد بیچاره به خاطر تو، من و سینا و پرهام بیکارو هم اینجا کشونده.

نگاه کن بیشتر میزها دونفریه!خندید وبرای اینکه جلوی پرهام هیجانش را کنترل کند رو به پرهام گفت:

ـ ببین پیاده رو چه سنگفرش قشنگی داره!این قلوه سنگ ها رو چطوری انتخاب کردند که اینطور جالب کنار هم چیده اند؟!

به زیر پایم نگاه کردم وحرفش را تصدیق کردم وگفتم:

ـ آره عین دالان خونه بابا ابراهیمی ات سنگفرش کرده اند.

در حالی که کف چکمه اش را روی سنگ ها می کشید گفت:

ـ تو هم کشتی من رو با خونه بابا ابراهیمی!بابا به عزیز میگم قباله ش رو به نامت بزنه تا از دستت خلاص بشیم.

با خنده پرسیدم:

ـ جدا؟!

و با چشمکی جواب داد:

ـ آره جدا.

وبا به یاد ؟اوردن موضوعی با لبخندی ادامه داد:

ـ راستی دیروز عزیز فکرهاشو سرهم کرده بود وبه مامان گفت که مهریه سروناز رو کم در نظر گرفتیم.فکر کن!دیروز دوبار فیلم محضر رو از اول تا آخر دید وآخرش گفت که چهارده تا سکه کم بود.پرهام که در کنار سارا ایستاده بود با کنجکاوی پرسید:

ـ چهارده تا سکه یعنی چنی تومن؟!

با حس وحالی غریب از اینکه محضر پیش امده بود سرم را به سوی آسمان که بارانش بند امده بود گرفتم وبا کشیدن نفس عمیقی گفتم:

ـ یعنی پول زجر کشیدن احساس من!

وبا صدای سینا که کنار گوشم گفت:

ـ بریم داخل رستوران.

جا خوردم!وسرم را از نگاه به آسمان پایین اوردم وبسویش چشم دوختم.چشمهایش زیر نور چراغ پیاده رو حالت خاصی داشت!یعنی جمله آخرم رو شنیده بود؟!وبه طرف سارا و پرهام نگریستم که سارا از هیجان دیدن فرزاد و پرهام از کنجکاوی تماشای داخل رستوران سریع تر از ما به طرف در ورودی رفتند.با وارد شدن به رستوران در زیر نور کم رنگ ومخفی چراغ های سقف چشمهایمان را یز کردیم تا فرزاد را لابه لای جمعیتی که نشسته بودند ببینم وبا بلند کردن دست فرزاد پرهام زودتر جهت او را نشان داد و به طرف او حرکت نمودیم.فرزاد میزی شش نفره آخر سالن ودنج ترین قسمت آن را روزو کرده بود وبا چهره ای مشتاق وخندان در انتظارمان به سر می برد.

با نزدیک شدن به سمت او دست سارا را در دست گرفتم وبا فشار دادنش آهسته گفتم:

ـ در چه حالی؟

خندید ودر سکوت دستم را فشار داد وخوشحالی وهیجانش را به من انتقال دا.پس از سلام وعلیک خودمانی فرزاد که انگار ما را نه یک شب بلکه هزار سال ندیده بود با نهایت ادب والبته از دید سارا فروتنی عارف مان کرد بنشینیم که از شانس واتفاق یا شاید هم بخت واقبال فرزاد وسارا آنها کنارهم نشستند ومن هم بین پرهام وسینا!قبل از امدن پیشخدمت برای سفارش غذا برای اینکه حرفی زده باشم که اضطراب درونی ام را از آنقدر نزدیک نشستن کنار سینا پنهان کنم رو به فرزاد گفتم:

ـ ببخشید آقا فرزاد اینجا چرا انقدر کم نوره؟

لبخندی زد وپشت نور شمع که هاله ای کمرنگ از نور را به صورتش نابانده بود به شوخی گفت:

ـ نمی دونم گفته بودم پروژکتورهاشون رو روشن ککند نمی دونم چرا حرف گوش نکردند؟!حالا هم اگه غذاتون رو درست ندیدید که چی می خورید بخورید من بعدا براتون تعریف می کنم چی خوردید...

از حرفش بی اختیار خندیدم وبه سارا که چشمهایش از خنده وشادمانی برق می زد نگاه کردم که سارا بریا خالی نبودن عریضه گفت:

ـ ولی عجب موسیقی قشنگی گذاشته اند!پیانوئه؟!

برای اینکه سربه سر سارا بگذارم بلافاصله در جوابش گفتم:

ـ نه شیپوره.

که با پوزخند سینا زیر گوشم لال مونی گرفتم.پرهام که پیش از غذا همیشه عادت داشت دستهایش را بشوید آهسته به شانه ام زد وپرسید:

ـ دست هام رو کجا بشورم؟!

بی درنگ سرم را کنار گوشش بردم وآهسته جواب دادم:

ـ فعلا هیچ جا.نمی بینی چقدر تاریکه؟!اگه بریم دو ساعت باید بگردیم میزمون رو پیدا کنیم.تو که دستهاتو پیش از اومدن شستی.

وبا صدای پرجذبه سینا زیر گوشم که پرسید:

ـ چی میگه؟

همانطور که با احساس ضد ونقیض از احوالات درونی ام در کشمکش بودم بدون آنکه نگاهش کنم در جوابش گفتم:

ـ هیچی میخواد دست هاشو بشوره.

سینا بلافاصله رو به پرهام گفت:

ـ خب پاشو بریم من هم میام.

و پرهام با کم رویی جوابش داد:

ـ نه سروناز میگه تمیزه.

فرزاد بی اختیار با جواب پرهام خندید وگفت:

ـ سروناز خانم نگفته بودید همیشه میکروسکوپ همراهتون دارید.

که با آمدن پیشخدمت برای سفارش غذا حرفش را نا تمام گذاشت.

پیشخدمت برای هر کدام از ما یک منو گذاشت وکاغذ وقلم به دست منتظر انتخاب مان ایستاد.

از دیدن جلد فانتزی منو لبخند زدم وآن را باز کردم و مشغول خواندن شدم.از اسامی هیچ کدام از غذاها سر در نیاوردم وفقط با دیدن دو سه اسم آشنای انواع ماکارونی ها ولازانیا ها کمی اعتماد به نفس پیدا کردم وخواستم آنها را برای خودم وپرهام سفارش دهم که پرهام زیر گوشم گفت:

ـ اینها دیگه چیه؟!

در جوابش لبخندی زدم وبا اشاره ابرو فهماندم که:فعلا چیزی نگو تا بعدا برات بگم.وخواستم لازانیای مخصوص برای خودم و پرهام به پیشخدمت سفارش دهم که سینا زودتر اسم چهار نوع غذا ونوشیدنی را گفت وخواست برای من و سارا و پرهام وخودش همان ها را بیاورند وفرزاد هم یک نوع غذا و نوشیدنی دیگر برای خودش سفارش داد وپیشخدمت را راهی کرد.

در حالی که با شنیدن اسم غذاها قیافه من وسارا همانند از پشت کوه امده ها شده بود نتوانستم جلوی نگاه خندانم را به سارا بگیرم وبا اشاره به او فهماندم که چه غذاهای عجیب وغریبی امشب باید بخوریم!که پرهام جلوی کنجکاوی اش را نتوانست بگیرد ورو به سینا پرسید:

ـ عمو سینا شما این غذاها رو خوردید؟

فرزاد با خنده به جای سینا جواب داد:

ـ آره پس چی اینجا پاتوق همیشگی سیناست.باور کنید منم مثل شما تا حالا از این نوع غذاها نخوردم ولی به خواست سینا امشب اینجا رو انتخاب کردم راستش من توی تهران فقط دو سه تا رستوران معتبر رو می شناسم که می خواستم شما رو اونجا مهمون کنم ولی سینا به سلیقه خودش اینجا رو بهم معرفی کرد وخواست غذاهاشو امتحان کنم.حالا هم این ما واین سلیقه سینا.

بی اختیار گفتم:

ـ اگه غذاهاشو دوست نداشتیم چی؟!

سینا به جای جواب فقط لبخند اطمینان بخشش را زد وچیزی نگفت.سارا که همیشه از راه مسالمت آمیز با سینا حرف می زد برای اطمینان مان گفت:

ـ حالا که فعلا مزه اش رو نچشیده ایم.مطمئنا خوشمون میاد.مگه پیتزا بده؟اونم یک غذای ایتالیاییه دیگه.حتم دارم اگ غذاها رو بخوریم خودمون دفعه بعد مشتری می شیم.

فرزاد با لبخندی رو به سارا نگاه کرد وگفت:

ـ سارا خانم این جوری که شما امید می دید آدم اگه ته جهنم هم بره میگه طوری نیست که یه کم می زویم عوضش سرما نمی خوریم!

نگاهی به چهره خندان سارا انداختم وسرم را پایین انداختم وخندیدم.سینا برای آنکه کمی قانع مان کند که غذاهای خوشمزه ای را سفارش داده با لبخندی گفت:

ـ بعد از این همه غذای تکراری اگه یک غذای متفاوت بخوریم بد نیست.

فرزاد که طبع شوخی اش گل کرده بود رو به سینا گفت:

ـ به به یک کلام هم از شازده داماد!

وبی اختیار قلب من به تلاطم افتاد!وادامه داد:

ـ سینا جون قورباغه سوخاری شده هم از نظر تو غذای متفاوتیه ولی طبع تکراری پسند ما این تنوع رو قبول نمی کنه.

پرهام که حرف فرزاد را باور کرده بود با ترس کودکانه پرسید:

ـ مگه قراره قورباغه بیارند بخوریم؟

بی اختیار خنده ام گرفت وبا لبخندی به او گفتم:

ـ نه پرهام جان.یک غذایی مثل ماکارونی برامون می ارند.

فرزاد که قصد سربه سر گذاشتن پرهام را داشت با جدیت گفت:

ـ برای تورو نمی دونم ولی برای من مارمولک آب پز با سس گوجه فرنگی می آرند.سینا برای خودت چی سفارش دادی؟بال سوسک با سیب زمینی سرخ شده؟

سارا که از سرخوشی فرزاد از خنده در حال انفجار بود با خنده گفت:

ـ وای جان هر کی دوست دارید بس کنید از بس که از جونورها گفتید حال آدم یک جوری می شه.

فرزاد به شوخی جواب داد:

ـ به کجاشو دیدید؟!این تازه وصف غذاهاست اگه خودش رو ببینید چه جوری می شید؟!

وبا صدای تلفهن همراه سینا نگاه خندان مان را از فرزاد به سوی سینا دوختیم که جواب تلفنش را داد:

ـ الو؟

ـ ...

ـ سلام حالت چطوره؟

وبه خاطر بودن سینا در کنارم صدای نازک دختر یا زنی را در ان سوی خط شنیدم وبی دلیل قلب لفرزانم در سینه فرو ریخت ومزه دهانم تلخ شد.

ـ از ساسان چه خبر؟خوبه؟

وبا شنیدن اسم ساسان مطمئن شدم که ریحانه حیله گر پشت خطه و دلواپس به حرفهایش گوش دادم.

ـ ...

ـ نه خواهش می کنم چه زحمتی؟!اتفاقا خوشحال هم شدیم.

ـ ...

ـ نه فعلا که وقت سرخاراندن ندارم.کارهای نحقیقات برای پروژه مونده ونمونه ها رو از آزمایشگاه نگرفتم.حالا تا بعد.

ـ ...

ـ نه گفتم که فعلا وقت ندارم.حالا وقت برای مهمونی زیاده.

از سماجتش برای دعوت سینا به مهمانی لجم گرفت وبا اخمهای درهم سرم را پایین انداختم که صدای اهسته فرزاد که رو به سینا می گفت:

ـ بگو سدا قطع و وصل میشه فعلا قطعش کن.

به سوی سینا نگاه کردم تا عکس العملش را در قبول یا رد پیشنهاد فرزاد ببینم.

ـ ...

ـ مگه برای گرفتن نمونه ها از ازمایشگاه آشنا داری؟

ـ ...

ـ آره همون که قبلا با ساسان صحبتش رو کردیم.همون آزمایشگاه.

ـ ...

ـ کی؟چه روزی؟

از اینکه بی توجه به حرف فرزاد صحبتش را با ریحانه ادامه می داد دلم گرفت ودستم را زیر چانه زدم وروبه سارا ک هاو هم منتظر برای قطع مکالمه به سینا چشم دوخته بود نگاه کردم وبا اوقات تلخی اهسته طوری که سینا نشنود گفتم:

ـ چقدر حرف می زنه!

ـ ...

ـ حالا هماهنگ می کنم بهت خبر میدم.

ـ ...

ـ نه ممنون.راجه بع کی؟

و اخمهایش را درهمکشید وبه طرفم نگاه کرد.از طرز نگاهش حدس زدم که صحبت در مورد من است وبا دلهره به چشمهای خشمگین یا شاید هم غمگین سینا نگاه کردم وسرم را پایین انداختم وبا دقت به حرفهایش گوش دادم.

ـ خود ساسان این حرفها رو زده یا باز خیالبافی خودته؟!

ـ ...

ـ حالا در موردش مفصل حرف می زنیم.فعلا کاری نداری؟!

از لحن خودمانی اش حرصم گرفت ویک لحظه سرم را بلند کردم وبه چهره درهمش چشم دوختم چرا ناراحت بود؟!

ـ ...

ـ آره بیرونم.باشه تا بعد.فعلا خداحافظ.

و گوشی را قطع کرد و روی میز قرار داد.فرزاد بلافاصله پرسید:

ـ چی می گفت؟آزمایشگاه آشنا داره؟

سینا اخمهایش را باز کرد وجواب داد:

ـ آره میگه از دوستان پدرشه.در حقیقت به نوعی با خودشون هم همکار هستند.آخه اونها آزمایشگاه خصوصی دارند.دشت مادرشه اون جا رو اداره می کنه.

فرزاد به شیوه ریحانه جواب داد:

ـ اوه اکی!پس چرا به من چیزی نگفته بود؟!

سینا بی درنگ جواب داد:

ـ مگه قرار تو هم بدونی؟!

نتوانستم خودم را کنترل کنم وبی اختیار مداخله کردم وگفتم:

ـ آره آقا فرزاد به ما چه مربوطه که ریحانه خانم تمام دارو ندار زندگیش رو برای آقا سینا به حراج گذاشته واز سیر تا پیاز ملک واملاکش رو گفته.

فرزاد ابتدا از حاضر جوابی ام یکه خورد وپس از کمی مکث با لبخندی گفت:

ـ این سیر تا پیاز رو خوب اومدی سروناز خانم.حقیقتش ما که بیشتر درس ها رو با این ریحانه خانم پاس کردیم هنوز از سیرش خبر نداریم که یهو پیازچه نقلی رو گذاشته کف دست آقا سینای زرنگ.شیطونه میگه یه گوشه از فیلم محضرتون رو نشون این ریحانه خانم بدم تا ببینم یک من ماست چقدر کره داره!

بی اختیار از حرفش ضربان قلبم تند شد وبرخلاف روزهای گذشته که از شنیدن اسم فیلم محضر وعقد مصلحتی مان! حالم بد می شد این بار حالت متفاوتی پیدا کردم و راضی از پیشنهاد فرزاد یک لحظه به چشمهای سینا که سیاهی خاصی در مردمکش دیده می شد نگاه کردم وسرم را پایین انداختم.وای! چشمها یش چرا این طوری شده بود!

سارا که از شوخی فرزاد وهمچنین سکوت سینا دل و جرات پیدا کرده بود خندید وگفت:

ـ چرا فیلم محضر رو نشونش بدید؟!یک جلسه بفرستینش پیش عزیز تا ماست و کره رو یکجا تحویلش بده.

فرزاد از حرف سارا بلند خندید وگفت:

ـ سارا خانم نمی دونستم شما هم استاد قابلی هستید!چند جلسه کلاس فشرده بذارید من و سینا هم بیاییم شاگردی.ولی بی شوخی اگه این ریحانه خانم رو ببریم پیش عزیز خانم آخر بی معرفتیه ها.

سینا با دلخوری بی دلیل دوباره اخمهایش را در هم کشید وگفت:

ـ چقدر در این مورد چونه می زنید؟حرف دیگه ای ندارید؟

از اینکه می دیدم روی ریحانه حساس شده است خون خونم را می خورد و نمی توانستم حرفی بزنم.واقعا حال بدی داشتم واحساس تهوع می کردم.با آمدن پیشخدمت وآوردن غذاهای با بی میلی نگاهی به ظرف غذاها انداختم و پرهام با اشتیاق یکی از ظرفها را که نوعی پاستا با طبخ وتزیین جالبی در آن بود جلو کشید وبه آن نگاه کرد.غذای من هم طرح دیگری از پاستا با پختی متفاوت بود.پرهام با اشتیاق از دیدن تزیین و رنگ غذا قاشق اول را در دهانش گذاشت وبا مزه مزه کردن آن با هیجان گفت:

ـ آخ جون خوشمزه است مثل ماکارونیه.

فرزاد که از هیجان پرهام به وجد آمده بود با لبخندی رو به پرهام گفت:

ـ من که گفتم خوشمزه است نگران نباش.

سارا بلافاصله به حرف آمد ورو به فرزاد گفت:

ـ این رو مثل اینکه من گفتم ها!شما هی حرف از قورباغه و این چیزها می زدید.

فرزاد قاشق غذا را در دهانش گذاشت وپس از جویدن آن در جواب سارا گفت:

ـ نمی دونم چرا هر حرفی شما می زنید احساس می کنم خودم گفتم؟!جالبه ها!ولی بی شوخی مزه خوبی داره سینا نه؟!

و با سکوت سینا بی رغبت قاشق وچنگال کنار بشقابم را برداشتم وناراضی از رفتار سینا که یک باره برای ریحانه خانمش موضع گرفته بود قاشق غذا را در دهانم گذاشتم و پس از کمی جویدن ومزه مزه کردن با روی درهم کشیده گفتم:

ـ این چه غذاییه؟مزه جوراب پخته میده!

سارا وفرزاد از اصطلاحم خندیدند وفرزاد به شوخی گفت:

ـ سروناز خانم جسارته ولی تا حالا چند دفعه جوراب پخته خوردید که آنقدر خوب مزه اش رو حس می کنید؟!

و این بار همه حتی سینا هم خندیدند.

با حرص از خنده تمسخر امیز سینا پوزخندی زدم وجواب دادم:

ـ چند دفعه ش رو یادم نیست ولی از عصاره ش همیشه توی غذاهام استفاده می کنم.

فرزاد با خنده در جوابم گفت:

ـ دیشب که غذای بیرون بود هیچ ولی پریشب توی غذاتون عصاره جوراب پخته ریخته بودید؟!

سرم را به نشانه بله تکان دادم ودوباره پوزخند زدم.فرزاد در حالی که مشغول خوردن غذایش بود کم نیاورد  وگفت:

ـ بابا دست خوش!خیلی خوشمزه شده بود حالا از چه جورابی استفاده می کنید؟بافتنی یا نایلونی؟!نکنه جورابهای پرهام رو وقتی که از مدرسه میاد وپاهاش عرق کرده برمی دارید...

وبا صدای اعتراض امیز وخنده وصورت های درهم کشیده بقیه روبه رو شد وحرفش را ادامه نداد و رو به پرهام با خنده گفت:

ـ یادت باشه این دفعه جورابهات رو بذاری توی نایلون و بدی سینا برام بیاره.عصاره جورابهات استثناییه!

پرهام در حال خوردن غذایش خندید وبا حالتی مظلومانه جواب داد:

ـ من همیشه بعد از مدرسه جورابهام رو می شورم.

سارا با جالتی که در حال انفجار ازخ نده بود گفت:

ـ جان من بس کنید.اصلا نفمیدم مزه غذا چی بود از بس در این مورد حرف زدید!

فرزاد با لبخندی روبه سارا گفت:

ـ خدا نیاکانتون رو قرین رحمت کنه!بعد از این همه که ته غذا رو در اوردید وظرف رو سرواخ کردید تازه می فرمایید نفهمیدم مزه غذا چی بود؟!

ـ سروناز غذات رو تموم کن پیش فرزاد زشته که مهمونمون کرده.

با صدای اهسته سینا زیر گوشم دست لرزانم را از زیر چانه ام برداشتم وقلب پر تلاطمم را کمی ارام کردم وراست نشستم وبه پشتی صندلی تکیه دادم واز زیر چشم به بشقاب نگاه نمودم که در حال تمام کردنش بود. بی اختیار دستم به سوی قاشق رفت وفرمانبردار از دستورش ارام آرام مشغول خوردن شدم.منصفانه قضاوت می کرم مزه غذا بد نبود ولی نمی دانم چرا اول میلی به غذا نداشتم!فرزاد با دیدن غذا خوردنم خندید ور به سارا گفت:

ـ خب خیالم راحت شد مثل اینکه تعریف وتمجید ما از غذا سروناز خانم رو به اشتها اورد.حالا از این به بعد خدا رحم کنه!

لبخندی زدم ودر جوابش گفتم:

ـ نه که به مزه غذا آشنا نبودم برای همین اولش نمی تونستم بخورم.

خندید وبه شوخی گفت:

ـ خب خدا رو شکر پس بالاخره مزع غذا دستتون اومد که مثل طعم جوراب پرهام میمونه!

خندیدم واشاره به نوشیدنی ها کردم وپرسیدم:

ـ اینها چه جوریه؟!خوش طعمه؟

فرزاد دوباره سربه سرم گذاشت وگفت:

ـ والله شما مسئول تشخیص مزه اید تا شما نخورید وتشخیص ندید ما سلیقه خودمون رو قبول نداریم.

پرهام با هیجان بقیه نوشیدنی اش را خورد وگفت:

ـ مال من مزه توت فرنگی میده.

سارا هم که از شوخی های فرزاد نمی دانست چگونه خوشحالی اش را پنهان کند با لبخندی گفت:

ـ نوشیدنی من مزه آناناس میده.

فرزاد با خنده نگاهم کرد وپرسید:

ـ نوشیدنی شما چی؟!لابد مزه سیبیل گربه!

که دوباره شلیک خنده بلند شد وسینا با لبخندی تذکر داد:

ـ بچه ها یواشتر بقیه دارند ما رو نگاه می کنند.

فرزاد نگاهی به میزهای مجاور انداخت وبا لبخندی گفت:

ـ نه توی این تاریکی کسی به کسی نیست.

بعد از خوردن غذا و تمام کردن آن در لابه لای شوخی های فرزاد از رستوران بیرون آمدیم وبا دیدن بارش باران بلافاصله داخل ماشین سینا نشستیم وفرزاد را تا دم در خانه یکی از بستگانش رساندیم وبه طرف خانه حرکت کردیم.

روی هم رفته گردش وتفریح خوبی بود والبته از نظر سارا عالی!باید فردا صبح سر فرصت او را گیر می اوردم ونظر قطعیش را در مورد فرزاد می پرسیدم.دیگر کافی بود پنهان کردن احساسات وبروز ندادن صحبتهای ناگفته.مطمئنا سارا درگیر احساسات عاطفی جدید شده بود وان را داشت از خودش هم مخفی می کرد! شاید به خاطر وفادار ماندن به قولی که به حامد داده بود والبته این قول با حوادثی که این اواخر اتفاق افتاده بود کم کم داشت کمرنگ می شد.

پس از رفتن سارا به طبقه پایین پرهام که از شدت خواب ایستاده پلکهایش روی هم افتاده بود به طرف اتاق بردم وتختش را مرتب کردم و او را خواباندم وتشک خود مرا هم کنار تخت پرهام پهن کردم واماده خوابیدن شدم که صدای ضربه ای به در اتاق نگاهم وقلب نا ارامم را به سوی در کشاند وضربه دوباره به در و متعاقب ان صدای پر جذبه سینا که گفت:

ـ سروناز بیا بیرون کارت دارم.

مرا در جا میخکوب کرد!یعنی چکارم داشت؟!لابد تذکر برای اینکه جلوی دوستش درست رفتار کنم.با دلی مضطرب وقلبی کوبنده روسری ام را برداشتم وبه سر کردم وژاکت بلندم را پوشیدم ورد اتاق پرهام را باز کردم.پشت در نبود.به طرف هال رفتم وطبق حدسم روی کاناپه روبه روی تلویزیون در انتظارم نشسته بود.به کاناپه کنار میز اشاره کرد بنشینم ومطیع حرفش با قلبی متلاطم روی کاناپه نشستم ومنتظر وکنجکاو به چشم هایش چشم دوختم وبا کمی مکث پرسیدم:

ـ کاری داری؟!

نگاهی به ساعت انداخت وبا دیدن ساعت یازده وچهل دقیقه شب رو به من گفت:

ـ می دونم که الان وقت مناسبی نیست ولی خب...

ونگاه دقیق به سویم انداخت وبرایع وض کردن حرف یا شاید هم آرامش خودش پرسید:

ـ پرهام خوابید؟

کنجکاو و مضطرب برای شنیدن حرف اصلی اش بی درنگ جواب دادم:

ـ آره از زور خستگی نمی خواست لباسهای بیرونش رو عوض کنه.

سرش را پایین انداخت وپایش را روی پای دیگرش جابه جا کرد ودوباره سرش را بالا آورد وبه طرفم نگاه کرد وگفت:

ـ ببین سروناز قبل از هر چیز دوست دارم روی حرفم هام خوب فکر کنی بعد جواب بدی.

بی اراده نفس بند آمده در سینه ام را فرو دادم وبا ضربان قلبی که حساب سرعت کوبندگی اش زا دستم در رفته بود با احساس خوشایندی از شنیدن حرفهایی که در ضمیر ناخودآگاهم طالب شنیدنش بودم ولی هنوز فکر می کردم زود است که شنیده شود گوشهایم را تیز کردم وبا چشمانی باز به صورت و وحرکت لبهایش نگاه کردم.

ـ ببین سروناز دوباره دارم می گم خوب فکر کن وبعد جواب بده حتی اگه این فکر کردن چن روز و چن هفته طول بکشه.

مشتاق دوباره به چشم هایش وحالات صورتش نگاه کردم.پس چرا این همه در عذاب بود؟!

چرا چشمهایش مضطرب بود ولبهایش از روی ناچاری حرف می زد؟!اخم ابروهایش چرا ازه م باز نمی شد؟!مگر از روی اجبار می خواست حرف بزند؟!حالا خوب بود همان اول با پیشنهاد عزیز حالش را گرفته بودم که فکر نکند انقدر سبک مغز ودم دستم که زیادی طاقچه بالا بگذارد!حالا هم کسی مجبورش نکرده بود این حرفها را که گفتنش انقدر برایش سخت بود بزند!فوقش یکی دو ماه را با زجر وتحمل اینجا زندگی می کرد وبا آمدن پدر ومادرم وسر وسامان گرفتن کارها ورها شدن از توهمات عزیز سر خانه اولش برمی گشت!اینکه انقدر عذاب شکیدن وحرف را در دهان قرقره کردن ندارد!شاید از روی هوا و ه وس حرفی به دهانش رسیده که می خواهد بگوید ولی رویش نمی شود!بیخود کرده مگر اینجا شهرهرت است!اگر حرف نامربوطی بزند با همین گلدان رو میز در دهانش می کوبم!فکر کرده از صبح تا حالا اگر رنگ به رنگ می شوم حتما خبری است.

ـ ریحانه موقعی که توی رستوران بودیم حرفهایی زد که حتما باید بهت بگم.خودت دیدی که زنگ زد.

با اضطراب تمام افکارک را کنار زدم وپرسیدم:

ـ چه حرفهایی؟!

دقیق نگاهم کرد وگفت:

ـ ظاهرا ساسان به گفته ریحانه از تو خوشش اومده وخواسته که از من اجازه بگیرند وبرای خواستگاریت از خونواده اقدام کنند.

بی اختیار با لبخندی خشک شده بر روی لبانم آب دهانم را قورت دادم پرسیدم:

ـ جدا؟!

نمی دانم از دیدن حالات صورتم چه برداشتی کرد که کنجکاو ودلخور در جوابم گفت:

ـ چیه؟خوشت اومده؟!اگه می دونستم زودتر می گفتم.

دوباره لبخند زدم وگفتم:

ـ نه اخه من فکر دیگه ای می کردم.

با دقت به چشمهایم نگاه کرد وپرسید:

ـ چه فکری؟!

مجددا اب دهانم را قورت دادم ودر جوابش سکوت کردم.من دیوانه نصف شبی داشتم چه می گفت؟!توهمات ذهنم را برایش تعریف می کردم؟!واقعا چه جوابی می دادم؟!

ـ پرسیدم چه فکری می کردی؟

آرام نفس عمیقی کشیدم وبه ظاهر خونسردی ام را حفظ کردم وبه طرفش نگاه کردم وگفتم:

ـ هیچی فکر کردم چه موضوع مهمیه که اولش کلی مقدمه چینی کردی.

مبهم به چشمهایم چشم دوخت وگفت:

ـ مگر منتظر موضوع مهم دیگری بودی؟!

درجا قرمز شدم ودستپاچه جواب دادم:

ـ نه چه موضوع مهمی؟!تو هم چه چیزهایی میگی؟!

وبرای پنهان کردن حالات روحی ام ادامه دادم:

ـ حالا این ساسان یک تخته کم جدی جدی از من خوشش اومده؟

پوزخندی زد ودر جوابم گفت:

ـ ظاهرا که اینجوره.

من هم پوزخند زدم وگفتم:

ـ کی وقت کرد که از من خوشش بیاد؟!همش که با تو حرف می زد!من هم که مدام تو آشپزخونه بودم! بعضی از پسرها واقعا از نظر عقلی...

نگذاشت ادامه دهم وپر جذبه گفت:

ـ بعضی از پسرها اینجوری هستند در یک نظر عاشق می شن.

با حرص از اینکه می خواست متقاعدم کند تا زودتر جواب پسرعموی ریحانه حانش را بدهم گفتم:

ـ خیلی می بخشید یا من خیلی گیرنده های حسی ام ضعیفه یا آقا ساسان مشا در انتقال احساسات و ابراز عواطف غیر طبیعی!دیشب تنها چیزی که از این موجود دیدم آخر تولد وقت بریدن کیک مثل فرزاد کلاه بوقی سرش گذاشته بود ودست می زد.این کجاش عاشق شدنه؟!

بلافاصله در جوابم گفت:

ـ پس انتظار داشتی در همون جلسه اول نامه فدایت شوم برایت بفرسته؟!

از پافشاری اش خوشم نیامد وبا غیظ گفتم:

ـ انقدر بدم میاد از پسرهایی که در یک نظر فورا جد وآبادشون رو می فرستن خواستگاری.بابا شاید اون دختره از تو خوشش نیومده ونخواد بیای خواستگاری.

لبخندی زد وگفت:

ـ پس بگم چی؟!به ریحانه بگم خوشت نیومده؟نمی خواهی فکر کنی؟

از شنیدن اسم ریحانه با حرص گفتم:

ـ اصلا از کجا معلوم ریحانه سر خود حرف نزده باشه؟!این ساسانی که من دیدم توی باغ این حرفها نبود. لابد ریحانه خواسته با این لطفش یک وصلت فامیلی مبارک راه بندازه.

دوباره لبخند زد وپرسید:

ـ که چی بشه؟

با پوزخند ادامه دادم:

ـ که خودش هم به نوایی برسه ودر اینده وصلت فامیلی رو محکم تر کنه.اگه قبول نداری بور به ساسان زنگ بزن.باور کن روحش هم خبر نداره.

سرش را به پشتی کاناپه تکیه داد وبا نگاه عمیقی گفت:

ـ ولی این ساسان پسر خوبیه.اگه موضوع جدی شد حتما در موردش فکر کن.

با خشم جواب دادم:

ـ تو چه گیری دادی نصف شبی زن این ساسان بشم؟!اگه جرات داری این حرفها رو جلوی عزیز بگو.

سیاهی چشمهایش برقی زد وبا لبخندی که نه می شد فهمید از روی خوشحالی است یا ناراحتی گفت:

ـ دارم درباره یکی دو ماه آینده حرف می زنم.

قلبم بی اختیار فرو ریخت وبا رنگی پریده وبدنی لرزان بی اراده از جایم بلند شدم وبا بغضی که سعی در فرو دادنش داشتم گفتم:

ـ من می رم بخوابم.

و پاهای بی رمقم را به طرف اتاق پرهام حرکت دادم.بی حس وحال روی تشک افتادم وپتو را روی سرم کشیدم وبه اشکهای روان وگرمم اجازه باریدن دادم.برای چه؟!نمی دانستم! چرا می دانستم ولی نمی خواستم به خود بقبولانم.از صبح تا حالا در جسم و روح  و روانم اتفاقاتی افتاده بود که برایم تازگی داشت اتفاقاتی که تا به حال تجربه نکرده بودم.نمی دانستم چه می خواستم؟!چرا بی اختیار ضربان قلبم تند می شد؟!چرا با کمی نرمش صدای پر جذبه اش نفسهایم به شماره می افتاد؟!چرا از سیاهی مردمک چشمهایش تعبیر خاصی می کردم؟!از صبح تا حالا از دیدن ان قسمت فیلم دگرگون شده بودم ونمی خواستم اغییر حالاتم را قبول کنم!

اگر سارا می فهمید! اگر عمه آذر ومامان وبابا و بقیه می فهمیدند!عزیز که به خیال خودش ما را رسما زن وشهر می دانست!ولی اگر چنین اتفاقی نمی افتاد!اگر ریحانه وسمیه یا یکی از امثال آنها سینا را مال خود می کرد!خدایا ای کاش لال می شدم وبا عقد محضری که سینا به انجام آن راضی شده بود مخالفت نمی کردم فوقش بعد از یکی دو ماه سینا را جذب خودم می کردم واز فکر جدا شدن منصرفش می کردم.خدایا عجب حماقتی کردم!ای کاش انقدر سرسختی نمی کردم.حالا چه راهی داشتم که او را پایبند خودم کنم؟!اگر آن موقع عقد کرده بودم حالا او را به طرق مختلف شیفته خود می کردم ولی الان چه!یک دختر نامحرم چه حرفی برای یک پسر نامحرم دارد؟!باید بسوزم وحرفها و رفتارهای آزادش را با دیگران ببینم ودم نزنم!اگر واقعا زنش بودم هیچ وقت ریحانه و سمیه یا هر دختر دیگری جرات نمی کرد به تلفنش زنگ بزند.اما حالا! مکررا تلفهن های گاه وبیگاهش را می بینم وخون دل می خورم!چه فایده؟!وقتی کاری نمی توانم انجام دهم!یک روزه که آدم کاری نمی تواند از پیش ببرد!چند ساعتی نیست که درگیر این احساس شده ام قبلا خبر نداشتم که چه به روزم می اید!

ولی اگر خودش مرا نخواهد!از رفتارهای ضد ونقیضش هیچ معلوم نیست که چه نظری در مورد من دارد!بعضی وقت ها خوشحال وخندان است وبعضی اوقات عصبانی وناراحت!ولی همین که اخم وپرخاش همیشگی در رفتارش نیست باز هم جای شکر دارد وعلامت سوال؟!چرا یک دفعه این گونه تغییر روش داد؟! نکند برای راحتی اعصابش تا یکی دو ماه آینده راه صلح و سازش در پیش گرفته که اگر این گونه نبود الان به راحتی نمی گفت ک هیکی دو ماه بعد در مورد ساسان فکر کن!آره حتما هیچ حسن نظری راجع به من ندارد!از زیر پتو اشکهایم را که نمی دانستم از روی پشیمانی برای انجام ندادن عقد محضری است یا از حرف آخر سینا برای فکر کردن به خواستگاری ساسان پاک کردم وبا صدای اهسته زنگ پیامک تلفن همراهم آن را از کنار تشکم برداشتم وسرم را از زیر پتو بیرون آوردم ودکمه باز شدن پیامک را زدم.پیامک سارا بود نوشته بود:

«سلام.خواب نبودی؟ خواستم یک چیزی بگم که شاخ دربیاری.حامد الان پیامک زده نوشته فردا صبح میاد دانشگاه!فکر کن!دیدی گفتم جریان مسافرت وهمه چی دروغه؟این چه عزاداری بود که دو روزه تموم شد؟! آنقدر لجم می گیره از ادمهای آب زیرکاه.»

متعجب در جوابش نوشتم:

«حالا می خواهی چکار کنی؟!»

بلافاصله در جوابم نوشت:

« هیچی محل سگش هم نمی ذارم.اگه هم حرفی زد همه چی رو تموم می کنم.یعنی چی تا دو سال دیگه معطل هیچ وپوچ باشم!اگر از همون اول می گفت که قراره دو سال و نیم سه سال دیگه بیاد خواستگاری محال بود جواب سلامش را هم بدهم.»

آشنا به حال و هوای تازه سارا نوشتم:

«خوب فکرهاتو کردی؟نکنه حکایت نو که اومد به بازار کهنه شود دل آزار بشه؟»

در جوابم نوشت:

«نه خیالت جمع.این قضیه هیچ ربطی به فرزاد نداره.اگه حامد مثل آدم ازه مو ناول همه چی رو حتی موضوع دختر خاله عزیزش رو گفته بود یک چیزی ولی دیگه تحمل موش و گربه بازی رو ندارم.فردا به امید خدا تکلیف خودم و اون رو روشن می کنم.»

برای دلداری اش پیامک دادم:

«پس تا فردا زیاد به این موضوع فکر نکن.شب خوب بخوابی.قربانت:سروناز.»

یکی می خواست در این شرایط به خودم دلداری بدهد!که جواب آمد:

«ممنون.شب تو هم بخیر.قربانت:سارا.»

فصل دوازده

ـ پیامک فرزاد رو بخون همین صبحی فرستاده.

وگشی تلفن همراهش را به طرفم گرفت گوشی اش را گرفتم وپیامک را خواندم نوشته بود:

«زندگی زنگ تفریح کوتاهی است آماده باش زنگ بعد حساب داریم!معلم حسابت:فرزاد»

لبخندی زدم و گوشی را پس دادم وگفتم:

ـ چه بامزه!

گوشی را در جیب بارانی اش گذاشت وبند کیفش را در دستش جابه جا کرد وبا لبخندی گفت:

ـ وبا مزه تر اینکه دشب توی رستوران چکار کرد؟!دیدی؟

با به یاد آوردن جریان دیشب خندیدن وگفتم:

ـ خیلی مسخره بازی در اورد.پرهام از بس خندیده بود فکش درد می کرد.

خندید وبا چشمکی گفت:

ـ حالا اینها رو بی خیال شو.بچسب به اینکه صندلی بغلش نشسته بودم نزدیک بود از هیجان سنگکوب کنم!

روی نیمکت محوطه دانشگاه نشستم وبه شوخی گفتم:

ـ جدا؟!نمی دونستم انقدر هیجان زده می شی؟!ولی از بس خانمانه رفتار کردی باورم نیم شد همون سارای همیشگی هستی!خنده هات هم ملیحانه شده بود!!

خندید وکنارم روی نیمکت نشست وگفت:

ـ دیوونه!دهنم رو ندیدی دو متر باز کرده بودم ومی خندیدم؟

وبا نگاهی به اطراف حرف را عوض کرد وادامه داد:

ـ راستی به موهای اشکان سر کلاس دقت کردی؟چه ژلی به موهاش زده بود که انقدر سیخ سیخ شده بود؟!

خندیدم وگفتم:

ـ لابد با تف چسبونده!حالا خوبه موهاش خیلی کوتاهه و زیاد تابلو نشده بود اگر بلند بود چطوری می شد!نمی دونم پسرها چه فکری می کنند انقدر موهاشونو روغن کاری می کنند؟!مثلا این طوری قشنگ تر می شن؟!سر اشکان که مثل برغاله تازه به دنیا اومده شده بود!

خندید وگفت:

ـ فکر کن!حالا لج اشکان رو داری دیگه چرا بیچاره رو ضایع می کنی؟!ولی بنده خدا خیلی التماس دعا داره ها.

بی اختیار یاد سینا افتادم وجواب دادم:

ـ جرات داری اینها رو به عزیز بگو.

خندید وبا به یاد اوردن موضوعی گفت:

ـ راستی یک خبر مهم عزیز می خواد پاگشا تون کنه.

قلبم در سینه فرو ریخت وحیران پرسیدم:

ـ پاگشا؟!

دوباره خندید وبا چشمکی جواب داد:

ـ آره دیگه.همون اولین مهمونی عروس وداماد پاگشا میشه دیگه.

با سینه ای تپنده گفتم:

ـ دروغ می گی؟!سینا می دونه؟

بلافاصله گفت:

ـ اره قبل از اینکه بیاییم دانشگاه عزیز داشت بهش گزارش می داد.مگه حرفهای تلفنی سینا رو نمی شنیدی؟

با ذهنی مشغول به موضوع پاگشا جواب دادم:

ـ نه من و پرهام سرگرم صبحونه بودیم.سینا هم توی اتاق بود وتا رفتن من  وپرهام ازا تاق بیرون نیومد. تعجب کردم اول صبحی کی تلفن زد که سینا گوشی رو از توی اتاق برداشت!

با هیجان نگاهم کرد وگفت:

ـ تازه عزیز کادوی چشم روشنی یا رونمای عروس رو هم خریده.

شرم زده وحسرت به دل پوزخندی زدم وزیر لب گفتم:

ـ چه دلش خوشه!

ودستکشم را از دستم در اوردم وادامه دادم:

ـ یکی بره بهش همه چی رو بگه تا پیرزن انقدر الکی به خرج نیفته.

خندید وگفت:

ـ که این دفعه راست راستی عقدتون کنه؟

خواستم بگویم:

ـ چه بهتر.

ولی به محوطه نگاه کردم وبا دیدن شور وحال بچه ها حرف را عوض کردم وپرسیدم:

ـ چه خبره امروز؟همه خوشحالند!

لبخندی زد و به دانشجو ها که در رفت و آمد وصحبت کردن وخندیدن بودند نگاه کرد وگفت:

ـ فکر کنم پایان نامه یکی از بچه های حامد اینهاست.

بلافاصله پرسیدم:

ـ حامد هم این ترم پایان نامه داره؟

شانه هایش را بالا انداخت ولبخندش محو شد وبا ظاهری بی تفاوت در جوابم گفت:

ـ نه مثل اینکه مال اون افتاده ترم دیگه.البته اگه راست بگه!

متوجه منظورش شدم وبا دقت به چشمهای غمگینش نگاه کردم وگفتم:

ـ مطمئنی فکرهایی که توی سرت می چرخه بر اساس عقل ومنطقه؟

پوزخندی زد وبه رو به رو خیره شد وگفت:

ـ اره چه جور هم.تا حالا توی عمرم انقدر فکری با این منطق اساسی توی سرم نچرخیده بود!میدونی سروناز همیشه توی حرفهای حامد جای یه چیزی کم بود؟!نمی دونم چی!ولی همش حس می کردم یک چیزی کمه.شاید احساس شاید دلیل دبرهان شاید مفصل حرف زدن...نمی دونم ولی همیشه تا می اومدم یک چیزی رو سوال کنم یا از رفتار آقامنش اش خجالت می کشیدم یا از ترس اینکه فکر می کنه چقدر کم عقلم؟!از بس سوال نکردم ونپرسیدم این شد که من همش از خودم حرف می زدم واون تودار وشنونده والبته آقامنش سکوت می کرد.باور نمی کنی حتی اینکه چند تا عمو وخاله و دایی و عمه داره با کمی مقدمه چینی پرسیدم که فکر نکنه قصد فضوی دارم.خنده داره نه؟من خودم اتوماتیک وار حرف می زدم وگزارش تمام امور مربوط به خودم رو می دادم ولی اون در لفافه ومبهم وپیچیده در مورد خودش حرف می زد.باور کن همین که از لابه لای حرفهاش فهمیدم مادربزرگش رفته مکه باید کلاهم رو می انداختم هوا دیگه بقیه چیزها پیشکشش و بدتر از همه اینکه باید وانمود می کردم که اون همه چیز رو به من میگه.البته در اصل خودم رو گول می زدم.

برای اینکه کمی قانعش کنم که آنقدر زود قضاوت نکند گفتم:

ـ خب شاید حرفهایی که از نظر تو مهم بوده از نظر اون اصلا اهمیتی نداشته برای همین دلیلی برای گفتنشون به تو نمی دیده.مثلا الان برای تو خیلی مهمه که بدونی که دخترخاله اش با اونها زندگی می کنه یا مادربزرگش رفته مکه یا هر برنامه ای که در خونواده اشون اتفاق می افته ولی برای اون حرف زدن در موردش وقت تلف کردنه.

به طرفم برگشت وگفت:

ـ پس چه جوری ادم با روحیات طرف مقابلش آشنا میشه؟از همین حرفهاست دیگه.تا حالا در موقعیت من قرار نگرفتی که منظور حرفم رو بفهمی.

بی اختیار آهی کشیدم ودر جوابش گفتم:

ـ ولی اگه آدم طرف مقابلش رو از صمیم دل بخواد دیگه این حرفها ارزش نداره.وقتی کسی رو دوست داشته باشی دیگه اهمیت نمیدی که طرف صد تا خاله داره یا یه دونه عمه این چیزها برات حکم سرگرمی بعد از ازدواج رو پیدا می کنه.اصل کار دوست داشنم خود فرده.

سرش را در تایید حرفهایم تکان داد ودوباره به روبه رو خیره شد وگفت:

ـ آره به قول تو اصل کار دوست داشتن خود فرده ولی موضوع من و حامد با دوست داشتن شروع نشد.خودت شاهد بودی که اول اون اومد جلو ودر نهایت ادب واحترام خواستگاری کرد وگفت مدتی با هم آشنا بشیم وصحبت کنیم تا روال اخلاق هم رو به دست بیاریم بعدش هم که خودت شنیدی که گفت تا پایان درسم صبر کنیم.وقتی که خوب فکر می کنم می بینم عشق وعلاقه ای این وسط وجود نداشته که دلمون رو الکی خوش کنیم.من و اون همش «شما شما» همدیگه رو خطاب می کردیم به جای اینکه لفظ صمیمی «تو» رو به کار ببریم.من هم برای اینکه به خودم تلقین کنم دوستش دارم در لابه لای حرفهای خودم به خودم می گفتم حامد جونم.در حقیقت می خواستم فکر کنم که دوستش دارم.خنده دار نیست؟!

به پشتی نیمکت تکیه دادم وپرسیدم:

ـ حالا چه برنامه ای داری؟

در حالی که همچنان به روبه رو خیره بود گفت:

ـ فعلا که امروز گفته میاد دانشگاه تابا هم حرف بزنیم.قراره تا یه ربع دیگه برسه ولی من دیگه نمی تونم با اون حرف بزنم چون با شناختی که از خودم دارم می دونم که نمی تونم همه حرفهام رو کامل بزنم.راستش رو بخواهی دیگه حوصله حرف زدن رو ندارم.چون از همین حالا می دونم که جوابش چیه.

بلافاصله پرسیدم:

ـ پس می خواهی چکار کنی؟

سرش را به طرفم گرداند ونگاهم کرد وبا خواهش گفت:

ـ ازت می خوام تو به جای من حرف بزنی.

با تعجب پرسیدم:

ـ من؟!

با قاطعیت گفت:

ـ آره بهش بگو که سارا نمی تونه این همه مدت تا تموم شدن درسش صبر کنه.یک طوری حرف رو بپیچون وقضیه رو تموم کن.در مورد دختر خاله کذایی اش هم اصلا حرف نزن که فکر نکنه خیلی برام مهمه.

با تردید از نتیجه حرف زدنم با حامد گفتم:

ـ ولی من نمی تونم اینهایی که تو گفتی رو بهش بگم.روز روزش باهاش حرف نزدم حالا ناگهانی بیام واسطه شم وهمه چی رو به هم بزنم؟

به نیمکت تکیه داد وبه آرامی گفت:

ـ نترس داری یک کار خیر انجام می دی.مگه نمی گفتی زودتر تکلیفم رو باهاش روشن کنم وبهش بگم این همه مدت صبر کردن خیلی زیاده؟چی شد همه چی یادت رفت؟تازه اون روز خودت گفتی که اگه نمی تونم بهش بگم خودت پیشقدم می شی وباهاش حرف می زنی.نکنه آلزایمر گرفتی؟

به چهره آشفته اش نگاه کردم وبرای انکه کمی آرامش پیدا کنم گفتم:

ـ حالا اگه واقعا دوستت داشته باشه چی؟آهش یک دفعه من رو نگیره؟!

بی اختیار لبخندی زد ودر جوابم گفت:

ـ سروناز تو تازگی ها چت شده؟!نکنه دلت به نازکی پوست پیاز شده!نه نترس آهش تو رو نمی گیره در حقیقت آهی نداره که تو رو بگیره.باور کن اونقدرها هم که ما فکر می کردیم من براش مهم نیستم.اصلا یک چیزی تو برو باهاش حرف بزن اگه خیلی براش آش دهن سوزی بودم میگه که همین فردا میان خواستگاری اگه نه ک هاو را به خیر وما رو به سلامت!

لبخندی زدم وگفتم:

ـ حالا اومدیم آش دهن سوزی بودی وفردا اومد خواستگاری اون وقت چی؟!مگه نگفته بود که تا پونزده روز دیگه مسافرته پس چطور شد دو سه روزه اومد؟!حالا یک وقت دیدی همین فردا هم اومد خواستگاری!فکر همه چی رو کردی؟

دوباره به روبه روی خیره شد وگفت:

ـ از محالاته.تو اون رو درست نمی شناسی وقتی حرفی رو بزنه غیرممکنه که...

وبا صدای زنگ تلفن همراهش حرفش را قطع کرد وآن را از جیب بارانی اش بیرون آورد وبه صفحه نمایشگرش نگاهی کرد و با گفتن اینکه سیناست ان را جواب داد:

ـ الو سینا سلام.

بند دلم داشت بی اختیار می لرزید وقلبم بی دلیلی تند تند می زد!

ـ ...

ـ نه ما حدود نیم ساعت دیگه از دانشگاه بیرون می اییم.برای چی؟!

وبا ابروهای بالا رفته به صورت کنجکاو من نگاه کرد.

ـ ...

ـ باشه پس هروقت رسیدی جلوی در دانشگاه زنگ بزن.

ـ ...

ـ نه ممنون.خداحافظ.

ـ ...

و دکمه قطع ارتباط تلفن همراهش را زد وبا تعجب گفت:

ـ سنا و از این خوش خدمتی ها؟زنگ زده میگه من این حوالی کار دارم چه ساعتی تعطیل می شید که با هم بریم خونه!

آهسته نفس عمیقی کشیدم وبرای توجیه کارش گفتم:

ـ لابد شلوغی خیابون ها رو دیده دلش به رحم اومده وگفته حالا که ت ااینجا اومدم این بیچاره ها رو هم سوار کنم.

شانه هایش را بالا انداخت و با تردید گفت:

ـ چه می دونم؟!من که فعلا توی کار خودم مونده ام حوصله فکر کردن به کارهای عجیب وغریب این و اون رو ندارم.خدا کنه این حامد زودتر بیاد قال قضیه رو بکنه وبره تا قبل از اینکه سینا سر برسه.

متاسفانه بر خلاف انتظاری که داشتیم سینا زودتر از زمان مقرر رسید و من وحامد را در محوطه دانشگاه موقع صحبت کردن دید!اگر همان موقع زمین دهان باز می کرد و من را درون خودش می بلعید راضی بودم!در حالیکه با حامد گرم حرف زدن بودم و همان چیزهایی که سارا ازم خواسته بود برایش می گفتم وجواب می شنیدم یک لحظه از پشت سر حامد قیافه عصبانی ودرهم وبرافروخته سینا را دیدم که به ما نزدیک می شد!چیزی نمانده بود درجا سکته کنم.تمام بدنم از ترس واحساس مچ گیری مثل بید می لرزید!چشمهایم قدرت پلک زدن خود را از دست داده بود وهمین طور خیره و وحشت زده سینا را نگاه می کردم!او هم همین طور خیره نگاهم می کرد و البته با چشمان به خون نشسته!

جلوتر امد وقبل از انکه حرف ناشاسیستی به حامد بزند مضطرب گفتم:

ـ سلام سینا چه زود رسیدی؟

غضبناک به حامد که حالا در کنارش ایستاده بود نگریست وبا پوزخندی گفت:

ـ ناراحتی برگردم؟!

واشاره به حامد کرد وگفت:

ـ آقا رو معرفی نمی کنی؟

آب دهانم را قورت دادم وبه دور وبر نگاهی انداختم وبا نیافتن سارا که طبق قرار قبلی در راهروی دانشکده منتظرم بود خواستم جوابی بدهم که حامد دستش را برای آشنایی با سینا جلو آورد وبا ادب ومتانت همیشگی اش گفت:

ـ من حامد یزدانی هستم.هم رشته سروناز خانم و سارا خانم.از آشنایی با شما خوش وقتم.

سینا هم دستش را از روی بی میلی جلو آورد ودست او را با اکراه در دست گرفت وزیر لب تشکر کرد.حامد از سردی رفتار سینا از رو نرفت وبا خوش رویی گفت:

ـ تعریفتون رو خیلی شنیده بودم به هر حال خیلی خوشحال شدم که از نزدیک زیارتتون کردم.اگه با من امری ندارید رفع زحمت کنم؟

ودستش را برای ادای احترام روی سینه اش گذاشت ودر چشم به هم زدنی به قول خودش رفع زحمت کرد ومن وسینای خشمگین را که اگر کارد به استخوانش می خورد خونش در نمی امد تنها گذاشت!از هراس ودلهره داشتم قالب تهی می کردم وجرات نگاه کردن به چشمهایش را نداشتم!زیر سنگینی نگاهش شنیدم که گفت:

ـ نگفته بودی که هم کلاسی های مودب ومنظمی مثل این آقا داری؟!همکلاسی ات نبود نه؟

در حالی که همچنان سرم پایین بود سکوت کردم واز ترس حرفی نزدم.

دوباره لحنش عصبانی تر شد وگفت:

ـ چرا جواب نمیدی؟!می ترسی دستت رو بشه نه؟!این پسره چند ترم ازتون بالاتر بود؟

بی اختیار سرم را بلند کردم ومتعجب پرسیدم:

ـ تو از کجا می دونی؟!

پوزخندی زد ودر جوابم لحظه ای سکوت کرد وبا عصبانیت گفت:

ـ سارا خانم ساقدوش عروس کجاست؟!که همین طوری ولت کرده رفته!

دوباره بی اختیار پرسیدم:

ـ ساقدوش عروس؟!

مجددا پوزخندی زد وبا خشم گفت:

ـ نه ساقدوش دوماد!

وبا نگاهی دقیقی به سویم ادامه داد:

ـ حیف تو نیست دنبال این پسره نی قلیون افتادی؟

بهت زده گفتم:

ـ من؟!

به تندی گفت:

ـ نه پس من؟!وبا عصبانیت نگاهی به دور وبر انداخت وادامه داد:

ـ برای همین سر ساسان بیچاره رو می خواستی بکوبی به طاق؟!این پسره واقعا ارزشش رو داشت؟!دیدی چطور در رفت؟حداقل ناایستاد دو کلمه حرف بزنه ببینم چی میخواد!زودی با چرب زبونی وتعارف سرو ته قضیه رو هم آورد وپابه فرار گذاشت!من رو از کجا می شناخت؟!نکنه انقدر باهاش خودمونی هستی که همه چی رو براش تعریف کردی؟

با اضطراب وبغض گرفته ای در گلو گفتم:

ـ سینا داری اشتباه می کنی.به جان پرهام داری اشتباه می کنی.

با خشم نگاهم کرد وگفت:

ـ چی چی رو اشتباه می کنم؟!که جناب حامد یزدانی همون نماینده سرکاری کلاسه تونه که سه شب پیش تماس گرفت؟!

عجب حضور ذهنی داشت!بغضم را فرو دادم وبا حالتی زار که حکایت آش نخورده ودهان سوخته داشت گفتم:

ـ ولی سینا باور کن داری اشتباه می کنی.

وبرای اینکه کمی قانعش کنم ادامه دادم:

ـ مگه خودت توی دانشگاه با هیچ دختری حرف نمی زدی؟منظورم در حد جزوه وکتاب ومطالب درسیه.خب این آقای یزدانی هم...

ـ سینا تو اینجا چکار می کنی؟چطوری اومدی توی محوطه دانشگاه؟!

با صدای متعجب سارا حرفم را ادامه ندادم وبه طرفش برگشتم وبا زبان نگاه حالی اش کردم که توی بد مخمصه ای گرفتار شده ام!متوجه نگاهم شد ویک لحظه رنگش پرید وبا تردید از سینا پرسید:

ـ تازه اومدی؟!

سینا جواب هیچ کدام از سوالهایش را نداد و با عصبانیت روبه هر دویمان گفت:

ـ من رفتم بیرون از دانشگاه ماشین رو بد جایی پارک کردم زودی بیایی البته اگه کارتون تموم شده!

وبا تاسف سرش را تکان داد وبه طرف در بزرگ دانشگاه حرکت کرد.در حالی که با بغض به دور شدنش نگاه می کردم سارا با واهمه پرسید:

ـ این کی اومده بود؟!

نگاهم را به سوی صورت پریشانش چرخاندم وجواب دادم:

ـ وقتی که من و حامد سرگرم حرف زدن بودیم..

به گونه اش زد وگفت:

ـ دروغ میگی؟!حامد رو هم دید؟

با حالتی که نمی دانستم از غصه سوءتفاهم سینا بمیرم یا زار بزنم جواب دادم:

ـ آره کلی هم باهاش چاق سلامتی کرد!

با ناباوری پرسید:

ـ جدی جدی حامد رو هم دید؟

پوزخندی ردم وجواب دادم:

ـ آره گفتم که کلی هم باهاش خوش وبش کرد.فقط مونده بود که چطوری دعوتش کنه تا ببردش خونه!

مضطرب نگاهم کرد وگفت:

ـ سروناز حالا وقت شوخیه؟!از دلهره حلقم اومده توی دهنم!حامد چی بهش گفت؟

سرم را تکان دادم ودر جواب گفتم:

ـ حالا بیا بریم بیرون اگه کمی دیر کنیم این دفعه دیگه حسابمون رو میرسه فقط این روز بدون که حامد برخلاف ظاهر موجه وبی باکش اصلا دل وجرات خواستگاری کردن رو نداره.اگ هبه اون باشه مطمئن باش سه سال دیگه هم اقدام نمی کنه.نبودی که ببینی تا سینا رو دید چطوری با خوش سروزبانی جیم شد و در رفت؟!فقط این وسط خدا به داد من برسه که همه کاسه و کوزه ها سر من شکست وسینا تا قیام قیامت حرفم رو باور نمی کنه!

با شرمندگی نگاهم کرد وپرسید:

ـ مگه سینا چیزی گفته؟!

اشکهایم را که در چشمانم حلقه بسته بود پاک کردم وجواب دادم:

ـ کم نه.فکر کرده حامد برای موضوع خاصی باهام حرف زده.

وبه طرف در خروجی دانشگاه حرکت کردیم.همراهم امد وبا ناراحتی گفت:

ـ حالا چه خاکی به سرمون بریزیم؟!فکر کن!این همه وقت نیومده دانشگاه حالا هم که اومد باید تو و حامد رو با هم ببینه!بخشکی شانس!حالا من چطوری برم جریان رو راست و ریست کنم؟اگه بگم در مورد من حرف می زدند روزگارم رو سیاه می کنه!حالا با تو یک رودروایسی کوچیک داره ولی من بدبخت چی؟!

با دلشوره نگاهش کردم وگفتم:

ـ چی چی رو با من رودروایسی کوچیک داره؟!داشت من رو بیچاره می کرد!حالا تو خوش باش که میری خونه واون رو نمی بینی من بخت برگشته چی بگم الکی الکی باید تاوان سوء تفاهم اون رو بدم؟!

با عذاب وجدان دستم را گرفتم ودر حالی که کنارم راه می رفت با چشمان اشک آلود نگاهم نمود وگفت:

ـ میگی چیکار کنم برم همه چی روبگم؟!باور کن حاضرم.عجب غلطی کردم که به تو گفتم بری با حامد حرف بزنی!؟چه می دونستم عین عزرائیل سر می رسه!

از دور ماشین سینا را دیدم و با قلبی لرزان در جواب سارا گفتم:

ـ فعلا بهش هیچی نگو تا خودم یه فکری بکنم.اصلا چطوره راستش رو بهش بگیم؟بگیم که حامد تو رو خواستگاری کرده ومن هم از طرف تو جواب منفی رو بهش دادم.باور کن اینطوری دوتاییمون راحت می شیم.عمه آذر هم که همه جی رو می دونه پس قضیه حله.

با نگرانی لبخندی زد وگفت:آره فکر خوبیه فقط تا زمانی که عصبانیتش فرو ننشسته هیچی بهش نگو که هیچ حرفی رو قبول نمی کنه وفکر می کنه دروغ سر هم کردیم.وقتی رفتیم خونه خودت یک جوری جریان رو براش تعریف کن.فقط خدا کنه موضوع رو کش نده وهمه چی به خوبی وخوشی بگذره.

با نزدیک شدن به ماشین سینا گفتم:

ـ خدا کنه.

موقع سوار زدن ماشین هر دو با ترس ولرز در عقب را باز کردیم وبی صدا سوار شدیم که سینا در حالی ک هبا عصبانیت دستهایش را روی فرمان ماشین گذاشته بود با نگاهی به آیینه جلو گفت:

ـ راننده شخصی تون هستم که دوتاییتون رفتید عقب نشستید؟!یکی تون بیایی جلو تا بیشتر از این کلافه ام نکردید.

دوباره شده بود همون سینای تلخ وگزنده گذشته!چقدر زود تمام شد دیدن سینای خو وآرام این چند روز!با فشار آرنج به پهلوی سارا خواهش کردم که او روی صندلی جلو بنشیند وغائله را ختم کند وسارا هم برای بهانه ندادن به سینا برای اخم وتخمهای بعدی بلافاصله از ماشین پیاده شد وروی صندلی ج-لو نشست.برای دیدن عکس العمل سینا یک لحظه به آیینه جلو نگاه کردم وچشمهای خشمگین او را که از داخل آیینه نگاهم می کرد دیدم.بدنم از ترس واضطراب داغ شد وضربان قلبم شدت گرفت.

شماتت نگاهش از هر غذیی برایم دردناکتر بود!با هر بدبختی وجان کندنی بود جلوی ریزش اشکهایم که به تازگی خیلی زود درون چشمهایم حلقه می بست گرفتم ونگاهم را به سوی پنجره ماشین دوختم.بچه های دانشگاه بیرون دانشگاه در رفت وآمد بودند واشکان هم بین انها سرک می کشید وبه طرف ماشن سینا نگاه می کرد.بعد از گذشتن از خیابان دانشگاه بی اختیار سرم را به شیشه ماشین تکیه دادم وپلکهایم را روی هم گذاشتم.سرم از شدت درد در حال انفجار بود ونمی توانستم به بیرون از پنجره نگاه کنم.خدایا از این همه روز چرا امروز سینا به دانشگاهمان امده بود وچرا از بین این همه وقت این موقع من باید با حامد حرف بزنم؟!مغزم از هجوم فکرهای گوناگون به دوران افتاده بودو مطمئنا حال سارا هم خرابتر از من بود که این گونه جلوی ماشین سکوت نموده بود.

پس از ایستادن ماشین چشمهایم را باز کردم وبا دیدن پیاده رو و درب خانه بی معطلی از ماشین پیاده شدم وسارا هم بلافاصله پیاد هشد وکلید خانه را زودتر از کیفش بیرون آورد و در را باز کرد وبا وارد شدن به حیاط در پارکینگ را برای سینا باز نمود وآهسته در گوشم گفت:

ـ دارم از دلهره می میرم.

سرم را تکان دادم وآهسته در جوابش گفتم:

ـ پس تازه رسیدی به من من از شدت سر درد هم دارم پس می افتم فعلا تعارف نمی کنم اگه سینا رفت و اوضاع عادی شد پیامک می زنم بیا بالا.

سرش را به نشانه تایید تکان داد وبدون گفتن کلامی مضطرب به سوی در ساختمان رفت.

آشفته حال روی تخت پرهام افتادم وبالش را روی سر سنگین وپر از فکرهای آشفته ام گذاشتم.واقعا نمی دانستمچکار کنم وچه عکس العملی نشان دهم.صدای بسته شدن در ورودی ساختمان را شنیدک که سینا داخل هال شد وقلبم هم با ورودش به ساختمان بی اختیار دوباره به تپش افتاد.عجب حال متفاوتی داشتم!از یک طرف دلم برای هر قدمش پر می کشید واز یک طرف هم ترس واضطراب از دیدن اخمهای درهمش مانع می شد!درون ماشین وبا حضور سارا این همه عصبانی وغضبناک نشسته بود حال که تنها بود مطمئنا سرم داد می کشید یا شاید هم مثل گذشته بدوبیراه بارم می کرد!بالش را روی سرم بیشتر فشار دادم تا درد بی امانش را کمی تسکین دهم که صدای زنگ در ورودی ساختمان را شنیدم.مطمئنا سارا بود.گوشه ی بالش را از روی سرم کنار زدم تا گوشهایم درست بشنود.با بازشدن در صدای خوشحال وسرحال پرهام را شنیدم که به سینا سلام کرد!وای از یاد پرهام غافل شده بودم!طفلی از مدرسه آمده بد وحالا انتظار ناهار داشت.باحالتی زار از روی تختش برخاستم وکمی روسریی ام را مرتب کردم وبا درماندگی به طرف آیینه اتاقش رفتم تا قیافه ی ماتم زده ام راتا قبل از آمدنش به اتاق دران حال اشفته نبیند.واقعا قیافه ی عزادارها را داشتم!عزادار قضاوت وتفکر سینا ازهم صحبتی ام با حامد! یک آن از حامد لجم گرفت وخواست سرش را بکنم!حالا چهوقت حرف زدن با او بود؟!در اتاق باز شد وپرهام خندان وارد شد وبا دیدنم جلوی آیینه سلام کرد وبا هیجان گفت:

ـ امتحان علوم بیست شدم.

جواب سلامش را دادم وبا لبخندی که می خواستم ماتم چهره ام را پشت ان پنهان کنم گفتم:

ـ چه خوب مبارک باشه.دیدی گفتم اگه زحمت بکشی حتما نتیجه اش را می بینی؟!

حالا من در این گیر ودار چه معلم اخلاق شده بودم!سرم از نهایت درد تیک تیک صدا می کرد.پرهام بلافاصله کاپشنش را درآورد وباذوق وشوق پرسید:

ـ حالا ناهار چی داریم؟

برای آنکه هیجانش را کور نکنم دوباره لبخند زدم وجواب دادم:

ـ حالا تو برو دست وصورتت روبشور تا بهت بگم.

درحقیقت ناهار نداشت یک که بهش بگویم وبا این حال درمانده ام توانایی درست کردنش را هم درخود نمی دیدم!

با رفتنش به بیرون از اتاق دوبیاره به رنگ وروی پریده ام درآیینه نگاه کردم وبا حالی شبیه به مرده ها از اتاق بیرون آمدم وبه طرف اشپرخانه رفتم.چاره ای نداشتم حتی اگر هم از سردرد وعذاب رویارویی با سینا می مردم باید ناهار برای پرهام یک چیزی درست می کردم.به سختی بسته های سوسیس را که مامان سفارش درکمتر خوردنش را کرده بود از فریزر بیرون اوردم وپشت میز نشستم وسرگرم باز کردن نایلون وروکش رویش شدم.طولی نکشید که مقداری سیب زمینی سرخ کرده خلال کردم وسوسیس های حاقه حلقه شده را درونش ریختم وآن را هم سرخ نمودم وچنان بوی غذایی راه انداختم که چند خانه آن طرف تر هم استشمام می شد.به راستی چه دل خوشی داشتم!از یک طرف بغض ز عصبانیت وبی اعتنایی سینا که از ان وقتی که آعتمده بودیم درون اتاق رفته وبیرون نیامده بود واز طرفی دیگر اضطراب از اینکه وقتی جریان خواستگاری حامی از سارا را تعریف می کردم حرفم را باور می کرد یا نه خوشی دلم را کمل کرده بود!

سردرد کذایی هم که دیگر چاشنی این شادمانی بود!طبق عادت همیشگی که بوی غذاپرهام را به اشپزخانه می کشاند با اشتیاق وارد آشپرخانه شد وبیا سرکی به اجاق گاز پرسید:

ـ غذا حاضره؟برم سینا رو صدا کنم؟

به ناچار گفتم:

ـ آره برو صداش کن.

ولی درون سینه ام دلشوره غوغا می کرد!

چند ثانیه طول نکشید که پرهام از پیش سینا برگشت وگفت:

ـ سینا میگه فعلا سیرم شما بعدا غذاتون رو بخورید.

پس موضوعش را علنا اعلام کرده بود!کم محلی وقهر وبی اعتنایی!باز جای شکرش باقی بود که مثل گذشته داد وبیداد راه نینداخته بود!با پریشانی افکار مقداری سیب زمینی سرخ شده وسوسیس برایش درون ظرفی کشیدم ومقداری خیارشور وگوجه فرنگی ریز شده داخل بشقاب دیگری ریختم وهمراه با شیشه ی سس ولیوان نوشابع درون سینی گذاشتم ودست پرهام دادم وگفتم:

ـ براش ببر توی اتاق شاید حاش رو نداره بیاد اینجا.

وپرهام با حرف شنوی سینس را از دستم گرفت وبه طرف اتاق سینا حرکت نمود.در حالی که غذای پرهام را می کشیدم منتظر آمدنش شدم که خیلی زود امد وپشت میز نشست.با کنجکاوی نگاهش کردم وبشقاب غذا را جلویش قرار دادم وپرسیدم:

ـ خب چی گفت؟

با ولعی خاص به بشقاب نگریست وگفت:

ـ هیچی روی تخت راز کشیده روی میز گذاشتم وبیرون اومدم.

با ناراحتی گفتم:

ـ نفهمید که تو غذا رو بردی؟

قبل از انکه اولین قاشق را در دهانش بگذارد جواب داد:

ـ چرا ازم تشکر هم کرد.

در حالی که حوصله واشتهای غذا خوردن را نداشتم برای انکه پرهام تنها غذا نخورد روی صندلی کنارش نشستم ومقدار کمی غذا درون ظرفم ریختم وشروع به خوردن کردم ولی فکر وذکرم همچنان در تلاطم بود!بعد از شستن ظرف ها با آن روحیه به هم ریخته ام به اتاق پرهام امدم وروی تخت پرهام دراز کشیدم که پرهام که زودتر از من به اتاقش آمده بود واز ترس بدخلقی من سرگرم تکالیف درسی اش بود گفت:

ـ برم به سینا سر بزنم ببینم چکار میکنه؟

مطمئنا با کنجکاوی کودکانه اش متوجه ناراحتی و رفتار غیر عادی من و سینا شده بود ومی خواست سر در بیاورد.

البته رفتار غیر عادی وکش مکش من وسینا چیز تازه ای برایش نبود و قبل از این یکی دو روز من و او را همیشه به همین گونه دیده بود ولی باز هم در پی علت ودلیل کنجکاوی می کرد!

با لبخندی ظاهری برای اینکه قانعش کنم که اتفاق خاصی نیفتاده گفتم:

ـ نه شاید خوابیده باشه فعلا مزاحمش نشو.

وصدای زنگ پیامک تلفن همراهم را شنیدم وان را از کنار تخت برداشتم ودکمه باز شدنش را زدم.پیامک سارا بود نوشته بود:

ـاز دلشوره روبه قبله خوابیدم.چی شد؟بالاخره بهش گفتی؟!»

بلافاصله در جوابش نوشتم:

«نه از وقتی ک هاومدیم توی اتاق رفته.فعلا که توپش خیلی پره نمیشه بهش گفت.»

طولی نکشید که دوباره پیامکش آمد:

«چطوره بهش پیامک بدهی وکوتاه مختصر توضیح بدهی.اینطوری ترس از عکس العملش هم کمتره.اگر جراتش را داشتم خودم این کار را می کردم.باور کن از اضطراب ناهار نخوردم.»

از پیشنهادش استقبال کردم واز اینکه این راه حل به نظرش رسیده بود با کمی دلگرمی نوشتم:

«آره فکر خوبیه الان بهش پیامک می زنم.فقط خدا کنه عصبانی تر نشه وپا نشه بیاد جلوی پرهام اوقات تلخی راه بندازه وبگه دروغ می گید!»

بی درنگ در جوابم نوشت:

«بیخود کرده اگه خیلی شلوغش کرد زنگ بزن بیام بالا خودم باهاش حرف بزنم.»

در جوابش پیامک دادم:

«ای دل شیر پیدا کردی یا یک ساعته شجاع شدی؟!»

در جوابم نوشت:

«باور کن راست می گم.»

بلافاصله نوشتم:

«باشه اگه کار به اونجا ها کشید خبرت می کنم.فقط دعا کن دیگه حرفی نزنه و ادامه نده.»

در جوابم پیامک داد:

«خدا کنه.پس دیگه خیر با تو.قربانت.»

ودر جوابش نوشت:«باشه حتما.قربانت.»

زیر چشمی به پرهام که سرگرم نوشتن مشقهایش بود نگاه کردم و روی تخت نشستم وبا دست ودلی لرزان دکمه باز شدن صفحه نوشتن پیامک را زدم وبا کمی فکر در مورد اینکه چه متنی بنویسم وچگونه بنویسم ک هبیشتر خشمگین نشود با دلهره نوشتم:

«سینا همانطور که گفتم زود قضاوت کردی.در حقیقت حامد یزدانی خواستگار سارا بود ک هامروز طی قراری باید جواب منفی سارا را به او می دادم.سروناز»

یک بار دیگر از روی پیامک خواندم تا اگر لازم باشد مطلب دیگری را اضفه کنم.ای کاش کمی محبت آمیزتر می نوشتم ولی در این شرایط وبا توجه به عصبانیت سینا شایسته نبود.

پیامک را به شماره سینا فرستادم وبا قلبی کوبنده وپر ضربان منتظر جواب وعکس العمل سینا نشستم.یکی دو دقیقه نکشید که جواب آمد:

«باور کنم یا اینکه حدس بزنم این بار نقشه کدوماتون بود؟!تو یا سارا؟!البته این نقشه ها بشتر به فاز فکری تو میخوره.چون قبلا هم تجربه کشیدن نقشه عالی را داشتی.»

با بغض دوباره از روی پیامکش خواندم تا مطمئن شوم که چه نوشته طبق انتظار من وسارا حرفمان را ابور نکرده بود!حق هم داشت!یک دفعه ای داخل محوطه دانشگاه آمده بود ومن وحامد را سرگرم گل گفتن وگل شنفتن دیده بود!آنقدر فکر من وسارا در ارتباط با آمدن غیر منتظره وزودهنگام سینا چرخیده بود که دیگر حرفهایی که به حامد زدم وچه شنیدم فکر نمی کردیم!واقعا جذبه وطرز برخورد سینا برایمان حکایتی داشت! برای انکه دوباره سعی ام را برای قانع کردنش امتحان کنم صفحه نوشتن پیامک تلفهن همراهم را باز کردم وبا ناامیدی نوشتم:

« به جان پرهام دارم راست میگم.اگه باور نداری بگن سارا بیاد؟»

وبه شماره اش فرستادم.

طولی نکشید که پیامکش امد:

«به روباهه میگن شاهدت کیه؟میگه دمم!»

حرصم گرفت ونفهمیدم چطوری در جوابش نوشتم که:

«روباه خودتی ودوستهای عزیزت!می خواهی باور کن می خواهی باور نکن!اصلا برام مهم نیست در موردم چه فکر می کنی؟آره تو راست میگی.این حامد یزدانی رفیق شفیق منه.»

پس از فرستادن عجولانه پیامک تازه فهمیدم چه غلطی کرده ام وچه خاکی به سرم ریخته ام!این چه پیامکی بود که من فرستادم؟!با حالی آشفته واحساس پشیمانی گوشی را کنار تخت پرهام گذاشتم وروی تخت خوابیدم.واقعا این چه کاری بود من کردم؟!اعتراف به دروغی که واقعیت نداشت!حالا در موردم چه فکری می کند!عجب اشتباهی کردم!می مردم اگر دو دقیقه صبر می کردم تا عصبانیتم فروکش می کرد؟!این دو کلمه رفیق شفیق چی بود من نوشتم؟!گوشه لبم را گزیدم وبا اعصابی خرد به سقف اتاق زل زدم.نحوه دراز کشیدنم شبیه مردگان شده بود!طاق باز خوابیده بودم وبا چشمانی که از شدت ندامت از حدقه در امده بود به سقف خیره شده بودم!

ـ الان بهم دیکته میگی یا برم توی اتاق سینا؟

با صدای پرهام به پهلو خوابیدم وبا نگاه درمانده ای به سویش پرسیدم:

ـ چی گفتی؟

دوباره تکرار کرد:

ـ الان بهم دیکته میگی یا برم پیش سینا بهم دیکته بگه؟

با شنیدن اسم سینا بی اختیار اخمهایم را درهم کردم وگفتم:

ـ نه پیش اون نرو خودم پا میشم بهت دیکته میگم.

وبا بدنی کوفته وبی حس وحال روی تخت نشستم وبا نگاهی به کتاب هایش اادامه دادم:

ـ حالا چه خبر شده که تو آنقدر درسخون شدی وبعد از مدرسه سراغ بازی کامپیوتر نرفتی؟

لبخندی زد وکتاب فارسی اش را دستم داد وگفت:

ـ برای اینکه فردا امتحان دیکته داریم.خانوممتون گفته هر کسی بیست بگیره براش یک جایزه خوب در نظر می گیره.

کتاب را همین طور ورق زدم وپرسیدم:

ـ حالا جایزه چی هست؟

بلافاصله گفت:

ـ هنوز خانوممنون نگفته ولی بعد از امتحان بهمون میگه.

اولین درس کتاب را آوردم وقبل از انکه شروع به گفتن دیکته بکنم با ناراحتی واضطراب پیش خودم گفتم:پس چرا جواب پیامک مرا نفرستاد وهیچ واکنشی نشان نداد؟! واز کار نسنجیده ای که کرده بودم بی اختیار دلم فرو ریخت وبرای اینکه بیش از این خود را عذاب ندهم سرگرم خواندن لغات شدم.

هنوز دو سه خط نگفته بودم که صدای پیامک تلفن همراهم آمد وقلب منتظر ولرزان من بی اختیار از تپش ایستاد!بی توجه به دیکته پرهام بی معطلی گوشی ام را برداشتم ودکمه باز شدن پیامک را زدم.برخلاف تصورم پیامک سارا بود نوشته بود:

«چی شد بالاخره؟بهش گفتی یا نه؟اگه بیایی پایین قیافه من مفلوک رو ببینی آنقدر راحت ودل گنده اون بالا نمی شینی؟!نکنه کار به بحث و دعوا کشیده؟ولی هر چی گوش تیز کردم صدای داد وبیداد نشنیدم؟!حالا توی این گیر ودار پیامک وتلفن حامد حکایتی داره!مگه وقتی بهش گفتی چی جوابت داد؟چند دقیقه پیش زنگ زد و کلی گله وحرف داشت.فکر کن؟!دست پیش گرفته که پس نیفته!»

کتاب فارسی پرهام را بستم وقبل از انکه به تلفن همراه سارا زنگ بزنم رو به پرهام گفتم:

ـ پرهام جان فعلا ده دقیقه ای کار دارم می شه بری توی هال تلویزیون تماشا کنی تا بعدا بهت دیکته بگم؟!این طوری کمی خستگی ات هم در میره.

با کنجکاوی نگاهم کرد وگفت:

ـ اخه الان که برنامه کودک نداره.

برای آنکه راضی شود با ملایمت گفتم:

ـ باشه حالا فعلا برو تا بعد.

از روی بی میلی دفتر وکتابهایش را جمع کرد وبا خود بیرون از اتاق برد ودر را پشت سرش بست.بلافاصله شماره سارا را گرفتم وبا برقراری ارتباط گفتم:

ـ الو سلام سارا.

سارا بی درنگ گفت:

ـ سلام وکوفته قلقلی!نمی گی از بی خبریو اضطراب دارم می میرم؟

با شرمندگی جواب دادم:

ـ به خدا از بس مغزم از کار افتاده بود به فکرم نرسید که بهت زنگ بزنم.

پریشان خاطر پرسید:

ـ مگه چی شد؟بالاخره قبول نکرد؟

با درماندگی جواب دادم:

ـ قبول نکرد که هیچی خودم هم مثل دیوونه ها از روی لجبازی گفتم آره اصلا دوستمه.

با حیرت گفت:

ـ دروغ میگی؟!جدی جدی گفتی؟!

بغض الود جواب دادم:

ـ اره پس چی؟مثل روانی ها براش پیامک فرستادم.

ناباورانه پرسید:

ـ اون چی جواب داد؟

دوباره با بغض جواب دادم:

ـ هیچی فعلا هیچی.از اینکه شاید حرفم را باور کرد ولایق جواب دادن پیامکم ندونسته دارم از غصه دق می کنم.بدبختی اینجاست که دو سه شب پیش هم حامد اینجا تماس گرفت و اول با سینا حرف زد بهت گفتم که؟!

با کمی فکر برای دلداری ام در جواب گفت:

ـ نه فکر نکنم باور کرده باشه.اخلاق سینا رو نمی شناسی؟اگه باور کرده بود یک راست می اومد سراغت وبا بد وبیراه حالت رو جا می اورد.لابد یک فکر دیگه ای توی سرشه!

با دلهره پرسیدم:

ـ چه فکری؟

مضطرب گفت:

ـ فکر کنم منتظره حساب من رو برسه.چون به تو شکی نداشت ولی به من خیلی پاپیچ می شد.چطوره دست به دامن مامان بشم تا حقیقت رو بهش بگه.می ترسم یک کاری دستم بده.خیلی دلم شور می زنه.

با خیالی اسوده از سپردن کارها به عمه آذر گفتم:

ـ پس همین الان به عمه میگی؟

بلافاصله گفت:

ـ نه فعلا مامان بعد از تمیز کردن سالن وآبکسی اونجا تازه رفته حمام فکر نکنم یکی دو ساعته دیگه هم بیرون بیاد.تا در نیومدن مامامن از حموم فعلا جلوی سینا افتابی نشو تا مامان خودش باهاش حرف بزنه.

با آسودگی خاطر جواب دادم:

ـ باشه حتما.

وبلافاصله با به یاد آوردن موضوعی پرسیدم:

ـ راسیت قضیه پیامک و تلفن حامد چی بود که نوشته بودی؟

با کنجکاوی به جای جواب پرسید:

ـ تو اول بگو به حامد چی گفتی واون چی جواب داد تا بهت بگن ناراحت شد وقتی اون حرفها رو زدی؟

در جواب گفتم:

ـ همونهایی که گفته بودی بهش گفتم.در ضمن تاکید هم کردم که دو سه سال برای صبر کردن زیاده واز این حرفها.اولش کلی صحبت کرد که آره برای جمع آوری پس انداز وپیدا کردن خونه که این مدت هم خیلی کمه...ولی وقتی دید که من خیلی جدی حرف می زنم ومنظور حرفم تموم شدن همه چیزه کمی من من کرد وگفت که چند وقت مهلت بدید تا در این زمینه با خونوده ام صحبت کنم ونظرشون رو جلب کنم.

با تمام شدن حرفم پرسید:

ـ خب بعدش چی گفت؟

با پوزخندی جواب دادم:

ـ بعدش هم فیلم سینمایی سینا شروع شد دو پا داشت دو پا دیگه قرض گرفت ودر رفت.

با ناراحتی گفت:

ـ پس عجب آدم ناجنسیه!همین دو دقیقه پیش پیامک داد وگفت که می خواد زنگ بزنه وبلافاصله تلفن زد وبعد از کلی صغری کبری چیدن گفت که اصلا انتظار نداشتم که این طوری باهام برخورد کنی واز دختر دایی ات بخواهی که همه چی رو برام تموم کنه وجواب محبت هام رو این گونه بدی وخلاصه کلی مثل پیرزن ها آه وناله سر داد ودر آخر هم گفت که فعلا نمی تونه با خونوده اش صحبت کنه والان شرایطش رو نداره ودر حقیقت با زبان بی زبانی حالیم کرد که خدا خیرت بده که زودتر خواستی همه چی تموم بشه.

با حیرت پرسیدم:

ـ جدا؟!به همین راحتی؟!

با پوزخندی گفت:

ـ آره از این هم راحت تر.انگار که داشت از بقال سر کوچه شون خداحافظی می کرد.

با تعجب گفتم:

ـ پس چرا اون مسافرت پونزده روزه اش رو بهم زد تا زودتر بیاد باهات حرف بزنه؟!

با ناراحتی از حامد گفت:

ـ بابا بهت گفتم که همش فیلم بود.فقط این وسط موندم که رفتار منطقی ومودبانه اش رو کجای دلم بذارم؟!

برای دلجوریی بلافاصله گجفتم:

ـ واقعا متاسفم.باور کن نمی خواستم برای تموم شدن این قضیه کمکت کنم.

برای ارامش خیالم خندید وگفت:

ـ دیوونه من از اول هم درگیر احساسات نبودم که حالا بخوام سرش عزا بگیرم.در حقیقت مشکل اصلی الان چیز دیگه اییه.اینها رو ول کن بچسب به سینا.می ترسم با حرف مامان هم قانع نشه؟!

با نگرانی گفتم:

ـ بیخود کرده مگه باید دیگه چکار کنیم که قانع بشه؟!

کمی فکر کرد وگفت:

ـ نمی دونم فقط خدا کنه مامان از پسش بر بیاد.

وبا به یاد آوردن موضوعی ادامه داد:

ـ راستی تا یادم نرفته بگم که عزیز مراسم پاگشا رو برای امشب گذاشته.فکر کن؟!با این بند وبساط مان اون دیگه چه دل خجسته ای داره!فعلا که خوابه ولی فکر کنم ساعت سه وچهار بهتون زنگ می زنه وبرای شب دعوتتون می کنه.داشت با مامان هماهنگ می کرد که شنیدم.

با بی رغبتی گفتم:

ـ وای سارا!به جان من یه کاریش بکن وبرنامه امشب رو بهم بزن اصلا حال وحوصله فیلم بازی کردن جلوی عزیز رو ندارم.خودم انقدر مراسم های مختلف توی دلم دارم که مراسم پاگشا توش گمه.به عزیز بگ سروناز مریضه بندازه یه شب دیگه.

گفت:

ـ باشه اگه حریفش شدم بهش می گم.خب دیگه فعلا با من کاری نداری؟برم بشینم منتظر مامان ببینم کی از حموم در میاد.

بلافاصله گفتم:

ـ پس هر وقت عمه با سینا صحبت کرد نتیجه اش رو بهم بگو.

در جوابم گفت:

ـ باشه حتما.فعلا خداحافظ.

وبا خدانگهدار گوشی را قطع کردم وبلاتکلیف وبا ذهنی آشفته به فکر فرو رفتم.

عجب ماجرایی شده بود!سوءتفاهم سینا یک طرف اعتارف کذایی ومسخره خودم طرف دیگر ومراسم باشکوه پاگشای عزیز دیگر هیجان انگیزتر از همه اینها!

با صدای زنگ پیامک تلفن همراهم یک باره از جا کنده شدم ومضطرب گوشی را برداشتم ودکمه باز شدن پیامک را زدم.پیامک سارا بود!

نوشته بود:

«ببخشید!می دونم که دلت بدتر از دل من داره مثل سیروسرکه به هم می جوشه ولی این پیامک فرزاد همین الان رسید بخون خیلی بامزه است برای تقویت روحیه بد نیست:

وحشت از عشق که نه ترش ما فاصله هاست...وحشت از غصه که نه ترس ما خاتمه هاست...ترس بیهوده نداریم صحبت ازخاطره هاست...صحبت از کشتن نخواسته عاطفه هاست...کوله باریست پراز هیچ که برشانه ی ماست...گله از دست کسی نیست مقصر دل دیوانه ماست...!»

بی اختیار لبخندی زدم وبرای سارا نوشتم:

«خوش به حال دل دیوانه فرزاد! باور کن بعضی وقتا به روحیه ی خوش وخرمش حسودی می کنم.چی می شد ماهم مثل اون بودیم؟!»

بلافاصله درجوابم نوشت:

«هو...حالا تاکی ما به گرد پای او برسیم!هیچ وقت خودمون روبا اون مقایسه نکن.»

بی درنگ نوشتم:

«جدا؟!»

فوری در جوابم نوشت:

«آره جدا.»

دیگر مطمئن شدم با تمام شدن موضوع حامد ساراکوچکترین ضربه روحی نخورده که هیچ شاید به نوعی راحت هم شده بود تا بتواند روی پیامک های پرمعنای فرزاد بهتر فکر کند.عجب دنیای پرپیچ وخمی بود!بعد ازگذشتن ازهر دورا انسان نمی دانست چه دوره های دیگری درانتظارش است!

بانگاهی به میز تحریر پرهام یکباره یادم افتاد که مثلا تاچند دقیقه پیش درحال گفتن دیکته به او بودم وحالا پاک اورافراموش کرده ام!از جایم بلند سدم وروسریی ام را مرتب کردم وپلیور بلندم را پوشیدم وبه حال رفتم تا او را صدا کنم ولی او آنجا نبود.صدای او را ازاتاقم که حالا رسما از آن سینا شده بود شنیدم خوب گوشهایم را تیز کردم تاحرفهایم را بشنوم.سینا درحالی که به پرهام دیکته می گفت از او می پرسید:

ـ چرا بهش دروغ گفتی؟هیچ میدونی دروغ گفتن کار اصلا خوبی نیست؟

صدای پرهام را شنیدم که با لحن کودکانه ای جوابش داد:

ـ دروغ نگفتم ولی راستشم بهش نگقتم.

سینا پرجذبه خندید وگفت:

ـ داری مثل خواهرت حقه با می شی!ولی این حرفی که تو می زنی درحقیقت نوعی دروغه یعنی یک چیزی رو مخفی کردن.خوب راست وپوست کنده بهش بگو که امروز دیکته داشتی نمره ی دیکته ات روچهارده گرفتی.خانومتون گفته چون ازت انتظار نداشته فردا از اول کتاب به تو واونهایی که کم گرفتید دیکته میگه تا جبران کنید اگر هم بیست شدید بهتون جایزه میده.

صدای شرمنده ی پرهام را شنیدم که گفت:

ـ ولی من نمی تونم اینها رو بهش بگم ازش می ترسم.

دوباره صدای خنده ی پرجذبه ی سینا آمد که گفت:

ـ مگه سروناز چقدر ترسناکه؟!

صدای مضطرب پرهام آمد که جواب داد:

ـ خیلی حتما من رودعوا می کنه.آخه همون اول که از مدرسه اومدم گفتم که امتحان علمم بیست شدم دیگه نگفتم که امتحان علمم چهاده شدم برای همین می دونم که من روخیلی دعوا می کنه.

سینا با مهربانی وبرای دلداری اش گفت:

ـ خوب تو باید خوشحال باشی که امتحان علوم بیس شدی.برای امتحان علوم هم نگرانی نداشته باش چون خانومتون یک فرصت دیگه بهت داده.دیگه ترست از چیه؟

صدای ملتمس پرهام را شنیدم که گفت:

ـ عمو سینا می شه یه خواهش ازتو بکنم؟

سینا بلافاصله پرسید:

ـ چه خواهشی؟

پرهام بالحنی پرخواهش جواب داد:

ـ میشه شما به جای من به سوناز بگین که دیکته ام رو کم گرفتم؟

سینا لحظه ای چیزی نگفت وپس از آن خندید وگفت:

ـ باور می کنی من هم در حال حاضر شرایط تو رو دارم وتا اطلاع ثانوی ازش می ترسم؟!

ضربان قلبم کف پایم زد واز تنگی نفس سینه ام بالا وپایین می رفت!اصلا فکرش را نمی کردم سینا به پرهام چنین جوابی بدهد وچنین احساسی داشته باشد!زانوهایم از شدت احساسات گنگ وپر تلاطم داشت جیرینگ جیرینگ می لرزید وتوانایی ایستادن پشت در را نداشتم!مشتاقانه وحریصانه به بقیه گفتگوشهایشان گوش دادم که پرهام پرسید:

ـ چرا ازش می ترسید؟

سینا دوباره با خنده ای جواب داد:

ـ برای اینکه یک اشتباهی کردم که نمی خوام ازش عذرخواهی کنم برای همین نمی خوام فعلا باهاش روبه رو بشم.

پس خدا رو شکر حرفم را باور کرده بود و متوجه سوء تفاهمش شده بود.خدایا تو آنقدر بزرگوار بودی ومن نمی دانستم!پرهام با کمی فکر با هیجان کودکانه ای گفت:

ـ خب من از طرف شما میرم بهش میگم معذرت میخوام شما هم از طرف من برید بهش بگید که دیکته چهارده شدم.این طوری دوتاییمون هم نمی ترسیم.

خندید وپر ابهت جواب داد:

ـ ای شیطون!معلومه فکرت خوب کار میکنه ونقشه هات مثل خواهرت حرف نداره!باشه قبول.اول تو میگی یا من بگم؟

پرهام که از این همه هیجان بسیار خوشحال بود گفت:

ـ اول من میگم.

سینا باز هم خندید وگفت:

ـ باشه برو ببینم چیکار می کنی؟به شرطی که هر چی گفت بیایی برام تعریف کنی؟

پرهام با ذوق وشوق در جواب گفت:

ـ باشه حتما.پس دفتر و کتابم اینجا باشه تا برگردم.

از ترس رویارویی با پرهام پشت در سریع از راهرو گذشتم وبه داخل اتاق پرهام دویدم.از شتاب دویدن به طرف اتاق وشنیدن حرفهایشان ضربان قلبم شدت گرفته بود!بنده خدا سارا که با دلشوره پشت در حمام نشسته بود تا عمه آذر از حمام بیرون بیاید!باید فوری بهش می گفتم تا دست نگهدارد وبه عمه چیزی نگوید.بلافاصله به سوی گوشی تلفن همراهم رفتم که پرهام با خوشحالی وارد اتاق شد و روبه رویم ایستاد وبی مقدمه گفت:

ـ سروناز عمو سینا میگه به خاطر اشتباهی که کردم ازت معذر می خواهم.

در حالی که از خنده دلم ضعف می رفت خودم را کنترل کردم وبا ظاهری طلبکارانه گفتم:

ـ از تو ریش سفید تر نبود بفرسه عذرخواهی؟!برو بهش بگو این دفعه سروناز با بزرگواری خودش بخشید ولی دفعه اخرش باشه که عین عزیز جونش به مردم وصله می چسبونه!

پرهام لحظه ای صبر کرد تا گفته هایم را در خاطرش ثبت کند وبلافاصله از اتاق بیرون رفت.

با رفتن پرهام لبخندی زدم وگوشی تلفن همراهم را برداشتم وصفحه نوشتن پیامک را آوردم ونوشتم:

«سارا جان صبر کن به عمه آذر هیچی نگو.بالاخره سینا از خر شیطون پایین اومد وحرفم رو قبول کرد.»

یک دقیقه نکشید که جوابش امد:

«دروغ میگی؟!چطوری؟در مورد من حرفی نزد؟»

بلافاصله در جوابش نوشتم:

«چطوریش رو فعلا خودم هم نمی دونم ولی خوشبختانه در مورد تو هم حرفی نزده.»

بی درنگ در جوابم نوشت:

«خدا رو شکر.نمی دونم از خوشحالی برقصم یا گریه کنم؟!فکر کن!»

خودم هم در حقیقت همین حال را داشتم ونمی دانستم از شدت خوشحالی برقصم یا گریه کنم!خوشحالی من فقط به خاطر بر طرف شدن سوءتفاهم سینا نبود بلکه بیشتر برای شنیدن حرفهای او و اعترافش به اینکه از من می ترسد نیز بود!به راستی چه حال خوشی داشتم!هیچ فکرش را نمی کردم در عرض پنج دقیقه انقدر حالم عوض شود!همانطور که در افکار خودم غرق بودم صدای ارگی که از آن آهنگ ملایم وگوشنوزای نواخته می شد شنیدم.از تعجب نزدیک بود شاخ در بیاورم!چه کسی این طور ارگ می زد!پرهام که تا قبل از اوردن ارگ توسط سینا برای تولدش دستش به ارگ نخورده بود!سینا هم که تا به حال چنین هنرنمایی برایمان نکرده بود وحرفش هم نزده بود!پس چه کسی بود که این طور از روی نت وهماهنگ می نواخت!با صدای زنگ پیامک تلفن همراهم درون دستم یک دفعه از جا پریدم و دکمه باز شدن پیامک را زدم.

پیامک سینا بود!با چشمهای حیرت زده خواندم:

«پیغامت توسط پرهام بهم رسید.خیلی ممهنون که به قول خودت انقدر بزرگوار بودی!پرهام خواسته ای ازم داشته ک هباید بهت بگم.به خاطر سهل انگاری وبازیگوشی امتحان دیکته اش را چهارده گرفته خودش خجالت می کشید بهت بگه ولی معلمشون فردا دوباره ازش امتحان میگیره وجبران میکنه.برگه امتحانی اش را امضا کردم وخواستم تو هم در جریان باشی...سینا.»

لبخندی زدم وگوشی ام را کنارم روی تخت گذاشتم ودوباره مبهوت صدای ارگ شدم.پس چه کسی ارگ می زد؟!بی اختیار گوشی را دوباره برداشتم وساعت دقیق ارسالش را دیدم.مربوط به دو سه دقیقه پیش بود که با تاخیر به دستم رسیده بود.پس خود سینا بود که ارگ می زد!ولی از کجا یاد گرفته بود و چه موقع؟!واقعا مسلط و روان می نواخت!

بی اختیار از جایم کنده شدم وبه طرف در اتاق رفتم.باید نواختش را می دیدم تا باور می کردم!در اتاق پرهام را باز کردم وبه طرف اتاق سینا رفتم.در اتاق کمی باز بود.بی اراده با کنجکاوی در را کمی هل دادم تا بیشتر باز شود وبه داخل اتاق سرک کشیدم.سینا ارگ را روی تختم گذاشته بود ومشغول زدن بود.

پرهام هم پشتش به در کنارش نشسته بود.یک لحطه سینا با متوجه شدن از امدنم به طرفم نگریست ودوباره سرش را پایین انداخت وبدون آنکه وقفه ای در اهنگ ایجاد کند توانا وماهر ادامه داد.واقعا از تعجب حیران مانده بودم!چگونه توانسته بود این گونه استادانه نواختن ارگ را بیاموزد وهیچ چیز بروز ندهد!من اگر جای او بودم واین طور ارگ می زدم همه فامیل و دوست و آشنا می فهمیدند که هیچی بعد از گزارش به تمام دانشگاه برای اطمینان خاطر در روزنامه هم چاپ می کردم!به راستی سینا عجب ادم تودار وعجیبی بود!بعد از نگاه سینا پرهام هم که متوجه آمدنم شده بود به سویم برگشت و از هیجان لبخندی زد ودوباره به کلیدهای ارگ که به نرمی زیر دستهای سینا بالا وپایین می رفتند چشم دوخت.

واقعا از شنیدن موزیک زیبا وآرامی که می زد پاهایم به اراده خودم نبود وچند دقم جلوتر رفتم وبه نحوه حرکات دستهای او نگریستم.کمی بعد آهنگ را تمام کرد وپس از دست زدن وشادمانی پرهام به سویم نگاه کرد ومنتظر عکس العملم شد.من که کلا شگفت زده مهارت او شده بودم با کنجکاوی پرسیدم:

ـ از کجا یاد گرفتی؟

لبخندی زد وبا صدای پر جذبه به جای دادن پاسخ پرسید:

ـ چطور؟!

در حالی که تحت تاثیر موزیک قرار گرفته بودم گفتم:

ـ خیلی قشنگ می زدی.اموزش دیدی؟

دوباره لبخندی زد وبه جای جواب پرسید:

ـ برای چی؟می خواهی یاد بگیری؟

با سنجیدن توانایی خودم جواب دادم:

ـ صد سال دیگه هم خودم رو بکشم نمی تونم یاد بگیرم.

با لبخندی نگاه دقیقی به سویم کرد و گفت:

ـ همیشه آنقدر اعتماد به نفس داری؟!

بدون آنکه جواب سوالش را بدهم پرسیدم:

ـ خودت هم ارگ داری؟

سرش را تکان داد و در جوابم گفت:

ـ اره.در حقیقت پیانو دارم.

کنجکاو ومتعجب پرسیدم:

ـ کجا؟!

لبخندی زد وگفت:

ـ خونه بابا ابراهیمی.

با حیرت گفتم:

ـ دروغ میگی؟!

از گوشه لب خندید وگفت:

ـ باور کن.

پرهام که کلیدهای ارگ رابررسی می کرد وناظر حرفهایمان بود مشتاقانه رو به او نگاه کرد و پرسید:

ـ به من هم یاد میدی؟

به طرف پرهام نگریست وبا لبخندی جواب داد:

ـ حتما.

در حالی که فکرم حول وحوش خانه ی پدربزرگش دور می زد سوال کردم:

ـ کجای خناه بابا ابراهیمی ات گذاشته بودی؟!

یک لحظه خندید وپر جذبه نگاهم کرد وگفت:

ـ برای چی می پرسی؟می خواهی بری بدزدیش؟

ناراضی از اینکه نمیخ واست سوالهایم را درست جواب دهد گفتم:

ـ نه نترس اگه هنور نواختنش رو داشتم حتما این کار رو می کردم ولی برام جالبه ک هبدونم کجا قایمش کردی که وقتی آنجا بودیم ندیدمش!

دوباره از گوشه لب خندید وگفت:

ـ توی سرداب اگه اون دفعه خوب دور وبرت رو نگاه می کردی وتحت تاثیر حرفهای سارا نمی ترسیدی حتما می دیدیش.

با تعجب پرسیدم:

ـ کجای سرداب بود؟

بلافاصله گفت:

ـ همون گوشه دیوار کنار گلدونی که بچه گربه ها داخلش بودند.

یک لحظه یاد تمام صحنه های ان روز دورن سرداب و دو کشیده جانانه ای که از او نوش جان کرده بودم افتاد وبی اختیار گفتم:

ـ چقدر هم خوش گذشت!

لبخندی زد وبا دقت نگاهم کرد وپرسید:

ـ چطور؟!

بی اراده لجم گرفت وجواب دادم:

ـ هیچ طور!اگه آدم یاد ایام خوش گذشته بیفته اشکالی داره؟!

با چشمهایی کنجکاو نگاهم کرد و در همان حال پرهام گفت:

ـ عمو سینا این دکمه های بالای کلیدها برای چیه؟اینها رو هم بهم یاد میدی؟

با پرسش پرهام به طرفش نگریست وبا حوصله جواب داد:

ـ اره حتما.سر یک فرصت مناسب همه اینها رو بهت یاد میدم.

وبا صدای زنگ تلفن خانه گوشی را که روی میز کامپیوتر بود برداشت وبا نگاهی به شماره گیر جواب داد:

ـ الو؟

دیگر علنا تلفن ها را جواب می داد ومن هم کاره ای نبودم.یک لحظه به سویش چشم دوختم وبی اختیار ضربان قلبم تند شد وسرم را پایین انداختم.همانطور که سرپا ایستاده بود شنیدم که گفت:

ـ سلام عزیز حال شما؟

یاد مراسم پاگشای لعنتی افتادم وبند دلم پاره شد!

ـ ...

ـ ممنون چه خبر؟شما خوبید؟

ـ ...

ـ آره همه خوبیم.اون هم سلام می رسونه.

سرم را بلند کردم وبه طرفش نگاه کردم.او هم به سویم نگریست واز گوشه لب لبخندی زد.

ـ ...

ـ چرا؟من که مرتب جویای احوالت هستم؟

ـ ...

ـ دیگه چرا؟

ـ ...

ـ ...

فرصتی یافتم به واتاقم که حالا دیگر صاحبش نبودم با دقت نگاه کردم.عروسک ها و خرس ها وسنجاب وزرافه همه در یک جا و به گونه ای جالب و با ذوق وسلیقه چیده شده بود!یاد روز اولی افتادم که به اینجا آمده بود وسر اینها چقدر با او جر وبحث می کردم!بی اختیار لبخندی زدم وبه بقیه صحبت هاش گوش دادم در حالی که نگاهم به سوی پرهام بود که یکی یکی دکمه های قسمت بالای ارگ را امتحان می کرد.

ـ مراسم چی؟

ناخوداگاه قلبم فرو ریخت وراه نفسم بند امد!زیر چشمی نگاهش نمودم تا واکنشش را ببینم.

ـ ...

ـ اره صبح گفتید ولی متوجه منظورتون نشدم.

ـ ...

او هم با توضیح عزیز زیر چشمی نگاهم کرد تا واکنشم را ارزیابی کند!و پس از لحظه ای جواب داد:

ـ این کارها برای چیه عزیز؟نیازی به این مراسم نیست.

صورتم گر گرفت وهمچنان ایستاده در حال شنیدن حرفهایش بودم.حالا چرا بیخود وسط اتاق ایستاده بودم؟! از کنجکاوی دیدن عکس العملش پاهایم نمی رفت که از اتاق بیرون بروم!

ـ ...

ـ حالا بذارید دایی اینها از مسافرت بیایند اون موقع.

ـ ...

ـ من که اگه همین الان هم بگید بیا حرفی ندارم ولی دیگه اسم این مراسم رو روش نذارید.

نفسم از شدت التهاب به شماره افتاده بود وبه سختی می توانستم خودم را آرام کنم.

ـ ...

ـ برای چی انقدر زحمت؟!در این مورد مامان چیزی می دونه؟

ـ ...

ـ باشه حالا بهش میگم بعدا هماهنگ می کنم.

ـ ...

ـ اره خودش اینجاست ولی شاید من امشب جایی برنامه داشته باشم نتونم بیام.

ـ ...

ـ نه عزیز دلخوری برای چی؟وقتی نتونم بیام نمیشه که کارهام رو همین ول کنم.

ـ ...

ـ حالا ببینم چطور میشه؟ولی عزیز این درست نیست که هر وقت هر حرفی خلاف میلت می شنوی آه وناله رو سر می دی!

ـ ...

ـ نه من همیشه به فکر شما هستم ولی به شرطس که حرفهای قابل قبول بزنی.

ـ ...

ـ باشه ممنون.باور کن شما هم برای من خیلی با ارزشید.

ـ ...

ـ اره الان اینجاست.من خداحافظی می کنم وگوشی رو بهش بدم.

وگوشی را به سویم گرفت وگفت:

ـ عزیزه باهات کار داره.

با حالی که خودم هم نمی دانستم چقدر وخیم است به طرف تلفن آمدم وبدون انکه نگاهش کنم تا احساساتم را لو دهم گوشی را از دستش گرفتم وبا صدایی از ته چاه در آمده گفتم:

ـ الو عزیز سلام.

صدای عزیز از آن سوی سیم امد که بر خلاف روش متداولش گفت:

ـ سلام به روی ماه عروس خودم.حالت چطوره؟

با کمرویی گفتم:

ـ متشکرم عزیز شما چطورید؟عمه اینها همه خوبند؟

دوباره صدای مهربانش را شنیدم که گفت:

ـ زنده باشی دخترم همه خوبیم.زنگ زدم ک هبهت بگم با سینا وپرهام شب بیایی پایین.

خودم را به آن راه زدم ومثلا با نشنیدن کلمه مراسم پاگشا از زبان سارا به ظاهر با خوشحالی واستقبال جواب دادم:

ـ باشه حتما.اتفاقا خودم هم این چند روز می خواستم بهتون سری بزنم ولی حجم کار خونه ودرس ها فرصت کافی رو بهم نمی داد.

شادمان از اینکه دعوتش را قبول کرده ام گفت:

ـ راستش این مهمونی امشب مناسبت خاصی داره معمولا به مهمونی عروس وداماد تازه ای که برای اولین بار بعد از زندگی جدیدشون به جایی می رند میگن مهمونی پاگشا.حالا شما هم بار اولتونه که دارید میایید پایین برای همین زنگ زدم تا رسما دعوت کنم.

با صورتی که از شدت داغی حرارتش را حس می کردم سرم را پایین انداختم تا زیر نگاه سنگین سینا که کنار پرهام روی تخت نشسته بود خودم را خونسرد نشان دهم ولی به طور مسلم رنگ سرخ شده ام حکایت از احساس درونم داشت!با سکوتم عزیز به خیال قطع شدن تماس گفت:

ـ الو سروناز جان صدامو می شنوی؟

با صدای تحلیل رفته ای جواب دادم:

ـ بله عزیز می شنوم.

با اطمینان از قبول دعوتش پرسید:

ـ پس حتما میایید دیگه؟

با کمرویی جواب دادم:

ـ باشه حتما می آییم.

در جوابم خوشحال گفت:

ـ زنده باشی.پس فعلا خداحافظ تا شب.

وگوشی را قطع کرد.جرات نگاه کردن به سینا را نداشتم گوشی را روی دستگاه گذاشتم ودر حالیکه شتابان به سوی در اتاق می رفتم شنیدم که گفت:

ـ از طرف بقیه هم قول میدی؟!ایستادم وبی اختیار به سویش نگاه کردم وبا صدایی لرزان گفتم:

ـ منظورت رو نمی فهمم؟!

به روش طلبکارانه گذشته اش جوابم داد:

ـ مگه نشنیدی من به عزیز گفتم امشب کار دارم نمی تونم بیام؟

احساساتم را پس زدم ومثل خودش طلبکارانه گفتم:

ـ خب؟!

او هم کم نیاودم ودر حالیکه کنار پرهام روی تخت نشسته بود گفت:

ـ خب که خب!

از حاضر جوابی اش خوشم نیامد وبلافاصله گفتم:

ـ خب تو نیا من وپرهام میریم.به عزیز قول دادم بدش میاد.گدوباره طلبکارانه گفت:

ـ مثل اینکه یادت رفته عزیز در مورد مناسبت مهمونی امشب چی گفت؟!

از تاکیدش روی مناسبت مهمانی آب دهانم را قورت دادم وبا ظاهری خونسرد گفتم:

ـ خب؟!

از گوشه لب پوزخندی زد و دوباره گفت:

ـ خب که خب!

برای اینکه نشان دهم دچار احساسات نشده ام جواب دادم:

ـ خب گفتم که تو نیا.

دقیق نگاهم کرد وبا تمسخر پرسید:

ـ مگه مراسم پاگشا بی داماد میشه؟!

پرهام سرش را از روی ارگ بلند کرد ونگاه مان کرد وبا سر در نیاوردن از حرفهایمان دوباره سرش را پایین انداخت وسرگرم ارگ ش.از اینکه مستقیم به داماد بودن خودش اشاره می کرد قلبم بی اختیار تند تند زد وبا صورتی گر گرفته برای اینکه فکر نکند خوشم امده گفتم:

ـ مثل اینکه زیادی حرفهای عزیز روت اثر کرده وخودت هم باورت شده؟!یک مهمونی شامه میریم پایین وبرمی گردیم این که دیگه جوگیر شدن نداره!

پوزخندی زد وبا چشمهای نافذش پرابهت در جوابم گفت:

ـ من جوگیر بشم؟!برایخ ودت گفتم که رفتی پایین هیجانی نشی!

کم کم حرصم گرفت وبا غیظ گفتم:

ـ من هیجانی بشم؟!صد سال سیاه!مثل اینکه خیلی به خودت مطمئنی؟!

دوباره از گوشه لب خندید وبا یک لنگه ابروی بالا رفته به جای جواب پرسید:

ـ از چی مطمئنم؟

از پرسشش جا خوردم وبا قلبی پر تلاطم بدون آنکه فکر کنم جواب دادم:

ـ از اینکه خیلی هیجان انگیزی!

لبخندی زد وبا برق نگاه پرسید:

ـ مگه نیستم؟!

بی اختیار قلبم فرو ریخت!این جواب حقم بود تا من باشم بدون فکر بلبل زبانی نکنم!سرم را به زیر انداختم وخواستم از در اتاق بیرون بروم که دوباره گفت:

ـ جواب سوالم رو ندادی؟!

بی اراده یک لحظه سرم را چرخاندم ونگاهش کردم وبا نفسی در سینه حبس شده از اتاق بیرون آمدم.باید خیلی کم هوش می بود که از این حرکات تابلویم چیزی نمی فهمید!

فصل سیزده

ـ پس سینا کو؟

بلافاصله جواب دادم:

ـ سر کوه.

سارا خندید ودم پایی هایی که عمه آذر جلوی در ورودی برای مهمانان می گذاشت برای منو پرهام که کف پاهایمان را در حمام شسته بودیم اورد ورو به پرهام پرسید:

ـ همه مشق هاتو نوشتی؟

پرهام دلخور وخسته از حجم درس ومشق هایش جواب داد:

ـ اره.دیکته ام رو هم نوشتم.

وبه طرفم نگاه کردو ادامه داد:

ـ برم با کامپیوتر سارا ماشین بازی کنم؟

با لبخند سارا به نشانه اجازه سرم را تکان دادم وپس از رفتنش روبه سارا کردم وپرسیدم:

ـ چرا عمه اذر آنقدر رنگش پریده؟

سارا با نگرانی گفت:

ـ نمی دونم.از عصری تا حالا میگه پهلوم درد می کنه.میگه شاید از صفرام باشه.

دلواپس عمه شدم وگفتم:

ـ خب ببریمش دکتر.شاید چیز مهمی باشه.

در جواب گفت:

ـ منم بهش گفتم میگه زیاد درد ندارم کمی که بگذره خوب میشم..

وصدایش را آهسته تر کرد وادامه داد:

ـ چرا سینا نیومد؟باور کن از قضیه صبح دل توی دلم نبود تا ببینمش کل نذر ونیاز کردم که اگه اومد عکس العملی نشون نده.

برای برطرف کردن نگرانی اش گفتم:

ـ برو خوش باش امشب نمیاد جایی کار داره موقع اومدن وقتی پرهام رفت توی اتاقش گفت که نمی تونه بیاد.

از شنیدن نیامدن سینا لبخندی زد وگفت:

ـ پس فعلا به عزیز چیزی نگو که کلی برای امشب برنامه داره.

قبل از انک هبه طرف سالن بروم کنجکاو پرسیدم:

ـ چه برنامه ای؟!

خندید وگفت:

ـ حالا خودت به موقع می فهمی!

به طرف سالن رفتم واز ترس اینکه ممکنه زیر ذره بین عزیز قرار بگیرم دورتر از او کنار عمه اذر نشستم وگفتم:

ـ عمه می دونم خیلی به زحمت افتادید.

و با لحنی که متوجه منظورم شود ادامه دادم:

ـ باور کنید با این حالتون راضی به زحمتتون نبودم.

و اهسته تر در ادامه گفتم:

ـ دیگه عزیز زنگ زدند و...

نگذاشت بقیه حرفم را بزنم وبا لبخندی گفت:

ـ نه سروناز جان این حرف رو نزن اتفاقا این مورد یه بهانه ای شد که تو رو دعوت کنم پایین همین طوری که نمی اومدی.

و به عزیز اشاره کرد.از تعارفش تشکر کردم وگفتم:

ـ راستی عمه سارا گفت کمی پهلوتون درد میکنه اگه اذیتتون میکنه بریم دکتر ببینیم مشکل چیه؟

برای اطمینانم دوباره لبخندی زد وگفت:

ـ نه عزیزم خودش خوب میشه.شاید موقع حمام سرما خوردم.

سارا چای ها را تعارف کرد وکمی نزدیکتر به عزیز نشست وگفت:

ـ سروناز راستی عکسهای تولد پرهام رو توی کامپیوتر ریختم یاد تباشه برات روی سی دی بریزیم.

با اشاره سروناز به تولد پرهام یاد فیلم تولدش افتادم ودچار حس غریبی شدم و نگاهم را به فنجان چای در دستم دوختم.

عزیز که تا ان موقع ساکت بود وطبق روش همیشگی زیر نظرم گرفته بود یک مرتبه پرسید:

ـ سینا نگفت چه ساعتی میاد؟

سرم را بلند کردم و مانند کسانی که مچشان را گرفته باشند با من من جواب دادم:

ـ نه چیزی نگفت.

عزیز بلافاصله با نگاه جستوگری سوال کرد:

ـ اوضاع و احوالتون چطوره؟با هم خوبید؟

بدون دقت به سوالش پرسیدم:

ـ از چه نظر؟!

خندید ودندانهای مصنوعی اش را به نمایش گذاشت وبا لحن خاصی گفت:

ـ از همه نظر!

تازه متوجه پرسش بی جایم وپاسخ پر از جوابش زدم وصورتم گر گرفت.عجب دیوانه ای بودم!وبی اختیار به طرف سارا نگاه کردم.سارا با ابروهای باریک وبالارفته اش در حالیکه خنده اش را مهار می کرد با زبان بی زبانی حالی ام می کرد:مبارک وتندرستی! 

از دیدن قیافه سارا خنده ام گرفت وخودم را کنترل کردم وبرای اینکه حرفی زده باشم تا حرف را عوض کنم با بو کشیدن بوی غذ رو به عمه آذر که بی حال نگاه مان می کرد گفتم:

ـ خورشت مرغ آلو پختید؟

به جای او سارا بی درنگ جواب داد:

ـ آره خورشت قورمه سبزی هم هست عزیز مخصوص برای سینا سفارش داده.

با شنیدن اسم سینا حال خوبی پیدا کردم وبا تشکر گفتم:

ـ دستتون درد نکنه..

و روبه سارا اهسته ادامه دادم:

ـ اگه بیاد!

سارا نگاهی به ساعت انداخت وبا دیدن ساعت هفت ونیم به آرامی گفت:

ـ وقت بسیاره!دعا کنیم کارش طول بکشه!

عمه آذر متوجه حرفهایمان شد ونجوا کنان زیر گوشم پرسید:

ـ مگه نمیاد؟

به مبل تکیه دادم و رو به عمه آذر کردم وگفتم:

ـ فکر نکنم به پرهام که اینجوری گفته.

سرش را تکان داد وگفت:

ـ عصری گفت که نمیاد ولی جدی نگرفتم بنده خدا اگه عزیز بفهمه ناراحت میشه.

عزیز با نگاهی مشکوک به سوی من وعمه آذر پرسید:

ـ چی میگید شما دو تا عروس ومادر شوهر که یواشکی پچ پچ می کنید؟

نمی دانم چرا از شنیدن کلمه عروس و مادر شوهر از دهان عزیز خوشحال شدم ومشتاقانه نگاهش کردم؟!سارا با چشمهایی خندان رو به عزیز جواب داد:

ـ چند روزه همدیگرو ندیدند دلشون برای هم تنگ شده.

عزیز با دقت نگاه مان کرد و رو به عمه گفت:

ـ قربون خدا برم ذر هر چی به من محبت کردی عروست بهت میکنه.زن سجاد که اینجا نیست ولی زمین وزمان طوری درست شده که باید برای سینا برادرزاده ات عروست بشه که دائم راست چشمت وزیر گوشت باشه وهر طرف سرت رو بگردونی اونو ببینی.درست مثل من که هر طرف سرم رو میگردونم تو رو می بینم.

نمی دانم چرا دوباره از حرفهای عزیز خوشحال شدم که سارا پقی زد زیر خنده و رو به عزیز گفت:

ـ حالا این خوبه یا بده؟!

عزیز با هیکل باریک ولاغرش روی مبل جابه جا شد وجواب داد:

ـ خوبه خیلی هم خوبه.

سارا خندید وبه شوخی گفت:

ـ عزیز خدا از ته دلت بشنوه!

عزیز با اخمی روبه سارا گفت:

ـ ببینم امشب بلدی من وآذر رو به جون هم بندازی؟!

عمه آذر لبخندی زد وبه طرف عزیز وسارا نگاه کرد.سارا دوباره به شوخی گفت:

ـ ولی میگن خوب نیست عروس ومادر شوهر دائم جلوی چشم هم باشند از قدیم گفته اند دوری ودوستی.

عزیز با قیافه حق به جانبی گفت:

ـ اون برای قدیم بوده.حالا دیگه دوره زمونه عوض شده.

سارا بلافاصله پرسید:

ـ یعنی قدیم عروس و مادر شوهر با هم زندگی نمی کردند؟ولی من از زبون خود شما شنیدم که با مادر بابا ابراهیمی توی یه خونه بودید؟!

عزیز با دلخوری از موشکافی سارا گفت:

ـ مقصودم ضرب المثل دوری ودوستی بود نه زندگی کردن عروس ومادرشوهر.حالا تو چرا یک نفس داری مغز من رو می خوری با این حرفهات؟!فکر می کنی که شیرین میشی؟!

خنده ام گرفت وبرای اینکه جو را عوض کنم رو به سارا گفتم:

ـ بریم عکسهای تولد پرهام رو ببینیم؟

سارا که هنوز دوست داشت سربه سر عزیز بگذارد با لبخندی بر لب جواب داد:

ـ باشه بریم.

وبلند شد وبه سوی اتاقش رفت.همراهش رفتم وبا ورود به اتاقش روی تخت نشستم وبا نگاهی به مانیتور کامپیوتر که پرهام در حال ماشین بازی بود رو به سارا گفتم:

ـ چطوری به عزیز بگیم که سینا نمیاد؟

منتظر تمام شدن بازی پرهام کنارم روی تخت نشست وگفت:

ـ لازم نیست که بهش بگیم کمی که از وقت شام بگذره شام رو می کشیم وبرای سینا میذاریم وبعدش هم کم کم می گیم که حتما کاری براش پیش اومده که نتونسته خودش رو برسونه.

با صدای بلند مسابقه اتومبیل رانی کامپیوتر آهسته طوری که پرهام نشنود روبه سارا گفتم:

ـ دیگه از حامد خبری نشد؟

پوزخندی زد وبا ناراحتی از حامد گفت:

ـ نه مگه اینکه خیلی بخواد پررو باشه که حرف دیگه ای هم داشته باشه!

برای اینکه حالش را تغییر دهم با چشمکی پرسیدم:

ـ از فرزاد چی؟!

لبخندی زد وسرش را به نشانه علامت مثبت تکان داد.از حالتش خندیدم وبه شوخی گفتم:

ـ خوبی اینکه یکی رو توی آب نمگ خیسوندن اینه که آدم با از دست دادن دیگری هیچ وقت افسرده نمیشه!

خندید ودر حالی که گوشی اش را از روی میز کامپیوتر برمی داشت گفت:

ـ تو برو یک فکری به حال خودت بکن که نه کسی رو داری و نه کسی توی اب نمک خیسوندی!

از حرفش بی اختیار چهره سینا در ذهنم نقش بست ولبخندی روی لبم نشست.

دکمه باز شدن پیامک تلفن همراهش را زد وگوشی را به طرفم گرفت وگفت:

ـ این رو بخون ببین چی نوشته؟!

گوشی را از دستش گرفتم وپیامک را خواندم.نوشته بود:

«هرگز عشق را گدایی نمی کنم بلکه هدیه می گیرم.چون هیچ وقت چیز با ارزش را به گدا نمی دهند!»

خندیدم و رو به سارا گفتم:

ـ چه به خودش مطمئنه.

خندید وجواب داد:

ـ همین رو بگو!

وبا کمی مکث جدی شد وادامه داد:

ـ ولی دیگه باید کم کم به مامان بگم.

آهسته گفتم:

ـ آره نظر من هم همینه.موضوع تمام شدن قضیه حامد رو اول بگو بعدش هم این رو بگو.مطمئنا عمه راهنمایی ات می کنه ومیگه در مقابل این پیامک ها چه کار کنی.

به گوشی اش خیره شد وآهسته در جوابم گفت:

ـ مامان رو من می شناسم.اول از همه میگه پیامک براش بفرست بگو منظورت از این کارها چیه؟حالا خوبه به روش حامد جواب بده برای آشنایی بیشتر.فکر کن!اون وقت من سر فرزاد و جد وآبادش رو یک جا می کنم.

با کمی فکر پرسیدم:

ـ خودت چی فکر می کنی؟فکر می کنی لابه لای این پیامک هاش چه حرفی پنهانه؟

شانه هایش را بالا انداخت وبه ملاحظه پرهام آرام گفت:

ـ باور کن نمی دونم.خیلی مبهم وپیچیده پیامک میده.حرف اصلی اش رو نمی زنه.با متون ادبی وگوشه وکنایه یک حرفهایی رو در مورد عشق وعلاقه می زنه ولی واضح نمیگه منظورش چیه؟!

برای اینکه از پریشان خاطری درش بیارم با لبخندی گفتم:

ـ پس با آدم مارمولکی طرفی!

خندید ودر جوابم گفت:

ـ اونم چه مارمولکی!از نوع خال خالش!

با تمام نشدن بازی پرها بدون اینکه عکس های تولد را ببینیم میز شام را در بین غرولند های عزیز از نیامدن سینا چیدیم ودر حال کشیدن غذا بودیم زنگ در ورودی سالن به صدا در امد!مضطرب وبی قرار به سارا که او هم انتظار آمدن سینا را نداشت چشم دوختم وبلافاصله روسری ام را که روی شانه هایم افتاده بود سر کردم.عزیز که بی صبرانه منتظر ورود سینا یود خودش در ورودی را باز کرد وبا ذوق وشوق بی حد او را در اغوش کشید وانگار که چند سال او را ندیده باشد قربان صدقه اش رفت واو را دعوت به نشستن پشت میز ناهار خوری نمود.من وسارا که از در آشپزخونه نظاره گر کارهای عزیز بودیم پس از نشستن سینا بلافاصله سراغ کشیدن بقیه غذا رفتیم وسارا ناخشنود از امدن سینا گفت:

ـ خدا کنه قضیه صبح رو به روم نیاره.

در حالی که قلبم از امدن ناگهانی سینا بالا وپایین می رفت خورشت قورمه سبزی را درون ظرفی کشیدم وجواب دادم:

ـ فکر نکنم حرفی بزنه.

وبا امدن عمه آذر به آشپزخونه سارا بی درنگ پرسید:

ـ مامان زعفرون رو کجا گذاشتی؟

عمه که از شدت پهلو درد رنگ به رو نداشت به سراغ کابینتها رفت وبسته زعفران را بیرون آورد وجلوی سارا قرار داد.با دیدن رنگ و روی پریده اش با دلسوزی گفتم:

ـ عمه حالا که سینا اومده بهتره بعد از شام برید دکتر این طوری بخواهید درد بکشید نمیشه.

با لبخند کم رنگی نگاهم کرد وسرش را به نشانه تایید تکان داد.ظرف خورشت را برداشتم وبا کمرویی از روبه رو شدن با سینا از در آشپزخانه بیرون امدم وبه طرف میز ناهار خوری سالن رفتم.قلبم مثل قلب گنجشک تند تند می زد!انگار دفعه اولم بود که سینا را می دیدم!بدون انکه نگاهش کنم ظرف خورشت قورمه سبزی را روی میز گذاشتم که لابه لای حرفهای عزیز که با خرسندی برایش تعریف می کرد آهسته سلام کرد!

انتظار سلامش را نداشتم وبا این کارش قلب نا آرامم بیشتر در سینه ام به تکاپو افتاد!

زیر لب جواب سلامش را دادم وبی درنگ به سوی آشپزخانه حرکت کردم.

عمه آذر وسارا دیس برنج وظرف خورشت مرغ آلو را در دست گرفتند و خواستند از آشپزخانه بیرون بیایند که با دیدنم دم در اشپزخانه سارا پرسید:

ـ روی میز چیزی کمه؟

برای انکه برگشتنم را موجه جلوه دهم جواب دادم:

ـ آره میرم لیوان بیارم.لیوان کمه.

عمه آذر و سارا رفتند و من همانطور بلاتکلیف به آشپزخانه رفتم.تکلیف دلم را با خودم نمی دانستم!نمی توانستم او را دوباره ببینم!نمی دانم شاید انتظار آمدنش را نداشتم!با اینکه گفته بود نمی اید ولی باز هم آمده بود!با دستی لرزان یک لیوان برداشتم وبا دلی اتش گرفته به سوی سالن رفتم.چاره دیگری جز دیدنش نداشتم!

ـ حالا مش خیرالله هم طاقچه بالا میذاره ومیگه خودتون باید باشید تا ببینید باغ ها وزمین ها رو چطوری آب میدم.

سینا از زیر چشم نشستنم را روی صندلی کنار پرهام دید ودر جواب عزیز گفت:

ـ از بس برای این بنده خدا پیغام وپسغام فرستادید که زمین ها رو درست آب نمیده این حرفها رو زده.ارزش زحمتهای مردم رو خیلی دست کم می گیرید.

عزیز از سرزنش های سینا ناراحت نشد وبشقاب غذای سینا را پر کرد وبا گلایه از دست مش خیرالله گفت:

ـ تا نباشد چیزکی مردم نگویند چیزها وقتی یک نفر میگه دو نفر میگه آدم کلاهش رو قاضی می کنه ومیگه نکنه خبریه که همه میگن.

سینا ظرف سالاد را جلو کشید وکمی سالاد در پیش دستی اش ریخت وقبل از خوردن سالاد گفت:

ـ در تعجبم که چرا شما تمام امور زندگیتون رو روی حرف مردم بنا گذاشتید؟!

عزیز دوباره به سرزنش سینا توجه نکرد ودر ادامه حرفایش گفت:

ـ وقتی عصمت دختر عزت خدا بیامرز میگه دیگه حرفش سندیت داره.حرف همه یک طرف وحرف عصمت یک طرف خیلی گفته هاشو قبول دارم.

سارا در حالی که سرش را پایین انداخته بود وغذایش را می خورد از زیر میز به پایم زد وخوشحال از بحث عزیز سر میز شام کمی سرش را بالا آورد وبا ابروهای بالا رفته اش اشاره کرد:

ـ دست عزیز درد نکنه که مخ سینا  رو توی فرغون گذاشته!

به سوی سارا که روبه رویم نشسته بود نگاه کردم ولبخندی زدم.

عزیز دوباره ادامه داد:

ـ عصری تلفنی با عصمت اختلاط می کردم گفت که عشرت هم همین عقیده رو داره.

سینا با پوزخندی قبل از انکه چنگال را در دهانش بگذارد گفت:

ـ باز خوبه نبض کشاورزی شهر دست این دو خواهره!

عزیز از کنایه سینا خوشش امد وگفت:

ـ عشرت چیزی سر در نمیاره مگر اینگه چی بشه ولی عصمت خوب دنبال این کارو داره.

پرهام که از این حرفها حوصله اش سر رفته بود آهسته رو به سارا پرسید:

ـ سی دی مسابقه فوتبال رو داری؟

سارا از ترس اینکه توجه سینا به سوی او جلب شود با سر اشاره کرد:

ـ نه.

پرهام بلافاصله گفت:

ـ می خواهی برم از بالا بیارم؟

سارا ظرف خورشت مرغ آلو را جلویم گذاشت وآهسته روبه پرهام جواب داد:

ـ حالا بعدا.

سینا با دقت به عمه آذر پرسید:

ـ چیزی شده؟

عمه که ملاحظه شام خوردنمان را می کرد با لبخندی جواب داد:

ـ نه کمی پهلویم درد می کنه هی خوب میشه هی دوباره شروع میشه حالا فعلا آرومم.

سینا با نگرانی گفت:

ـ پس پاشو بریم دکتر.

عمه آذر بلافاصله جواب داد:

ـ نه فعلا درد ندارم.خوبم شامتون رو بخورید.

عزیز برای خاطر جمعی سینا مداخله کرد وگفت:

ـ عصری رفت حموم اومد بیرون خودشو نپوشوند.دو هوائه شده پهلوش سرما خورده.کمی لباسشو زیاد کنه درست میشه.

وبرای انکه حرف را عوض کند در حالی که خورشت قورمه سبزی برای سینا می کشید پرسید:

ـ راستی این دکتر هدایت پور چی شد؟

با پرسش عزیز پای سارا دوباره به ساق پایم خورد وسرش را پایین انداخت.

من هم مانند او هیجان زده شدم وبا بازی کردن با غذایم گوشهایم را تیز کردم.سینا کمی صبر کرد غذایش را جوید وفرو داد وروبه عزیز کرد وبه جای جواب پرسید:

ـ چطور؟!دلتنگش شدید؟!

عزیز از شوخی سینا خندید وجواب داد:

ـ نه کمی پرس وجوش شدم ببینم نقشه اش چیه؟

این بار سارا محکم تر به پایم ضربه زد وسینا با لبخندی پرسید:

ـ نقشه؟!منظورتون چیه؟!

عزیز بدون رودروایسی جواب داد:

ـ من این موها رو توی آسیاب سفید نکردم.پنج شنیه عصری ک هاومد اینجا دیدنم از سوی چشمهاش فهمیدم که ای دل غافل التماس دعا داره!

بی درنگ اخمهای سینا در هم رفت وسوال کرد:

ـ چه التماس دعایی؟!

عزیز خونسردانه خندید وگفت:

ـ به موقعش معلوم میشه.ولی تو به عنوان یک برادر باید پای حرفش بشینی ببینی سخنش چیه؟!حرفش چیه؟!اگه خوب بود برای سارا دست وپا کنی.

بی اختیار لبخندی روی لبم نشست ولی خودم را کنترل کردم وزیر چشمی به عکس العمل سینا نگاه کردم.

او هم بک لحظه نگاهم کرد وبرق چشمهایش در نگاهم گره خورد وسرش را به طرف عزیز چرخاند وبا حالتی که جذبه اش را نشان می داد گفت:

ـ اولا که این حرفها برای سارا زوده وتا تموم شدن درسش...

وعزیز نگذاشت ادامه دهد وبا خنده ای که تمام صورتش را گرفته بود گفت:

ـ مثل اینکه یادت رفته سارا از سروناز هشت ماه بزرگتره.چطور سروناز بزرگه وسارا کوچیک؟!

با این حرف عزیز قلبم درسته از سینه ام کنده شد وپایین افتاد!

سرم را به زیر انداختم وجرات دیدن واکنش سینا را نداشتم که عزیز ادامه داد:

ـ آدم یک پسر جوون درست وحسابی رو که می بینه هول برش می داره میگه نکنه قسمت خونواده دیگه بشه؟!

سینا با سر خوشی که دلیل ان را نمی دانستم در جواب عزیز گفت:

ـ شما از کجا می دونید که درست وحسابیه؟!شما که اولش نظر خوبی بهش نداشتید؟

عزیز کمی دست وپایش را گم کرد وگفت:

ـ من کی همچین حرفی زدم؟من جز خوبی از این جوون چیزی ندیدم.پسر مردم این همه راه برای مراسم کفن ودفن عزت خدابیامرز اومد وزحمت کشید.من چطور می تونم بگم پسر بدیه؟!به روح اون یک دونه پسر جوون مرگ شده ام مهرش چنان به دلم افتاده که فکر می کن مبالاخره قسمت خودمون میشه.

قیافه سارا واقعا دیدنی بود!زیر چشمی نگاهش می کردم.پرهام با تمام شدم غذایش از جایش بلند شد وبرای ادامه بازی به سوی اتاق سارا رفت ومن هم بشقاب خالی غذای پرهام وخودم را برداشتم وبرای اینکه زیر نگاه سنگین سینا عکس العملی که نمایان هیجان برای سارا بود نشان ندهم به سوی آشپزخانه رفتم.

ـ فکر کن عزیز چطوری طرفدار فرزاد شده؟!

به سارا که در کنارم ظرف می شست نگاه کردم وبا لبخندی گفتم:

ـ برای تو که بد نشد!چطوره به فرزاد بگی از این به بعد پیامکهاشو برای عزیز بفرسته!

خندید وگفت:

ـ اره فکر خوبیه.ولی بی شوخی ببین فرزاد چقدر تابلو رفتار کرده که عزیز هم فهمیده!

با پوزخندی گفتم:

ـ عزیز رو خیلی دست کم گرفتی در این جور موارد شامه تیزی داره.

دوباره خندید وگفت:

ـ برمنرکش لعنت!ولی هنوز حیرونم از اینکه سینا از تعریف وتمجیدهای عزیز از فرزاد برای من عصبانی نشد؟!

نگاهش کردم وبه شوخی گفتم:

ـ شاید صبحی حامد رو دیدن به قول خودش نی قلیون به دلش نچسبیده پیش خودش گفته لااقل فرزاد رو ول نکنم که هرچی نباشه سرش به تنش می ارزه!

خندید وگفت:

ـ آره اینم یک حرفیه ولی خدا شکر که سینا از حامد حرفی نزد.

سرم را تکان دادم وگفتم:

ـ از امشب هر چی نذر ونیاز داری بر ادا کن که به خیر گذشت.

پس از شستن ظرفها با دیدن عکس های تولد در کامپیوتر اتاق سارا وخندیدن مان از دیدن بعضی از ژست های جالب فرزاد وقیافه عجیب وغریب ریحانه خوشی مان کامل شد که عزیز با صدای بلند صدایم کرد تا از اتاق سارا به سالن بیایم.با ترس ولرز به سارا نگاه کردم واز او هم خواستم که همراهی ام کند وبه طرف سالن آمدم.

عزیز وعمه آذر سینا روی مبل دور میزی که رویش بسته تقریبا بزرگ کادوپیچ شده ای قرار داشت نشسته بودند وعزیز ذوق زده وعمه آذر نگران وسینا خونسرد والبته با چشمهای کمی کنجکاو نگام می کرد!عزیز تعارفم نمود روی مبل دو نفری کنار سینا بنشینم وپس از نگاهی به سوی سارا با حالتی درمانده وبا دلی لرزان کنار سینا با کمی فاصله نشستم.سارا هم کنار عمه آذر نشست وبا هیجان به بسته کادوپیچ شده نگاه کرد.

عزیز رشته کلام را به دست گرفت و رو به من وسینا گفت:

ـ از سالها قبل همیشه آرزوم این بوده که عروسی نوده هام رو ببینم وچشم رونی که برای چنین روزی آماده کردم رو جلو روشون بذارم.خدا رو شکر عروسی سجاد رو دیدم وچشم روشنی ام رو به عروسش دادم.البته مال سجاد قضیه کمی فرق می کرد و مراسم وجشن عقد وعروسی رو گرفتند وبعد پاگشا شدند ولی مال شما تا اومدن احمد آقا و خانمش از خارج وگرفتن جشنتون یک کمی طول می کشه برای همین زودتر پاگشا شدید و اگه سلیقه من پیرزن رو قبول دارید همین رو برای مراسم جشنتون استفاده کنید.

نمی دانم چرا از صمیم دل آرزو می کردم ای کاش رفهای عزیز حقیقت داشت و من وسینا به راستی در عقد هم بودیم!ای کاش آن روزهایی که بیخود عصبانی بودم وپافشاری می کردم ک هبا سینا عقد نکنم آنقدر حماقت نمی کردم!

ته دلم پر شد از ای کاش ها وآرزوها وبا بغضی که در گلو سعی مر کردم آن را خفه کنم به بسته کادو که می دانستم در اینده از آن من نیست نگاه کردم که سارا با کنجکاوی و ذوق وشوق رو به عزیز پرسید:

ـ حالا چی توشه؟

عزیز بلافاصله در جوابش گفت:

ـ زیاد عجله نکن برای تو هم گذاشته ام.انشاالله به موقعش تو هم چنین بسته ای رو باز می کنی.

و رو به من کرد وادامه داد:

ـ حالا سروناز جان این بسته ناقابل رو بردار وبازش کن.

غافلگیر شدم وبا تردید پرسیدم:

ـ من؟!

با خوشرویی تمام گفت:

ـ بله تو زن سینا تویی پس بازش کن.

دوباره بغض کردم وبا نگاهی مضطرب به سارا که ابروهایش از هیجان بالا رفته بود وعمه آذر که رنگ پریده ومریض احوال گوشه مبل لم داده بود نگریستم که سینا با صدای پرجذبه اش زیر گوشم گفت:

ـ بازش کن دیگه.

جرات وتوانایی نگاه کردن به چهره اش که کنارم وی مبل نشسته بود نداشتم وبا سینه ای تپنده دستانم را جلو بردم وبسته کادویی را از روی میز برداشتم ولی از اعماق درونم یک جمله فریاد می شنیدم:ای کاش برای من بود!

با دست ودلی بی رمق و کم جان کادو را باز کردم ویک آن چشمهایم از دیدن پارچه حریر سفید که رویش کار شده بود بهت زده ماند.خدایا چقدر زیبا بود!مخصوص دوختن لباس عروس بود!بی اختیار قلبم از حسرت و افسوس نداشتن چنین هدیه گران بهایی تیر کشید وچشم هایم از سوزش اشک سوخت.ای کاش برای من بود!

برای من که اگر واقعا همسر سینا بودم!سارا که همانند من تحت تاثیر زیبایی ولطافت پارچه قرار گرفته بود با لبخندی پرسید:

ـ عزیز اینها رو داشتی و بروز نمی دادی!

عزیز از لحن سارا خندید وگفت:

ـ زیاد هول برت نداره.برای تو هم گذاشته ام.

***

با امدن سینا از طبقه پایین روسری ام را سرم کردم وژاکت بلند گل بهی ام را به تن کردم وبسته اهدایی عزیز را با دلی پر خون برداشتم وآهسته طوری که پرهام بیدار نشود ازا تاقش بیرون آمدم ونفس عمیقی کشیدم وپشت در اتاقم رفتم.دوباره نفس عمیقی کشیدم وضربه ای آرام به در اتاق زدم.صدای پر جذبه سینا بلافاصله در جواب گفت:

ـ بله؟

بسته عزیز را در دستم جابه جا کردم وآهسته گفتم:

ـ می تونم بیام تو؟

چند لحظه ای جوابم نداد وپس از کمی مکث گفت:

ـ بیا تو.

مضطرب دستگیره در را گرفتم ودر را باز کردم ودر استانه در به طرفش نگاه کردم.در حالیکه سرگرم لپ تاپش بود پرسید:

ـ چکارم داشتی؟

کمی به خودم اعتماد به نفس دادم وگفتم:

ـ اومدم این رو پس بدم.نمی تونم این هدیه رو قبول کنم.

سرش را از روی لپ تاپ بلند کرد وبا دقت نگاهم کرد وگفت:

ـ برای چی؟!

بلافاصله جواب دادم:

ـ برای اینکه این هدیه برای من نیست.

پوزخندی زد وگفت:

ـ حالا چرا به من پس میدی؟!مگه من بهت دادم؟!

از حاضر جوابی اش خوشم نیامد جلوتر امدم وبسته پارچه حریر را روی تختم قرار دادم وگفتم:

ـ پس به کی بدم؟خودت یک جوری به عزیز پس بده.

نگاهی به بسته انداخت وگفت:

ـ اگه نمی خواستی چرا امشب از عزیز گرفتی؟

از اینکه طلبکار هم شده بود با حرص گفتم:

ـ ببخشید نمی دونستم باید نقشم رو خوب بازی نمی کردم وپارچه رو پس می دادم!

پوزخندی زد وبا لحن خاصی گفت:

ـ ولی من با دیدن قیافه خوشحالت فکر کردم برق پارچه چشمت رو گرفته وبه هر قیمتی اون رو برای خودت حفظ می کنی؟!

از اینکه متوجه حسرتم شده بود ناراضی گفتم:

ـ من خوشحال شده بودم؟صد سال سیاه!

دوباره با همان پوزخند پرسید:

ـ پس چرا اوردیش بالا؟!

با غیظ از یکی به دو کردنش جواب دادم:

ـ برای اینکه پیش خودم فکر کردم شاید به درد کت و شلوار تو بخوره!

پوزخندی زد وگفت:

ـ آره بدم نگفتی.بذار همین جا خودم فکری برای می کنم.

از تمسخر وخونسردی اش لجم گرفت وپرسیدم:

ـ چرا به عزیز جونت نمیخ واهی پسش بدی؟نکنه براش خوابی دیدی ومی خواهی به کسی بدی؟

با دقت نگاهم کرد وسر خوش گفت:

ـ مثلا به کی؟!

به ظاهر خودم را بی تفاوت نشان دادم وگفتم:

ـ نمی ونم به یکی مثلا ریحانه خانم!

از گوشه لب پزوخندی زد وبا برق سیاه چشمانش نگاهم کرد وگفت:

ـ اتفاقا پیشنهاد خوبی دادی خیلی بهم هدیه داده بود باید یک جوری از خجالتش در می اومدم.

از تصور هدیه دادن ریحانه به او آتش گرفتم وپرسیدم:

ـ جدا؟!

لبخندی زد وبلافاصله گفت:

ـ آره جدا.اشکالی داره؟

با حرص جواب دادم:

ـ نه چه اشکالی؟!سرتون سلامت باشه ودلتون خوش!فقط موندم چرا هی امروز وفردا می کنی وزودتر عقدش نمی کنی؟!

دوباره از گوشه لب لبخندی زد وگفت:

ـ برای اینکه فعلا نمی تونم.

متوجه منظورش شدم وبا عصبانیت از اینکه من را مانع بزرگی سر راه وصال فرخنده اش می دید جواب دادم:

ـ نه خیالت راحت.طوری با عزیز صحبت می کنم که آب از اب تکون نخوره وجلوت رو نگیره.

دوباره در مردمک چشمانش سیاهی خاصی موج می زد ونفسم را بند آورد وگفت:

ـ موضوع عزیز نیست.

بلافاصله پرسیدم:

ـ پس موضوع چیه؟!

دقیق نگاهم کرد وخونسرد در حالی که لبخندی گوشه لبش داشت در جوابم گفت:

ـ موضوع اینه که من و تو فعلا صیغه محرمیت خونده ایم.

خشکم زد وبا دهانی بازمانده از حیرت نگاهش کردم وبا دیدن قیافه خوشحال وکنجکاوش خودم را جمع وجور کردم وبه ظاهر عصبانی شدم وگفتم:

ـ خواب دیدی خیر باشه!مثل اینکه امشب از بس برای عزیز نقش بازی کردی امر بهت مشتبه شده که در واقعیت هم خبرهاییه!

خندید وبا قیافه ای آرام وخونسرد که نمی شد فهمید در پشت آن چه می گذرد گفت:

ـ نه من عین واقعیت رو گفتم.اون روز که رفتیم محضر درسته که عقد دائم ومحضری نکردیم ولی من با کسب اجازه دایی وبرای راحتی خودم در این خونه از محضردار خواهش کردم که بینمان صیغه محرمیت بخونه که اول از همه پیش خدا وبعد پیش وجدانم بودنم در اینجا اشکالی نداشته باشه.

ناباور خیره نگاهش کردم وبی حس وحال به دیوار کنار در تکیه دادم وگفتم:

ـ دروغ میگی؟!

این بار نگاهش جدی شد وگفت:

ـ نه چه دروغی؟می تونی از بابات یا از آقای رحمانی محضردار بپرسی.

بهت زده چشم در سیاهی چشمانش دوختم وپرسیدم:

ـ پس چرا به من نگفتید؟می دونی که اگه من رضایت نداشته باشم این صیغه باطله؟

با دقت نگاهم کرد وگفت:

ـ به تو گفته بودم ولی با این حال لزومی نداشت که تاکید بشه.خودم به دایی سفارش کردم که چیزی به تو نگوید.در حقیقت تو در جریان بودی که قراره صیغه محریمتی بین مان به صورت نمایشی برای عزیز خونده بشه ورضایت داشتی.

گیج ومنگ نگاهش کردم که سیاهی چشمانش دوباره برق زد وقاطعانه ادامه داد:

ـ ولی الان دیگه موضوع کاملا فرق می کنه.

ضربان قلبم یک باره شدت گرفت وبا سماجت پرسیدم:

ـ چه فرقی؟!

به مدت چند ثانیه عجیب نگاهم کرد وبا لبخندی بر گوشه لبانش گفت:

ـ برای اینکه الان می خواستی هدیه عزیز رو پس بدی!

از لحن شوخی اش فهمیدم که حرف اصلی اش را نزد وبا صورتی گر گرفته از احساسات سرم را پایین انداخت وپس از لحظه ای برای اینکه حرفی زده باشم که فکر نکند از خوشحالی دارم پس می افتم سرم را بلند کردم وگفتم:

ـ اگه در این مدت ازدواج می کردم چی؟!نباید خودم می دونستم؟!

خندید وبا نگاه خاصی در جوابم گفت:

ـ تو می دونستی آقای رحمانی محضردار بهت گفته بود وقبلش هم من تلفنی ازت اطمینان گرفته بودم.یادت نیست؟شواهد وقراین هم نشون می داد که تا اطلاع ثانوی از دوماد جدید خبری نبود واز همهخ مهمتر اینکه از بابات کسب اجازه ومشورت کرده بودم.در ضمن این صیغه فقط برای محرم شدن من به تو وراحتی من در این خونه بود قرار نبود اتفاق خاص دیگری بیفتد که تو خبردار می شدی.با وکالت نامه ای که دایی برایم فرستاد سریع مقدمات رو انجام دادم.یادته همون موقع تلفنی ازت پرسیدم که تو راضی هستی عقد اینجوری انجام بشه وتو قبول کردی؟

با به یاد آوردن حرفش وهمچنین حرف آقای رحمانی که درمورد محرم بودن من وسینا گفته بود مضطرب از طرز نگاهش کمی آب دهانم را فرو دادم وپرسیدم:

ـ عمه اینها هم خبر دارند؟

دوباره همانطور نگاهم کرد ودر حالی که روی لبه ی تخت نشسته بود جواب داد:

ـ نه از ما هیچکس چیزی نمی دونه جز بابات واقای رحمانی.

وپس از کمی کنکاش درقیافه ام ادامه داد:

ـ در ضمن محض اطلاعت قرار نیست که تا یکی دوماه دیگه با یه لولو خرخره زیر یه سقف زندگی کنی که الن ماتم ودلهره گرفته ای.

پس قیافه ی تابلویم به اندازه ی کافی نمایانگر ترسم بود.کمی اعتماد به نفس پیدا کردم واخمهایم را درهم کشیدم وگفتم:

ـ کی گفته دلهره برم داشته؟!نمی دونم چرا همیشه به خودت آنقدر مطمئنی؟!

پوزخندی زد وبلافاصله گفت:

ـ به چی؟!

در جوابش ماندم!کمی آب دهانم را قورت دادم وگفتم:

ـ به اینکه دخترها برایت سرودست می شکنند!

چشمانش برقی زد وبالبخندی پرجذبه گفت:

ـ مگه نمی شکنند؟!

این بار کمی افکار پراکنده ام را کنار گذاشتم تا جواب پرت وپلا ندهم وگفتم:

ـ شکستنش رو نمی دونم ولی تا اونجایی می دونم آش دهن سوزی نیستی وگرنه بی خبر وناگهانی خودت رو تلپی به من نمی چسبوندی!

با لبخند گوشه ی لبش وبرق چشمانش تازه فهمیدم چه اراجیفی به هم بافته ام وتحویلش داده ام!حالا خوب بود خیر سرم دو ساعت افکار پراکنده ام را در کنار هم منظم کرده بودم!

همانطور خندبد وخیره نگاهم کرد.با قلبی لرزان ونگاهی گریان یه ظاهر طلبکارانه از نگاهش پرسیدم:

ـ چیه؟!

شانه هایش را بالا داد وخونسرد اما خندن گفت:

ـ هیچی.

با بلند شدن صدای ضربان قلبم از ترس لو رفتن خواستم از در بیرون بروم که صدای پرهابتش را شنیدم:

ـ هدیه ی عزیز رو نمی بری؟

بی اختیار سرم را برگرداندم ودر جوابش گفتم:

ـ نه باشه پیش خودت تو بیشتر بهش احتیاج داری.

لبخندی زدوگفت:

ـ پس یادت باشه تو نخواستیش!

سعی کردم احساسم را پنهان کنم وگفتم:

ـ یادم می مونه.

وسرم را به طرف در برگرداندم که گفت:

ـ در ضمن محض اطمینان بهتره همچنان روسریی سرت باشه.

از هجوم احساسات قلبم فروریخت ونتوانستم همان لحظه عکس العمل نشان دهم ولی با فرو دادن نفس حبس شده ام کمی به خودم مسلط شدم وپس از چند لحظه نگاهم را به طرف قیافه ی سرخوش ودر عین حال خونسردش انداختم وبرای اینکه احساسات برش نداردبه ظاهر عصبانی گفتم:

ـ خوب شد گفتی وگرنه همین الان تصمیم داشتم برم آرایشگاه و مو هامو درست کنم!

خندید وبلافاصله جواب داد:

ـ از تو بعید نیست.!

دیگر واقعا حرصم گرفت وگفتم:

ـ خیلی روت زیاده!

دوباره خندید وبی درنگ گفت:

ـ از این زیادتر هم میشه!

صورتم در جا قرمز شد وبا جسمی سوزان وقلبی لبریز از احساسات بی معطلی از اتاق بیرون امدم ودر را پشت سرم بستم ودست روی سینه پرتلاطمم گذاشتم وکمی نفس تازه کردم وآهسته به طرف اتاق پرهام رفتم.خدایا از این همه احساس به تو پناه می برم.روی تشکی که کنار تخت پرهام پهن کرده بوم نشستم وبه صورت معصوم وبه خواب رفته پرهام نگاه کردم.صدای نفس های آرامش حکایت از خوابی عمیق وخستگی اش داشت.ژاکت گل بهی ام را از تنم بیرون آوردم وبلوز استین کوتاهم که زیر ان پوشیده بودم مرتب کردم و روسری ام را از سرم برداشتم.

بی اختیار یاد حرف سینا در چند دقیقه پیش افتادم وضربان قلبم تند شد!می گفت:

ـ محض اطمینان بهتره روسری ات سرت باشه!

بی اراده لبخندی زدم وگوشه لبم را به دندان گزیدم!دوباره نگاهی به صورت خواب الود پرهام انداختو از جایم بلند شدم وبرای اطمینان قفل در را چک کردم وچراغ اتاق را خاموش کردم وروی تشک دراز کشیدم.ذهنم دوباره به سوی سنیا پر کشید.از اینکه بین مان صیغه محرمیت خوانده شده بود ودر ظاهر بله را گفته بودم بی اختیار دلم ضعف رفت!نمی دانم چه احساس خاصی در قلبم حضور پیدا کرده بود که خودم هم از توصیف آن عاجز بودم!

خوشحالی!شادمانی!ترس!اضطراب!مالکیت!هیجان! چقدر از اینکه با تصمیم عقد مخالفت کرده بودم خودم را سرزنش کردم که نمی توانستم کاری برای جلب نظرش انجام دهم؟!خب بیا حالا این هم محرمیت!چه گار خارق العاده ای می توانستم انجام دهم؟!او که صراحتا ازم خواسته بود که روسری از سرم برندارم!یعنی بعد از یمی دو ماه وآمدن بابا اینها نخود نخود هر که رود خانه خود!چه دل خوشی داشتم من که به هر طریقی می خواستم او را برای همیشه از آن خود کنم!

حالا این گوی واین میدان اگر عرضه داشتم می باید عرضه خود را نشان دهم!ریحانه وسمیه که هیچ نسبتی با او نداشتند عرضه شان از من بیشتر بود!من که حالا محرم او بودم!وبی اختیار دلم از حالت لذتی دوباره ضعف رفت.خدایا خواب نمی بینم؟!اگر ان موقع حماقت نمی کردم وبه عقد محضری تمام وکمال رضایت می دادم حالا تمامم متعلق به من بود نه مثل اکنون معلق در هوا!محرمش بودم ونباید روی خود می اوردم!جالب بود از نظر عزیز به راستی زن وشوهر بودیم!از نظر عمه وسارا زن وشوهر نبودیم ولی در عین حال محرم بودیم ونباید به آنها وانمود می کردیم!

عجب اوضاع به هم ریخته ای بود!فقط خدا کنه نقش هایم را برای هر یک گم نکنم.نمی دانم فرزاد مارمولک هم از صیغه محرمیت مان خبر داشت که آن شب آنطور به سینا می گفت قدر خانمت را بدان؟!مطمئنا خبر داشت ک هسینا چیزی در جوابش نگفت.یک آن چهره سینا در ذهنم تصویر کردم صورت کشیده وکاملا مردانه ابروهای کمی پر وکشیده وچشمان سیاه وتا حدی درشت ونگاهی نافذ بینی متناسب با صورت مردانه اش که نه خیلی بزرگ ونه خیلی کوچک بود لبهای پهن وکمی بزرگ وچانه ای متناسب با صورت بدون ریش وسیبیل البته بعضی مواقع در اثر چند روز اصلاح نکردن ته ریش می گذاشت که واقعا به صورتش می امد.موهایی نه مشکی مشکی ونه خرمایی حد فاصل بین این دو وکمی حالت دار که بیشتر به فر درشت می خورد وهمیشه کوتاه ومرتب ومردانه نگه می داشت وگردنی بلند که نشان دهند اعتماد به نفس همیشگی اش بود با قدی بیشتر از حد معمول بلند وچهارشانه که در کت وشلوار برازندگی اش بیشتر نمودار می گشت.هیچ وقت در گذشته به این دقت او را زیر ذره بین قرار نداده بودم که حالا امشب در مورد وضع ظاهر وتیپش ریزبین شده بودم!با صدای خفه وآهسته زنگ پیامک تلفن همراهم از افکارم بیرون کشیدم وبه پهلو غلت زدم وگوشی ام را برداشتم وبلافاصله دکمه باز شدن پیامک را زدم.پیامک سارا بود نوشته بود:

«خوابی یا بیدار؟از حرفهای سرشب عزیز خوابم نمی بره.ببین این فرزاد موش مرده چقدر ری مغز عزیز کار کرده که عزیز امشب اتوماتیک وار فرزاد فرزاد می کرد!تازه از سینا هم  می خواست دنبال کارش رو بگیره!فکرکن؟!»

لبخندی زدم ودر جوابش نوشتم:

«به قول عزیز مهر این دکتر هدایت پور چنان به دلمون نشسته که مطمئنم یک روزی قسمت خودمون میشه!»

بلافاصله در جوابم نوشت:

«جدا؟»

بی درنگ در جوابش پیامک دادم:

«آره جدا.ولی بی شوخی همانطور که گفتی با عمه آذر مشورت کن وببین فرزاد حرف اصلی اش چیه.عزیز که خیلی هواشو داره.»

در جوابم نوشت:

«آر هباید زودتر اقدام کنم تا اون پارچه فروشیه پارچه حریرش رو تموم نکرده.پارچه خیلی معرکه اییه!فکر نکنم عزیز تازگیها خریده باشه اینطور که از سنگ وکار دست روی پارچه پیداست مال زمان قدیمه.»

با یاد آوری هدیه عزیز ک هباعث شد سینا آن حرفها را بهم بزند احساس شعف پیدا کردم ودر جواب سارا نوشتم:

«آره زودتر بجنب اگه شرایط طوری بشه که عزیز شما رو سر سفره عقد بشونه خیلی هیجان انگیزه.»

وبی اختیار به یاد روز محضر رفتن خودم افتادم وذهنم به سوی نم دادن دریچه کولر اتاقم رفت.واقعا نم دریچه کولر چی شد؟!

می گویند بعضی از وقایع پیش پا افتاده تقدیر وسرنوشت را عوض می کند همین است!من کجا وسینا کجا؟! دو قطب مخالف هم که کاری جز دعوا واختلاف عقیده نداشتیم ولی حالا من در سیاهی مردمک چشمانش دنبال برقی خاص می گشتم!به این می گویند یکباره عوض شدن سرنوشت!

گوشی در دستم لرزید وپیامک سارا آمد ومن را از افکار شیرینم خارج کرد نوشته بود:

«یکی از پیامکهای فرزاد رو که امشب برام داده رو بخون نوشته:گل با طراوت است اما بی تو طراوت ندارد گر بر رخت نخندد در باغ جا ندارد ای طراوت همه گلهای باغ هستی ام یک نظر به رویم لبخند بزن.»

خندیدم ودر جواب سارا نوشتم:

«چه پر احساس!یادت باشه برای عزیز بخونی تا بیشتر ازش تعریف کنه.»

در جوابم بلافاصله نوشت:

«حتما.صبح پیش از صبحانه براش می خونم تا بعد از صبحانه بی معطلی ببرتمون عقدمون کنه.»

خندیدو در جواب نوشتم:

«تو که از خداته!»

بی درنگ نوشت:

«البته.»

دوباره خندیدم وفوری نوشتم:

«به قول عزیز دختر هم آنقدر بی حیا؟!»

چند ثانیه نگذشت که جواب داد:

«سروناز خانم تازه کجاشو دیدی!هی بهت میگم تو هم یک آدم درست وحسابی رو دست وپا کن گوش نکردی آخرش هم مجبور شدی سینا رو ت ایکی دو ماه دیگه بیخ گوشت تحمل کنی.»

بی اختیار قلبم تندتر به تپش افتاد وبا دستانی لرزان نوشتم:

«تا قسمت چی باشه!»

طولی نکشید که جواب نوشت:

«بی عرضگی خودت رو تقصیر قسمت ننداز.مگه این اشکان مادر مرده چشه؟!یا او نصابر که منتظر جواب خواستگاریه!من اگه جای تو باشم بعد از چهلم دایی عزت جواب مصبت رو به خواستگاری صابر می دم وتموم.پسر به ای خوبی دیگه پیدا نمی کنی.»

تازه خبر نداشت که ساسان هم از طریق ریحانه ازم تقاضای ازدواج کرده!البته صحت وسقم این خبر هنوز معلوم نبود.

برای آنکه جواب داده باشم تا دیگر در مورد خواستگارانم نگوید نوشتم:

«تو نصف شبی بی خواب شدی گیر دادی به ازدواج من؟فعلا که دستمون بنده برای موضوع تو وفرزاد و وقت سرخاروندن نداریم.مگه نشنیدی عزیز به سینا چی گفت؟!نباید جوون به این خوبی رو از دست بدیم.پس با اجازه شب بخیر.»

چند ثانیه بعد جواب پیامک امد:

«انقدر در مورد خواستگارانت طفره برو تا ببینم به کجا می رسی؟!باشه دیگه حرفی نمی زنم ولی بالاخره پشیمون میشی.شب بخیر.»

گوشی را کنار تشکم گذاشتک وسرم را روی بالش قرار دادم.نمی دانست که به تازگی دلم از شنیدن صدای پر جذبه برادرش پر پر می زند ونمی تواند خود را آرام نماید!نمی داسنت که انقدر سینا برایم مهم وخواستنی شده که دیگر تمام اخم وتخم هایش را با جان ودل پذیرا می باشم!به راستی که نمی دانست و اگر هم می فهمید از شدت تعجب وتحیر شوکه می شد!

فصل چهارده

گوشی تلفن همراهم را قطع کردم وبا دهنی خشک شده از ترس ونگرانی پتو را کنار زدم ودرتاریکی به طرف در اتاق رفتم وباعجله خودم را پشت اتاقی که سینا درآن خوابیده بود رساندم وبا ضربه ای به در آن راباز نمودم.

سینا در نور چراغ خواب کنار تختم کاملا نمایان بود که غرق خواب است وبا صدای ضربه ام به در بیدار نشده است.سرم را کمی به سوی صورتش خم کردم وبادلشوره آهسته صدایش نمودم.کمی پلکهایش تکان خورد وبادیدنم کنار تخت چشمهایش را کاملا باز کردوابتدا متعجب وبعد عصبانی نگاهم نمود وبلافاصله عصبانی از جایش بلند شد ونشست وبا صدای خشمگین وخواب آلود گفت:

ـ این چه طرز اومدنه؟!

وبا خشم به ظاهرم نگاه کرد.

تازه متوجه شدم که با حواس پرتی وشتابی که برای رسیدن به اتاق سینا داشتم نه روسریی ام را سرم کرده ام ونه ژاکت بلند وآستین دارم را روی بلوز آستین کوتاه ویقه بازم پوشیده ام.لابد پیش خودش می گوید که هنوز دوسه ساعت از شنیدن موضوع محرم بودنمان نمی گذرد که اینطور دست به نقد هول برش داشته است!با خجالت وشرمندگی بی اختیار یک دستم را روی گردن ویقه بازم قرار دادم ودست دیگرم را روی جلوی موهایم گذاشتم ولحظه ای نگاهش کردم ک هدوباره عصبانی گفت:

ـ نصفه شبی این چه مسخره بازیه؟!نکنه مغرت...

نگذاشتم ادامه دهد وبا نگرانی گفتم:

ـ سینا موضوع این حرفها نیست سارا الان زنگ زد وگفت که عمه کمی حالش بد شده بهتره ببریمش بیمارستان.اول به گوشی تو زنگ زده گویا موبایلت خاموش بوده بعد با گوشی من تماس گرفته.

خشم موجود در چهره اش جایش را به نگرانی داد وبی درنگ بلند شد وپیراهن مردانه اش را روی زیر پوشش پوشید وخواست به طرف کمد برود که ناگهان به سویم برگشت وپرسید:

ـ چیه؟چرا اینجا وایسادی من رو نگاه می کنی؟!برو توب اتاقت میخوام آمادم شم برم بیمارستان.

نگران حال عمه بغض کرده گفتم:

ـ منم میام؟

بی حوصله ومضطرب جواب داد:

ـ بیخود معلوم نیست کارمون اونجا چقدر طول بکشه می خواهی نصفه شبی این طفل معصوم رو تک وتنها ول کنی همراهمون بیایی؟

راست می گفت اصلا حواسم به پرهام نبود.در حالی که هنوز دستم روی یقه بازم بود گفتم:

ـ پس چیکار کنم؟!من از دلواپسی دق می کنم.

به طرف کمد رفت وقبل از باز کردن در آن با خشم به سویم گفت:

ـ مثل ادم میری توی اتاقت ولباس مناسب می پوشی وروسری ات رو سرت می کنی ومنتظر اومدنمون می شینی تا ببینیم چی میشه.حالا هم زودتر برو بیرون میخوام لباسم رو عوض کنم.

پس از رفتن سینا از اتاق پرهام بیرون آمدم ودر حالی که شماره سارا را می گرفتم به طرف کاناپه هال رفتم ومنتظر برقراری ارتباط شدم.سارا بلافاصله جواب داد:

ـ سروناز چی شد؟بالاخره سینا اومد؟

روی کاناپه نشستم وبا نگرانی برای عمه آذ جواب دادم:

ـ آره الان اومد.سارا یادت نره وقتی رسیدید بیمارستان و دکتر عمه رو دید حتما بهم زنگ بزنی.

با شتاب جواب داد:

ـ باشه باشه.سینا توی سالنه.فعلا خداحافظ.

وارتباط را قطع کرد.گوشی تلفن همراهم را روی میز جلوی کاناپه گذاشتم وبه ساعت دیواری چشم دوختم.ساعت دو وچهل دقیقه بامداد بود.روی کاناپه دراز کشیدم و نگاهم را به سقف دوختم.چراغ های هال خاموش بود وفقط چراغ راهرو اندکی آنجا را روشن کرده بود.فکرم به سوی سینا رفت که آن طور بالای سرش رفته بودم وبیدارش کرده بودم.بی اختیار لبخندی روی لبم نشست!از تصور اینکه وقتی بالای سرش رفته بودم چه چیزی در ذهنش نقش بسته بود وچه گمانی کرده بود احساس خاصی در درونم به وجود آمد!چقدر قیافه متعجب وعصبانی اش دیدنی شده بود!واقعا در مورد من چه تصوری می کرد؟!در فکر وخیال سینا وهمچنین دلواپسی برای عمه آذر بودم که پلکهایم سنگین شد و همان طور روی کاناپه خوابم برد.با صدای زنگ تلفن همراهم یک دفعه از خواب پریدم وگیج ومنگ به اطراف نگاه کردم.تازه فهمیدم که در هال هستم وهمانجا خوابم برده است.فوری دست بردم وگوشی را برداشتم ودر حالی که نگاهم به ساعت دیواری ساعت نزدیک پنج ونیم صبح بود.بلافاصله دکمه وصل ارتباط تلفن همراهم را زدم وگفتم:

ـ الو؟

صدای سارا در گوشی پیچید:

ـ الو سروناز سلام.خواب بودی؟ببخشید که بیدارت کردم.

در جواب گفتم:

ـ نه مهم نیست.عمه چطوره؟بهتر شده؟

بلافاصله گفت:

ـ آره الان خوبه با سینا توی اورژانسه بهش سرم وصل کردند.منم اومدم توی سالن انتظار تا بهت زنگ بزنم.خدا رو شکر چیز مهمی نبود.دکتر گفته که کمی پهلوهاش سرما خورده.

از اینکه عمه چیزیش نبود خیالم راحت شد وخندیدم وگفتم:

ـ خب خدا رو شکر.مثل اینکه تشخیص دکتر با تشخیص عزیز یکی بود!حالا چرا بهش سرم وصل کردند؟

جواب داد:

ـ برای اینکه مامان کمی ضعف کرده بود.راستی تا رسیدیم اینجا ودکتر مامان رو معاینه کرد ویک سری آزمایش وسونوگرافی برای اطمینان نوشت موقع گرفتن سونوگرافی اگه گفتی کی متخصص اینکار بود؟

با نرسیدن کسی به ذهنم جواب دادم:

ـ نمی دونم.کی؟

با هیجان گفت:

ـ دکتر نیک پور.پدر ریحانه خانم.

ناراضی ومتعجب گفتم:

ـ دروغ میگی؟!چطوری؟!

خندید وگفت:

ـ چطوری نداره کاملا اتفاقی البته اون و سینا دورا دور همدیگر رو می شناختند ومطمئنا ریحانه با آب و تاب از سینا حرف زده بود که پدرش خیلی ما رو تحویل گرفت.

کم کم اخمهایم درهم رفت وبا عصبانیت پرسیدم:

ـ سینا چی؟سینا هم اون رو تحویل گرفت؟

بی خبر از حالو احوال پریشانم گفت:

ـ آره کمی تحویلش گرفت ولی اینها رو بی خیال شو بچسب به اینکه نیم ساعت پیش ریحانه خانم تشریف اوردند بیمارستان.

قلبم بی اختیار فرو ریخت وبا دهانی تلخ وخشک شده به زور آب دهانم را فرو دادم وپرسیدم:

ـ ریحانه؟!

دوباره با هیجان گفت:

ـ آره پس چی!الان هم پیش مامان وسینا توی اورژانسه.اگه بدونی اول صبحی چه آرایشی کرده خنده ات می گیره!من نمی دونم پدره چطوری به اون خبر داده که اون هم حاضر وآماده پا شده اومده.فکر کن؟!البته میگه اتفاقی اومده که به باباش سر بزنه ولی از قیافه اش معلومه کاملا دروغ میگه.کی کله سحر پا میشه میاد بیمارستان به باباش سر بزنه؟!تازه اونم ریحانه با اکی اکی گفتنش!مامان که تا حالا اون رو ندیده بود از کارهای عجیب وغریبش کلا بیماریش رو فراموش کرده واز حیرت زیر سرم به ریحانه زل زده.فکر کن؟!

با حالتی زار کمی به عصبانیت ودلهره ام مسلط شدم وکنجکاو طوری که سارا بویی نبرد پرسیدم:

ـ سینا چی؟لابد طبق معمول مشغول خودشیرینیه؟!

خندید وگفت:

ـ آره کمی از اومدنش جا خورده ولی با معرفی اش به مامان باب آشناییش رو با مامان باز کرده.باور می کنی ریحانه گند دماغی چنان با مامان خوش وبش می کنه که انگار صد ساله اون رو می شناسه.

با بغضی در گلد ورنجشی بی دلیل از عمه گفتم:

ـ حتما عمه هم ازش خوشش اومده؟!

دوباره خندید وبی خیال از حال واحوال درمانده ام جواب داد:

ـ نمی دونم.ولی بیشتر قیافه مامان شگفت زده شده تا خوش اومدن.آخه ریحانه چنان آرایش تر وتمیز وماهرانه ای کرده که هیچ وقت من وتو برای رفتن به یک عروسی چنین آرایشی رو نمی تونیم داشته باشیم.

با حرص واشکی در گوشه چشمم جواب دادم:

ـ مبارک آقا سینا باشه!وقتی به سلامتی عروستون شد من و توی بی عرضه هم به نوایی می رسیم!

متوجه حرصم نشد وخندید وگفت:

ـ آره اینم خودش یک حرفیه.لااقل یاد می گیریم مثل آدم یک خط چشم ساده بکشیم!راستی سروناز تا یادم نرفته عزیز نمی دونه که ما بیمارستان اومدیم احتمالا اگه تا اومدن ما زودتر بیدار شد وسراغمون رو گرفت بهش بگو که ما بیمارستانیم ومامان چیزیش نیست.آخه بنده خدا دیشب انقدر خوابش سنگین بود که دلمون نیومد بیدارش کنیم.

پوزخندی زدم وگفتم:

ـ این کارش هم به سینا رفته.سینا هم خوابش خیلی سنگینه.حالا کی سرم عمه تموم میشه؟

بی درنگ جواب داد:

ـ فکر کنم نیم ساعت دیگه.خب فعلا کاری نداری؟برم ببینم ریحانه داره چطوری سر مامان اینها رو گرم میکنه.

با سینه ای تب دار از بودن ریحانه در کنار سینا گفتم:

ـ ممنون مرسی که از حال عمه با خبرم کردی.از قول من بهش سلام برسون.

در جواب گفت:

ـ باشه حتما.پس فعلا خداحافظ.

وبا گفتن خدانگهدار دکمه قطع ارتباط را زدم وروی کاناپه افتادم.

سرم را روی کوسن کاناپه گذاشتم وبی اختیار اشکی که در چشمهایم حلقه بسته بود را پس زدم.نباید از خودم ضعف نشان می دادم.که چی؟!که ریحانه خانم شاد وقبراق شال وکلاه کرده وبرای محض خاطر سینا از خواب نازنینش زده وبرای دیدن عمه به بیمارستان آمده بود!عجب عزم راسخ واراده فولادینی برای به دست آوردن سینا داشت!

از کجا معلوم خود سینا با دیدن پدرش به او زنگ نزده وخبرش نکرده بود؟!از این سینا آب زیر کاه هیچ کاری بعید نیست!از این طرف برای من نقش آدمهای با وجدان وآدم حسابی را بازی می کند ومی گوید برای خشنودی خدا وراحتی خودش در اینجا صیغه محرمیت را خوانده ولی از طرف دیگر حاضر به گذشتن از امکانات وپول های بی زبان ریحانه وادا واطوار خودش نیست!واقعا چه آدم دو دوزه بازی است!از اینکه دیشب باز هم با وجود محرم بودن تاکید می کرد روسری سرم کنم لجم گرفت وبا غیظ نشستم واز عصبانیت لبم را گزیدم.باید یک کاری می کردم که فکر نکند از بودن ریحانه در آنجا خبر ندارم!حالا مثلا چه کاری می کردم!که چی؟!مگر نسبت به من ابراز علاقه و احساسات کرده بود که من اینطور ازش انتظار وفاداری داشتم؟فقط یک کلمه گفته بود که روسری سرم کنم که اگر بعد از یکی دو ماه سرجای اولم برگشتم هیچ چیز عوض نشود!ولی باید کاری می کردم تا این آتش درونم را که از سر حرص وخودخوری زبانه می کشید خاموش کنم!بی اختیر دستم به گوشی تلفن همراهم رفت وبا خشم وعصبانیت از کارها ورفتارهای دوگانه سینا دکمه باز شدن صفحه نوشتن پیامک را زدم وبا غیظ نوشتم:

«خیلی ممنون که مانعم شدی تا برای همراهی عمه آذر به بیمارستان بیایم وشاهد دروغ ودغل جنابعالی نباشم.از صمیم دل تبریک می گویم ومعتقدم به اینکه خلایق هر چه لایق!»

وبی انکه یک بار دیگر از روی نوشته ام بخوانم بی درنگ به شماره سینا فرستادم.نمی دانم چرا با ارسال این پیام تمام کینه وعصبانیتم هم همراه با آن به طرف سینا فرستاده شد وکمی دل آتش گرفته ام احساس خنک شدن کرد!گوشی را روی میز گذاشتم ودوباره روی کاناپه خوابیدم وسرم را روی کوسن گذاشتم.اندکی آرامش فکری پیدا کردم وبا خود اندیشیدم:به جهنم هر چه می خواهد بشود بشود!فوقش سینا مجذوب ریحانه می شود وریحانه به مراد دلش می رسد واین وصلت خجسته سر می گیرد.واقعا سینای بد اخلاق وهمیشه عصبانی ارزش این همه خون دل خوردن واز درون زجر کشیدن را داشت؟!سینا که همیشه از سر لطف کمی مرحمت می کرد وجواب سلامم را با هزار زور ومنت میداد حالا که در عرض سه چهار روز عوض شده ومحبتش گل کرده دلیل بر این نمی شود که همیشه این طور بماند مطمئنا یکی دو هفته که بگذرد دوباره روز از نو روزی از نو می شود وحال وهوایش مثل روز اول می گردد؟!ولی آن برق خاص سیاهی چشمانش چه؟!با آن چه کنم؟!با تلاطم دل بی قرارم چه کنم که با دیدنش همین طور دچار احساسات می شود وبی تابی می کند؟!با آن زیر وبم صدای پر جذبه اش چ=ه...

وبا صدای زنگ پیامک تلفن همراهم در ان وقت صبح قلبم بی اختیار به تکاپو افتاد!سر جایم نشستم وبا دستی لرزان دست پیش بردم وگوشی را برداشتم وبا نفسی در سینه حبس شده دکمه باز شدن پیامک را زدم .پیامک سینا بود! با ولع خاص شروع به خواندن کردم نوشته بود:

«از اینکه مغزت به اندازه یک دانه ارزنه وتفکراتت هم سبکتر از ان واقعا برایت متاسفم!به جای این همه فکر کردن وبه نتایج مطلوب رسیدن زودتر صبحانه را آماده کن که کم کم داریم می آییم خانه.

دوباره پیامکش را خواندم تا مطمئن شوم چه نوشته!از قسمت اول پیامکش که حتی با توهین همراه بود خشنود شدم ولی از قسمت دوم پیامش که حالت دستوری داشت خوشم نیامد وناراضی گوشی را روی میز گذاشتم و دوباره روی کاناپه دراز کشیدم.از اینکه برای افکارم متاسف شده بود ومثل همیشه با حاضر جوابی کنایه هایم را تاکید نکرده بود لبخندی به لبم امد ودلم حالتی آرام وسرخوش پیدا کرد!پس ریحانه مورد پسندش واقع نشده بود که این طور برایم اظهار تاسف می کرد!لااقل جای شکرش باقی بود که از این نظر ظاهربین نبود وعقل واحساسش حساب وکتابی داشت!

چون با قیافه وحالت استثنایی ریحانه عمه آذر که هیچی عزیز به هیچ عنوان راضی نمی شد!به قسمت دوم پیامکش که خواسته بود صبحانه را آماده کنم کمی فکر کردم که نکند عمه آذر وسارا هم به طبقه بالا می آیند که او گفته بود همه چی را مهیا کنم!از جایم بلند شدم ونشستم.با این خوابیدن ونشستنم اول صبحی چه ورزشی می کردم!کمی لبخند روی لبم نشست وبا روحیه نشاط اوری برخاستم وبه طرف آشپزخانه رفتم.باید همان طور که در پیامکش نوشته بود مقدمات صبحانه را اماده می کردم.با اطمینان به اینکه عمه وسارا هم بالا می ایند سریع کتری اب را روی اجاق گاز گذاشتم وچند تخم مرغ آب پز کردم وظرف کره وپنیر وعسل وگردو را روی میز آشپزخانه چیدم وچای را دم کردم وبطری شیر کاکائو را از یخچال در اوردم وروی میز قرار دادم وبرای پوشیدن لباس مناسب وپوشیده وسر کردن روسری به اتاق پرهام رفتم.

پرهام از شدت خستگی خواب خواب بود وپتویش را کنار زده بود.پتوی رویش را مرتب کردم ولباسم را عوض کردم و شال خوش رنگی روی سرم انداختم وموهایم را زیرش پنهان کردم وآهسته از اتاق پرهام بیرون امدم وموقع گذشتن از راهروی اتاق خوابها جلوی ایینه راهرو ایستادم وزیر نور چراغ راهرو شال را روی سرم مرتب کردم.

اول صبحی عجب حالی داشتم!بی اختیار به روی خودم در آینه لبخند زدم.با مطمئن شدن از اراستگی ظاهرم به سوی هال رفتم وچراغ آنجا را روشن کردم ومنتظر امدن سینا وعمه  وسارا روی کاناپه نشستم وبه ساعت چشم دوختم.

ساعت شش وپنج دقیقه را نشان می داد.با آن که هوا روشن شده بود ولی به خاطر ابری وبارانی بودن هوا کمی همه جا تاریک ودلگیر شده بود.طولی نکشید که صدای ماشین سینا از حیاط امد ومتعاقب آن پشت پنجره سالن رفتم واز گوشه پرده پیاده شدن عمه آذر وسارا را از ماشین دیدم.از پشت پنجره کنار امدم ودوباره به سوی هال برگشتم وروی کاناپه منتظر آنها نشستم.چند دقیقه بعد با صدای زنگ در ورودی از جا بلند شدم وبلافاصله برای باز کردم در به سوی آن رفتم.

قفل در را چرخاندم وبا باز کردن آن فقط سینا را در آستانه در دیدم!قلبم کمی جابه جا شد وبرای اینکه نشان دهم بیشتر برای بقیه منتظر مانده ام با نگاهی به انتهای راه پله پرسیدم:

ـ پس عمه وسارا کو؟

نگاهم کرد وبی درنگ گفت:

ـ توی جیب من!

از اینکه اصطلاحم را یاد گرفته بود وجوال خودم را به خودم می داد خنده ام گرفت ولی خودم را کنترل کردم وگفتم:

ـ مگه نگفتی اونها هم میان؟

داخل هال امد و با خونسردی گفت:

ـ من کی گفتم؟!در ضمن یادم باشه این دفعه که دایی اینها زنگ زدند ازشون گله کنم که چرا سلام وصبح بخیر رو بهت یاد ندادند؟!

سرزنشش را به روی خودم نیاوردم وگفتم:

ـ ولی من فکر می کردم عمه وسارا هم هستند؟!

در حالیکه به سوی اتاق خودش می رفت در جوابم گفت:

ـ مواظب باش این همه فکر می کنی مغزت سوراخ نشه.صبح شما هم بخیر!

از این همه سماجتش برای شنیدن سلام وصبح بخیر از پشت سرش لبخندی زدم وبه طرف آشپزخانه رفتم.

کمی بعد از اتاقش بیرون آمد ودست وصورتش را شست وبه آشپزخانه امد وبا دیدنم پشت میز آشپزخانه نگاهی به میز انداخت ودر حالی که برای ریختن چای به سوی اجاق گاز می رفت با پوزخندی گفت:

ـ چه صبحانه مفصلی!

از زیر چشم حرکاتش را نگاه کردم ولقمه نان وکره وعسل را درست کردم وگفتم:

ـ مطمئن بودم که عمه اینها هم هستند.راستی حال عمه چطور شد؟

دوباره پوزخندی زد ودر حالی ک هبا لیوان چای پشت میز آشپزخانه می نشست گفت:

ـ مگه سارا بهت نگفت؟

از اینکه گزارش دادن سارا را از وقایع انجا به رخم می کشید ناخشنود گفتم:

ـ چرا برام تعریف کرد.در ضمن از زحمات جناب دکتر نیک پور ودختر گرامی شون هم گفت که چقدر رحمت کشیدند.

لقمه نان وپنیر وگردو درست کرد وقبل از انکه ان را در دهانش بگذارد گفت:

ـ خب پس خدارو شکر همه چی رو برات  گفته دیگه نیازی نیست که از اول همه چی رو بگم!

از این همه خونسردی اش لجم گرفت وگفتم:

ـ برای همین نمی خواستی من بیام؟

از طرز حرف زدنو حرص خوردنم لبخندی زد وقاطعانه گفت:

ـ اره.

از جوابش عصبانی شدم وبا خشم نگاهش کردم وسرم را پایین انداختم ومشغول درست کردن لقمه ای دیگر از نان وکره وعسل شدم.صدای پر جذبه اش را شنیدم که پرسید:

ـ این لقمه ها را برای کی درست می کنی؟!

بدون آنکه نگاهش کنم با غیظ جواب دادم:

ـ برای روز مبادا!

خندید وگفت:

ـ مثلا کی؟

بلافاصله جواب دادم:

ـ برای روزی که جنابعالی از اینجا تشریف بردید.

دوباره خندید ودر حالی که جرعه ای از چایش را می نوشید گفت:

ـ اگه نرفتم چی؟

بی اختیار تصویر ریحانه ولحن صمیمی اش با او جلوی نظرم آمد واز اینکه اینجا نشسته بود ومن را دست می انداخت بغضم گرفت وگفتم:

ـ تشریف می برید چه بخواهید چه نخواهید!

در حالی که هنوز سرم پایین بود وبه درست کردن لقمه ها ادامه می دادم شنیدم که سرخوش گفت:

ـ حالا اگه نرفتم؟!

با پوزخندی جواب دادم:

ـ اون وقت من بیرونتون می کنم.

کمی دیگر از چایش را نوشید وگفت:

ـ بهت نمیاد انقدر بی رحم باشی؟!

دوباره پوزخندی زدم وجواب دادم:

ـ وقتش که برسه از همه بی رحم تر میشم.

صدایش کمی جدی شد وپرسید:

ـ وقتش کیه؟!

نگاهم را به لقمه ها دوختم وجواب دادم:

ـ یکی دو ماه دیگه.هر وقت که مامان اینها بیان.

یکی از لقمه هایم را برداشت وپرسید:

ـ جدا؟!

بلافاصله جواب دادم:

ـ آره جدا.

لقمه ای که درست کرده بودم در دهانش گذاشت وجدی گفت:

ـ ولی مطمئنم که راضی نمیشی من رو بیرون کنی.

ازا عتماد به نفس همیشگی اش لجم گرفت وبدون انکه نگاهش کنم دستم را زیر چانه ام گذاشتم وپرسیدم:

ـ به چه مناسبتی؟!

لبخندی زد وبه ملایمت گفت:

ـ به مناسبت چهارشنبه سوری سال دیگه!

خواستم جوابی بدهم که زودتر از من جواب داد:

ـ آره می دونم برای چهارشنبه سوری سال دیگه با سارا چند تا ترقه وفشفشه خریدید که زیر پای عزیز در کنید!

از اینکه تکه کلاهایم را کاملا از بر کرده بود تا جواب خودم را بدهد بی اختیار لبخندی زدم وگفتم:

ـ می بینک ه دانش اموز باهوشی هستی؟!

از لفظ دانش اموز خنده اش گرفت ودر حالیکه لقمه ای دیگر از لقمه هایم را برمی داشت گفت:

ـ باور کن سر پروژه ام به این حد انروژی برای حفظ کردن اصطلاحات علمی مصرف نکرده ام!

بی اختیار قلبم شروع به زدن کرد وگفتم:

ـ کسی مجبورت نکرده!

دوباره لحنش حالت جدی گرفت وپر جذبه جواب داد:

ـ فعلا که مجبور شده ام.

از اشاره غیرمستقیمش به صیغه محرمیت ومجبور بودنش ناخشنود گفتم:

ـ چشم به هم بذاری یکی دو ماه هم تموم شده وهم تو راحت میشی وهم من هم وجدان آسوده ات!

دوباره جدی گفت:

ـ اگه وجدان آسوده ام آروم نگرفت چی؟

با پوزخندی گفتم:

ـ اون وقت دیگه من مقصر نیستم که بخوام پاسخ گوی کسی باشم.

با قاطعیت گفت:

ـ ولی اگه تو مقصر بودی چی؟!

وانمود کردم که از حرفش سر در نیاورده ام ودر حالی که لقمه ای دیگر درست می کردم گفتم:

ـ می بخشید این حقیر یه کم کند ذهنم مطالب رو دیر می گیرنخواهش می کنم پیچیده صحبت نکنید تا موضوع رو متوجه بشم.

پوزخندی زد ودر حالی که لقمه ای دیگر از لقمه هایم را در دهانش می گذاشت در جوابم گفت:

ـ نه اونقدرها هم که میگی کند ذهن نیستی اگه بخواهی خیلی زود مطلب رو می گیری.

دل بی قرارم دوباره گر گرفت وکمی خودم را آرام کردم وچند لحظه سکوت کردم وآهسته نفسم را فرو دادم وبرای اینکه حرف را عوض کنم اشاره به لقمه ها که یکی یکی کم می شد کردم وگفتم:

ـ مطمئنی سیر شدی؟!

خندید وبا لحن خاصی در جوابم گفت:

ـ مگه من گفتم سیر شدم؟!

دلم از لحن حرف زدنش ضعف رفت ودر حالی که هنوز سرم پایین بود وبه چشمهایش نگاه نمی کردم جواب دادم:

ـ نمی دونم فکر کردم سیر شدی؟!

لقمه دیگر از جلویم برداشت وگفت:

ـ چند دفعه بگم انقدر فکر نکن مغزت سوراخ میشه؟!

لبخندی زدم وجواب دادم:

ـ عوضش فکرهام از مغزم بیرون می ریزه همه می فهمند!

خندید و آخرین لقمه را جلویم برداشت وقبل از آنکه در دهان بگذارد گفت:

ـ اون وقت نمایان شدن فکرهات واقعا تماشاییه!

از اینکه پشت حرفش منظور خاصی داشت به ظاهر خونسرد گفتم:

ـ کسی که حسابش پاکه از محاسبه چه باکه؟

خندید وآخر چایش را سر کشید وگفت:

ـ این ضرب المثل برای کسی است که واقعا حسابش پاک باشه!

سرم را بلند کردم وکنجکاو نگاهش کردم وپرسیدم:

ـ منظور؟!

به پشت صندلی تکیه داد وبا لبخندی گفت:

ـ منظور خاصی نداشتم فقط خواستم بدونی اگه یک روزی فکرهات بیرون ریخت خجالت نکشی!

در حالی که هنوز به چشمهای خندانش نگاه می کردم پرسیدم:

ـ از چی خجالت بکشم؟!

با برق خاصی در چشمان سیاهش جواب داد:

ـ از اینکه فکرهات رو بشه!

از برق چشمانش دچار احساسات شدم وصدای ضربان قلبم بلند شد ونگاهم را به روی میز دوختم وگفتم:

ـ خب فرض کن که رو شد.

خندید وبا سماجت پرسید:

ـ مطمئنی که خجالت نمی کشی؟!

نمی دانستم دیگر چه بگویم وچه عکس العملی نشان دهم که احساسات درونم لو نرود برای همین از پشت میز بلند شدم وبدون آنکه نگاهم را به نگاهش بدوزم به طرف در آشپزخانه رفتم که صدای خوشحالش را از پشت سرم شنیدم که گفت:

ـ چی شد؟!حرف حق جوب نداشت؟

با اینکه از التهال درون می سوختم ولی برای اینکه فکر نکند کم آورده ام در آستانه در آشپزخانه ایستادم وبه طرفش برگشتم وبا خودداری از نمایان کردن حالات سرکشم گفتم:

ـ فکر کنم دیشب کم خوابیدی هنوز خواب آلوده ای؟!

پوزخندی زد وفوری جواب داد:

ـ آره اینم خودش یک حرفیه.

و با لبخندی ادامه داد:

ـ ولی هنوز یادم نرفته چه مدلی وبا چه ریخت وقیافه ای بیدارم کردی.

از اشاره مستقیمش به وضع سر ولباسم موقع بیدار کردنش از شرم گر گرفتم وبلافاصله از در آشپزخانه بیرون آمدم .شدت ضربان قلبم دیگر قابل کنترل نبود!بلافاصله به سوی اتاق پرهام رفتم تا بلکه کمی آرام بگیرم وبر قلب ملتهب و دست وپای لرزانم تسلط یابم.

شال را از روی سرم کشیدم و روی صندلی پشت میز کامپیوتر پرهام نشستم.حال و روزم در این وقت صبح واقعا حکایتی داشت!خدایا سرانجام این شوریدگی را خودت ختم به خیر کن!نفس حبس شده ام را آزاد کردم وافکارم را متمرکز کردم.دیگر به هیچ طریقی نمی توانستم خوددار باشم.مطمئنا او هم نمی توانست!یا شاید هم من دچار توهم شده بودم...با صدای سینا که بلند حرف می زد گوشهایم را تیز کردم.گویا از آشپزخانه به هال آمده بود.صدایش واضح تر به گوشم رسید:

ـ نه از لطفت متشکرم.حالش نسبتا بهتره.ممنون که تماس گرفتی.

کی بود این وقت صبح؟!

ـ ...

ـ از قول من مجددا هم از پدر تشکر کن.خیلی به زحمت افتادند.

ـ ...

فکرم به کار افتاد این ریحانه درد گرفته بود که سر صبحی هم ول نمی کرد!اگر دستم بهش می رسید می دانستم چکارش کنم!عجب سماجتی داشت!بی اختیار از جایم بلند شدم وبه طرف در کشیده شدم می دانستم برافروختگی صورتم تا چه اندازه عصبانیت و حرص خوردنم را نشان می دهد باید لااقل واکنشی نشان می دادم که سینا این وسط حساب کار دستش بیاید!با غیظ در اتاق پرهام را باز کردم وبه سوی هال رفتم.واقعا عشق آدم را حسود می کرد که حتی نمی خواستم سینا یک سلام خشک و خالی با هیچ غریبه ای بکند!با همان شدت عصبانیت به سوی سینا که روی کاناپه نشسته بود رفتم وبدون تسلط روی اعمالم کنترل تلویزیون را از روی میز وسط هال برداشتم وتلویزیون را روشن کردم ولی گوشم به حرفهای سینا بود.

ـ حالا بعدا صحبت می کنیم.نظر خودش چیه؟اون هم سرمایه میذاره؟

ـ ...

ـ نه قبلا گفتی که ساسان هم برای پروژه...

ـ ...

ـ همون منظورم طرحی بود که خود ساسان هم حرفش رو زده بود.

ـ ...

ـ حالا با فرزاد صحبت کنم اگه نمونه ها رو تونست جور کنه برای آزمایشگاه میارم.

ـ ...

ـ امروز که مطمئن نیستم ولی بعدا خبرت می کنم.

ـ ...

ـ باشه باشه حتما.

ـ ...

ـ متشکرم خداحافظ.

با تمام شدن مکالمه اش بی اختیار کانال های تلویزیون را عوض کردم و روی یک شبکه نگه داشتم وهمان طور که ایستاده بودم صدایش را از کنارم شنیدم که گفت:

ـ میخ واهی اول صبحی تلویزیون ببینی؟

بدون آنکه نگاهش کنم همچنان به صفحه تلویزیون زل زدم ورفتارم را جدی نشان دادم وگفتم:

ـ اشکالی نداره؟

از گوشه چشم حرکاتش را زیر نظر گرفتم که با صورتش خندان به آرامی گفت:

ـ نه چه اشکالی؟حداقل گرمکنت رو هم بپوش که باهاشون تمرین کنی.اگه خواستی دمبل هام رو هم از پایین میارم.

بی اختیار نگاهم به سویش که راحت روی کاناپه لم داده بود دوختم پرسیدم:

ـ منظورت چیه؟!

وزخندی زد وگفت:

ـ مگه نمی خواهی ورزش کنی؟

تازه متوجه منظورش شدم وبا غیظ نگاهم را به طرف تلویزیون که در حال پخش نرمش صبح گاهی بود چرخاندم وگفتم:

ـ چرا اتفاقا هوس کردم نرمش کنم بی زحمت به عزیز هم بگو اونم با دمبلهات بیاد.

بلند خندید وجواب داد:

ـ اونو چکارش داری اول صبحی؟!

با حرص پزوخند زدم وگفتم:

ـ من کاریش ندارم ولی لازمه که باشه تا خوش وبش کردنهای تلفنی ات رو بشنوه.

متوجه کنایه ام شد وبی پروا گفت:

ـ که چی بشه؟!

دوباره پوزخند زدم وگفتم:

ـ که هیچی نشه!

از گوشه لب خندید وخیره نگاهم کرد.زیر سنگینی نگاهش تاب نیاوردم وکنترل تلویزیون را روی میز گذاشتم وبه طرف اتاق پرهام حرکت نمودم که صدای بلندش را شنیدم که گفت:

ـ تازگی ها نمی دونم یادت میره روسری سر کنی یا مخصوصا سر نمی کنی!

وای  خاک تمام عالم روی سرم!دوباره یادم رفته بود روسری سر کنم!موقع بیرون امدن از اتاق پرهام از بس که از دست ریحانه عصبانی بودم شالم را روی میز کامپیوتر جا گذاشته وبیرون آمده بودم!از فراموشکاری ام لجم گرفت وبا غیظ وارد اتاق پرهام شدم ودر را بستم واز حالات درونی ام دستم را روی سینه ام گذاشتم ونفس عمیقی کشیدم.خدایا از این حس و حال جدیدم به تو انه می برم.بعد از چند دقیقه بی اختیار دوباره جایم را کنار تخت پرهام روی زمین پهن کردم وزیر پتو خزیدم.نیاز به کمی آرامش فکری داشتم که اندکی آرام بگیرم تا بلکه...

که ضربه ای به در اتاق زده شد!نمی دانستم چه عکس العملی نشان دهم؟!در را باز کنم وزیر نگاه هوشیارش ذوب شوم یا همان طور بی اعتنا در را باز نکنم وسرم را زیر پتو ببرم!قلبم بی محابا از شدت ضربان در حال انفجار بود!پتو را کاملا روی سرم کشیدم وبا حالی آشفته منتظر واکنش او شدم.با ضربه دوباره ای به در کمی معطل شد وپس از چند ثانیه دستگیره در را آهسته پایین آورد قلبم مثل قلب یک جوجه می زد!اگر پرهام یک دفعه از خواب بیدار می شد چی؟!

ـ نه به اون ادای ورزش صبح گاهی ات ونه به این تا خرخره زیر پتو رفتنت!چرا گرفتی خوابیدی؟!بیا بیرون کارت دارم.

با اینکه به ملاحظه خواب بودن پرهام صدایش را پایین آورده بود ولی از زیر پتو کاملا صدایش را می شنیدم واز درون می لرزیدم.

ـ سروناز با توام جدی جدی خوابیدی؟

باز هم جوابش را ندادم وخودم را به خواب زدم که دوباره گفت:

ـ باشه پس من رفتم.مش خیرالله الان زنگ زد وگفت برای سرکشی زمین ها و محصولان خودم رو برسونم.

بی اختیار پتو را پس زدم وبا قلبی لرزان از رفتنش پرسیدم:

ـ مش خیرالله؟!

با لبخندی که گوشه لب داشت عمیق نگاهم کرد وگفت:

ـ چیه؟!تا الان که غرق خواب بودی؟!

سرجایم نشستم وپتو را کنار زدم وبا خجالت از کنایه اش سرم را پایین انداختم.موهای بلندم روی شانه هایم افتاده بود!بی اراده پتو را به جای روسری از پشت روی سرم کشیدم!

صدای خندان وآهسته اش را شنیدم که گفت:

ـ می خواهی بگم عزیز چادر شبش رو برات بفرسته بالا؟!

با غیظ از کارهای عجیب وغریب خودم به عمد پتو را از روی سرم کشیدم وموهای اشفته ام را نمایان کردم وبدون انکه کنترلی روی حرف زدنم داشته باشم سرم را بالا آوردم وگفتم:

ـ مگه نگفتی دیگه به هم محرمیم؟!پس دیگه متلک بار کردنت چیه؟!

دوباره از گوشه لب خندید وپرجذبه وآهسته جواب داد:

ـ جدا؟!

احساساتم را پس زدم وچشم در چشمان خندانش دوختم وگفتم:

ـ اره جدا.

همان طور که در استانه در ایستاده بود خندید وگفت:

ـ پس لطفا بیا قبل از رفتنم این جوزه ها وتحقیقات رو بگیر وقتی فرزاد اومد بهش بده.

دوباره اضطراب وبی قراری از رفتنش در دلم چنگ زد واز جایم برخاستم وپرسیدم:

ـ برای چی می خواهی بری؟

پیش از انکه از در بیرون برود جواب داد:

ـ گفتم که مش خیرالله تماس گرفته گویا مشکلی پیش اومده حتما باید برم.

واز در بیرون رفت.ناخوداگاه به سویش کشیده شدم واز پشت سرش پرسیدم:

ـ تنها؟

یک لحظه به سویم برگشت وبا برق خاصی در چشمانش گفت:

ـ پس با کی؟!

نتوانستم جوابی دهم ودر سکوت در راهروی اتاق خواب ها ایستادم.با لبخند به سوی اتاق من یا در حقیقت اتاق خودش رفت وبا صدای بلندی گفت:

ـ بیا اینجا کارت دارم.

با تردید کمی مکث کردم وپس از لحظه ای به طرف اتاقم رفتم ودر آستانه در ایستادم.چند جزوه دست نویس وتعدادی کتاب وچند سی دی روی تخت گذاشت وبا اشاره به آنها گفت:

ـ هر وقت فرزاد اومد اینها رو بهش بده خودم تلفنی باهاش هماهنگ می کنم.

بی اختیار پرسیدم:

ـ مگه قراره چند روز بمونی؟

از گوشه لب لبخندی زد وبا نگاهی به سویم پر جذبه گفت:

ـ چیه دلت برام تنگ میشه؟!

قلبم به تلاطم افتادو برای انکه فکر نکند با رفتنش رو به قبله می خوابم جواب دادم:

ـ کی؟من؟!خواب دیدی خیر باشه!

خندید وبه طرف کمد رفت وقبل از انکه در آن را باز کند رو به من گفت:

ـ حالا برو بیرون تا لباسم رو عوض کنم البته اگه دوباره نمیگی با هم محرمیم واز این حرفها.

در جا صورتم قرمز شد وبا شرم وکمی هم غیظ از کنایه اش لحظه ای نگاهش کردم وبی اختیار گفتم:

ـ خیلی روت زیاده!

دوباره از گوشه لب خندید وبا نگاه سنگینی به سویم جواب داد:

ـ از این زیادتر هم میشه!

دیگر ماندنم در انجا صلاح نبود وبا قلبی لرزان وبدنی از شرم گداخته به طرف اتاق پرهام پناه بردم.

***

پس از رفتن سینا در حالی که مثل مرغ پر کنده در فراقش بال بال می زدم کمی خودم را در آشپزخانه سرگرم کردم که سارا به طبقه بالا آمد.با آمدنش دست از کار آشپزخانه کشیدم وکنارش روی کاناپه نشستم وبی حوصله گفتم:

ـ حال رفتن سر کلاس بعداز ظهر رو ندارم اگه می شد نریم خیلی خوب بود.

با تعجب نگاهم کرد وگفت:

ـ دیوونه شدی؟!میدونی این دو سه جلسه آخر رو اگه غیبت کنیم چقدر به ضررمونه؟!

وبا رسیدن چیزی به ذهنش حرف را عوض کرد وپرسید:

ـ راستی سینا نگفت فرزاد کی میاد؟امروز میاد یا فردا؟

بی اختیار بغضی در گلویم جمع شد وباز هم بی حوصله جواب دادم:

ـ چه فرقی می کنه؟

وبرای اینکه بدانم سینا برای چند روز رفته با کمی احتیاط از لو نرفتن احساسم پرسیدم:

ـ خودش نگفت چند روز می مونه؟

به پشتی کاناپه تکیه داد وجزوه ای را که همراهش اورده بود ورق زد وگفت:

ـ درست نفهمیدم ولی داشت به عزیز می گفت سه چهار روزه میره.عزیز هم پاشو تو یه کفش کرده بود که همراهش بره.فکر کن؟!می گفت هم سر خاک دایی عزت خدابیامرز میره هم اینکه سر از کار مش خیرالله برای ابیاری زمین وبرداشت محصول در میاره.یک خط در میون هم وسط حرفهاش می گفت زن جوونت رو تنها نذار واون هم با خودت ببر.

بی اختیار قلبم فرو ریخت ودر ان شرایط می خواستم به سمت طبقه پایین بدوم ودهان عزیز را بوسه باران کنم.بنده خدا عزیز عجب حال پریشانم را خوب درک کرده بود!

ـ حالا اگه برای گرفتن جزوه ها نیاد وزودتر بره شهرشون چی؟!

از حال به هم ریخته خودم بیرون امدم ومتوجه دلتنگی او برای فرزاد شدم وبا لبخندی گفتم:

ـ نترس حتما پیداش میشه اون حالا حالاها توی تهرون کار داره...

وبا صدای زنگ پیامک تفن همراهش چشمکی زدم وادامه دادم:

ـ بیا اینم حلال زاده!

با شتاب دکمه باز شدن پیامک را زد وبا صورتی پر از خنده شروع به خواندن کرد:

«ما ز فیض عاشقی افتادگی اموختیم/

گرچه از داغ محبت چون شقایق سوختیم/

سلام صبح بخیر.لطفا ساعت ده ونیم امروز صبح که برای بردن امانتی های سینا به منزل دایی تان می ایم آنجا باشید وآمدنم را به دختر دایی محترم تان اطلاع بدهید.امروز حتما باید مطالبی رو خدمتتون عرض کنم.»

نگاهم را به چشمان متحیر ودر عین حال خوشحالش دوختم وگفتم:

ـ خوب پس به سلامتی امروز روز خواستگاریه.سینای بیچاره اگه می دونست به این راحتی گوشت رو میده دست گربه نمی رفت مسافرت.

با هیجان گوشی تلفن همراهش را دوباره نگاه کردو آن را روی میز جلوی کاناپه گذاشت وبا شادمانی گفت:

ـ حالا چکار کنم؟

وبا نگاهی به ساعت ادامه داد:

ـ چهل دقیقه دیگه اینجاست چکار کنم؟

خشنود از شادمانی اش جواب دادم:

ـ وسایل پذیرایی که مرتبه فقط برو به خودت برس که خیلی توی ذوق می زنی.

خندید واز جایش بلند شد وگفت:

ـ بیخود خیلی هم دلش بخواد همین طوری هم از سرش زیادم.

خندیدم وگفتم:

ـ بر منکرش لعنت.ولی بی شوخی فکر کن اگه خواستگاری کنه چه جوابی میدی؟

در حالی که به طرف در خروجی ساختمان می رفت با کمی تردید گفت:

ـ فعلا که چشمم آب نمی خوره چنین خواسته ای رو مطرح کنه.

برای بدرقه اش از جایم بلند شدم وبه طرف در رفتم وگفتم:

ـ ولی من چشمم بدجوری اب میخوره می ترسم از هولش قبل از اومدن سینا همین امروز کار رو تموم کنه وببردت محضر.

خندید وگفت:

ـ فکر کن!

وقبل از انکه از در بیرون رود با هیجان ادامه داد:

ـ من برم یک سروسامونی به ریخت وقیافه ام بدم ولباسم رو عوض کنم وبیام.فعلا کاری نداری؟

لبخندی زدم وجواب دادم:

ـ نه فقط زود بیا خیر سرمون امروز می خواستیم کمی درس بخونیم!راستی پرهام رو چه کارش کنیم توی اتاق هنوز خوابه؟اگه ببینه فرزاد اومده داره به راحتی با تو گل میگه گل میشنوه از تعجب پس می افته شاید هم به جای سینا غیرتی بشه وگوشش رو بگیره بندازدش بیرون.

از شوخی ام خندید وبلافاصله گفت:

ـ بیخود کرده فسقلی.کاری می کنم که آب از آب تکون نخوره.

خندیدم وگفتم:

ـ جدا؟!

بی درنگ گفت:

ـ آره جدا.

وبا هیجان از در بیرون رفت.پیش از انکه دوباره به آشپزخانه بروم صدای زنگ تلفن باعث شد ک هبه طرف میز تلفن برگردم وگوشی را بردارم.شماره از اسپانیا بود با خوشحالی جواب دادم:

ـ الو سلام.

صدای مامان در گوشی پیچید:

ـ سلام سروناز جان خوبی؟پرهام چطوره؟

دلتنگ شنیدن صدایش جواب دادم:

ـ همه خوبیم.مامان دلم بدجوری براتون تنگ شده.اونجا همه خوبید؟بابا اینها مهرناز وبچه اش؟

با کمی تاخیر صدایش رسید:

ـ ما همه خوبیم شکر خدا مهرناز و بچه اش کمی بهترند.سینا چطوره؟اونجاست؟آذر، عزیز، سارا چکار می کنند؟اونها خوبند؟

بلافاصله جواب دادم:

ـ بد نیستند سینا هم امروز صبح رفته مسافرت به شهرشون.

صدای خندانش امد که گفت:

ـ اخلاقش چطوره؟با هم کنار می ایید؟

مثل کسی که مچش را گرفته باشند کمی رنگ به رنگ شدم وبا کمی مکث جواب دادم:

ـ فعلا که کنار اومدیم تا ببینیم بعد چی میشه.

وبرای انکه حرف را عوض کنم ادامه دادم:

ـ راستی مامان عروسی پسر منیره خانم رو چکار کنم برم؟از منم دعوت کرده.

صدای مهربانش آمد که گفت:

ـ آره حتما.قبلا هم که بهت گفتم اگه لباس مناسب نداری پرهام رو هم ببر هم برای خودت بگیر هم برای پرهام.منیهر به اینجا هم زنگ زد وخیلی تاکید داشت که تو حتما بری.از طرف ما هم یک سبد گل بگیر وببر.راستی پرهام بیداره باهاش کمی حرف بزنم؟

در جواب گفتم:

ـ نه خواب خوابه.راستی مامان دیشب عمه آذر کمی پهلوش درد گرفت بردنش بیمارستان خدا رو شکر چیز مهمی نبود الان پایینه.امروز مدرسه هم نرفته.

با دلواپسی پرسید:

ـ پهلوش برای چی؟

جواب دادم:

ـ گفتم که چیز مهمی نبوده دکتر بعد از یک سری آزمایش گفته که سرما خورده.(وا خب بگو سرما خورده دیگه برای چی اینقد درازش می کنی)

با هم با نگرانی در جوابم گفت:

ـ پس من الان یک زنگی بهش بزنم حالش رو بپرسم.تو با من کاری نداری؟

بلافاصله جواب دادم:

ـ نه مامان مرسی.به همه سلام برسون.

با محبتی مادرانه در جوابم گفت:

ـ باشه حتما.مواظب خودت و پرهام باش.بیدار ک هشد بگو بهم زنگ بزنه.فعلا خداحافظ عزیز.

وبا گفتن جمله خدانگهدار گوشی را قطع کردم وبا احساس خوبی که از تماس تلفنی مامان پیدا کردم به طرف آشپزخانه رفتم که دوباره با صدای زنگ تلفن بازگشتم وبا لبخندی گوشی را برداشتم وبلافاصله گفتم:

ـ دیگه چی یادت رفته بگی مامان؟

صدای پز جذبه وپر ابهت سینا در گوشی پیچید که با سرخوشی جوابم داد:

ـ فقط خواستم بگم مراقب خودتون باشید.سلام.

از یک باره شنیدن صدایش آب دهانم را قورت دادم و با صدای تحلیل رفته ای گفتم:

ـ تویی؟!

خندید وگفت:

ـ آره چطور؟نکنه شماره ام با شماره اسپانیا یکی شده؟

تازه از بی توجهی ام به شماره گیر به خودم آمدم وبرای اینکه حرفی زده باشم پرسیدم:

ـ کاری داشتی؟

دوباره لحنش حالت شوخی به خود گرفت جواب داد:

ـ نه عرضی نداشتم فقط خواستم بگم چهارشنبه سوری سال دیگه ترقه وفشفشه یادتون نره.

با کمی حرص از اینکه به راحتی دستم انداخته بود احساساتم را کنترل کردم وگفتم:

ـ چشم یادمون می مونه دیگه؟

از حرصم خندان تر شد وگفت:

ـ دیگه اینکه سلامتی ونیکبختی برای روزگارتون و...

وکمی مکث کرد وجدی ادامه داد:

ـ راستی با فرزاد هماهنگ کردم حدود نیم ساعت دیگه میاد اونجا ولحنش جدی تر شد وادامه داد:

ـ در ضمن با اجازه از من خواست که چند کلمه با سارا صحبت کنه.

با لبخندی خودم را به بی خبری زدم ومثلا متعجب پرسیدم:

ـ سارا؟!چه صحبتی؟

صدای بم و پر جذبه اش از ان سوی خط به گوشم رسید که:

ـ یعنی تو نمی دونستی؟!

از تیزهوشی اش خنده ام گرفت وخودم را کنترل کردم وگفتم:

ـ نه به جان خودم البته جسته وگریخته از توری که عزیز براش پهن کرده یک چیزهایی دستگیرم شده بود.

از کنایه ام خنده اش گرفت وگفت:

ـ آره اینم خودش یک حرفیه.عزیز عادتشه که برای این و اون تور پهن کنه.اولیش خود من.

قلبم از حرکت باز ایستاد و دوباره ضربانش را از سر گرفت.پشمانم را بستم وبا تردید پرسیدم:

ـ منظور؟!

دوباره خندید وگفت:

ـ قضیه نم دادن دریچه کولر یادت رفته؟

آب دهانم را قورت دادم وبرای بهتر متوجه شدن منظورش گفتم:

ـ خب؟

باز هم خندید وگفت:

ـ خب که خب همین نم دریچه کولر باعث شد که عزیز من رو به زور سر سفره عقد بنشونه.

چشمانم را دوباره بستم ونفسم را فرو دادم وپرسیدم:

ـ به زور؟!

دوباره با سرخوشی جواب داد:

ـ نه به جبر مگه یادت رفته چه اوضاع و احوالی داشتیم؟!

از اینکه طاقچه بالا می گذاشت حرصم گرفت وگفتم:

ـ خدارو شکر که وصلتی صورت نگرفت واین عقد خجسته به قول تو موقته.البته من هنوز هم ناراضی ام واین عقد کلا از بیخ وبن باطله.

برخلاف انتظارم خندید ودوباره با لحن شوخی گفت:

ـ جدا ناراضی هستی؟!پس چرا از دیشب تا حالا روسری سرت نیست ودم به ساعت میگی ما به هم محرمیم؟!

از عصبانیت گوشی را به دست دیگرم دادم وبا غیظ گفتم:

ـ تو کار دیگه ای نداری؟!این همه راه زنگ زدی این حرفها رو بهم بزنی؟اصلا با چی رفتی؟با ماشینت؟

فهمید که خواستم حرف را عوض کنم وبا خنده ای در جوابم گفت:

ـ نه با هواپیما دارم میرم.مگه صدای بوق کامیون ها رو پشت سر هواپیما نمی شنوی؟

از اینکه جوابم را به شوخی می داد لجم گرفت وبی خداحافظی گوشی را قطع کردم وبی اختیار به حرفش خندیدم.عجب حال و روزی داشتم!واقعا او هم مانند من گرفتار شده بود؟!

***

پس از رفتن فرزاد در حالی که سعی می کردم پرهام را سرگرم تمرین های ریاضی اش کنم تا قبل از رفتن به مدرسه فکرش حول وحوش امدن فرزاد و صحبت خصوصی اش با سارا در سالن پذیرایی نچرخد او را با تکالیفش تنها گذاشتم وبه هال امدم وروی کاناپه رو به روی سارا نشستم وبا هیجان نگاهش کردم وگفتم:

ـ مثل بچه آدم از سیر تا پیاز حرفهاش رو تعریف می کنی تا پرهام از اتاقش بیرون نیومده وکنجکاوی نکرده.

خندید وخودش را لوس کرد وگفت:

ـ اگه تعرف نکنم چی؟مثلا چیکار می کنی؟

سرم را جلوتر گرفتم وگفتم:

ـ تقصیر منه که گذاشتم یک ساعت اون گوشه سالن دل بدین وقلوه بگیرین حالا اگه من هم هیچی نگم مطمئن باش پرهام همه اش رو کف دست سینا میذاره.

دوباره خندید و در جوابم گفت:

ـ نگران نباش فرزاد بهم گفت که از سینا اجازه گرفته وحتم داشته باش که سینا هم مامان وعزیز رو در جریان گذاشته فقط این وسط من و تو بی خبر از همه جا بودیم.

در جوابش لبخندی زدم و سکوت کردم.بنده خدا خبر نداشت که من هم در جریان بودم ولی رویم نیم شد که به او بگویم که انقدر با سینا خودمانی شده ام که همه چیز را برایم تعریف کرده است.

ـ گفتم چرا عزیز وقتی اومدم بالا زیر لب می خندید!

دوباره لبخندی زدم وگفتم:

ـ خب اینها رو بی خیال شو بگو اصل ماجرا چی بود وچی می گفت؟

ابروهای نازکش را بالا داد وبا هیجان وخوشحالی جواب داد:

ـ همین حرفهای اولیه که من از شما خوشم اومده واگه اجازه بدین با خانواده خدمت برسم وفعلا شغل ثابتی ندارم وقراره توی یک ازمایشگاه استخدام بشم واز این حرف ها.

برای اینکه اذیتش کنم گفتم:

ـ یک ساعت داشتید حرف می زدید اون وقت از این حرفها؟!خب این حرف ها رو به عزیز هم می تونست بزنه.برو سارا خودت رو رنگ کن.

خندید وگفت:

ـ خب چی بگم؟!یک سری حرفهای عاشقونه زد که اگه بهت بگم چشم وگوشت باز میشه دیگه نمیشه جلوتو گرفت.راستی در مورد پیامک هاش هم گفت که بعضی هاشو خالصانه از اعماق قلبش نوشته.فکر کن؟!

بلافاصله پرسیدم:

ـ خب نگفت کی میان؟چه وقت اقدام می کنند؟

عشوه ای به سر وگردنش داد ومثلا با ناز جواب داد:

ـ هر وقت من فکرهامو کردم.

بی درنگ گفتم:

ـ ای درد نگیری تو هم با فکر کردنت.همون موقع قال قضیه رو می کندی.

خندید ودوباره خودش را لوس کرد وگفت:

ـ اون وقت بهم نمی گن عروس سبک؟!

وبه شوخی ادامه داد:

ـ حالا خودت رو نگاه نکن که بی چک وچونه نشستی سر سفره عقد.

بی اختیار خندیدم وگفتم:

ـ آره دیدم با سینا چقدر به عجز والتماس افتاده بودید!حالا بی شوخی همین امشب جوابش رو بده و تموم.تو که توی دلت داره قند آب میشه دیگه چرا داری دست دست می کنی؟

خندید وگفت:

ـ همینو بگو ولی باور کن روم نمیشه خودم جوابش ور بدم تو فردا بهش زنگ بزن جوابم رو بهش بده.

با لبخندی گفتم:

ـ منم روم نمیشه اصلا به سینا می گیم خودش جواب دوستش رو بده.

پوزخندی زد وگفت:

ـ اگه می خواستم بگه که خودم مستقیم به فرزاد می گفتم.راستی می دونی سینا برای چی رفته شهرستان؟ اینطور ک هفرزاد می گفت مثل اینکه قراره قطعه ای از زمین بابای صابر رو بخره.

بی اختیار فکرم به سمیه رفت وبا دست ودلی لرزان پرسیدم:

ـ پس چرا می گفت مش خیرالله خواسته بره؟

ابروهایش را بالا انداخت وبی خبر از حال دگرگونم گفت:

ـ همین دیگه!سینا رو نمی شناسی؟مستقیم که یک حرفی رو نمی زنه!بیچاره عزیز چقدر خودش رو کشت تا همراهش بره.

با افکاری آشفته خودم را آرام نشان دادم وگفتم:

ـ حالا فرزاد اینها رو از کجا می دونست؟خود سینا بهش گفته؟

خندید وگفت:

ـ آره دیگه به غیر از صحبت دوستی پس فردا داماد خانواده میشه باید این چیزها رو بدونه.در ضمن فرزاد از این همه آدم توی عزای دایی عزت که رفتیم فقط صابر رو خوب یادش مونده می گفت خیلی پسر خوبیه.فکر کن!شاید اون هم فکر کرده حیفه از دست بره برای تو در نظر گرفته.

در حالی که تمام ذهنم درگیر رفتن سینا بود جواب دادم:

ـ هنوز نیومده چه فامیل شد!

سرخوشانه خندید ودر جوابم گفت:

ـ پس چی فکر کردی؟!

با اینکه سارا بیشتر حرفهای خصوصی فرزاد را برایم گفت ولی از حرفهایش چیزی سر در نمی اوردم وتمام ذهنم مشغول یک فکر موذی بود که چگونه به شهرستان بروم ومچ سینا را بگیرم!حالا مثلا می توانست بروم وسر از کار سینا در می اوردم خب که چی؟!مگر در اخرین تماس تلفنی اش شوخی یا جدی بهم نگفته بود که عزیز برایش تور پهن کرده وبه زور پای سفره عقد نشسته بود!شاید هم دیوانه بازی های من دلش را زده ودوباره هوس دیار آشنا وهم صحبتی با سمیه خانم عزیزش به سرش افتاده بود!باید هر طور بود می رفتم!ولی چگونه؟!همه راه هایی که به مغزم می رسید را مرور کردم وصد تا نقشه کشیدم ولی هیچ کدام عملی نبود!

تا اینکه شب به اصرار سارا وقتی پایین رفتم عزیز بهترین راه حل را پیش پایم گذاشت می خواستم تمام دهانش را طلا بگیرم وقتی که گفت:

ـ چه معنی میده تازه عروس اینجا وتازه داماد اونجا همین طور راست راست برای خودشون بگردند!

آرنج سارا که کنارم نشسته بود خود به خود در پهلویم رفت که با لبخند واشاره ابرویم را که یک لحظه نگاهش کردم وبهش فهماندم که:زشته می فهمه!عزیز که به هوای تنهایی من سنگ خودش را به سینه می زد ومی خواست از حرف سارا که از قول فرزاد خرید زمین پدر صابر را توسط سینا خبر داده بود مطمئن شود با جوش وخروش ادامه داد:

ـ از اول هم می دونستم که یک کاسه ای زیر نیم کاسه هست که سینا رو به هوای مش خیرالله تنهایی به اونجا کشونده.

سارا که از این بی تابی عزیز خنده اش گرفته بود بلافاصله به میان حرف عزیز آمد وگفت:

ـ عزیز یک وقت به گوششون میره خوبیت نداره این طوری پشت سرشون حرف می زنی.

عزیز انگشت اشاره اش را به حالت تهدید برای کسانی که حضور نداشتند بالا گرفت وبا عصبانیت جواب داد:

ـ باشه توی چشم خودشون هم میگم.اگه زمین بغل باغ انار نعمتی رو بخوان به سینا بندازن من نبیره برادر واین حرفها حالیم نیست همه دودمانشون رو به باد می دم.سینا هم کار درستی نکرد که برای جلب نظر مش خیرالله که الهی خیر نبینه سرشو پایین انداخت وبرای حل اختلاف بینشون اون تیکه زمین که مفت گرونه رو بدون مشورت با ما خریدار شد..

و با کمی فکر ادامه داد:

ـ حالا هم دیر نشده همین فردا صبح آفتاب نزده من وسرناز پا می شیم میریم اونجا که هم این دختره حواسش به زندگیش باشه هم من بفهمم کی برای پولهای سینا کیسه دوخته!

عمه آذر که تا ان موقع ساکت بود برای انکه من را قاطی این قضایا نکند ومثل آن وقت ها که می خواستیم سر به تن سینا نباشد آرامشم را حفظ کند رو به عزیز گفت:

ـ عزیز حرف شما درسته ولی سروناز نمی تونه بیاد هم اینکه درس و دانشگاه داره هم اینکه پرهام تنهاست.

مضطرب به دهان عزیز چشم دوختم که با حرف عمه آذر مخالفت کند که عزیز قاطعانه جواب داد:

ـ اینجا شوهر وزندگی از درس ودانشگاه مهمتره پرهام هم این دو سه روزه که میریم وبرمی گردیم پیش شما می مونه میدونم بیشتر از سروناز مواظبش هستید.

می خواستم از خوشحالی دهان عزیز را غرق بوسه کنم.خدایا ازت متشکرم.

فصل پانزده

اگر امروز را در تاریخ می نوشتند که من و عزیز دو به دو سوار قطار شده وعازم شهرستان بودیم کار خاصی نکرده بودند!من کجا وعزیز کجا!هیچ وقت تصورش را هم نمی کردم چه برسد به اینکه چنین روزی تحقق پیدا کند!دقیقا همانقدر که دوست داشتن سینا برایم غیر قابل باور بود این سفر هم در کنار عزیز...

ـ ور نداری به سینا زنگ بزنی که ما توی راهیم داریم می رسیم بذار سر بزنگاه برسیم ببینیم چی به چیه؟!

با صدای عزیز که در صندلی کناری ام نشسته بود رویم را از پنجره قطار به سویش گرداندم وبا لبخندی جوابش را دادم.

واقعا خدای بزرگ عزیز ار در این شرایط از اسمان ها برایم فرستاده بود که با همراهی او خودم را به شهرستان برسانم ومچ سینا را بگیرم.از اینکه هم می خواستم دروغش را رسوا کنم وهم اینکه بعد از یک شبانه روز او را ببینم استرش خاصی داشتم!دیگر کارم به جایی رسیده بود که طاقت یک لحظه دوری اش را نداشتم!

عزیز در حالی که با دو خانم دیگر سرگرم صحبت کردن بود وبه قول سارا آمارشان را می گرفت یک مرتبه رویش را به طرفم چرخاند وبا اشاره به من خطاب به خانم ها گفت:

ـ این هم دانشجوئه ولی تازگی ازدواج کرده والان هم داره میره شوهرش رو ببینه.شما هم دست دست نکنید واگه می بینید پسره سرش به تنش می ارزه بهونه درس دخترتون رو نیارید زودی تمومش کنید.کار خیر رو که امروز وفردا نمی کنند.

باز هم حسرت به دل برای هزارمین بار خودم را سرزنش کردم که چرا ان موقع که عزیز اصرار داشت که به محضر برویم من معطل کردم وعاقبت عقد موقت کردم.ای کاش آن موقع انقدر ناز نمی کردم وبه اجبار عزیز عقد دائم می کردم که حالا مثل زنهایی که بی اطمینان به ثبات زندگی شان دنبال شوهرانشان می دوند به دنبال سینا نمی دویدم تا خدای نکرده نصیب سمیه نشود.عجب روزگاری داشتم!

بعد از اینکه ماشین کرایه ای ما را از ایستگاه راه آهن تا در خانه باباابراهیمی رساند تمام دل واندورنم به حلقم آمد!حالا چطور با سینا مواجه می شدم؟!که چی این همه راه با اضطراب آمده بودم تا دروغش را ثابت کنم! به فر ض ثابت کردم که چی؟!از اول هم قرارمان این بود که بعد از امدن پدر ومادرم از اسپانیا فیلم سینمایی مان تمام می شود وهر کسی سرجای خود بری می گررد!حالا دردم چی بود؟!

ـ بیا سروناز ببین این کلید بهش می خوره؟

با حس وحال عجیب از روی پله داخل دیوار کنار در بلند شدم وکلیدهای عزیز را دستش گرفتم.یاد کلیدهای حلقه فلزی سینا افتادم ک هبا حوصله همه شان را امتحان می کرد ومن وفرزاد که مشتاقانه منتظر دیدن داخل خانه بودیم سرپا نگه داشته بود!حال و هوای ان موقعم کجا و دلشوره والتهاب قلب الانم کجا!خدا جان قربان بزرگی ات بروم که به هر امری توانایی!

پس از اینکه من هم مانند سینا تمام کلیدهای عزیز را امتحان کردم بالاخره قفل در را باز کردم وبا تردید روبه عزیز گفتم:

ـ نکنه خودش اینجا نیاد وما همین طوری اینجا بمونیم؟

در حالی که جلوتر از من داخل خانه می شد جواب داد:

ـ نه مطمئن باش که هر جا که باشد تنگ غروب پیداش میشه الان که تازه عصره.

با پا گذاشتن به داخل دالان خانه ودیدن پنجره های مشبک دوباره در بافت سنتی خانه غرق شدم وحریصانه به در و دیوار خانه نگاه کردم.خدایا عجب معماری جالبی داشت!عزیز با گفتن در را پشت سرت ببند به طرف پنجرههای مشبک رفت وبا دقت به باغ انار که از لابه لای آنها مخص بود نگریست وبا رضایت زیر لب گفت:

ـ چه عجب مش خیرالله این هفته باغ رو آب داده!

وبعد به طرف حیاط رفت.با نگاهی به باغ دنبال عزیز کشیده شدم وساک کوچک خود و عزیز را در دست جابه جا کردم و پا به حیاط گذاشتم.وای عجب حیاط با صفایی!با اینکه برای دومین بار بود که اینجا را می دیدم ولی باز هم همان لذت تماشای بار اول به سراغم آمد.چهار باغچه بزرگ وزیبا دور حوض وسیع و پر آب در و دیوار گچ بری شده ایوان سر در قوسی شکل پنج دری وسا اتاق ها ونمای ظاهری خانه همه وهمه دیدنی بود.

با رفتن عزیز به طرف اتاقی که قبل از باز کردن در آن از طریق پنجره های چوبی داخلش سرک می کشید همراهش رفتن که در آن را باز کرد وبا نگاهی به اطراف به سویم گفت:

ـ ساکشو همین جا گذاشته.

با دیدن ساک سینا واطمینان از اینکه هر جا باشد همین جا برمی گردد بی اختیار لبخند زدم وساکم را کنار ساک سینا گذاشتم .عزیز در حالی که پرده پستوی کنار اتاق را بالا می زد رو به من گفت:

ـ ساکها رو بیار اینجا بذار حالا اون مرده وسط اتاق گذاشته تو هیچ وقت ساکت رو وسط نذار بلکه لباس خوابت توش باشه نخواهی به غیر از شوهرت کسی دیگه ببینه.

بی اختیار گونه هایم داغ شد وسرم را پایین انداختم وساکها را داخل پستو بردم.هنور داخل پستوی تاریک را درست ندیده بودم ک چراغش را روشن کرد وسرش را داخل آورد وگفت:

ـ تا تو یک آبی به سر و صورتت بزنی ولباست رو عوض کنی من برم سر کوچه یک سری به خانه مسلم بزنم وبیام.

کنجکاو پرسیدم:

ـ مسلم؟!

بلافاصله گفت:

ـ نوه برادرم دیگه پدر صابر وسمیه می ترسم چشم روی هم بذارم ویک لحظه غافل بشم سینا و دوره اش کنندو زمین رو بهش بندازند.کتری توی آشپزخونه هست آبش کن سر اجاق بذار تا برگردم.

با گفتن چشم با حالی پریشان از پستو بیرون آمدم وبه رفتنش چشم دوختم.

پس خانه سمیه سر کوچه باباابراهیمی بود!برای همین سینا چند وقت به چند وقت فیلش یاد هندوستان می کرد وبا بهانه وبی بهانه خودش را به اینحا می رساند!چقدر ساده بودم ک هبرای دل خودم نقشه می کشیدم! از کلافگی وفکر وخیال با حرص لباسم را عوض کردم وپیراهن وشلواری خوش رنگ وخوش دوخت پوشیدم وبرای گرم ماندن در این هوای سرد که هر چه به طرف غروب نزدیکتر می شد سوز وسرمایش بیشتر می شد ژاکت بلندی روی پیراهنم پوشیدم وموهای بلندم را بی حوصله شانه زدم وبدون آنکه آنها را ببندم روی شانه هایم ریختم وشالی گوشه اتاق گذاشتم تا موقع امدن سینا سرم کنم.تمام این کارهایم را اتوماتیک وار با اعصابی خرد انجام می دادم وفکرم درست کار نمی کرد!حتما عزیز وقتی برگشت خبر می اورد که سینا خان شاد وسرحال در خانه سمیه خانم نشسته ومشغول معامله کذایی می باشد!به ظاهر معامله ودر باطن دل دادن وقلوه گرفتن با سمیه وخانواده اش!

با حرص از جایم بلند شدم وبرای اینکه فکر آشفته ام را یک جوری سگرم کنم برای گذاشتن کتری آب به طرف اشپزخانه رفتم که قبل از رفتن به بیرون از اتاق تلفن همراهم زنگ زد.به طرف پستو برگشتم وگوشی ام را از جیب پالتویم بیرون آوردم وبا دیدن شماره سارا در حالی که از پستو خارج می شدم و به طرف بیرون از اتاق وحیاط می رفتن جواب دادم:

ـ الو سارا سلام.

بلافاصله در جوابم گفت:

ـ سلام وکوفته قلقلی نمیگی از بی خبری مردم؟

لبخندی زدم وگفتم:

ـ من که از توی قطار بهت زنگ زدم.

بی درنگ جواب داد:

ـ من قطار رو میخوام چه کنم؟!چی شد بالاخره رسیدید؟سینا رو دیدی؟عزیز سیاه وکبودش نکرد؟

از لحنش بی اختیار خدنه ام گرفت وگفتم:

ـ میگن کلاغ سیاه از بی خبری لباس سیاه پوشیده حکایت توئه!

میان حرفم امد وبلافاصله گفت:

ـ اولا کلاغ سیاه خودتی ثانیا به طور حتم سینا حال تو رو هم گرفته که اینطور پکری؟!

با دل پری از سینا جواب دادم:

ـ سینا خان کی باشه که بخواد حال من رو بگیره.خدا رو شکر نیم ساعته که رسیدیم چشممون به دیدن جمالشون روشن نشده.فعلا من تو خونه باباابراهیمی ات تنهام تا عزیز بره خونه سمیه اینها دمش رو بگیره بیاردش.

خندید وگفت:

ـ پس در حال حاضر داری با تماشای خونه باباابراهیمی حال می کنی!فقط چشمت به سرداب باشه که یک وقت جنی چیزی بالا نیاد.

از اینکه می خواست من را از بودن در انجا بترساند لبخندی زدم وبا کنایه گفتم:

ـ مطمئن باش خان داداشت با اون اخلاق خوبش همه جن ها رو فراری داده!

بلند خندید وگفت:

ـ جون خودم راست میگی!حالا اینها رو بی خیال شو بچسب به این که فرزاد از صبح تا حالا سه دفعه زنگ زده وهشت تا پیامک داده.فکر کن؟!

از هیجانش خوشحال شدم وگفتم:

ـ چشم رفیق شفیقش جناب سینا خان روشن که اجازه داده برای خودش راحت باشه!

خندید وگفت:

ـ همین رو بگو.ولی بی شوخی دو سه تا از پیامکهای با حالش رو برات می فرستم تا بدونی بچه مون چقدر باذوقه.

به شوخی گفتم:

ـ اگه راست میگی اون پنج تای دیگه اش رو بفرست تا مشت حرفهای خصوصی تون باز بشه.

دوباره بلند خندید وگفت:

ـ نه دیگه اون وقت از خجالت آب میشم.راستی تا یادم نرفته بگم که نیم ساعت پیش نگ زد وبعد از کلی مقدمه وحاشیه ازم جواب خواست البته توی دو بار تلفن قبلش هم اشاره ای کرده بود ولی این دفعه دیگه مستقیم اشاره کرد.من هم بعد از کمی طاقچه بالا گذاشتن وادا و اصول بالاخره گفتم که تا حدی فکرهامو کردم و موافقم.

بی اختیار از هیجان وخوشحالی جیغ کوتاهی کشیدم وگفتم:

ـ ای درد نگیری پس چرا زودتر نگفتی؟!

با صدایی خندان گفت:

ـ آخه همه هیجانش به یک دفعه شنیدنشه!هنوز هم فعلا خبری نیست تا این سینا که مثل خروس بی محل می مونه از اونجا برگرده وکارها ردیف بشه.جناب فرزاد خان هم فردا صبح تشریف می برند شهرشون تا مقدمات خواستگاری رو فراهم کنند.

با سرخوشی گفتم:

ـ وای سارا!خبر خوش رو که یک دفعه نمیدن می ترسم از خوشحالی پس بیفتم وسکته کنم.

با خنده گفت:

ـ الته فعلا اگه هم اقدام کنند یک عقد محضری چیزی می گیریم تا هم دایی اینها از اسپانیا بیان هم اینکه عزیز لباس سیاهش رو دربیاره.پس زیاد خوشحالی نکن تا دو ماه دیگه خبری نیست.

به شوخی گفتم:

ـ دیوونه همین عقد محضری یعنی اینکه همه چی تموم.دیگه چی می خواهی؟!

این بار بلند خندید وگفت:

ـ البته همین عقد محضری هم مامان میگه اگه داداش احمدم بیاد خیالم جمع تره.فکر کن؟!

خندیدم وگفتم:

ـ به عمه آذر بگو داداش احمدت با من دخترت داره از خوشحالی ذوق مرگ میشه داداش احمد می خواهی چکار؟!ولی بی شوخش سارا اگه بابا ومامان ومهرناز بفهمند خیلی خوشحال میشن!سجاد که پابرهنه پا میشه میاد!

باز هم خندید وجواب داد:

ـ آره سجاد خیلی با احساسه مطمئنا از ذوق وشوق عروسی یک دونه خواهرش پا میشه میاد ولی سینای بی احساس با اینکه میدونه وبه قول تو رفیق شفیقش بهش گفته نمی کنه یک زنگ خشک وخالی هم بزنه وتبریک بگه.شاید هم اونجا سرش خیلی گرمه که بقیه رو فراموش کرده!

از اینکه به همین نتیجه ای که من رسیده بودم رسیده بود بی اختیار بند دلم لرزید وبا دهانی خشک شده گفتم:

ـ اره حتما همین طوره خب سارا جان من برم آشپزخونه کتری رو بذارم که الان سروکله عزیز پیدا میشه.

با خنده ای پرسید:

ـ آشپزخونه رو میدونی کدوم طرفه؟

بلافاله گفتم:

ـ اره اون دفعه در بازدید علمی دیدمش.

دوباره خندید وگفت:

ـ پس فعلا خداحافظ تا خبرهای جدید.سینا که اومد فورا زنگ بزن می خوام عکس العملش رو موقع دیدنتون بدونم.البته اگه عزیز زودتر گوشش رو نگرفته باشه!از اصرارهای عزیز ما هم به سینا نگفتیم که شما اومدید.فکر کن؟!حتما خیلی از دستمون کفری میشه!

باز افکار پریشان به سراغم آمد وبا صدای تحلیل رفته ای جواب دادم:

ـ مطمئن باش انقدر فکرش مشغول وسرگرمه که اگه همه شما هم می اومدید نمی گفت باقالی تون به چند من!

وبرای اینکه از فکر سینا بیرون بیایم وکمتر حرص بخورم ادامه دادم:

ـ راستی سارا می دونم که بهتر از من مواظب پرهامی تورو خدا مراقبش باشی ها تکالیفش رو چک کن.بعضی وقتها یادش میره چه درسی رو حاضر کنه.

بی درنگ گفت:

ـ باشه چشم از صبح تا حالا چند دفعه میگی؟!باشه الان هم داشتم باهاش ریاضی کار می کردم.

در جوابش گفتم:

ـ دستت درد نکنه جبران می کنم.راستی مامان اینها هنوز زنگ نزدند؟

هر چند که دیشب خودم بهشون گفتم که با عزیز مسافرت میرم ولی اگه به اونجا زنگ زدند بگو خودم باهاشون تماس می گیرم خندید وگفت:

ـ چشم دیگه؟امری باشه؟

در جوابش لبخندی زدم وگفتم:

ـ نه دیگه عرضی نیست.فقط اون دو سه تا پیامک فرزاد رو که گفتی برام بفرست که ببینم واقعا تعریفی هستند یا نه!

با خنده گفت:

ـ در تعریفی بودنش که شک نکن فقط چشم بصیرت می خواد که خدا کنه داشته باشی.تا بری کتری رو بذاری برات می فرستم.فعلا کاری نداری؟

جواب دادم:

ـ نه قربانت.به عمه وپرهام سلام برسون.

گفت:

ـ تو هم به عزیز وسینا سلام برسون.خداحافظ.

وبا گفتن خدانگهدار گوشی را قطع کرد وبا هجوم فکرهای مربوط به سینا وسمیه به طرف آشپزخانه که در کنار اتاق های بالای ایوان قرار داشت رفتم.آشپزخانه هم مثل بقیه قسمت های خانه سنتی وتماشایی بود واین بار با دقت بیشتری به وسایلش نگاه کردم.افکار به هم ریخته ام را پس زدم و کتری را از روی اجاق گاز سه شعله وزرد رنگی که گوشه آشپزخانه روی میز چوبی قرار داشت برداشتم واز شیر آب ظرفشویی پر از آب کردم وروی یکی از شعله ها گذاشتم وزیرش را روشن کردم که یکی از پیامکهای سارا رسید گوشی تلفن همراهم را از جیب ژاکتم بیرون آوردم ودکمه باز شدن پیامک را زدم نوشته بود:

«گفتمش:دل میخری؟گفتا:به چند؟ گفتمش:دل مال تو تنها بخند...

خنده کرد ودل ز دستانم ربود!/تا به خود باز امدم او رفته بود!

دل ز دستانش روی خاک افتاده بود/ رد پایش روی دل جا مانده بود/

وپایینش سارا اضافه کرده بود:خوشت اومد از این پیامک فرزاد؟حالا بعدی اش رو بخون.»

وطولی نکشید که پیامک بعدی اش امد نوشته بود:

«عطر نرگس رقص باد/

نغمه شوق پرستوهای شاد/

خلوت گرم کبوترهای مست/

نرم نرمک اینک در دلم رسیده است بهار/

خوش به حال روزگار...»

بی اختیار از خواندن پیامکها لبخندی زدم ویکباره آه حسرت کشیدم.چی می شد سینا هم همین قدر رمانتیک بود؟!وبلافاصله صدای زنگ پیامک تلفن همراهم بلند شد وپیامک بعدی آمد.نوشته بود:

«آنجا که چشمان مشتاقی برای انسان می درخشد بدان که زندگی همان جاست.

چشمان مشتاق برایت:فرزاد.»

ـ تو اینجا چکار می کنی؟!

در حالی که هنوز لبخندی که از خواندن پیامک روی لبم مانده بود محور نشده بود بی اختیار از ترس جمیغ کوتاهی کشیدم ودستم را روی قلبم گذاشتم وبا چشمان از حذقه بر امده به سینا که در آستانه در آشپزخانه خندان ایستاده بود نگاه کردم ومضطرب گفتم:

ـ این چه طرز اومدنه؟!قلبم وایساد!نمی گی سکته می کنم؟!

خندید ویک قدم جلو آمد وبا چشمان مشتاق به سر تا پایم نگریست وپرسید:

ـ با کی اومدی؟کی اومدی؟

تازه یاد دروغش در مورد مش خیرالله افتادم ودر حالی که دلم برای دیدنش پر پر می زد اخمهایم را درهم کشیدم وجواب دادم:

ـ عزیز رو ندیدی؟اومده بود دنبالت خونه آقا مسلم.

بازهم مشتاقانه نگاهم کرد وبه جای جواب پرسید:

ـ آقا مسلم؟!اونجا چرا؟!

از اینکه خودش را به آن راه می زد پوزخندی زدم وجواب دادم:

ـ چراشو که دیگه باید از خودت بپرسی؟!کلاغ های اینجا زود خبرها رو پخش می کنند!نمی دونستیم که به جای کارهای مربوط به برداشت محصول وآبیاری قرار زمین پدر سمیه خانم رو بخری عزیز بیچاره تا این موضوع رو فهمید نزدیک بود سنگ کوب کنه زودی شال وکلاه کرد گفت بیاد اینجا تا جلوتو بگیره نمی خواست کلاه به این بزرگی سرت بندازند.

دوباره خندید ویقه کاپشنش را صاف کرد وبا خونسردی همیشگی اش جواب داد:

ـ بچه شدین؟!کی چنین حرفی رو شده که قرار زمین بخرم؟

بلافاصله گفتم:

ـ پس چی بود به این فرزاد گفته بودی؟فرزاد که دیگه دروغ نمی گه.

بلند خندید وگفت:

ـ فرزاد؟!پس اون این دسته گل رو آب داده؟نمی دونی این روزها یک کمی گیج می زنه؟من بهش گفته بودم که قراره بای اختلافی که بین مش خیرالله ومسلم پیش اومده وساطت کنم اگر هم شد این قطعه زمین رو که آب چاه مش خیرالله اونجا هرز میره از مسلم براش بخرم.نگفتم که خودم می خوام زمین رو بخرم.

از اینکه باز هم یک سر قضیه او و آقا مسلم پدر سمیه بود ناراضی گفتم:

ـ چه فرقی می کنه؟بالاخره تو خودت و داری به خاطر پدر سمیه خانم به آب وآتیش می زنی.

از گوشه لب خندید وحاضر جواب گفت:

ـ حالا برای تو چه فرقی می کنه که این همه راه دنبال عزیز پا شدی اومدی اینجا؟!نکنه جدی جدی دلت برام تنگ شده؟

از لحن حرف زدنش واز اینکه دستم را به راحتی خوانده بود ضربان قلبم تند شد وبا کمی دستپاچگی جواب دادم:

ـ من؟صد سال سیاه!اگه عزیز به زور من رو با خودش نیاورده بود هیچ وقت پرهام رو تنها نمی ذاشتم و وقتم رو اینجا تلف نمی کردم.

سیاهی مردمک چشمانش برق خاصی زد وبا لبخندی پرسید:

ـ جدا؟!

برای آنکه کم نیاورم بلافاصله جواب دادم:

ـ آره جدا.همین الان هم اگه عزیز بیاد ببینه جریان جرو دیگه ایه یک لحظه هم نمی ایستم وبه زودی سرو ته می کنم می رم.

از حاضر جوابی ام خنده اش گرفت وبا سماجت به چشمانم نگاه کرد وگفت:

ـ مطمئنی زودی سروته می کنی و میری؟!

دوباره از برق چشمانش قلبم ایستاد وبا حال دگرگون سرم را پایین انداختم واز ترس رسوا شدن بی درنگ به طرف در آشپزخانه رفتم واز انجا بیرون آمدم اما قبل از بیرون امدن شنیدم که گفت:

ـ اگه روسی همراه خودت نیاوردی از عزیز چارقدی چیزی بگیر وانقدر این طوری جولان نده.

دوباره قلب بخت برگشته ام از تپش ایستاد وسریع به طرف اتاقی که ساکم را در پستویش گذاشته بودم حرکت کردم.خدایا از حال درمانده ام به تو پناه می برم!شالم را سرم کردم وتا موقع آمدن عزیز از اتاق بیرون نیامدم وهمان جا سنگر گرفتم.نمی دانم سینا همچنان در آشپزخانه مانده بود یا اینکه به اتاق های دیگر رفته بود که بعد از نیم ساعت که عزیز آمد در حیاط آفتابی شد وبا خوش وبش ان چنانی از او استقبال کرد.با آنکه خورشید غروب کرده بود ولی سایه هایشان از پشت پرده توری اتاق نمایان بود که همدیگر را در آغوش گرفتند طوری که انگار صد سال همدیگر را ندیده بودند!عزیز در حالی که به طرف اتاقی که من در آن بودم می امد رو به سینا گفت:

ـ مسلم سیر تا پیاز قضیه رو برام گفت خوب شد من اول توپ وتشر نزدم که آخرش سبک بشم.مادر ثواب کردی که اختلافشون رو حل کردی.نمی دونم کدوم بلا گرفته ای گفت که قراره تو زمین بخری دیگه فشارم رفت بالا وحال خودم رو نفهمیدم.حالا هم مسلم و زنش ازم قول شام گرفته اند قراره به عصمت وعشرت خبر بدهند اونهام بیان.

ودر اتاق را باز کرد وداخل امد و رو به من که گوشه اتاق نشسته بودم با تعجب گفت:

ـ وا سروناز تو چرا تک وتنها اینجا نشستی؟!مگه سینا رو توی حیاط ندیدی که اومده؟

به احترام ورودش از جایم بلند شدم وخواستم جوابی بدهم که سینا پشت سرش وارد اتاق شد وبه جای من جواب داد:

ـ نه من تازه اومدم همدیگر ندیدیم.

وخیلی خونسرد رو به من کرد وسلام وعلیک خودمانی کرد.از اینکه به جایم جواب داده ومسئله را جمع کرده بود یک لحظه قدردان نگاهش کردم وجواب سلامش را آهسته دادم ومثلا برای برداشتن وسیله ای از ساکم به طرف پستو رفتم.اگر به عزیز می گفتم که قبلا همدیگر را دیده ایم موضوع شال روی سرم برایش بحث برانگیز می شد وتا از قضیه سردر نمی اورد ول کن نبود.پس از انکه عزیز به پشتی خوش نقش ونگاری تکیه داد وپاهای خسته اش را دراز کرد رو به من که حالا از پستو بیرون آمده وکنارش نشسته بودم کرد وگفت:

ـ سردته این شال رو به سرت بستی؟

در حالی که سرم پایین بود زیر چشمی حرکات سینا را که رو به رویمان به پشتی تکیه داده وچای را که خودش برایمان ریخته وآورده بود را می خورد نگاه می کردم جواب دادم:

ـ اره اینجا شبهایش از تهران سردتره.

سینا برای ان که حرفی زده باشد که جلوی عزیز طبیعی جلوه کند لیوان چایش را روی سینی گذاشت وگفت:

ـ برای اینکه اینجا کویره روزهاش گرم وشبهاش سرده.با اینکه نزدیک زمستونه ولی روزهاش آفتاب دلچسبی داره.

و رو به عزیز کرد وپرسید:

ـ راستی تا کی اینجایید؟

عزیز چای ته لیوانش را سر کشید وبا لبخند گفت:

ـ فعلا که هستیم تا ببینیم تو تا کی اینجایی.

از اینکه عزیز با این حرف می خواست زیر زبان سینا را برای ماندنش بکشد یک لحظه خنده ام گرفت وبی اختیار سرم را بلند کردم وبه چشمان خندان سینا نگاه کردم.او هم خندید وبلافاصله جواب داد:

ـ من که قبل از اومدن بهتون گفتم که سه چهار روزه برمی گردم.حالا هم که شما اومدید شاید فردا صبح برگشتیم.

عزیز با دست زانوهایش را مالش داد وگفت:

ـ نه فردا پنج شنبه است حالا که انقدر راه اومدیم فردا بعدازظهر سر خاک عزت خدابیامرز بریم که نگن خواهره این همه راه اومده سر قبر برادرش نرفت وگذاشت ورفت.اگه خواستی وکارت تموم شد فردا بعد از مزار برمی گردیم.حالا هم پاشید آماده شید بریم خونه مسلم بهشون قول دادم شب بر می گردیم. شام رو که اونجا خوردیم شما دو تا برگردید من برای خواب همون جا می مونم.شاید هم با عصمت رفتم خونه شون.

از اینکه عزیز فکرهایش را کرده بود ومی خواست من وسینا را برای خواب تنها بگذارد قلبم فرو ریخت وبا لحنی مضطرب گفتم:

ـ نه عزیز شما هم با ما برگردید برای چی می خواهید...

میان حرفم پرید ونگذاشت ادامه دهم وبلافاصله گفت:

ـ نه سروناز جان من پیرزن هم صحبت خوبی برای شما جوون ها نیستم.من وعصمت امشب هزار جور حرف داریم که به هم بزنیم اگه با اونها باشم راحت ترم.

در حالی ک هبند بند تنم می لرزید شرمگین از زیر چشم به سینا نگاه کردم که در چشمان سیاهش برق خاصی می درخشید!

***

روی یکی از مبلهای راحتی اتاق پذیرایی شان کنار عزیز نشستم وبه چیدمان دکوراسیون خانه دقت کردم.با آنکه خانه نه چندان بزرگی بود ولی به سبک آپارتمان های تهران شیک ولوکس ساخته شده بود وبرخلاف بافت سنتی خانه باباابراهیمی ودایی عزت هیچ آثاری از سبک معماری گذشته در انجا دیده نمی شد وتمام وسایل جدید وبه مد روز بود واین طور که از ظاهر امر پیدا بود وضع مالی آقا مسلم پدر سمیه وصابر تا حدی خوب بود.عزیز در حالی که سرگرم صحبت با عصمت خانم دختر دایی عزت بود سرش را به طرفم چرخاند وبا اشاره به میز جلویم که انواع میوه وشیرینی وتنقلات رویش چیده شده بود گفت:

ـ سروناز چرا بیکار نشستی؟از خودت پذیرایی کن.

و رو به مادر سمیه کرد وپرسید:

ـ بچه ها کجان؟خبری ازشون نیست!

مریم خانم مادر سمیه که از لحظه ورود محو تماشای من شده بود وچشم از من برنمی داشت به ناچار رو به عزیز کرد وجواب داد:

ـ صابر که برای اضافه کاری تو کارخونه ریسندگی مونده سمیه هم کلاس کنکور فوق لیسانسه سمیرا هم خونه دختر عصمت خانمه.دیگه هر کجا که باشند سروکله شون پیدا میشه.

و رو به من ادامه داد:

ـ راستی شما ترم چندم دانشگاه هستید؟

در حالی که زیر نگاه کنجکاوش معذب بودم ولی با خوشرویی جواب دادم:

ـ ترم سوم.

دوباره پرسید:

ـ چه رشته ای می خونید؟

با لبخندی جواب دادم:

ـ فیزیک.

وبی اختیار یاد حرف ریحانه افتادم که می گفت اصلا بهت نمیاد.

مریم خانم بلافاصله گفت:

ـ سمیه رشته زیست شناسی می خونه ترم آخره آقا سینا می دونه.

وآقا سینا میدونه رو طوری گفت که انگار همه کارهای سمیه به سینا مربوط می شد!

با این حرفش خواه ناخواه دلخور شدم وخودم را بی رغبت به حرف شدن با او نشان دادم ونگاهم را به میز ج-لویم دوختم وگوشم را به شنیدن حرفهای سینا واريالا مسلم در مورد زمین مش خیرالله سپردم.طولی نکشید که صابر وسمیه وسمیرا همزمان از راه رسیدند وبا خوشحالی به طرف اتاق پذیرایی آمدند جالب بود که هر سه شان خوشحال بودند!

صابر از دیدن من، سمیه از دیدن سینا وسمیرا هم با دیدن چند مهمان!

سمیه که با حضور سینا خوش سر وزبانی اش بیشتر شده بود با تعارف وخوش امد گویی به ظاهر از امدنم به آنجا اظهار خشنودی کرد وچند با سراغ عمه آذر وسارا را گرفت ومبلی نزدیک سینا انتخاب کرد وهنوز از راه نرسیده مشغول صحبت در مورد کنکور کارشناسی ارشد شد.من که از عصبانیت اگر کاردم می زدند خونم در نمی امد با حرص به گفتگوی خودمانی شان چشم دوختم که صدای صابر را در مبلی ک هدر نزدیکی من نشسته بود شنیدم که از عصمت خانم پرسید:

ـ پس عمه عشرت کو؟

عصمت خانم در حالی که سخت مشغول صحبت با عزیز ومریم خانم بود لابه لای حرفهایش جواب داد:

ـ قرار بود بیاد براش مهمون رسید عروسش و نوه هاش اونجان.

و دوباره سرگرم صحبت با عزیز ومادر سمیه شد.

مجددا صدای صابر را از فاصله نزدیک شنیدم که این بار خطاب به من گفت:

ـ خیلی خیلی خوش امدید که اینجا تشریف آوردید اگه می دونستم شیفت بعداز ظهر نمی رفتم.

این دفعه قیافه سینا تماشایی بود! در حالی که سمیه کنار گوشش در مورد کنکور کارشناسی ارشد کذایی وراجی می کرد با اخمهایی درهم تمام حواسش به حرفهای من وصابر بود.

برای اینکه در عملی مقابله به مثل لجش را در اورم که گرم صحبت با سمیه بود رو به صابر کردم ومودبانه جواب دادم:

ـ خیلی ممنون شما لطف دارید.

ودر ذهنم قیافه سارا را با ابروهای بالا رفته اش در این موقعیت تصور کردم.

با جواب مودبانه ام نطقش به طور کامل باز شد ودر مورد وضعیت دستگاه های کارخانه که حتی نمی دانستم چه هستند وچگونه کار می کنند شروع به صحبت کرد وحرف را به آب و هوای منطقه کشاند وهمین طور یک روند حرف زد که صدای زنگ پیامک تلفن همراهم از داخل جیب ژاکتم به گوشم رسید وبرای فرار از حرفهای صدمن یه غازش بلافاصله با گفتن ببخشید آن را در اوردم ودکم هباز شدن پیامک را زدم.پیامک سینا بود!بی اختیار نگاهم را به سویش دوختم وبا دیدن چشمهای خندانش سرم را پایین انداخم وبا دلی لرزان شروع به خواندن کردم.نوشته بود:

«برای اینکه مخت کمی نفس بکشه وزیادی به طرف رو ندی که بهت زل بزنه پاشو به بهانه دست شستن به دستشویی برو وموقع برگشتن جات رو عوض کن.»

بی اختیار لبخندی زدم وبرای انکه او هم از رفتار سمج گونه سمیه وعشوه واداهایش نجات یابد وخیال خودم را راحت کنم بی معطلی در جوابش نوشتم:

«هر وقت تو بلند شدی وبه بهانه دستشویی جاتو عوض کردی من هم چنین کاری رو می کنم.»

وبعد به شماره اش ارسال کردم.در حالی که تمام بدنم از هیجان ملتهب شده بود سر به زیر گوشی ام را در جیب ژاکتم گذاشتم ومنتظر واکنشش نشستم.لحظه ای طول نکشید که سینا از جایش بلند شد وبه بهانه شستن دستانش به طرف دستشویی رفت.سرم را بلند کردم وبه رفتنش چشم دوختم در حالی که ضربان قلبم در تایید دوست داشتنش به سرعت می زد!

برای انکه موقع برگشتن کارش را تلافی شده ببیند بی درنگ از جایم بلند شدم وبه طرف سمیه که دل خوشی ازش نداشتم رفتم وکنارش نشستم ودر مورد دوختن کوسنی که روی یکی از مبل ها بود به ناچار سوال کردم.

در ابتدا متوجه پکر بودنش به خاطر رفتن سینا شدم ولی برای جلب توجه نکردن به اجبار جوابم را داد ودر مورد نحوه دوخت کوسن وسنگ دوزی رویش مختصری توضیح داد در حالی که چشمهای منتظرش به در دستشویی مانده بود!

با حرص از این حس وحالش با خشم نگاهش کردم وسرم را به طرف تلویزیونی که با صدای کم روشن بودو جز آقا مسلم وسمیرا کسی بیننده اش نبود چرخاندم.سینا بلافاصله از دستشویی بیرون آمد وبا دیدن تغییر جایم لبخندی کوتاه زد و روی یکی از مبلهای نزدیک صابر نشست.

نمی دانم چرا این مهمانی خسته کننده که به جز اعصاب خرد کردن حاصلی برایم نداشت زودتر تمام نمی شد تا من از دیدن نگاه های مشتاق سمیه به سینا کمتر عذاب بکشم!بعد از انکه میز مفصل شام را چیدند وبه زور وتعارف مریم خانم وصابر غذایم را نوش جان کردم عزیز که از مسافرت ضربتی خیلی خسته شده بود بدون رودوایسی خمیازه ای کشید وروبه عصمت خانم گفت:

ـ عصمت پاشو که امشب خیلی خوابم میاد.

عصمت خانم که تقریا همسن وسال عزیز بود ولی با این حال به عزیز عمه می گفت با خوشرویی از جایش بلند شد وگفت:

ـ پس بلند شو عمه که به دخترها گفتم جا رو پهن کنید که عمه رو با خودم میارم و رو به من ادامه داد:

ـ قدم تو هم سر چشم دخترم.

با کمرویی تشکر کردم و رو به عزیز نگاهی انداختم ومنتظر اشاره ای از طرف او شدم که عزیز بلافاصله گفت:

ـ نه این دو تا جوون قراره برن خونه خودمون.

وبا این حرف عرق شرم روی پیشانی ام نشاند وضربان قلبم را تند کرد وقبل از آنکه حرفی بزنم عصمت خانم با نگاه مشکوکی به من وسینا بدون ملاحظه گفت:

ـ ولی عمه خوبیت نداره نا سلامتی محرمی گفتن نا محرمی گفتن.

سمیه وصابر که کنجکاو والبته عصبانی ومتعصب در کنار بقیه ایستاده وناظر صحبت هایمان بودند جلوتر امدند وسمیه برای خوش خدمتی ودر اصل راحتی خیال خودش رو به من گفت:

ـ سروناز جان تو امشب پیش من بمون و اینجا رو خونه خودت بدون.

وصابر هم برای تکمیل کردن تعارف او رو به سینا ادامه داد:

ـ اگه قابل بدونید امشب من میام پیشتون که احساس تنهایی نکنید.

وقبل از انکه سینا که لبخند از گوشه لبش محو نمی شد جولی بدهد عزیز پیش دستی کرد و جواب داد:

ـ نه از همه تون ممنون می خواستم زودتر از اینها بهتون بگم ولی فرصت پیش نیومد سروناز وسینا خیلی خصوصی وبی سر وصدا عقد محضری کردند وزن وشوهر شدند!

از خجالت حرف عزیز خیس عرق شدم ومی خواستم زمین دهان باز می کرد ومن را در خودش فرو می برد!

با خبر مسرت بخش ودرعین حال تکان دهنده عزیز همه یک لحظه ساکت شدند وفقط آقا مسلم وعصمت خانم واکنش مناسبی نشان دادند وبا تیریک وشادباش برایمان آرزوی خوشبختی کردند.صابر وسمیه که رنگ هردویشان پریده بود باناباوری نگاهمان کردند که سمیه کینه دوزانه رو به عزیز گفت:

ـ کی این وصلت صورت گرفت که هیچکس نفهمید؟!چرا انقدر یواشکی؟!

مریم خانم که ظاهرش نشان نمی داد که خوشحال است یا ناراحت ادامه داد:

ـ والله اگر زودتر می شنیدیم خوشحال ترهم می شدیم.

سینا که تا ان لحظه سکوت نموده بود با اقتدار وپرجذبه روبه مریم خانم گفت:

ـ برای ملاحظه ی عزای دایی عزت واحترام به اون خرابیامرز خواستیم که بی سروصدا برگزار بشه انشاءالله به موقش برای مراسم دعوتتون می کنیم.

صابر یک لحظه با حسرت نگاهم کرد وسرش را پایین انداخت اما همچنان سمیه با غیظ نگاهم می نمود وبا چشمهای کنجکاو وعصبی اش سرتا پایم رابرانداز می کرد.نمی دانستم چکار کنم وچه بگویم که عزیز دوباره پیش دستی کرد وروبه من وسینا گفت:

ـ برید خونه اگه صبح نیومدم با ماشین بیاید دم خونه عصمت دنبالم.

پیاده به راه افتادیم وهنوز نگاه حسرت بار وپراز خشم سمیه از نظرم محو نشده بود که سینا جلوی خانه باباابراهیمی ایستاد وکلیدهای خانه را ازجیب کاپشنش بیرون آورد ومشغول امتحان کلیدهای خانه شد.

در حالیکه پشت سرش زیر نور کمرنگ تیر چراغ برق ایستاده بودم بی اختیار لبخندی زدم وگفتم:

ـ چه خوب شد تو سرایدار یک مجتمع مسکونی بزرگ نشدی وگرنه از صبح تاشب مشکل کلید داشتی!بهتره یک شماره روی کلیدها بذاری وخلاص.

یک لحظه به سویم برگشت وبا لبخندی نگاهم کرد ودوباره مشغول امتحان کلیدها شد وگفت:

ـ تمام لذت فقل بازکردن ها به معطل نگه داشتن اونا پشت دره.وگرنه به قول تو میشه زودی قفل ها روباز کرد وخلاص.

نمی دانم از منظورش چه برداشتی باید می کردم که بی اراده پرسیدم:

ـ منظور؟!

بالاخره فقل در راباز کرد وبا نگاه نافذی به سویم لبخندی از گوشه لب زد وگفت:

ـ منظور خاصی نداشتم.

وکمی عقب رفت وبا تعارف به داخل خانه به طرفم گفت:

ـ بفرمایید.

با دیدن تعارف بی سابقه اش واز همه مهمتر سیاهی مردمک چشمهایش که در زیر نور سردر خانه برق خاصی می زد یک لحظه تمام ترس ودلهره از تنها بودن با اوبه جانم افتاد وبا نگاه کاونده ودر عین حال مضطربی به سوش آهسته گفتم:

ـ نمی شه من برگردم پیش عزیز؟

دوباره نافذ نگاهم کرد وبا خنده یک باره سرخوشانه ای جواب داد:

ـ چیه؟!ازم ترسیدی؟!

وبا دستی برشانه ام به سوی در ورودی روانه ام کرد و ادامه داد:

ـ نترس اونقدرها هم که فکر می کنی ترسناک نیستم وپشت سرم به داخل خانه آمد ودر راپشت سرش بست وگفت:

ـ قبل ها شجاع تر بودی!

وبا لحن خاصش بیشتر ترس برجانم ریخت!

جلوتر ازمن از دالان گذشت وکلید چراغ های حیاط را زد ویک لحظه ایستاد وبه سویم برگشت ودوباره با چشمان خندانی گفت:

ـ چیه سروناز؟!جدی جدی ازم می ترسی؟

آب دهان را فرو دادم وسعی کردم اعتماد به نفسم را به دست اورم واز دالان گذشتم وبه ظاهر خود رابی تفاوت نشان دادم ودر جواب گفتم:

ـ برای چی باید ازت بترسم؟!

با دقت نگاهم کرد وبا لبلخندی گفت:

ـ نمی دونم از خودت بپرس.

پوزخندی زدم وجلوتر از او به طرف حیاط رفتم وگفتم:

ـ خوشم میاد که در تمام مراحل زندگی همیشه به خودت مطمئنی.

پشت سرم حرکت کرد وآهسته زیر گوشم گفت:

ـ نباید باشم؟!

قلبم ایستاد وبی اختیار بند دلم لرزید ودوباره ترس از تناهی با او در دلو رخنه کرد.خدایا عجب غلطی کردم پاشدم به دنبالش راخ افتادم!اگر بلایی برسرم بیاورد چی؟!به قول خودش محرم بودیم ولی من از لحاظ روحی...

ـ اگه از تنهایی در اتاق نمی ترسی برو تو تا من برم حمام یک دوش بگیرم.

بی اختیار اخمهایم را درهم کردم و پرسیدم:

ـ حمام برای چی؟!

یک لحظه به حالاتم نگاه کرد و بلند خندید وسرش را تکان داد ودر جوابم گفت:

ـ برای اینکه از صبح تا حالا همراه مش خیرالله زیر افتاب این مزرعه و اون مزرعه رفتم عرق کردم.

از حرف نسنجیده ام سرم را زیر انداختم وبدون انکه زیر نگاه سنگین وخندانش سرم را بلند کنم وبا سینه ای اتش گرفته از شرم به سوی اتاق رفتم.خدایا از این حال پریشانم به تو پناه می برم.

پالتویم را به جالباسی در پستو آویزان کردم وژاکت بلندم را روی پیراهن آستین کوتاهم پوشیدم وموهایم را زیر شال مرتب کردم وبه اتاق آمدم وبه طرف بخاری کوچک گوشه اتاق رفتم ودرجه حرارتش را بیشتر کردم تا اگر از حمام بیرون آمد سرما نخورد.جالب بود با دست پس می زدم وبا پا پیش می کشیدم!

حالا موقع خوابیدن کجا می خواستیم بخوابیم؟!اتاق های دیگر که بخاری نداشت!نگاهی به ساعت گوشی تلفن همراهم انداختم ساعت نزدیک دوازده نیمه شب بود.اگر از حمام می امد یک راست می خواست بخوابد.اما کجا؟!خدایا عجب حماقتی کردم از تهران پا شدم اومدم!آخر تو را چه به این کارها؟! خیر سرت داشتی زندگی ات را می کردی تلپی دنبال عزیز پا شدی اومدی که چی؟!که با سینا تنها بخوابی؟!وبا این فکر بی اختیار لبم را به دندان گزیدم وکنار بخاری نشستم وبرای هزارمین بار با خودم نجوا کردم:

ـ عجب غلطی کردم!

اگر عزیز به عمه آذر وسارا می گفت که من وسینا را امشب تنها گذاشته وپی عصمت خانم رفته چی؟

دیگر روی سر بلند کردن جلوی عمه آذر وسارا را داشتم؟!پیش خودشان چه فکری می کردند؟!از تهاجم افکار گوناگون، مضطرب کنار بخاری نشستم وسرم را روی زانوهایم گذاشتم.متوجه امدنش به داخل اتاق شدم وقلب مضطرب وپر تلاطمم بی اختیار دوباره ضربانش شدت گرفت.

ـ سروناز چرا نرفتی بخوابی؟

با صدای پر جذبه سینا سرم را از روی زانوهایم بلند کردم وبه سویش نگریستم.در حالی که لباس گرمکن ورزشی پوشیده بود وبا حوله موهایش را خشک می کرد با کمی فاصله بالای سرم ایستاده بود وبا دقت نگاهم می کرد.

رویم را به طرف دیگر چرخاندم وبا ناراحتی گفتم:

ـ میشه بگی کجا باید بخوابیم؟

لبخندی زد ودر حالی که با حوله همچنان موهایش را خشک می کرد حاضر جواب گفت:

ـ روی سر من!

وبا دیدن اخمهای در هم کشیده من از گوشه لب خندید وادامه داد:

ـ این هم هرختخواب توی پستو اینکه انقدر عزا گرفتن نداره!

از اینکه خونسرد جواب می داد با حرص وعصبانیت گفتم:

ـ میشه لطف کنی بگی با این همه رختخواب توی کدوم اتاق باید بخوابم؟!

چشمهایش برق خاصی زد که دوباره ترس به جانم انداخت وبا جذبه همیشگی اش کمی نگاهم کرد وگفت:

ـ توی همین اتاق.

خودم را نباختم وچشم در چشم به طرفش نگاه کردم وطلبکار پرسیدم:

ـ اون وقت جنابعالی کدوم اتاق برای خوابیدن تشریف می برید؟

خونسرد وخندان با همان نگاه نافذش بلافاصله گفت:

ـ توی همین اتاق.

از خونسردی اش حرصم گرفت ونتوانستم جلوی زبانم را بگیرم وبی اختیار گفتم:

ـ چطوره یک دست رختخواب هم بیشتر پهن نکنیم؟!

دوباره از گوشه لب خندید وبی درنگ جواب داد:

ـ از نظر من اشکالی نداره!

بی اراده از گستاخی اش خونم به جوش امد وفریاد کشیدم:

ـ اون وقت رودل نمی کنی؟!

دوباره خونسرد لبخندی زد وگفت:

ـ نه نگران رودلم نباش.

نتوانستم تحمل کنم واز جایم بلند شدم و روبه رویش ایستادم وبا خشم داد زدم:

ـ سینا به جان پرهام نصف شبی یا تورو خفه می کنم یا خودم رو!

حوله را از روی سرش برداشت ودوباره با خنده ای گوشه لبش گفت:

ـ جدا؟!مگه بلدی خودت رو هم خفه کنی؟!

از اینکه در این وقت شب بی خیال از حال و روزمان شوخی اش گل کرده بود با حرص گفتم:

ـ ببین سینا من این موقع شب حوصله شوخی ومسخره بازی ندارم.

دوباره لبخند زد وحاضر جواب گفت:

ـ مگه من دارم؟!

لحن حرفش را طوری گفت که یک لحظه دلم برایش ضعف رفت وسرم را به زیر انادختم و دوباره کنار بخاری نشستم.سنگینی نگاهش را حس کردم ک هبا سرخوشی پرسید:

ـ چی شد حرف حق جواب نداشت؟!

با دلی لبریز از احساسات سرم را روی زانوهایم گذاشتم ودر جوابش سکوت کردم.قلبم از شدت تندی ضربان در حال انفجار بود!متوجه دور شدنش به سمت پستو شدم وکنجکاو سرم را بلند کردم.چند ثانیه نگذشت که یک دست رختخواب از پستو بیرون اورد وبا نگاهی به چشمان پریشانم آن را جلوی کنار بخاری پهن کرد وبا همان سرخوشی پر جذبه گفت:

ـ این رختخواب تو که از سرما چپیدی توی بخاری تا یک وقت سرما نخوری همین جا بخواب که بهترین جاست.

به تشک وپتوی تمیز وگلدار نگاه کردم وبی اختیار پرسیدم:

ـ پس تو چی؟!

بلند خندید وبا چشمان بانفوذش نگاهم کرد وجواب داد:

ـ تو چرا از وقتی که اومدیم نگران خوابیدن من هستی؟نترس یک جایی پیدا می کنم میخوابم.

از لحنش کمی خیالم راحت شد و به دور شدنش به طرف پستو نگاه کردم.طولی نکشید که دوباره رختخوابی در دست گرفت واز پستو بیرون آمد ودر گوشه دیگر اتاق پهن کرد.با اضطراب آب دهام را قورت دادم وگفتم:

ـ مگه تو هم اینجا می خوابی؟

لبخندی زد وپتو را روی تشک مرتب کرد وگفت:

ـ مگه قرار بود جای دیگه ای بخوابم؟!

با عصبانیت از جایم بلند شدم وگفتم:

ـ ببین سینا هر چی من میگم تو یک چیزه دیگه جوابم رو میدی؟!اگه قراره تو توی این اتاق بخوابی من میرم توی پستو می خوابم.

از عصبانیتم کمی اوقاتش تلخ شد وبی درنگ گفت:

ـ لطفا انقدر حساسیت به خرج نده.توی پستو بخوابی که چی بشه؟فرقش یک متر فاصله تا این اتاقه!مثلا می ترسی من نصف شب بهت حمله کنم؟اگه بخواهم نمی تونم توی پستو بیام؟!

سرم داغ شد وبا دلهره داد کشیدم:

ـ تو بی جا می کنی که توی پستو بیای؟

یک لحظه از عصبانیتم خنده اش گرفت وبا نگاه خاصی گفت:

ـ جدا؟!

از نگاهش بند بند تنم لرزید وبا خشم جواب دادم:

ـ آره جدا.

وبا غیظ به طرف تشکم رفتم وآن را برداشتم.

بلافاصله به طرفم آمد و تشک را از دستم گرفت وگفت:

ـ چکار می کنی؟سنگینه.می خواهی کجا بری؟

در حالی که روبه رویم تشک به دست ایستاده بود وبه حرکاتم می خندید گوشه تشک را از دستش کشیدم وبا اخمهای درهم گفتم:

ـ میخوام توی پستو بخوابم.

تشک را از دستم گرفت وآن را سرجای اولش پهن کرد وقاطعانه گفت:

ـ همین جا مثل بچه آدم میخوابی وانقدر هم بحث نمی کنی فکر می کنی عقلم نرسید که اگه می شد خودم توی پستو بخوابم؟!اونجا یک اتاق کوچکه که موکت وفرض درست وحسابی نداره روی گلیم یک لایی هم هر کسی بخوابه تا صبح سرما می خوره اگه دوست داری من مبرم اونجا بخوابم وتا صبح از سرما بلرزم باشه من حرفی ندارم.

با آنکه کمی قانع شده بودم ولی برای انکه حرفی زده باشم پرسیدم:

ـ پس چرا اونجا رو فرش نکردید؟

نگاهش حالت شوخی گرفت وبا لبخندی گفت:

ـ ببخشید نمی دونستیم سرکار سرزده تشریف میارید وگرنه زودتر از اینها پستو رو که انباری حساب میشه فرش می کردیم تا خانم اونجا راحت استراحت کنید.

با حرص از شوخی اش طلبکارانه گفتم:

ـ مگه من کلفتم که توی پستو یا به قول تو انباری بخوابم؟!

بلند خندید وبلافاصله گفت:

ـ والله از اون وقت تا حالا داشتی برای خوابیدن توی اونجا سرودست می شکستی!

از لحنش کمی اخمهایم باز شد وکنار تشک جلوی بخاری نشستم وآهسته از روی شرم گفتم:

ـ حالا باید دو تاییمون توی این اتاق بخوابیم؟!

در حالی که همچنان بالای سرم ایستاده بود سنگینی نگاهش را حس کردم که با لبخندی در جوابم گفت:

ـ ظاهرا که چاره دیگه ای نیست.خوشبختانه فاصله تشک هامون دو متره با هرگونه حمله وتهاجمی فرصت کافی برای دفاع داری.

از اینکه باعث تفریحش شده بودم وبه راحتی دستم می انداخت حرصم گرفت وبا غیظ سرم را بلند کردم ونگاهش کردم.سیاهی مردمک چشمانش برق خاصی زد وبا لبخندی گوشه لبش به طرف تشکش رفت وزیر لب گفت:

ـ دلم برای عزیز بیچاره می سوزه که فکر می کنه شب اینجا چه خبره که مارو تنها گذاشته!

یک لحظه تمام بدنم از شرم آتش گرفت وسرم را به زیر انداختم وبقیه حرفش را شنیدم که گفت:

ـ حالا از دل سوخته سمیه وصابر فقط خدا خبر داره که چقدر حسرت به دل مونده اند!

از این قسمت حرفش خوشم آمد ونتوانستم خودم را کنترل کنم وبی اختیار بلند گفتم:

ـ حقشونه!

قبل از انکه کلید چراغ اتاق را خاموش کند نگاهم کرد وبا لبخندی پرسید:

ـ جدا؟!

بدون آنکه نگاهش کنم بلافاصله با شال وژاکت بلندی که به تن داشتم روی تشک خوابیدم وپتو را روی سرم کشیدم وجواب دادم:

ـ اره جدا.از زیر پتو صدایش را شنیدم که گفت:

ـ اگ هفکر می کنی سردته تا قبل از اینکه چراغ رو خاموش کنم برم پالتو رو برات بیارم؟

متوجه کنایه اش شدم وگوشه پتو را کنار زدم وبه طرفش که گرمکن روی پیراهن آستین کوتاهش را در اورده وبا شلوار ورزشضی رحت آماده برای خوابیدن کنار کلید برق ایستاده بود گفتم:

ـ فعلا که سردم نیست اگه دم دمهای صبح سردم شد صدات می زنم.

با دقت نگاهم کرد وپرسید:

ـ سروناز جدا این طوری می تونی راحت بخوابی؟!تازه کنار بخاری هم هستی حتما دمای بدنت به چهل درجه میرسه.اگه می خواهی بیا جامون رو عوض کنیم.

گوشه پتو را بیشتر کنار زدم وبا احساس خوشایند از نگرانی اش بی اختیار لبخند زدم وگفتم:

ـ نه خیر مثل اینکه امشب خواب بی خواب!ای کاش با عزیز رفته بودم که حداقل خونه عصمت خانم یک خواب راحت می کردم.

ودوباره پتو را روی سرم کشیدم.از درز گوشه پتو متوجه خاموش شدن چراغ شدم که گفت:

ـ قدیم ندیم ها رسم بود وقتی کوچکترها جلوی بزرگترها دراز به دراز می خوابیدند یک ببخشیدی یک شب بخیری چیزی می گفتند وعذرخواهی می کردند تا دل طرف خوش باشه ولی حالا دیگه زمونه به طور کل عوض شده!

از اینکه مثل عزیز غر غر می کرد ولحنش هم مانند او شده بود خنده ام گرفت و گوشه پتو را کنار زدم وگفتم:

ـ اون مال قدیم بود حالا دیگه هر کی این حرفها رو بزنه بهش می خندن.

وبا نگاهی به سیاهی شب و تاریکی اتاق که فقط شعله های بخاری در ان نمایان بود ادامه دادم:

ـ وای اینجا چقدر تاریکه!

و بی اختیار از هجوم احساسات وتنهایی با او قلبم دوباره به تلاطم افتاد.صدایش را شنیدم که بلافاصله جواب داد:

ـ بگیر بخواب انقدر بهونه نیار اگه می بینی اتاق انقدر تاریکه به نفعته میتوین شال واون ژاکت بلندت رو که مثل زره پوش رستم وشیدی دربیاری وراحت بخوابی.

در حالی که در اعماق افکار و رویاهایم واز همه مهم تر احساس خوشایندی که از نزدیک بودن با او داشتم دست وپا می زدم نتوانستم جوابی بدهم وسکوت کردم که دوباره صدایش را شنیدم:

ـ سروناز؟خوابت برد؟

باز هم نتوانستم جوابی بدهم وفقط گوشه پتو را بیشتر از صورتم پس زدم که دوباره گفت:

ـ خب خدا رو شکر زنده ای وهنوز خوابت نبرده!

لبخندی زدم وبی اختیار گفتم:

ـ مگه هر کس بخوابه می میره؟!

احساس کردم از این دنده به آن دنده شد وپر ابهت جوابم داد:

ـ خوابیدن یک نوع جدا شدن روح از بدنه وبه طریقی مردن حساب میشه.

با خنده ای گفتم:

ـ پس اگه این طوره انسان ها روز چند بار می میرند وزنده میشن.

حس کردم او ه ملبخند زد ودر جوابم گفت:

ـ در این که شک نکن مطمئن باش اگه از راه خوابیدن نمیرن وزنده نشن از طریق مختلفن این اتفاق می افته.

متوجه منظورش نشدم ودر تاریکی به سمت او به پهلو خوابیدم وکنجکاو پرسیدم:

ـ منظورت چیه؟!

در حالی که چشمهایم به تاریکی عادت کرده بود دیدم او هم به سمت من به پهلو خوابید وگفت:

ـ منظورم این که بعضی وقت ها ادمها دچار نوعی احساسات میشن که از مردن وزنده شدن هم بدتره!

بی اختیار از جوابش قلبم فرو ریخت وضربان تندش را از سر گرفت.اگر در آن لحظه از هجوم احساسات در دم جان می باختم کار خاصی نکرده بودم!راست می گفت در بعضی مواقع ودر برخی شرایط خاص انسان ها دچار حالاتی می شدند ک هصد بار مردن وزنده شدن بدتر بود.درست مثل شرایط کنونی خودم!با شدت گرفتن ضربان قلبم وداغ شدن بدنم بی اراده دستم به سوی شالم رفت وکمی آن را روی سرم عقب کشیدم وزیر گردنم را شل کردم که صدایش را شنیدم که گفت:

ـ گفتم که هوا گرمه!

یک باره به سویش برگشتم ودر تاریکی چشمهایم را تیز کردم که حرکات او را ببینم ولی با دقیق ندیدن چیزی بی درنگ پرسیدم:

ـ مگه تو منو می بینی که این طور حرکاتم رو زیر نظر داری؟

با خنده جواب داد:

ـ به دست شما درد نکنه مگه به دیدنم شک داری؟!

و پس از کمی که احساس کردم می خندد ادامه داد:

ـ مثل اینکه یادت رفته جلوی بخاری خوابیدی ونور شعله هایش روی تو افتاده.

با کمی حرص بی درنگ گفتم:

ـ پس چی بود اول می گفتی توی این تاریکی کسی به کسی نیست وشال وژاکتت رو در بیار؟

از لحنم خنده اش گرفت وگفت:

ـ ولی تو چه شال ولباست رو در بیاری چه در نیاری تا اومدن پدر ومادرت پیش من امانتی ومن به خودم اجازه نمی دم که اتفاقی بیفته!حالا هر چه قدر هم محرم باشیم!پس با خیال راحت بگیر بخواب.

وبی اختیار قلبم از سر جایش کنده شد وبا نفسی در سینه حبس شده ودر تاریکی اتاق به سویش نگاه کردم.

معنی حرفش چه بود؟!یعنی من را دوست نداشت؟!منظورش چه بود که تا آمدن پدر ومادرم امانتم؟!یعنی بعد از امدن انها ودادن امانت دست صاحبش او را به خیر وما را به سلامت؟!مگر می شد؟!مگر می شد به قول او بعد از این همه مردن وزنده شدن؟!حالا که دیگر حتی در خواب هایم هم رویای با او بودن را می دیدم!

ـ چند دفعه بگم انقدر فکر نکن مغزت سوراخ میشه؟!

با لحن سرخوش وشادمانش بی اختیار اشک درون چشمهایم حلقه زد وبی اعتنا به اینکه در تاریک و روشنای اتاق من را می بیند دست روی صورتم بردم واشکهایم را پاک کردم.حالا باید چه کار می کردم؟!بعد از اینکه برایم همچون نفس شده بود واگر برای چند ساعت نمی دیدمش نفس کشیدن را فراموش می کردم؟!خدایا حالا که بعد از آن همه کشمکش وبگو ومگو وابسته اش شده ام ودیگر نمی توانم یک لحظه هم...

ـ سروناز برای چی گریه می کنی؟

بی اختیار با بغض جواب دادم:

ـ برای دل خودم گریه کردن هم اجازه میخواد؟

از جایش بلند شد وبه طرفم امد ودر حالی که کنار تشکم می نشست زیر لب گفت:

ـ نه خیر مثل اینکه امشب به قول تو خواب بی خواب اگه رفته بودیم خونه عصمت خانم الان یک خواب راحت کرده بودیم.

از اینکه با لحن خاصی ادای من را در می اورد بی اختیار لبخند زدم وبدون انکه دیگر از تنهایی ونزدیک بودن با او بترسم با حسرت نگاهش کردم.با آنکه در تاریک روشنای بخاری درست نمی دیدمش ولی متوجه لبخندی در گوشه لبش شدم که گفت:

ـ قدیم ندیم ها رسم بود وقتی یک بزرگتر جلوی یک کوچکتر که دراز کشیده بود می نشست اون شخص کوچک تر هم به سرعت برق وباد از جایش بلند می شد نه اینکه به صورت طرف زل بزنه وآه بکشه.

باز هم از لحنش لبخند به لبم آمد وبی اختیار بلند شدم و روی تشک نشستم وگفتم:

ـ اون مال زمان قدیم بود حالا دیگه دوره این حرفها گذشته.

و دوباره با حسرت به چشمهایش که در روشنای شعله های بخاری شعله های آن هم زبانه می کشید وبرق خاصی بیرون می جهید خیره شدم.او هم به چشمهایم خیره شد وبا لبخند خاصی گفت:

ـ خب زیارت قبول بالاخره فهمیدی؟

از حالت خوشحالش لبخندی زدم وپرسیدم:

ـ چی رو؟

با خنده پر جذبه ای گفت:

ـ همون که دنبالش می گشتی وبراش شک می ریختی.

نفسم سنگین شد وبا قلبی کوبنده سرم را پایین انداختم ودر جواب گفتم:

ـ متوجه منظورت نمیشم.

با سرخوشی گفت:

ـ جدا؟!

یک لحظه به چشمهای مشتاقش نگاه کردم وگفتم:

ـ آره جدا.

دستش را زیر چانه ام برد وکمی سرم را بالا گرفت وبا قاطعیت پرسید:

ـ پس چرا گریه می کردی؟

بی اختیار اشک درون چشمهایم جمع شد ونگاهم را پایین گرفتم وجواب دادم:

ـ دلم خواست مگه اشکالی داره؟!

با چشمهای نافذش که در عمق هر چیزی نفوذ می کرد چند لحظه نگاهم کرد وگفت:

ـ می خواهی بدونی بعدش چی میشه؟!

متوجه منظورش شدم ودر حالی که ضربان قلبم دوباره شدت گرفته بود برای انکه صدای کر کننده ضربان قلبم را نشنود دستش را از زیر چانه ام برداشتم وکمی صورتم را عقب گرفتم ومثلا بی تفاوت پرسیدم:

ـ بعد چی؟

پوزخندی زد وبی درنگ گفت:

ـ بعد نخودچی!

من هم پوزخندی زدم وبرای انکه سعی در اعتراف گرفتنم نداشته باشد بلافاصله گفتم:

ـ اونو که همه می دونند یا عزیز برمی داره باهاش کوفته نخودچی درست می کنه یا با شکر مخلوط میکنه و...

ونگذاشت ادامه دهم وبا لبخندی دوباره دستش را جلو آورد ودستم را گرفت وآهسته گفت:

ـ هنوزم داری طفره میری؟!

با قلبی که از شدت ضربان مثل طبل می زد وبا هجوم احساسات خوشایند درونم همانند آتش داغ وگداخته شده بود یک لحظه نگاهش کردم وبا دیدن چشمهای تب دارش سرم را به زیر انداختم ومثلا بی خبر از همه جا پرسیدم:

ـ از چی؟!

خندید وبا دست دیگری دوباره چانه ام را بالا آورد وبا لبخندی گفت:

ـ میخوام بگم نخودچی می ترسم دوباره داستان کوفته نخود چی عزیز رو تعریف کنی.

و پس از کمی مکث ادامه داد:

ـ اگه چند وقت پیش در مورد ازدواج فکر می کردم شاید تو آخرین نفری بودی که در موردت فکر می کردم.دروغ چرا؟!تو خودت هم مطئنا همین نظر رو درباره من داشتی نداشتی؟!

نگاهم را بالا گرفتم وبا نفسی در سینه حبس شده نگاهش کردم که ادامه داد:

ـ نه اینکه ازت بدم می اومد نه هیچ وقت ازت بدم نمی اومد ولی همیشه مثل سارا مراقب کارهایت بودم تا تو هم مثل اون از من حرف شنوی داشته باشی اما تو چموش تر از این حرفها بودی وهمیشه حرف خودت رو می زدی ورعایت کوچکتری وبزرگتری رو نمی کردی وسارا رو هم با خودت همکلام می ساختی.یک بار از شدت عصبانیت تصمیم داشتم به سختی تنبیهت کنم یادت که هست جریان نم دادن دریچه کولر رو میگم؟!ولی همان لحظه از عمق چشمهایت یم چیز تازه ای کشف کردم نمی دونم شاید یک احساس یا شاید هم برداشت دیگری از یک احساس بود که همون موقع عزیز رسید.از ان لحظه از خداوند بیشتر سپاسگزارم که عزیز رو وسیله ای قرار داد که به اجبار او سر راه همدیگه قرار بگیریم واگه این طور نمی شد هیچ موقع به زیبایی عشقی که امروز به آن رسیدیم ولذت آن را چشیدیم دست پیدا نمی کردیم.یار در خانه وما تشنه لبان می گشتیم دقیقا مصداق حال و روز من بود تو رو داشتم واین ور وآن ور دنبال احساس گمشده ام می گشتم.به هر حال می دونم که تو هم به همان حس وحالی که من رسیده ام رسیده ای ومنتظری بدونی بعد ازا ومدن دایی اینها چی میشه.

سرم را دوباره به زیر انداختم تا از جمع شدن اشک شادی در چشمهایم چیزی نفهمد.خدایا یعنی بیدارم؟!یعنی خواب نمی بینم؟!این همان سینای پر جذبه ومغرور وخونسرد همیگشی بود؟!خدایا شکرت که به هر امری توانایی خدایا شکرت که فقط خودت قادر متعالی.

در حالی که همچنان دستم را در دستش گرفته بود وبا دست دیگرش چانه ام را دستش را از روی چانه ام بالا آورد وقطره اشکم را از گونه ام پاک کرد وبا لبخندی ادامه داد:

ـ با آمدن دایی اینها از اسپانیا تنها کاری که من و تو می کنیم رفتن به محضر برای ثبت عقد رسمی ودائمه.می دونم که برای تو هم هیچ آرزویی مهمتر از این نمی تونه باشه.

با اشتیاق نگاهش کردم وبی اختیار گفتم:

ـ نمی دونم چرا اینقدر به خودت مطمئنی؟!

نتوانست خودش را کنترل کند ودستش را دور بازو و گردنم انداخت ومن را در آغوشش فشرد ودر گوشم زمزمه کرد:

ـ نباید باشم؟!ولی من در این مونده ام که تو چطور این خبر شوکه آور رو می خواهی به سارا بدی که از یک طرف زمانی زیر آب برادرش رو می زدی واز طرف دیگه حالا می خواهی زن برادرش بشی؟!

با کم رویی سرم را به سینه اش چسباندم وبا لبخندی آرام گفتم:

ـ خدا فرزاد رو برای چی آفریده؟برای همین خبر رسانی دیگه.مطمئن باش اگه همین الان بدونه بی کم وکاست وبدون جا انداختن یک دونه واو کف دست سارا میذاره.

خندید ومن را بیشتر در آغوشش فشار داد ودر حالی که شالم را از روی سرم برمی داشت آهسته زیر گوشم نجوا کرد:

ـ مطمئن باش تا آمدن پدر ومادرت پیش من امانتی پس بیخودی نترس.

لحظه ای خندیدم وسرم را از روی سینه اش برداشتم ودر تاریکی اتاق نگاهش کردم وگفتم:

ـ جدا؟!

با چشمان نافذش که همچنان برق خاصی می زد خیره نگاهم کرد ولبخندی زد ودر حالی که دوباره در آغوشم می گفت آهسته در گوشم جواب داد:

ـ آره جدا.

سرم همچنان روی سینه اش بود وقلبم از شادی واحساس دوست داشتنش تند تند می زد که حس کردم با دستش موهایم را نوازش کرد وگفت:

ـ راستش الان که گفتم مثل سارا مراقب کارهایت بودم نه اینکه فکر کنی مثل سارا نگاهت می کردم نه همیشه برایم طور دیگه ای بودی.اوایل از اینکه همیشه حاضر جواب بدی و هر حرفم را با عصبانیت رد می کردی خوشم نمی اومد ولی کم کم همین حاضر جوابیت برایم جالب شد ودر ظاهر عصبانی وخشمگین می شدم ودر خفا می خندیدم.این اواخر که واقعا برایم سرگرم کننده شده بودی ویک کاری می کردم که لجت رو درآرم.چون عادت کرده بودم!حتی اگه یادت باشه تو قطار بهت گفتم که می خواهم تنبهت کنم.یادت هست؟

دوباره سرم را از روی سینه اش بلند کردم وموهای بلند وبازم را که روی صورتم به هم ریخته بود کنار زدم ودر تاریکی نگاهش کردم وبا به یاد آوردم آن صحنه با پوزخندی گفتم:

ـ می خواستی تنبیهم کنی؟!همون اول که تهدیدم کردی از ترس قدرت نفس کشیدن نداشتم.تهدیدت بوی دیگه ای می داد!

در حالی که همچنان موهایم را نوازش می کرد با خنده پرسید:

ـ چه بویی؟!

سرم را چرخاندم وبه شعله های بخاری نگاه کردم وبا لبخندی جواب دادم:

ـ بوی حلیم بادمجون!

با فشار سرم را به سینه اش چسباند وبا بوسه ای روی موهایم با آرامشی خاص گفت:

ـ همیشه شیفته همین حاضر جوابیت بودم.این همه جواب رو از کجا میاری؟!وقتی توی قطار شنیدم که سارا از قول مامان گفت که توی مراسم عزای دایی عزت مریم خانم تو رو برای صابر خواستگاری کرده واقعا نفهمیدم چه ام شد!اون موقع به راستی احساس می کردم که دوستت دارم ونمی خوام مال شخص دیگه ای بشی.

در حالی که سرم همچنان به سینه اش چسبیده بود با خنده گفتم:

ـ پس چی بود می گفتی از دریچه کولر شروع شد و...

با خنده حرفم را قطع کرد وبلافاصله در جواب گفت:

ـ اون اوج دوست داشتن بود کم کم دوست داشتنت از مدتها قبل شروع شده بود!

خندیدم وآهسته گفتم:

ـ اِ...جدا؟!

خندید ومحکم به سینه اش فشارم داد ودر گوشم آهسته جواب داد:

ـ آره جدا.

از هیجان نفسم را حبس کردم وبا حال وروزی که هیچ گاه تجربه اش را نداشتم نفس عمیقی کشیدم وبا لبخندی پرسیدم:

ـ حالا تکلیف عشاق وخاطرخواهان سفت وسختت چی میشه؟!اگه بفهمند که دنیا دست کیه که خیلی برات بد میشه!

خندید وبا صدی پر جذبه اش آرام در گوشم زمزمه کرد:

ـ تو که همه شون رو تار ومار کردی دیگه کسی نمونده که خبواد طلبکاری کنه.

لبخندی زدم وبلافاصله جواب دادم:

ـ یک خرده فکر کن ببین اون گوشه موشه ها دیگه کسی نیست که جا مونده باشه؟

بلند خندید وحلقه بازویش را دور شانه ام تنگ تر کرد وگفت:

ـ نه همه اش همون هایی بودند که فراری شون دادی دیگه هیچکس نمونده.

وکمی مکث کرد وخندید وآهسته زیر گوشم ادامه داد:

ـ البته هنوز یکی مونده که بدجوری از من خوشش میاد هر چی فکر می کنم این یکی رو نمی تونم نادیده بگیرم.

فکرم به سمیه رفت وبی درنگ سرم را از روی سینه وشانه اش بلند کردم و با اخم های درهم پرسیدم:

ـ کی؟!

از یکدفعه واکنش نشان دادنم خنده اش گرفت و چانه ام را بالا داد ودر تاریکی سرش را جلوتر اورد وپر جذبه نگاهم کرد وبه جای جواب با لبخندی گوشه لبش آهسته گفت:

ـ یعنی تو نمی دونی کیه؟

از اینکه فکرم را خوانده بود وبه بازی ام گرفته می گرفت ناراضی سرم را به طرف بخاری چرخاندم وجواب دادم:

ـ برام فرقی نمی کنه کیه هر کی میخواد باشه.

دوباره چانه ام را در دست گرفت وبه سوی خودش چرخاند وبا لبخندی تکرار کرد:

ـ هر کی می خواد باشه؟!

یک لحظه به چشمهایش که در تاریکی هم برقش کاملا نمایان بود نگاه کردم وسرم را پایین انداختم وسکوت کردم.چه می توانستم بگویم؟!متوجه منظورش شده بودم.خودم را می گفت.دوباره محکم در آغوشم گرفت وزیر گوشم گفت:

ـ دیدی گفتم بدجوری از من خوشت اومده؟

در حالی که از هجوم احساساتم نفس نفس می زدم با لبخندی میان بازوانش گفتم:

ـ کی گفته؟!

خندید وبا نوزاش موهایم جواب داد:

ـ رنگ رخسار نشان می دهد از سر درون!

نتوانستم خنده ام را کنترل کنم وبا سرخوشی گفتم:

ـ واقعا این اعتماد به نفس تو حکایتی داره!

موهایم را بوسید ودر حالی که همچنان محکم در آغوشم گرفته بود با خنده گفت:

ـ چه حکایتی؟!

از شدت ضربان قلبم نتوانستم جوابی بدهم وسکوت کردم که با صدای پر جذبه ای زیر گوشم گفت:

ـ چی شد حرف حق جواب نداشت؟!

خندیدم ودر فضای عطر تنش غرق شدم که شنیدم گفت:

ـ وقتی رفتیم تهران بلافاصله میریم می گردیم دنبال یک خونه خوب نزدیک خونه خودمون که تا دایی اینها اومدند مقدمات کار رو فراهم کنیم.یک روز تاخیر هم عواقب داره!

لبخندی زدم وبی اختیار پرسیدم:

ـ چه عواقبی؟!

دوباره موهایم را بوسه باران کرد ونجوا گونه گفت:

ـ یعنی تو نمی دونی؟!

تمام بدنم از شرم اتش گرفت ودر حالی که سرم همچنان به سینه اش چسبیده بود با کم رویی جواب دادم:

ـ یادت باشه که خودت گفتی که تا اومدن بابا اینها امانتم.

خندید وبازویش را محکمتر کرد وبا قاطعیت گفت:

ـ تو هم یادت باشه که من و تو همچنان به هم محرمیم!

قلبم فرو ریخت وبی اختیار سرم را بلند کردم ودر تاریک وروشنای کم رنگ شعله های بخاری نگاهش کردم.ضربان بلند قلبم بی محابا می کوبید وصدای تپشش از داخل حلقم شنیده می شد.از شدت احساسات وشرم قادر به نفس کشیدن نبودم!دوباره سرم را به سمت سینه اش کشید ونجوا گونه و خندان گفت:

ـ امانتی ترسو!می دونستی وقتی می ترسی قیافه ات خیلی خواستنی میشه!یادت باشه وقتی برگشتیم تهران انگشتر عزیز رو دستت کنی وپارچه حریرش رو هم بدی خیاطی!

بی اختیار لبخند زدم وگفتم:

ـ پس تو چی؟!خوب شد عزیز اینها رو بهم داد وگرنه تو چی داشتی بهم بدی؟!

بوسه ای روی پیشانی ام زدوبا خنده ای گوشه لبش که در روشنایی اندک شعله های بخاری هم نمایان بود گفت:

ـ چشم به موقعش چشم.ولی قبول کن که خاطرات هدیه های عزیز خیلی با ارزش، جالب وتکرار نشدنیه.

خندیدم وزیر نگاه پر از احساسش گفتم:

ـ جدا؟!

دوباره بوسه ای روی پیشانی ام زد(داره کم کم میاد پایین) وآرام در جوابم گفت:

ـ اره جدا.

و محکم تر در آغوشم کشید.در حالی که در آغوش پر مهرش غرق در شادمانی و شور وهیجان بودم زیر لب زمزمه کردم:

ـ خدایا قربان بزرگی ات بروم که به هر امری توانایی.

پایان